Lifestyle Archives - kingagajatravels.pl

Podróżnicze podsumowanie 2021 roku

Kinga Gajewska-Corso — Mon, 17 Jan 2022 10:17:52 +0000

Gdybym miała podsumować rok 2021 w dwóch słowach byłyby to z całą pewnością “nauka” i “zmiana”. Niby nic, niby niewiele, ale jednak cały ogrom dobrych, lepszych, a niekiedy też i gorszych wydarzeń. W 2021 rok wchodziłam ze względnym brakiem planów – tych życiowych i podróżniczych. Gdzieś tam w oddali majaczyły ważne i te mniej istotne cele, ale nie były one konkretne i dokładnie zarysowane. Z całą pewnością zależało mi na sfinalizowaniu kupna naszego własnego M i na przeprowadzce, na kontynuacji nauczania włoskiego, na spełnieniu minimalnego planu podróży oraz na powrocie do względnej normalności. Z tym ostatnim wszyscy wyszliśmy trochę “jak Zabłocki na mydle”, a co udało mi się osiągnąć w pozostałych dziedzinach? Zapraszam na podróżnicze (i nie tylko) podsumowanie 2021 roku.

Rok 2021

W 2021 weszłam z ogromnym entuzjazmem i nadzieją na spełnienie kolejnych marzeń, zajadając się porcją sycylijskiego makaronu spaghetti con le sarde (przepis na niego znajdziecie tutaj). Jak się szybko okazało, początek roku był dosyć wymagający. Goniące terminy, spotkania, dokumenty, sprawozdania, lekcje włoskiego online i zajęcia na uczelni, przygotowanie (a potem sprawdzenie) egzaminów, zaliczeń i ogólna biurokracja sprawiały, że ciągle musiałam coś robić i bez przerwy miałam poczucie wiecznego pędu. Ilość nowych rzeczy, doświadczeń i umiejętności, których się nauczyłam była imponująca. W styczniu, po raz pierwszy w życiu oddałam też krew, z czego byłam (i nadal jestem) ogromnie dumna. Rozpoczęłam też plan większego zadbania o siebie i o własne zdrowie, który w ciągu roku miał się raz lepiej, a innym razem gorzej. Koniec końców, zrobiłam wszystkie najważniejsze badania i zaliczyłam też kilka wizyt u kosmetyczki i masażystki.

Pod koniec stycznia zjedliśmy pierwszy obiad w (wtedy jeszcze nie) naszym mieszkaniu i tym samym zaczęliśmy mieszkaniowy maraton. Od tamtej pory prawie każdy weekend spędzaliśmy na szukaniu i wybieraniu mebli i dodatków, jeżdżeniu z jednego końca Krakowa na drugi i kursowaniu między Castoramą, Ikeą, Agata Meble czy BRW. Własnymi siłami remontowaliśmy i przemalowywaliśmy nasze nowe cztery kąty. Finalnie 8 marca, w Dzień Kobiet, zrobiłam sobie prezent i kupiłam moje pierwsze własne mieszkanie. Od tego momentu zaczęła się jeszcze większa “jazda bez trzymanki”: zamawianie, odbieranie i skręcanie mebli, życie na dwa mieszkania, kończenie mini remontu i w końcu przeprowadzka.

Pierwsza Wielkanoc z rodzicami w naszym własnym domu, pierwsi goście i wspólne obiady, zakupy dla domu, ogrom radości i niekiedy momenty zwątpienia, czy aby na pewno to jest TO wymarzone miejsce – tak zleciała pierwsza połowa roku. Do tego praca, lekcje włoskiego i zajęcia na uczelni online, nowi uczniowie na konwersacje i nowe kursy wakacyjne. Nie obyło się jednak bez przyjemności! Spotykaliśmy się ze znajomymi, jeździliśmy na rowerach, zobaczyłam kilka ciekawych wystaw i przeczytałam kilka książek.

Pod koniec lipca polecieliśmy na dosyć długie, bo prawie 1,5 miesięczne workation na Sycylię. W ciągu tygodnia pracowaliśmy, jeździliśmy nad morze i spotykaliśmy się z przyjaciółmi, a w weekendy zwiedzaliśmy wyspę. Wrzesień, oprócz podróży i naszych urodzin, zapamiętam szczególnie dzięki wieczorowi (a raczej weekendowi) panieńskiemu, który zorganizowałam dla mojej przyjaciółki. Organizacja tego wydarzenia była dla mnie totalnie nową lekcją, którą podobno odrobiłam na 6! Panna młoda i zaproszone przez nią dziewczyny były bardzo zadowolone, więc śmiem twierdzić, że było idealnie (chociaż nie obyło się bez fakapów).

Październik okazał się kolejnym intensywnym miesiącem. Nowe grupy na kursy włoskiego, dekorowanie mieszkania i tworzenie “naszej” przestrzeni do życia (w tym współpraca marzeń z marką LosokaWood oraz drewniana mapa świata w naszym salonie), praca nad strachem i przełamanie się do prowadzenia samochodu oraz ja w nowej roli życiowej – świadkowej na ślubie mojej przyjaciółki. Przyjemne łączyło się z pożytecznym, przerażające z miłym i radosnym.

Końcówka roku to kolejny krok w aranżacji mieszkania, spotkania z przyjaciółmi i bliskimi znajomymi, pierwszy typowo amerykański Halloween, wyjścia do muzeów, teatru, na wystawy. Pyszne jedzenie, ważne i inspirujące rozmowy oraz praca z perfekcjonizmem i prokrastynacją. I w końcu pierwsza Wigilia i Boże Narodzenie z całą rodziną w naszym własnym mieszkaniu. Rodzinna atmosfera, spokój, radość z bycia razem – bezcenne.

To oczywiście nie wszystko, ale pozwólcie, że te bardziej osobiste i rodzinne przeżycia oraz wydarzenia zostawię tylko dla siebie.

Podróżnicze podsumowanie 2021 roku

Wchodząc w 2021 roku, po raz pierwszy od dobrych 10 lat, nie miałam ŻADNYCH planów podróżniczych. Widząc sytuację na świecie stawiałam na spontaniczność. Miałam jedynie cichą nadzieję, że uda mi się polecieć na Sycylię i do Toskanii, wyjechać znowu w Bieszczady oraz na Warmię i Mazury. Chciałam też zwiedzić kilka dolnośląskich zamków i odwiedzić Pragę.

O dziwo, większość z tych planów stała się rzeczywistością, a w ciągu roku udało się zobaczyć parę nowych miejsc i spełnić kilka podróżniczych marzeń, o których na początku 2021 nawet nie myślałam.

Styczeń – Luty – Marzec – Kwiecień

Kraków, własne mieszkanie, sprawy urzędowe, remont, przeprowadzka. Do tego w wolnych chwilach dochodziły spacery i przejażdżki rowerowe po mieście, których niestety nie było za wiele.

Maj

Na samym początku maja wybrałam się na krótki weekend do znajomych do Międzybrodzia Bialskiego.

W maju zaczęłam też częstsze weekendowe wyjazdy na moją wieś gdzieś w świętokrzyskim, gdzie ponownie zaczęłam się bawić w “małego rolnika” (sianie, sadzenie, plewienie i te sprawy).

Oczywiście nie obyło się bez odkrywania piękna Krakowa. Najcieplejszym wspomnieniem jest spacer, który zrobiłam sobie z moim Tatą, z Ludwinowa aż na Bielany. Przez Kopiec Kościuszki, Las Wolski, krakowskie Zoo do Klasztoru Kamedułów na Bielanach. 8 km wśród natury i Krakowa, jakiego do tej pory jeszcze nie znałam. Piękna trasa! Bardzo polecam.

Czerwiec

Czerwiec to liczne wycieczki rowerowe po Krakowie (z Kotem i z Tatą), spotkania za znajomymi, wyjścia na miasto i coraz więcej czasu spędzanego na świeżym powietrzu.

Weekendy spędzałam na wsi w świętokrzyskim, relaksując się pracą w ziemi. Zbierając pierwsze plony (rzodkiewki, rukola, sałata) i sezonowe owoce (czereśnie, porzeczki i agrest).

Na jeden weekend wyskoczyliśmy też do SPA pod Wadowicami, gdzie odcięliśmy się od świata, relaksowaliśmy się i wsłuchiwaliśmy się w odgłosy natury.

Pod koniec czerwca wybrała się z Tatą na kolejny długi spacer. Tym razem naszym celem był Kopiec Kraka, jeden z najpiękniejszych widokowo kopców w Krakowie.

Lipiec

W tygodniu praca, spacery i przejażdżki rowerowe po Krakowie, a w weekendy wyjazdy na wieś.

Pod koniec lipca poleciałam na Sycylię na prawie 1,5 miesiąca.

Sierpień

Sycylia! Cały, najgorętszy miesiąc, spędziłam na mojej ukochanej wyspie. W ciągu pracowałam z domu pod Syrakuzami, a w weekendy odkrywałam nowe miejsca i odwiedzałam te dobrze mi już znane.

Kilka razy odwiedziłam Katanię, w której mieszkałam podczas studiów na Erasmusie. Zwiedziłam Modikę i dwa razy byłam w Ragusie, którą w końcu polubiłam. Zobaczyłam w końcu Dolinę Świątyń w Agrigento, miasteczko Sciacca, Marsalę i jeden z najlepszych (o ile nie najlepszy) bar na całej Sycylii, który tworzy cukiernicze cuda z kremem pistacjowym.

Odbyłam też kilka spacerów po Syrakuzach, zjadłam ogrom pysznego jedzenia i przeżyłam najwyższą zarejestrowaną dotąd temperaturę (48,8 °C).

Wrzesień

Pierwsze 1,5 tygodnia września spędziłam na Sycylii, skąd następnie poleciałam do Toskanii (a dokładnie do Lukki). W Lukce spędziłam niecałe dwa dni, skąd pojechałam do Cinque Terre.

Po Cinque Terre przyszedł czas na road trip po regionie Emilia-Romania. Zwiedziłam Parmę, Modenę, Ferrarę, Ravennę, a na sam koniec wyjechaliśmy za granicę do… San Marino. Podczas tego wyjazdu udało mi się spełnić trzy podróżniczo-kulinarne marzenia z mojej “włoskiej” listy: zobaczyłam produkcję Prosciutto di Parma, zwiedziałam i zobaczyłam na własne oczy wszystkie etapy produkcji sera Parmigiano Reggiano oraz odwiedziłam miejsce, w którym powstaje prawdziwy ocet balsamiczny Aceto Balsamico Tradizionale di Modena.

Po tej podróży wróciłam jeszcze na parę dni do Lukki, skąd wróciłam już do Krakowa.

Październik

Większość października spędziłam w Krakowie. W jeden weekend wyskoczyliśmy spontanicznie poza Kraków. Pojechaliśmy z kolegą do Pilicy, gdzie zjedliśmy obiad, pospacerowaliśmy i zobaczyliśmy pilicki Pałac. Podjechaliśmy też do Zamku Pilcza w Smoleniu, który udało nam się zwiedzić.

Pod koniec miesiąca pojechaliśmy na bardzo krótki i intensywny weekend do Olsztyna, czyli na Warmię (i Mazury). Niestety, nie mieliśmy zbyt dużo czasu, by nacieszyć oczy pięknymi warmińsko-mazurskimi krajobrazami (tym bardziej, że tuż po przyjeździe dopadła nas ulewa). Łapaliśmy każdą chwilę i cieszyliśmy się z każdego malowniczego widoku, który mogliśmy podziwiać przez okna samochodu. Tuż przed powrotem do Krakowa udało nam się za to naładować energię nad przepięknym jeziorem Dadaj. Cudo!

Listopad

Na długi weekend wyruszyliśmy w (moje coraz bardziej ulubione) Bieszczady. Odpoczęłam, spędziłam super czas ze znajomymi weszłam na Smerek i w końcu udało mi się zobaczyć zaporę na Solinie.

Grudzień

Końcówka roku to Kraków, liczne zimowe spacery po Rynku i przygotowanie do świąt. W drugi dzień świąt (26.12) totalnie spontanicznie pojechaliśmy do Zakopanego. Niezbyt mi się chciało, ale już na miejscu byłam bardzo zadowolona, że dałam się namówić na tę przejażdżkę. Pochodziliśmy po Krupówkach, wjechaliśmy na Gubałówkę, pozachwycaliśmy się widokami ośnieżonych gór (a przede wszystkim Giewontu) i wróciliśmy do Krakowa.

Plany na 2022 rok

W 2022 roku plan jest taki, żeby na serio powrócić do częstego podróżowania w obrębie Polski i Europy. Ze względów logistycznych i finansowych raczej nie uda mi się polecieć poza Stary Kontynent, dlatego koncentruję się na tym co jest realne do zrobienia.

Póki co mam sprecyzowane plany na pierwsze 9 miesięcy, od stycznia do września, a wyglądają one mniej więcej tak: Zakopane, Warszawa, Mediolan, Holandia, Lukka, Bieszczady, Paryż, Sycylia (razy dwa), Cypr. Pewnie dodam do tej listy jeszcze jakąś destynację, ale na ten moment trzymam kciuki, żeby chociaż te plany wypaliły. Wy też trzymajcie!

Jaki był Wasz 2020 rok? Zrealizowaliście swoje plany? Osiągnęliście wymarzone cele? A może udało Wam się zwiedzić jakieś nowe, ciekawe miejsce? Koniecznie dajcie znać w komentarzu!

The post Podróżnicze podsumowanie 2021 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis sycylijski!

Kinga Gajewska-Corso — Tue, 04 Jan 2022 11:43:57 +0000

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem to jeden z najprostszych, najszybszych i najsmaczniejszych przepisów kuchni sycylijskiej. Pistacje to jedne z najsłynniejszych sycylijskich orzechów, które ostatnimi czasy podbijają serca i podniebienia Polaków. Te najlepsze rosną w małym miasteczku Bronte, u stóp Etny, na wulkanicznej i bardzo żyznej glebie. Połączenie pesto z pistacji z boczkiem jest naprawdę efektowne. Smakuje prosto, ale i wykwintnie. Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem to idealny pomysł zarówno na szybki obiad w ciągu tygodnia, jak i na niedzielne pierwsze danie w typowo sycylijskim stylu. Poniżej znajdziecie przepis na to danie dla dwóch osób. Jestem pewna, że przypadnie Wam do gustu. Smacznego!

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis

Składniki na dwie porcje:

Pesto z pistacji:

100 g pistacji
5 łyżek oliwy z oliwek
15 g startego parmezanu
1 ząbek czosnku
garść liści bazylii
sól i pieprz do smaku

oliwa z oliwek
1 średnia cebula
100 g boczku
200 g makaronu (spaghetti, penne albo fusilli)
posiekane pistacje do dekoracji

Przygotowanie:

Przygotuj pesto: pistacje wrzuć do garnka z gotującą się wodą i blanszuj przez 5 minut. Odcedź je i obierz z ciemnej skórki. Wrzuć pistacje do kielicha blendera i dodaj oliwę z oliwek, parmezan, obrany ząbek czosnku, sól, pieprz i liście bazylii. Zblenduj wszystko na gładką masę. Jeśli chcesz, żeby Twoje pesto zawierało małe kawałki pistacji, nie blenduj go dokładnie na jednolitą masę. Jeśli pesto będę mało wodniste, dodaj trochę więcej oliwy z oliwek i wymieszaj.
Na patelni rozgrzej oliwę z oliwek i podsmaż na niej posiekaną drobno cebulę.
Pokrój boczek w małą kostkę lub w cienkie paski (jak wolisz). Kiedy cebula będzie zeszklona, wrzuć boczek na patelnię i podsmaż przez kilka minut.
Na patelnię dodaj pesto. Całość dokładnie wymieszaj.
Do gotującej się i dobrze osolonej wody wrzuć makaron i gotuj go al dente.
Do pesto pistacjowego i boczku dodaj trochę wody (ok. 4-5 łyżek) z drugiej części gotowania makaronu. Dzięki temu zagęścisz sos i sprawisz, że lepiej połączy się on z makaronem.
Kiedy makaron będzie al dente, odcedź go, wrzuć na patelnię i wymieszaj z sosem.
Makaron wyłóż na talerze i posyp posiekanymi pistacjami.

Buon appetito!

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – zapisz ten przepis na Pintereście!

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
5 przepisów na przystawki
7 przepisów na przekąski
4 przepisy na zupy
20 przepisów na makarony
8 przepisów na dania rybne
4 przepisy na dania mięsne
18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

The post Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis sycylijski! appeared first on kingagajatravels.pl.

Drewniana mapa świata do domu podróżnika (i nie tylko)

Kinga Gajewska-Corso — Wed, 20 Oct 2021 06:34:09 +0000

Ci z Was, którzy obserwują mnie na Instagramie zauważyli pewnie, że na początku tego roku przeprowadziłam się do mojego własnego, wymarzonego mieszkania. Jeszcze przed przeprowadzką wiedziałam, że na jednej ze ścian w salonie zawiśnie drewniana mapa świata. Marzyłam (a raczej marzyliśmy razem z Kotem) o niej już od dawna. Chcieliśmy, żeby mieszkanie odzwierciedlało naszą miłość do podróży i żeby mapa na ścianie przypominała o wyjazdach, które już odbyliśmy i pomagała w planowaniu kolejnych. Nie mogliśmy się jednak zdecydować, skąd ją zamówić, jakiej ma być wielkości, gdzie dokładnie mielibyśmy ją zamontować i tak odkładaliśmy tę decyzję w nieskończoność. Gdy odezwała się do mnie firma Losokawood z pytaniem, czy nie byłabym zainteresowana drewnianą mapą na ścianę, uznałam to za znak i od razu się zgodziłam! Dzisiaj chcę Wam pokazać, jak mapa wygląda w moim wnętrzu, opowiedzieć trochę o jej montażu i zainspirować Was do takiego udekorowania swojego wnętrza.

Drewniana mapa świata od Losokawood

Moja mapa świata pochodzi od firmy Losokawood nie bez powodu. Po pierwsze, bardzo istotny był dla mnie czynnik lokalny. Losokawood to mała firma pochodząca z Krakowa – miasta, w którym się urodziłam, w którym mieszkam i które kocham ponad wszystko. Po drugie, mapa w całości jest produkowana w Polsce i jest wykonana z wysokiej jakości drewna brzozy, które jest pokryte impregnatem w różnych kolorach na bazie wody (dzięki temu jest ono bezpieczne i bezwonne). A po trzecie, tak ciekawy wizualnie efekt jak mapa 3D znalazłam tylko na stronie tej firmy i to był jeden z motywów przemawiających “za”.

Po naprawdę licznych przemyśleniach, gdzie tę mapę powiesić, gdzie będzie wyglądała najlepiej i jak duża ma być, podjęliśmy ostateczną decyzję. Moja drewniana mapa świata 3D to najprostszy wzór nr I w pięknym, głębokim kolorze orzecha. Ponieważ zdecydowaliśmy, że mapa zawiśnie na największej ścianie w salonie wybraliśmy rozmiar średni, czyli 160×110 cm (do wyboru jest jeszcze mapa o wymiarach 120×75 cm oraz 210×130 cm) z samymi granicami państw. Bardzo zależało mi na tym, aby mapa była jak najbardziej minimalistyczna, naturalna i bez zbędnych napisów. Chciałam, żeby przykuwała swoim czystym pięknem i nie rozpraszała uwagi. Dlatego też wybrałam wersję bez graweru nazw państw, stanów czy stolic, która jest oczywiście w ofercie.

Jeśli chodzi o kolorystykę mapy to chciałabym tylko wspomnieć, że w konfiguratorze swojej własnej dekoracji macie aż 17 różnych kolorów i połączeń kolorystycznych do wyboru! Ja chciałam, że mapa kolorem pasowała do ciemnych mebli, które stoją w salonie, dlatego też zdecydowałam się na minimalistyczny kolor orzechowy. Teraz, kiedy patrzę na nią pisząc ten artykuł, wiem, że wybrałam idealnie. Mapa prezentuje się cudownie! A ja jestem w niej zakochana.

Drewniana mapa świata – czas na montaż

Na zachwyty mapą przyjdzie jeszcze pora, a teraz chciałabym się z Wami podzielić wrażeniami z jej montażu. Na sam początek wspomnę, że mapa dotarła do mnie w zaledwie kilka dni od złożenia zamówienia. Mapa jest wysyłana w jednej paczce, ale w dwóch różnych częściach ze styropianu, dzięki czemu jest naprawdę dobrze zabezpieczona.

W paczce, którą otrzymujemy znajduje się:

drewniana mapa świata wraz z większymi i mniejszymi wyspami,
instrukcja montażu,
szablon do przyklejenia na ścianę, który pomoże w dokładnym zamontowaniu mapy,
nożyk,
taśma malarska do bezpiecznego przymocowania szablonu do ściany,
specjalna, dwustronna taśma montażowa do mapy,
centymetr,
elementy do dekoracji mapy – różę wiatrów z kierunkami świata, samoloty w różnych rozmiarach, statki, żaglówki w różnych rozmiarach, delfiny.
pinezki (jeśli takowe zamówicie).

Co najlepsze, do montażu mapy nie potrzebujemy żadnych dodatkowych narzędzi czy elementów. Wszystko, co jest potrzebne, dostajemy w paczce wraz z mapą.

Na początek powiem tak, montaż jest super prosty chociaż… nie tak banalny, jak myślałam. Przyznam szczerze, że w pierwszej chwili, gdy zobaczyłam całą paczkę pomyślałam: “eeee banał. Godzinka i z głowy, damy radę!” Prawda jest taka, że przyklejenie całej mapy i wszystkich jej części zajęło nam jakieś 3-4 godziny, ale o tym dlaczego to za chwilę.

Pracę (i zabawę w jednym) zaczęliśmy od rozłożenia szablonu na podłodze i dokładnego sklejenia go (szablon ma dwie części). Następnie sprawdziliśmy, w którym miejscu chcemy mieć mapę, na jakiej wysokości i po zmierzeniu, czy jest równo, przykleiliśmy szablon do ściany. No i tu zaczyna się najbardziej wyczekiwana część, czyli montowanie mapy do ściany. Dla nas to była ogromna frajda i zabawa, połączona z ekscytacją, że W KOŃCU dekorujemy nasze własne M i że robimy to tak, jak sobie wymarzyliśmy.

Podzieliliśmy się też po równo zadaniami – Kot przyklejał taśmę na części mapy, a ja przyklejałam je do ściany. Wspólnie szukaliśmy też, gdzie pasują i gdzie powinny być przyklejone mniejsze wyspy. Losokawood w instrukcji montażu radzi, żeby zacząć przyklejanie w następującej kolejności: najpierw Kanada, Rosja i Stany Zjednoczone, a następnie Ameryka Południowa i wyspy wokół, Europa, Skandynawia, Azja, Afryka, Australia i na końcu reszta wysp, ale my nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie zrobili po swojemu. Owszem, zaczęliśmy od Kanady, ale później przykleiliśmy Amerykę Południową, Rosję, Stany, Australię itd. Koniec końców mapa prezentuje się fantastycznie, a zmiana kolejności w żaden sposób nie wpłynęła na jej montaż.

Podczas montażu naprawdę świetnie się bawiliśmy, a ja miałam wrażenie, jakbym układała duże puzzle.

Na sam koniec, po odklejeniu szablonu ze ściany, udekorowaliśmy mapę motywem statku, delfinków i samolotu. Dodatkowo, za pomocą pinezek, zaznaczyliśmy “nasze miejsca na świecie”, czyli Kraków, Sycylię, Pragę, Grenadę oraz moje ukochane Chicago.

Cały montaż zajął nam około 3-4 godziny. Wyszliśmy z założenia, że nie działamy szybko i nigdzie się nie spieszymy. Dlatego też pracowaliśmy w swoim tempie, z przerwami na obiad i na zachwyty, których było naprawdę sporo. Dodatkowo myślę, że montowanie mapy bez napisów może być nieco trudniejsze i wymagać trochę więcej czasu niż montaż mapy, która ma chociażby nazwy państw. W naszym przypadku musieliśmy dokładnie sprawdzać, gdzie pasuje każdy mały element i nie mogliśmy działać na tzw. “czuja”, ale dzięki temu mieliśmy z tego jeszcze więcej przyjemności.

Drewniana mapa świata – efekt końcowy

Skończona mapa, moim nieskromnym zdaniem, prezentuje się rewelacyjne! Jest przepiękna, wykonana z ogromną starannością o detale i idealnie współgra z naszym salonem. Chyba nie mogłam wymarzyć sobie ładniejszej dekoracji. Dodatkowo, efekt 3D wygląda mega ciekawie i przyciąga wzrok. Widać, jak dużo ręcznej pracy zostało tu włożone.

Jesteśmy zachwyceni efektem końcowym i już zastanawiamy się, czy nie kupić kolejnego zestawu mapy, tym razem do biura. Myślę, że taka drewniana mapa świata to nie tylko super pomysł na dekorację wnętrza, ale również prezent dla miłośnika podróży.

Dajcie znać, jak podoba Wam się efekt końcowy i gotowa mapa w moim salonie! Lubicie takie dekoracje? A może sami macie taką mapę u siebie?

*post powstał we współpracy z polską marką Losokawood, która tworzy przepiękne drewniane dekoracje do wnętrz (mapy 2D, 3D, mapy dla dzieci czy mapy miast).

Zobacz także:

The post Drewniana mapa świata do domu podróżnika (i nie tylko) appeared first on kingagajatravels.pl.

Podróżnicze podsumowanie 2020 roku

Kinga Gajewska-Corso — Thu, 07 Jan 2021 14:28:36 +0000

Rok 2020 to miał być TEN rok. Przełomowy, odważny, pełen dobrej energii, spełnionych marzeń i zrealizowanych celów. Jak było? Wszyscy wiemy. Pandemia koronawirusa większości z nas pokrzyżowała nie tylko podróżnicze, ale przede wszystkim życiowe plany. Zamiast zwiedzać Tajlandię, Meksyk czy pobliskie Czechy, siedzieliśmy w domu i próbowaliśmy nie zwariować. Skrzętnie poukładane plany ustąpiły miejsca niepewności i lękowi o to, co przyniesie jutro. Większość z nas stwierdzi, że 2020 był najgorszym rokiem ich życia. I zapewne mają rację. Ja, natomiast, wystawię śmiałą tezę, że rok 2020 był jednym z najlepszych w ostatnim dziesięcioleciu. Dlaczego? Zapraszam na (nie tylko podróżnicze) podsumowanie 2020 roku.

ROK 2020

W 2020 rok wchodziłam z przekonaniem, że to będzie MÓJ rok. Że wszystko co sobie zaplanowałam, uda mi się zrealizować bez najmniejszego problemu i bez ani jednej porażki. Że bez żadnego potknięcia zamknę i zakończę projekty, które w tym roku miały zostać zakończone i z wysoko podniesioną głową wejdę w kolejny etap życia. Nie brałam pod uwagę, że czegoś się nie da zrobić, gdzieś się nie da pojechać, a na coś innego trzeba będzie długo poczekać. Byłam zmotywowana, zdeterminowana i bardzo mocno wierzyłam, że w tym roku “mogę wszystko”.

Ten stan trwał do 13 marca. Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Siedziałam w jednej z krakowskich herbaciarni z moją przyjaciółką, która dzień wcześniej przyjechała z Warszawy. Miała zostać w Krakowie do niedzieli, ale zmieniła bilet powrotny na piątek, bo wszystko zaczynało się powoli zamykać. To spotkanie było naszym powitaniem i pożegnaniem w jednym, mimo że planowo miałyśmy spędzić weekend razem. Dwie godziny później premier ogłosił lockdown.

Zamknięto muzea, kina, teatry, siłownie, galerie handlowe, biblioteki, uniwersytety, a nawet granice. Od tego czasu wszystkie zajęcia na uczelni miałam online. Początkowo miałam nadzieję, że za dwa tygodnie, maksymalnie za miesiąc, wszystko wróci do normalności. Chyba każdy miał wtedy taką nadzieję. Niestety, tym razem myślenie życzeniowe milionów ludzi się nie spełniło. Marzec, kwiecień, maj i czerwiec upłynął mi w atmosferze oczekiwania, nauki i pracy.

Miesiące przesiedziane w domu spędziłam na pisaniu pracy magisterskiej. Jednym z moich celów na 2020 rok była obrona magisterki w pierwszym terminie, czyli w lipcu. Cel sam w sobie był bardzo realny, ale w obliczu pandemii zaczął tracić sens. Jak pisałam w podsumowaniu 2019 roku, tematem mojej pracy było słownictwo kulinarne w dialekcie sycylijskim. Wszystkie książki do najbardziej istotnego rozdziału pracy leżały na półkach biblioteki w Palermo, która… również była zamknięta. Po kilkunastu wymianach maili z pracownikami biblioteki, kiedy myślałam już, że obronę trzeba będzie uwzględnić w planach na 2021 rok, dostałam wiadomość ze zdjęciami kilkunastu słów ze słownika do analizy, a miesiąc później (pod koniec lipca) na moją skrzynkę przyszło oficjalne pozwolenie na wejście do czytelni biblioteki i skorzystanie ze zbiorów. Od razu kupiłam bilet i za kilka dni później byłam już w bibliotece w Palermo. Koniec końców obroniłam się pod koniec września, online, a moja praca otrzymała 5 i piękne recenzje. Duma milion!

Pandemiczne miesiące spędziłam również na pracy nad e-bookiem z przepisami kuchni sycylijskiej “Sycylia w 100 smakach”. To był dla mnie najważniejszy projekt tego roku. Najpierw zebrałam 100 przepisów na tradycyjne sycylijskie dania, które bez problemu można ugotować ze składników dostępnych w Polsce. Następnie przetłumaczyłam je na polski, a później ugotowałam/upiekłam wszystkie dania i sfotografowałam je w mojej małej kuchni połączonej z salonem, która ma może 10m². Praca nad e-bookiem była ciężka i czasochłonna, ale bardzo, bardzo przyjemna i przede wszystkim smaczna. Dała mi ogrom satysfakcji i nowych umiejętności. Pod koniec września e-book ujrzał światło dzienne. Jestem z niego bardzo dumna!

Ostatni kwartał roku zaskoczył mnie bardzo pozytywnie i przyniósł nowe, zawodowe wyzwania. Zaczęłam uczyć włoskiego w jednej z krakowskich szkół językowych i zostałam wykładowcą na kierunku Filologia włoska na jednej z prywatnych uczelni. W 2020 roku planowałam też rozszerzenie nauczania o lekcje online. Pandemia tylko ułatwiła mi podjęcie tej decyzji i zmusiła do przejścia z offline do online. Dzięki temu zwiększyła się liczba moich prywatnych studentów na lekcje włoskiego, a ja sama przekonałam się do prowadzenia zajęć przez internet i bardzo je polubiłam.

Rok 2020 nie był prosty i bezproblemowy, ale pokazał mi, że potrafię działać i walczyć o realizację swoich celów mimo barier i ograniczeń. Zrozumiałam, że jeśli czegoś bardzo pragnę, umiem zrobić naprawdę wiele, żeby to osiągnąć. Miniony rok pokazał mi również, jak ważny jest kontakt z naturą i uświadomił, że nawet tak błaha rzecz, jak 30 minutowy spacer po parku potrafi pozytywnie wpłynąć na samopoczucie, nastawienie i na cały dzień.

PODRÓŻNICZE PODSUMOWANIE 2020 ROKU

Kiedy podczas pisania tego zestawienia przeczytałam moje plany i marzenia na 2020 zachciało mi się śmiać. Prawie żadne nich nie zostało zrealizowane. Pandemia COVID-19 pokrzyżowała mi dwa wyjazdy na Sycylię (marcowy i majowy), kwietniowy wyjazd do Amsterdamu, majowe odwiedziny u mojej siostry w Toskanii, czerwcową Chorwację i lipcowe plany wyjazdu do mojej przyjaciółki do Anglii.

Nie było jednak tak źle. W sierpniu udało mi się polecieć na Sycylię i spełnić dwa małe sycylijskie marzenia. W końcu odwiedziłam też Bieszczady i wybrałam się na kilka jednodniowych wycieczek po Małopolsce i Śląsku.

Jeśli chodzi o wyjazdy (zarówno te małe, jak i duże) to 2020 rok był zdecydowanie najgorszym podróżniczo rokiem w ostatniej dekadzie. Jeszcze nigdy, w ciągu ostatnich dziesięciu lat, nie podróżowałam tak mało. Jest mi z tego powodu trochę przykro, ale widzę też jedną pozytywną rzecz, która poprawiła komfort mojego życia.

2020 nauczył mnie podróżniczej cierpliwości i za to jestem mu ogromnie wdzięczna. Do tej pory nie mogłam doczekać się każdego kolejnego wyjazdu. Odliczałam dni od podróży do podróży i siedziałam jak na szpilkach do momentu, kiedy będę mogła tylko spakować walizkę i znaleźć się na lotnisku. Godziny, dni, a nawet miesiące między wyjazdami nie liczyły się tak bardzo, jak te spędzone poza domem. Non stop byłam głodna podróży, no bo w końcu, jak to mówią “apetyt rośnie w miarę jedzenia”. Tylko, że momentami ten apetyt działał na mnie destrukcyjnie, bo nie potrafiłam cieszyć się ze zwykłych, codziennych chwil i miałam wrażenie, że najbardziej wartościowy czas to ten spędzony w podróży.

Dzisiaj mam w sobie spokój i cierpliwość. Tęsknię za podróżowaniem i możliwością beztroskiego wyjazdu, a na samo wspomnienie road tripu po USA, wyjazdu do Dubaju czy marokańskiej przygody mam łzy w oczach. Bardzo kocham podróżować, ale… wiem, że jeszcze zdążę odwiedzić ten wymarzony Meksyk i że doczekam się podróży Koleją Transsyberyjską z Moskwy do Władywostoku. “Wszystko w swoim czasie”, powoli do celu, a nie już, teraz, zaraz. To chyba największa i najważniejsza lekcja wyniesiona z minionego roku.

Styczeń

Pod koniec 2019 roku pojechaliśmy z Kotem na mini trip po północnych Włoszech. Odwiedziliśmy Turyn, Weronę, a nowy rok powitaliśmy w Wenecji. To był mój drugi raz w tym mieście, ale dopiero teraz zrozumiałam, o co tak naprawdę chodzi z tą Wenecją. Zakochałam się w tym mieście!

Z samego rana pędziliśmy na Plac św. Marka, żeby mieć go tylko dla siebie, bez tłumów turystów, a później zaczynaliśmy spokojne, ale dobrze zaplanowane zwiedzanie. Zwiedziliśmy większą część Wenecji (San Marco, Dorsoduro, Cannaregio, Giudecca i San Giorgio Maggiore), popłynęliśmy na Murano, a w pierwszy dzień nowego roku obejrzeliśmy sztukę w najstarszym teatrze w Wenecji – w Teatro Goldoni. Moje filologiczne marzenie z czasów licencjatu właśnie się spełniło.

Po Wenecji pojechaliśmy na dwa ostatnie dni do Treviso, gdzie postawiliśmy na odpoczynek i ładowane energii przed powrotem do Polski. Zjedliśmy tam pyszne lokalne lasagne z czerwonolistną cykorią, odkrywaliśmy zakamarki miasta, a wieczory spędziliśmy na włoskich seansach w kinie. To był cudowny wyjazd!

Luty

W lutym pojechałam z naszymi sycylijskimi gośćmi na weekend do Białki Tatrzańskiej, gdzie odpoczywaliśmy w Termach Bukovina i cieszyliśmy się dużą ilością śniegu. Był to mój pierwszy raz na termach i muszę przyznać, że bardzo dobrze się tam bawiłam i bardzo mi się podobało.

Pod koniec miesiąca udało nam się polecieć do Zurychu, a stamtąd pojechaliśmy od razu do Austrii na wesele naszych znajomych. Przyjęcie odbyło się w zamku na wzgórzu Gebhardsberg w Bregencji, z którego roztacza się widok na Jezioro Bodeńskie oraz na Austrię, Szwajcarię i Niemcy.

Na koniec tego wyjazdu zwiedziłam również Zurych, w którym spędziłam tylko 1,5 dnia. Mimo to udało mi się pospacerować po znacznej części centrum miasta i odpocząć nad Jeziorem Zuryskim.

Marzec/Kwiecień

Kraków, dom – nie mam w tym temacie nic innego do powiedzenia.

Maj

Na początku maja, kiedy można już było chociaż trochę się przemieszczać, wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na jednodniową wycieczkę do znajomych do Międzybrodzia Bialskiego. Pamiętam, że ten jeden dzień wyjazdu poza Kraków, odcięcie się od rzeczywistości i odpoczynek na łonie natury bardzo pomógł mi na głowę.

Czerwiec

W czerwcu zamiast polecieć do Chorwacji (bo odwołano nam lot w ostatnim momencie) wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na weekend nad Jezioro Rożnowskie. Zarezerwowaliśmy pokój w Koszarka Venue & SPA w Gródku nad Dunajcem (bardzo polecam, bo jest to mały i kameralny hotel bez nadęcia) i włączyliśmy na luz. Jeździliśmy na rowerach wodnych, czytaliśmy książki i odpoczywaliśmy.

Lipiec

Cały lipiec spędziłam w kuchni – dosłownie! W lipcu gotowałam, przygotowywałam i udoskonalałam przepisy do e-booka. A że było ich aż 100 to gotowanie i fotografowanie wszystkich dań zajęło mi cały miesiąc. Można powiedzieć, że zaliczyłam wtedy całkiem niezłą kulinarną podróż na Sycylię.

Sierpień

W sierpniu poleciałam w końcu na Sycylię. Pierwsze dwa dni spędziłam w Palermo, w bibliotece uniwersyteckiej, gdzie konsultowałam książki do pracy magisterskiej. Miałam też okazję osobiście poznać jednego z najlepszych językoznawców i specjalistów od dialektu sycylijskiego – wspominam to spotkanie do dziś! Kolejny raz – duma milion!

Po Palermo przyszedł czas na spełnienie jednego z moich większych sycylijskich marzeń, czyli wyjazd na Favignanę. O zobaczeniu tej wyspy marzyłam od dobrych 8 lat, ale zawsze było mi jakoś nie po drodze. Spędzając czas w Palermo, czyli w zachodniej części wyspy, stwierdziłam, że w końcu nadszedł ten czas. Na Favignanie spędziłam tylko 3 dni, ale totalnie się w niej zakochałam.

Po Favignanie przyszedł czas na (odkładane od dawna) San Vito Lo Capo, gdzie zajadałam się lokalnym kuskusem z rybami, opalałam się na tutejszej plaży i popłynęłam w rejs łódką od San Vito do Scopello.

Kolejny tydzień sierpnia spędziłam u rodziny w Syrakuzach, a dokładnie w domu na wsi pod miastem. Te dwa tygodnie na Sycylii wspominam cudownie i jestem za nie naprawdę wdzięczna.

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii
Katania – przewodnik kulinarny

Wrzesień

Przez prawie cały wrzesień pracowałam nad e-bookiem, doszlifowywałam ostatnie poprawki i uczyłam się do obrony. Pod koniec miesiąca światło dzienne ujrzało moje pierwsze “dziecko”, czyli e-book #Sycyliaw100smakach, a kilka dni po tym obroniłam tytuł magistra.

Październik

Wraz z początkiem października rzuciłam wszystko i… wraz z grupą znajomych pojechałam w Bieszczady. Moje marzenie o doświadczeniu Bieszczad jesienią właśnie się spełniło. Pogoda co prawda była kapryśna, ale mimo to udało mi się wejść na Połoninę Caryńską, Tarnicę oraz pojechać nad Solinę.

Tydzień później spędziłam weekend na Śląsku, gdzie odwiedziłam Katowice i poznałam każdy zakątek Parku Śląskiego.

Pod koniec miesiąca wybrałam się na krótką przejażdżkę z rodzicami. Naszym celem była myślenicka góra Chełm. Widoki na jesienne góry – coś pięknego!

Listopad/Grudzień

Dwa ostatnie miesiące roku 2020 spędziłam w domu, pracując i stawiając na rozwój zawodowy. Jedynymi podróżami były te po Krakowie.

Plany na 2021 rok

Mam nadzieję, że 2021 rok będzie normalniejszy, spokojniejszy i że pozwoli nam na powrót do podróżowania, który znamy i lubimy. Po raz pierwszy od naprawdę dawna wchodzę w nowy rok z brakiem podróżniczych planów. Do tej pory każdy kolejny rok otwierałam listą kierunków, które chciałam zobaczyć. W tym roku jest inaczej.

Na tę chwilę na nic się nie nastawiam i nic konkretnego nie planuję. Mam nadzieję, że uda mi się polecieć do Toskanii i na Sycylię. Chciałabym znowu pojechać na Mazury, w Bieszczady i zwiedzić w końcu dolnośląskie zamki. Cicho liczę na to, że pod koniec października uda mi się pojechać na dłuższy weekend do Pragi. Reszta będzie pewnie spontanicznie podejmowanymi decyzjami. Kto wie, może to i lepiej? Może w 2021 roku powinnam postawić na bardziej spontaniczne podróżowanie, jak za starych dobrych czasów?

Jaki był Wasz 2020 rok? Zrealizowaliście swoje plany? Osiągnęliście wymarzone cele? A może udało Wam się zwiedzić jakieś nowe, ciekawe miejsce? Koniecznie dajcie znać w komentarzu!

The post Podróżnicze podsumowanie 2020 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

Kinga Gajewska-Corso — Mon, 03 Aug 2020 07:00:09 +0000

Przepis na makaron z anchois, goździkami i cynamonem nie należy do najpopularniejszych dań kuchni sycylijskiej. Większość miłośników Sycylii nigdy o nim nie słyszała. A szkoda, bo Pasta alla Paolina jest daniem prostym i jednocześnie bardzo wykwintnym. Aromat goździków i cynamonu świetnie komponuje się ze słodyczą sosu pomidorowego. Smak podbija lekko wyczuwalny, słony smak anchois, a chrupiąca bułka tarta idealnie dopełnia to danie i jest tu przysłowiową “kropką nad i”. Bez niej ten makaron nie byłby taki sam. Dzisiaj mam dla Was przepis na Pasta alla Paolina oraz kilka ciekawostek związanych z tym daniem. Przepis na ten makaron promuje mojego e-booka z przepisami kuchni sycylijskiej, który jest już w sprzedaży.

Pasta alla Paolina – ciekawostki

Pasta alla Paolina jest jednym z najstarszych i najbardziej tradycyjnych dań kuchni sycylijskiej. Jest to danie kuchni prostej i biednej, w którego skład wchodzą cynamon, goździki i anchois.

Pasta alla Paolina, nazywana w dialekcie również „pasta alla Palina” oraz „pasta Palina”, oryginalnie pochodzi z Palermo. Powstała w zakonie Minimitów, czyli w Zakonie Braci Najmniejszych św. Franciszka z Paoli. Od początków swojego istnienia zakon ten charakteryzował się ogromną surowością. Do zasady posłuszeństwa, ubóstwa i czystości dodano zasadę dożywotniej wstrzemięźliwości od mięsa, mleka, jajek i serów. To właśnie dlatego brat, który zajmował się kuchnią, opracował przepis postny i sycący, a jednocześnie pyszny i aromatyczny. Tak właśnie powstała pasta alla Paolina. Co ciekawe, cynamon i goździki pojawiły się na wyspie dużo wcześniej, a dokładnie – podczas dominacji arabskiej.

Do tego przepisu używa się najczęściej długiego makaronu (bucatini lub spaghetti), ale spotkasz się również z krótkim makaronem (np. penne, fusilli, caserecce). Na Sycylii istnieją różne wersje tego przepisu. Gdzieniegdzie dodaje się jeszcze kalafior lub rodzynki.

Pasta alla Paolina – przepis

Składniki:

1 ząbek czosnku
Oliwa z oliwek
4 filety anchois
150 ml sosu pomidorowego
Świeża bazylia
Cynamon
Goździk
Przyprawy: sól, pieprz
Bułka tarta
200 g makaronu bucatini

Przygotowanie:

1. Obierz czosnek, drobno go posiekaj i podsmaż na oliwie z oliwek.

2. Pokrój anchois na kawałki i dodaj do czosnku. Przemieszaj drewnianą łyżką, od czasu do czasu rozgniatając anchois.

3. Kiedy anchois się rozpuszczą, dodaj sos pomidorowy, kilka liści bazylii, szczyptę cynamonu i goździk. Dodaj sól, pieprz do smaku i całość gotuj przez około 10 minut.

4. Na małej patelni podpraż bułkę tartą na złoty kolor.

5. Do gotującej się, osolonej wody wrzuć makaron i gotuj go al dente.

6. Kiedy będzie gotowy, odcedź go, wrzuć na patelnię i wymieszaj z sosem.

7. Rozłóż makaron na talerze i posyp bułką tartą.

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
5 przepisów na przystawki
7 przepisów na przekąski
4 przepisy na zupy
20 przepisów na makarony
8 przepisów na dania rybne
4 przepisy na dania mięsne
18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zobacz także:

The post Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem appeared first on kingagajatravels.pl.

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

Kinga Gajewska-Corso — Wed, 01 Apr 2020 14:50:20 +0000

Arancini al ragù to klasyk kuchni sycylijskiej. Przepyszne, chrupiące kulki z aromatycznym ryżem i wspaniałym mięsnym nadzieniem. Kto choć raz był na Sycylii i zajadał się arancini, ten dobrze pamięta ich smak. Arancini to moja sycylijska miłość. Mam do nich ogromną słabość i mogłabym jeść je codziennie. Dlatego też za punkt honoru wzięłam sobie ich własnoręczne zrobienie. Dzisiaj mam dla Was sprawdzony przepis na Arancini al ragù, z którego sama korzystałam, który trochę ulepszyłam i uzupełniłam moimi radami.

Arancino to specjalność kuchni sycylijskiej i najbardziej charakterystyczny przysmak sycylijskiego street food’u. Arancino to ryżowa kulka najczęściej spotykana z mięsnym nadzieniem (al ragù – totalny klasyk), smażona na głębokim oleju. To kwintesencja Sycylii w jednym małym daniu. Coś genialnego!

Historia arancino nie jest taka oczywista. Mimo tego, że ciężko jest znaleźć jakiekolwiek źródła historyczne mówiące o pochodzeniu ryżowych kulek, dużo osób uważa, że arancini to pozostałość po dominacji arabskiej na wyspie. Faktem jest, że to właśnie Arabowie sprowadzili na wyspę takie produkty jak ryż czy szafran. Podobno mieli oni w zwyczaju jadać ryż z szafranem, nałożony na zgięcie w dłoni i doprawiony jagnięciną. To właśnie miało dać początek naszemu dzisiejszemu arancino.

Użycie panierki w arancino przypisuje się jednak tradycji wywodzącej się z dworu Fryderyka II Hohenstaufa. Podobno był to najlepszy sposób, który zapewniał dobrą konserwację ryżu i nadzienia podczas licznych podróży i wypraw myśliwskich króla. Podkreślam “podobno”, bo to wszystko domysły, których nigdy nie potwierdziły żadne źródła pisane.

Jak pisał Gambonino da Cremona w XIII wieku w książce “Liber de ferculis”, Arabowie zwykli nazywać wszystkie swoje klopsiki nazwą owocu, który przypominał konkretne danie. A że Sycylia była bogata w drzewa pomarańczowe, stąd i nazwa – arancino.

No właśnie – arancino czy arancina? Spór o prawidłową nazwę tej ryżowej kulki toczą zaciekle mieszkańcy Katanii i Palermo. Ci pierwsi uważają, że arancino to arancino – rodzaj męski. Wg palermian arancino to arancina, czyli kobieta, rodzaj żeński. A jaka jest prawda? Mimo, że oryginalna nazwa wywodząca się z dialektu sycylijskiego to “arancinu” (rodzaj męski) to okazuje się, że obydwie nazwy są prawidłowe, a swój głos w sprawie zabrała nawet Accademia della Crusca, czyli włoski odpowiednik naszej Rady Języka Polskiego.

Nie ważne, czy arancino czy arancina – najważniejszy i tak jest ich smak. A ten jest niezapomniany! Poniżej znajdziecie sprawdzony przepis na Arancini al ragù z moimi radami. Koniecznie zróbcie je w domu i dajcie znać, jak Wam smakowały!
W e-booku o kuchni sycylijskiej, który właśnie przygotowuję i którego wydanie zaplanowane jest na wrzesień 2020, znajdziecie jeszcze więcej propozycji nadzienia do arancini.

Przepis na ARANCINI AL RAGÙ

Kiedyś wydawało mi się, że przygotowanie arancini jest nieziemsko trudne, że to kulinarny odpowiednik fizyki kwantowej. Później, w ramach zachęty, dostałam od mojej teściowej arancinotto, czyli pomocnika każdej sycylijskiej pani domu w robieniu arancini. Jednak zawsze miałam albo za mało czasu, albo za mało chęci, albo brak ochoty na długie stanie w kuchni.

Zrobienie arancini było jednak jedną z moich kulinarnych ambicji. Wiedziałam, że prędzej czy później i tak je zrobię. I w końcu przyszedł ten moment, kiedy przygotowałam ryż, zrobiłam ragù, wyjęłam z szafki arancinotto i zaczęłam robić kulki. Ich smak od razu przeniósł mnie na Sycylię, a radość i duma z ich własnoręcznego wykonania były nie do opisania.

Dzisiaj już wiem, że arancini nie są trudne w wykonaniu. Są za to bardzo czasochłonne. Dlatego najlepiej wygospodarować sobie na nie długie sobotnie przedpołudnie i robić wszystko powoli, spokojnie i bez pośpiechu. Trochę tak, jak na Sycylii. Zrobienie arancini można podzielić na 5 konkretnych etapów: przygotowanie ryżu, zrobienie sosu ragù, formowanie kulek, panierowanie i smażenie. Wszystkie etapy znajdziecie dokładnie opisane poniżej.

Z tego przepisu wyjdzie Wam 12 arancini. Jestem pewna, że będą nieziemsko smakować i że nie ostaną się na długo.

Składniki na ryż:

500 g ryżu

1,2 litra wody

1 saszetka szafranu

30 g masła

100 g startego parmezanu

Składniki na ragù:

Oliwa z oliwek

1 cebula

½ marchewki (opcjonalnie)

½ łodygi selera (opcjonalnie)

500 g mięsa mielonego (najlepiej wołowo-wieprzowego)

50 ml czerwonego wina

500 ml passaty pomidorowej

100 g zielonego groszku

Sól, pieprz

Farsz:

1 kulka mozzarelli

Pastella:

200 g mąki

300 ml wody

Sól

Panierowanie i smażenie:

Bułka tarta

1 litr oleju do smażenia

Etap I – RYŻ

W dużym garnku zagotuj dobrze posoloną wodę. Wrzuć ryż i gotuj pod przykryciem do całkowitego wchłonięcia się wody, od czasu do czasu mieszając. Przykrycie ryżu podczas gotowania sprawi, że będzie się on lepiej kleił.
W międzyczasie w małej miseczce wymieszaj szafran z odrobiną wody.
Kiedy ryż będzie gotowy, dodaj do niego szafran, masło (najlepiej pokroić sobie te 30 gr na mniejsze kawałki – masło szybciej się rozpuści) oraz parmezan i wymieszaj wszystko do uzyskania jednolitej, kleistej masy.
Przełóż ryż do większego i płaskiego naczynia. Ja wykładam go do niższej części naczynia żaroodpornego, ale równie dobrze można go przełożyć do blaszki do pieczenia. Następnie wyrównaj powierzchnię ryżu, przykryj go folią kuchenną (dzięki temu ryż się nie wysuszy) i odstaw do całkowitego wystudzenia.

Moja rada: jeśli nie masz szafranu, a bardzo chcesz zrobić arancini spróbuj zastąpić go małą ilością kurkumy, jedynie w celu zabarwienia ryżu.

Etap II – RAGÙ

W większym garnku lub na patelni (ja wolę robić ragù w garnku – jest mi łatwiej mieszać wszystkie składniki po dodaniu sosu pomidorowego) podsmaż na oliwie z oliwek pokrojoną w drobną kostkę cebulę. Pokrój w drobną kostkę marchewkę i seler, dodaj do cebuli i podsmaż. Jeśli robię ragù na arancini zazwyczaj nie dodaję marchewki i selera, ale Ty jeśli chcesz, możesz dodać. Ważne, żeby te warzywa były drobno pokrojone.
Kiedy warzywa już trochę się podsmażą, dodaj mięso mielone i podsmaż je.
Następnie wlej czerwone wino i duś, aż odparuje.
Moja rada: Jeśli nie masz wina, możesz je zastąpić octem winnym. Dodaj wtedy 2 łyżki stołowe octu winnego i poczekaj aż się zredukuje.
Kiedy wino się zredukuje, dodaj sos pomidorowy oraz sól i pieprz do smaku. Wymieszaj wszystko i gotuj ragù na małym ogniu pod przykryciem aż zgęstnieje.
Moja rada: Ragù do faszerowania arancini nie może być wodniste. Jego konsystencja musi być zwarta i gęsta.
Pod koniec gotowania dodaj zielony groszek i wszystko dokładnie wymieszaj.
Odstaw ragù do wystudzenia.

Z tego przepisu na ragù nafaszerujesz 12 arancini i zostanie Ci jeszcze trochę sosu, który możesz wykorzystać do spaghetti albo do tortellini.

Etap III – FORMOWANIE ARANCINI

Na początek przygotuj sobie miseczkę z wodą, w której będziesz zwilżać ręce, kiedy ryż będzie się za bardzo kleił.
Pokrój w kostkę mozzarellę.
Weź do ręki porcję ryżu (ok. 2 łyżki) i uformuj z niego kulkę lub podłużną łódeczkę. Zrób wgłębienie na środku ryżu i umieść w nim ragù (łyżka farszu jest optymalna) oraz 2-3 kostki mozzarelli.
Nałóż drugą porcję ryżu i zamknij nią arancino.
Uformuj arancino na kształt stożka albo zostaw je w kształcie kulki.

Ciekawostka: Arancino al ragù w kształcie stożka spotkasz na całej Sycylii z wyjątkiem Palermo. W Palermo arancina jest okrągła.

Faza IV – PASTELLA I PANIERKA

Do miski wsyp mąkę, dodaj łyżeczkę soli i powoli wlewaj wodę, cały czas mieszając rózgą, żeby nie powstały grudki. Pastella, czyli coś w rodzaju ciasta naleśnikowego, musi mieć lekko wodnistą konsystencję.
Moja rada: Do pastelli można dodać jajko, ale nie trzeba. Dzięki jajku panierka będzie jeszcze bardziej chrupiąca.
Do drugiej miski wsyp bułkę tartą.
Każde arancino obtocz najpierw w cieście, a następnie w bułce tartej. Arancino musi być dokładnie pokryte pastellą i bułką tartą z każdej strony.

Moja rada: Gdzieniegdzie w internecie znajdziesz informacje, żeby panierowane arancino odstawić na 30-40 minut przed smażeniem (żeby panierka dobrze zastygła, a arancino nie rozwaliło się w trakcie smażenia) albo żeby schłodzić je w lodówce lub w zamrażarce. Nie jest to jednak potrzebne. Arancino możesz smażyć od razu po panierowaniu!

Faza V – SMAŻENIE

Do wysokiego garnka wlej olej i podgrzej. Ilość oleju zależy od wielkości garnka, ale generalnie arancini powinny być całkowicie zanurzone w oleju.
Gdy temperatura będzie już odpowiednia, włóż arancini do garnka za pomocą łyżki durszlakowej i smaż do uzyskania złocistej panierki. Smaż maksymalnie 2-3 arancini na raz, aby nie obniżyć za bardzo temperatury oleju.
Moja rada: Czy wiesz, jak sprawdzić, czy temperatura oleju jest odpowiednia? Wrzuć do gorącego oleju mały okruszek chleba. Jeśli zacznie skwierczeć znaczy, że olej jest gotowy do smażenia.
Złote arancini wyłóż na papierowy ręcznik kuchenny, aby odsączyć je z nadmiaru tłuszczu.

Gotowe arancini spożywaj na ciepło albo na zimno. Smacznego!

JUŻ JEST!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
5 przepisów na przystawki
7 przepisów na przekąski
4 przepisy na zupy
20 przepisów na makarony
8 przepisów na dania rybne
4 przepisy na dania mięsne
18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zobacz także:

The post Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù appeared first on kingagajatravels.pl.

Podróżnicze podsumowanie 2019 roku

Kinga Gajewska-Corso — Mon, 06 Jan 2020 15:22:06 +0000

2019 rok minął mi w mgnieniu oka. Jakby czas przepłynął gdzieś między palcami. Gdyby nie podsumowanie 2019 roku, żyłabym w przekonaniu, że nic specjalnego się nie wydarzyło. A wydarzyło się wiele, mimo że ten rok był raczej rokiem nauki, oczekiwania i dojrzewania we mnie pewnych spraw i myśli. 2019 był rokiem przechodnim – od stabilności (i jakby lekkiej myślowej stagnacji) do transformacji. Było mi to potrzebne, żeby mogła nastąpić zmiana – w myśleniu i w podejściu do pewnych spraw. Zapraszam Was na moje podsumowanie 2019 roku – zarówno bardziej ogólne, jak i podróżnicze.

ROK 2019

Rok 2019 zaczynałam totalnym wewnętrznym miszmaszem i niepokojem. Pisząc Podsumowanie 2018 roku miałam nieodparte poczucie, że stoję w miejscu, że nic nie robię, a to co robię jest totalnie bez sensu. Biczowałam się też wyrzutami sumienia, że w 2018 tak mało podróżowałam, chociaż wcale mało tego nie było. Dlatego też 2019 rok rozpoczęłam od poukładania sobie w głowie pewnych rzeczy. Musiałam samej sobie przetłumaczyć (i jeszcze uwierzyć w to, co mówię), że to, że mniej podróżuję spowodowane jest powrotem na studia dzienne. Że moim priorytetem jest teraz uczelnia, że nie mogę tak po prostu rzucić wszystkiego i pojechać na drugi koniec świata i że w swoich planach wyjazdowych muszę uwzględnić studia i sesje egzaminacyjne. Gdy już to zrozumiałam i zaakceptowałam, wszystko zrobiło się jakby prostsze i o wiele bardziej przyjemne. Zrozumiałam, że “podróż” nie oznacza tylko i wyłącznie dalekiego wyjazdu, że czasami podróżując do bliskich miejsc możemy odkryć więcej niż nam się wydaje.

Wraz z początkiem marca powróciłam ponownie do nauczania języka włoskiego. Kilka lat temu miałam krótki epizod nauczycielski, ale nie do końca lubiłam i czułam to, co robiłam. W 2019 roku stwierdziłam jednak, że czas to zmienić, że nie po to robię specjalizację pedagogiczną, żeby mieć kolejny papierek do kolekcji. I tak zaczęłam dawać prywatne lekcje i korepetycje z włoskiego. Z lekcji na lekcję i z miesiąca na miesiąc nauczanie zaczęło mi sprawiać ogrom radości i satysfakcji.

Rok 2019 był dla mnie rokiem nauki, zdobywania nowych umiejętności i rozszerzania tych, które już posiadałam. Jedną z rzeczy, z których jestem szczególnie dumna jest to, że skończyłam naukę hiszpańskiego na poziomie A2, a swoje umiejętności językowe mogłam sprawdzić we wrześniu, podczas pobytu w Walencji. To właśnie wtedy, na ślubie znajomych, miałam okazję rozmawiać również po francusku i o dziwo, po 3 letniej przerwie, byłam w stanie porozmawiać i wysłowić się w tym języku.

W pierwszej połowie roku wyklarował się również temat mojej pracy magisterskiej – Słownik kulinarny dialektu sycylijskiego. Chciałam jednak, żeby praca mgr pociągnęła za sobą jeszcze jeden około sycylijski projekt. I tak powstał pomysł na napisanie e-booka kulinarnego o kuchni sycylijskiej, którego wydam w 2020 roku. Wkładam w ten projekt całe moje serce i nie mogę się doczekać aż ujrzy światło dzienne.

W połowie października rozpoczęłam praktyki pedagogiczne w jednym z krakowskich liceów, które trwały do połowy grudnia. W tym czasie przekonałam się, że nauczanie języka włoskiego to jest to! Może nie w szkole publicznej, ale na pewno w szkole językowej i prywatnie. Te dwa miesiące praktyk (a w tym dwa tygodnie prowadzenia lekcji) bardzo dużo mi dały. Przede wszystkim pomogły mi pozbyć się strachu przed wystąpieniami publicznymi i pokazały, że jestem naprawdę dobra w tym, co robię. Zrozumiałam, że moje kompleksy wynikają z (nie wiedzieć czemu) niskiej wiary we własne umiejętności i możliwości. Całkowicie niepotrzebnie.

W 2020 rok wchodzę z nową energią i świeżymi pomysłami. Chcę wydać e-booka o kuchni sycylijskiej, a później kolejne e-booki przewodniki po Sycylii. Chcę wkręcić się w nauczanie włoskiego, chcę zacząć uczyć online i stworzyć kurs online o kulturze Włoch. Trzymajcie kciuki, żeby te plany wypaliły.

PODRÓŻNICZE PODSUMOWANIE 2019 ROKU

Mój podróżniczy 2019 rok może nie był jakoś szczególnie zachwycający, ale był mój i cieszę się z tego, co udało mi się zobaczyć, odkryć i poznać.

W 2019 odwiedziłam tyko 4 kraje (w tym tylko 1 nowy). Dużo podróżowałam po Polsce i utwierdziłam się w przekonaniu, że nasz kraj jest przepiękny. Większość tegorocznych wyjazdów odbyłam w większej grupie znajomych lub rodziny. Do Rosji poleciałam w sześcioosobowej grupie, na Sycylii byłam w odwiedzinach u rodziny, do Hiszpanii również poleciałam z sycylijską rodziną, w Toskanii odwiedziłam moją siostrę, a w podróżach po Polsce również nie byłam sama. Dopiero pod koniec roku polecieliśmy z Kotem, sam na sam, do Włoch.

Podróżowanie w większej grupie jest fajne i wiąże się z niezapomnianymi wspomnieniami, ale dla mnie na dłuższą metę jest męczące. Dlatego też wraz z zakończeniem 2019 roku postanowiłam sobie, że od 2020 roku chociaż raz w roku pojadę gdzieś całkowicie sama. Nie ważne gdzie i na ile. To może być weekend w Górach Stołowych albo tydzień w Grecji – najważniejsze jest, żebym pojechała tam zupełnie sama, żebym odcięła się od wszystkiego i od wszystkich, spędziła czas w swoim własnym towarzystwie, jeszcze lepiej poznała i nauczyła się siebie, robiła to, na co JA mam ochotę i zatęskniła za domem. Czuję, że od czasu do czasu taki wyjazd jest mi bardzo potrzebny.

Styczeń

Pierwszy miesiąc 2019 roku spędziłam w całości w Krakowie. Pisałam ostatnie prace i zaliczenia oraz uczyłam się do zimowej sesji egzaminacyjnej, którą zdałam w całości w pierwszym terminie. Styczeń upłynął mi więc pod znakiem nauki, wydarzeń kulturalnych (świetna sztuka teatralna, kino i wymarzony koncert Ennio Morricone) oraz spotkań z przyjaciółmi i dawno nie widzianymi znajomymi.

Luty

Po ostatnim egzaminie wsiadłam w autobus i pojechałam do Nowego Sącza, gdzie spędziłam pierwszy weekend lutego. Miasto samo w sobie bardzo mi się spodobało. Rynek, jego okolice i park Planty urzekły mnie swoim spokojem i pozwoliły na krótki odpoczynek. Obiecałam sobie, że wrócę do Nowego Sącza latem. W 2019 roku się to nie udało, zobaczymy co przyniesie 2020.

Marzec

Początek marca rozpoczęłam wizytą w Warszawie. Spotkałam się z przyjaciółką oraz ze znajomymi, którzy mieszkają w stolicy, obejrzałam wystawę “Fortune Teller Told Me” Sonii Szóstak oraz odwiedziłam Muzeum Etnograficzne w Warszawie.

Kwiecień

W kwietniu pojechałam do Cieszyna na spotkanie blogerów podróżniczych. Był to mój pierwszy raz na takim spotkaniu i żałuję, że pojechałam na nie dopiero w 2019 roku. Cieszyn Blog Travel Meetup to bardzo kameralna (prawie rodzinna) atmosfera, ciekawe i przydatne prelekcje oraz fantastyczni ludzie, z którymi godzinami można rozmawiać o podróżach i nie tylko. W Cieszynie poznałam tak dużo nowych osób, że nie sposób ich wszystkich wymienić. Każda z nich wniosła w moje życie i spojrzenie na świat coś nowego. Wspaniałe przeżycie!

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie skoczyła do Czeskiego Cieszyna na smažený sýr i gdybym nie udała się na krótki spacer po mieście.

Kwiecień/Maj

Na przełomie kwietnia i maja pojechałam ze znajomymi na długi weekend (a raczej tydzień) majowy do Rosji, a dokładnie – do Sankt Petersburga. Pomysł rzucony całkiem spontanicznie w grudniu 2018, stał się rzeczywistością 4 miesiące później.

W Petersburgu zachwyciłam się rosyjską architekturą, zwiedziłam przepiękną cerkiew Spasa-na-Krowi, zajadałam się blinami z kawiorem, zobaczyłam najpiękniejsze stacje petersburskiego metra, chodziłam po dachach kamienic na Newskim Prospekcie, odkryłam kilka perełek, o których nie piszą przewodniki i wykreśliłam z mojej bucket list zwiedzenie Ermitażu.

Wiza turystyczna do Rosji – praktyczne informacje + niespodzianka
Sankt Petersburg – praktyczny przewodnik po Wenecji Północy
Metro w Sankt Petersburgu – najpiękniejsze stacje metra w Petersburgu

Czerwiec

W czerwcowej przerwie między egzaminami i zaliczeniami pojechałam do Łodzi na festiwal See Bloggers. Oprócz uczestnictwa w prelekcjach i warsztatach udało mi się pospacerować po bardzo klimatycznej dzielnicy Księży Młyn i zjeść najlepsze śniadanie ever w łódzkiej Spółdzielni.

Lipiec

W połowie lipca pojechałam z moją przyjaciółką na babski tydzień na Warmię i Mazury. Dzięki gościnności jej rodziców zatrzymałam się u nich w domu pod Olsztynem.

Mimo że pogoda nie rozpieszczała zwiedziłam Olsztyn, gdzie oprócz spacerów wybrałyśmy się na wycieczkę rowerową wokół okolicznych jezior. Zwiedziłam też mazurskie Mikołajki i Giżycko, odbyłam krótki rejs po Jeziorze Śniardwy, po raz pierwszy zobaczyłam Kanał Elbląski, odwiedziłam Farmę Ślimaków, o której nie miałam pojęcia i zjadłam przepyszne Dzyndzałki Warmińskie w Karczmie Warmińskiej w Gietrzwałdzie.

Sierpień

Od połowy sierpnia do pierwszego tygodnia września przebywałam na Sycylii skąd pracowałam zdalnie, spędzałam czas z rodziną i znajomymi, szukałam książek do pracy mgr i nowych przepisów do e-booka.

Podczas tego wyjazdu udało mi się zobaczyć również sporo nowych, nieodwiedzonych dotąd miejsc. Oprócz jeszcze lepszego poznania Syrakuz odwiedziłam Rezerwat Przyrody Vendicari, odbyłam trekking wgłąb kanionu Cavagrande del Cassibile, odwiedziłam Marzamemi i San Lorenzo, zjadłam pyszne lody pistacjowe w Avoli i plażowałam w okolicach Pozzallo. Byłam również w Katanii, gdzie posiedziałam w bibliotece zbierając bibliografię do pracy i szukałam nowych miejsc z pyszną sycylijską kuchnią.

Dzięki temu wyjazdowi zaktualizowałam przewodnik po Syrakuzach (który jest teraz najlepszym przewodnikiem po tym mieście w sieci) oraz kulinarny przewodnik po Katanii, w którym znajdziecie nowe i genialne jedzeniowe miejscówki.

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii
Katania – przewodnik kulinarny

Wrzesień

Z Sycylii polecieliśmy prosto do Walencji, gdzie spędziłam tydzień. Głównym celem tego wyjazdu było wesele znajomych. W Walencji odwiedziłam zachwycające Ciudad de las Artes y las Ciencias, Stare Miasto, ale również plażę Malvarrosa, na której plażowanie było czystą przyjemnością. Oczywiście na zabrakło pysznych tapasów, owoców morza i zimnej sangrii.

Po powrocie do Polski świętowaliśmy nasze urodziny i wyskoczyliśmy na weekend do Warszawy. Kot chciał wziąć udział w “Niewidzialnej Wystawie”, a ja w końcu spełniłam marzenie o wysłuchaniu Koncertu Chopinowskiego w Łazienkach. Magia!

W ostatni weekend września wybraliśmy się na spacer do Ojcowskiego Parku Narodowego, gdzie zjedliśmy pysznego Pstrąga Ojcowskiego. Wstyd się przyznać, ale ostatni raz byłam w Ojcowie w podstawówce.

Listopad

1 listopada poleciałam w odwiedziny do mojej siostry do Toskanii. Zrobiliśmy sobie krótki spacer po Pizie i Lukce. W planach była również Florencja, ale ze względu na ulewne deszcze zmieniliśmy plany i wylądowaliśmy w outlecie Barberino pod Florencją.

Florencja – praktyczny przewodnik
Dolina Val d’Orcia – najpiękniejsze miejsca w środkowej Toskanii
Toskania: najpiękniejsze miasteczka Chianti Classico

W ostatni weekend listopada pojechałam do Gdańska na Festiwal Kobiet Internetu. Nie miałam zbyt dużej ochoty jechać na to wydarzenie, ale czułam podskórnie, że może być ono dużą inspiracją. Nie myliłam się! Festiwal obfitował w wiele cennych wykładów, prelekcji i warsztatów, a te, w których uczestniczyłam nauczyły mnie wielu ważnych umiejętności, nad którymi ciągle muszę pracować.

Grudzień

Koniec 2019 spędziłam w północnych Włoszech, odkrywając uroki i smakując kuchnię Piemontu i Veneto. Zwiedziłam Turyn, Weronę, a nowy 2020 rok powitałam na Placu św. Marka w Wenecji. Nie mogłam sobie lepiej wymarzyć tej końcówki roku.

Plany na 2020 rok

2019 rok zakończyłam mając już kilka podróżniczych planów na 2020 rok w zanadrzu. Chętnie się nimi z Wami podzielę.

Pod koniec lutego czeka mnie długi weekend w Austrii i Szwajcarii. Na pewno odwiedzę Zurych i zaszyję się na dwa dni w okolicach Jeziora Bodeńskiego. W lutym lub w marcu czeka mnie kolejny wyjazd na Sycylię. Tym razem moją destynacją będzie Palermo, szukanie materiałów i prowadzenie badań do pracy mgr. W połowie kwietnia lecę do Niderlandów. Odwiedzę Amsterdam, Haarlem i może uda mi się zobaczyć też Maastricht. Pod koniec czerwca czeka mnie wypoczynek w Chorwacji, a dokładnie na wyspie Brač, a stamtąd kto wie – może w końcu polecę do Albanii, która nie wypaliła w 2019 roku.

Oczywiście stawiam również na podróże po Polsce, która ciągle mnie fascynuje i zachwyca. Chciałabym zobaczyć Toruń, Lublin i Bieszczady.

W 2020 roku chciałabym też w końcu polecieć gdzieś dalej i spełnić marzenie o Tajlandii albo Meksyku. Wszystko ciągle przede mną. Zobaczymy, co przyniesie 2020 rok, ale ja czuję, że będzie niesamowicie spektakularny. Oby tak było!

The post Podróżnicze podsumowanie 2019 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Podsumowanie 2018 roku

Kinga Gajewska-Corso — Fri, 04 Jan 2019 18:32:20 +0000

Podsumowanie kolejnego roku to już moja mała, noworoczna tradycja. Lubię podsumowania. Dzięki nim widzę ile się wydarzyło, gdzie jestem, czego doświadczyłam i jakie lekcje z tych doświadczeń wyniosłam. Te bardziej osobiste podsumowania robię dla samej siebie, żeby móc się coraz bardziej rozwijać i wyznaczać sobie coraz to mądrzejsze, życiowo-zawodowe cele. Na blogu dzielę się bardziej ogólnym, podróżniczo-kulturalnym podsumowaniem, na które serdecznie Was zapraszam.

ROK 2018

2018 rok zaczęłam trzy godziny wcześniej, niż znajomi i rodzina świętujący w Polsce. Nowy rok powitałam na pustyni w Dubaju, gdzie wzniosłam toast bezalkoholowym szampanem. Myślałam i miałam nadzieję, że będzie to znak czegoś nowego, szalonego i nieprzewidywalnego. Tak też było, stety i niestety.

Po powrocie do Polski nic materialnego na mnie nie czekało. Wraz z 2017 rokiem zakończyłam pracę na etacie i nie mogłam się doczekać wszystkich możliwości, które miałam przed sobą oraz wdrożenia w życie pomysłów, które kłębiły się w głowie. Chciałam też w końcu odpocząć od tego co “muszę” i robić tylko to, co naprawdę “chcę”.

W połowie stycznia zostałam właścicielką niewielkiego terenu rolnego, który, jak się później okazało, z biurokratycznego punktu widzenia był niestety za duży. Położył kres mojemu pierwszemu biznesowemu planowi, który miał wyglądać następująco: 6 miesięcy bezrobocia + otworzenie własnej działalności gospodarczej + złożenie wniosku o dofinansowanie na rozkręcenie firmy. Pomysł spalił na panewce, a ja na dobre kilka miesięcy straciłam tak ważną wtedy motywację i nadzieję, że wszystko się jakoś ułoży.

W połowie lutego coś zaczęło się dziać. Nawiązałam kilka współprac zawodowych, z czego najważniejszą i tą najbardziej wymarzoną była współpraca z wydawnictwem Ze Słownikiem. W lutym też, po kilkunastu długich latach, do Polski wrócił mój Tato.

W kwietniu skorzystałam z okazji i zabawiłam się w młodego rolnika. Zasadziłam i zasiałam trochę swoich własnych warzyw, które zbierałam przez całe lato, aż do późnej jesieni. Na kawałku pola wyrosły mi marchewka, pietruszka, koper, rzodkiewka, pomidory, bób, kalafior, szczypiorek, ogórki, fasola i kapusta. W sadzeniu pomagał mi Tato i wujek (w końcu robiłam to pierwszy raz, więc ktoś musiał mi wytłumaczyć co, jak i dlaczego), a w plewieniu czasami ciocia. Na początku nie byłam do tego pomysłu przekonana i podchodziłam do niego bardzo sceptycznie. Myślałam sobie “jeśli coś wyrośnie to super, jeśli nie – to trudno”. Ale kiedy zobaczyłam pierwsze plony, a w ręce trzymałam moją pierwszą, własną rzodkiewkę, nie mogłam wyjść z podziwu. Ta cała sytuacja, oprócz nowej umiejętności, nauczyła mnie jeszcze większej cierpliwości, szacunku i pokory. A zdanie, które zobaczyłam 2 lata temu w Colorado (“Jadłeś dzisiaj śniadanie? Jeśli tak, podziękuj swojemu rolnikowi”) nabrało dla mnie jeszcze głębszego znaczenia.

W maju wpadłam na genialny pomysł! Wymyśliłam sobie powrót na studia i tak też zrobiłam. Przez całe wakacje trochę pracowałam, trochę podróżowałam i trochę bawiłam się w rolnika. Każdy wolny weekend spędzałam na wsi, gdzieś w świętokrzyskim, zbierając warzywa i owoce i robiąc z nich przetwory na zimę.

W październiku wróciłam na studia, które dają mi naprawdę sporo frajdy. Uczę się dużo nowych rzeczy, które interesują mnie jako filologa i jako człowieka. Nie wiem, czy skończę te studia. Z jednej strony bardzo bym chciała napisać pracę magisterską o dialekcie sycylijskim, bo wiem, że pociągnie ona wiele innych osobistych projektów związanych z Sycylią, a z drugiej strony wiem, że robię to dla własnego “fun’u” i że w każdej chwili mogę powiedzieć “basta”. W listopadzie podupadłam trochę na zdrowiu, przez co ucierpiała zarówno nauka na studiach, życie prywatne, jak i blog. Na szczęście wyszłam z tamtej sytuacji obronną ręką, dużo silniejsza niż wcześniej. Nauczyło mnie to, że nie można bać się prosić o pomoc oraz że odwaga (moje słowo na 2018), także ta cywilna, to cecha i umiejętność, którą trzeba, a nawet należy rozwijać.

Końcówka roku to około świąteczne spotkania ze znajomymi i święta spędzone w rodzinnym gronie.

2018 PODRÓŻNICZO

2018 rok nie wygląda podróżniczo tak dobrze i zachwycająco, jak chociażby rok poprzedni. 2 kontynenty, 6 krajów (w tym również Polska), około 35 miast.

Podróże 2018 roku nauczyły mnie jednej ważnej rzeczy, a mianowicie, aby nie uzależniać swojego humoru od panującej w danym miejscu pogody. Do tej pory wybierałam się w miejsca, w których dobra pogoda (słońce i ciepło) była pewniakiem. W 2018 roku “prześladowały” mnie pogodowe anomalie. W Toskanii śnieg, deszcz i burze z gradem, w Porto deszcz i mocny wiatr, a w Sewilli i Granadzie deszcz, zachmurzenia i najniższe czerwcowe temperatury od kilku lat.

Styczeń

Styczeń minął pod znakiem Dubaju. Nowy rok zaczęłam od śniadania w hotelu Burj Al Arab oraz od obiadu w Burdż Chalifie – najwyższym budynku świata. Dzięki podróży do ZEA mogłam wykreślić dwa marzenia z mojej podróżniczej “bucket list” – zachód słońca na pustyni oraz odwiedzenie Meczetu Szejka Zajida w Abu Dhabi.

Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata
Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię
Abu Dhabi – z wizytą w Meczecie Szejka Zajida

W połowie stycznia odwiedziłam Kazimierzę Wielką, miasto w województwie świętokrzyskim, gdzie spacerowałam po tutejszym parku w zimowej scenerii.

Marzec

Marzec zaczęłam od wizyty w… zaśnieżonej Toskanii. Wstyd się przyznać, ale była to moja pierwsza wizyta w tym włoskim regionie. Odkryłam przepiękną Lukkę, odwiedziłam średniowieczną Volterrę, małe miasteczko Montecarlo, zobaczyłam Ponte del Diavolo w Borgo a Mozzano, podparłam Krzywą Wieżę w Pizie i posmakowałam prawdziwej toskańskiej kuchni.

Lukka – co warto zobaczyć w mieście Pucciniego
Piza – praktyczny przewodnik po mieście Krzywej Wieży
Kuchnia toskańska, czyli potrawy, których musisz spróbować

W marcu zaliczyłam też weekend z przyjaciółką w zaśnieżonym Wrocławiu, gdzie uczestniczyłyśmy w kursie dla tłumaczy tekstów medycznych.

Kwiecień

Kwiecień powitałam w Porto. Zjadłam śniadanie w kultowej Majestic Cafe, odwiedziłam księgarnię Lello, zjadłam najlepszą Francesinhę w mieście, degustowałam wino porto w bodegach Gai oraz nie mogłam oderwać wzroku od portugalskich azulejos.

Porto – co warto zobaczyć, czyli piękne miejsca, zabytki i atrakcje
Porto w Porto, czyli gdzie na degustację wina
Porto – co i gdzie zjeść, żeby posmakować Portugalii

W połowie kwietnia wybrałam się do Poznania na konferencję Blog Conference Poznań i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że to miasto podoba mi się coraz bardziej.

Maj

Maj powitałam we Wrocławiu, gdzie oprócz spacerów po mieście szukałam kolejnych ulubionych miejscówek.

Czerwiec

Na początku czerwca poleciałam do hiszpańskiej Andaluzji, gdzie odwiedziłam Sewillę, Granadę i Malagę. W Sewilli zwiedziłam cudowny pałac Real Alcazar i uczestniczyłam w weselu mojej przyjaciółki, w Granadzie odwiedziłam Alhambrę oraz kupiłam wymarzony plecak, a w Maladze wzniosłam toast kieliszkiem wina malaga i świętowałam 5 lat z Kotem w najbardziej rustykalnej restauracji rybnej na plaży.

Sewilla – co warto zobaczyć w stolicy Andaluzji
Smakujemy Andaluzję, czyli co i gdzie zjeść w Sewilli
Dlaczego Andaluzja skradła moje serce

Pod koniec czerwca pojechałam do Łodzi na wydarzenie See Bloggers. Łódź była na mojej liście polskich miast od dawna, ale jakoś nigdy nie było mi tam po drodze. W końcu miałam okazję przejść się Piotrkowską, odkryć Pasaż Róży i przekonać się na własnej skórze, że Łódź jest bardzo specyficzna i totalnie niesamowita.

Lipiec

W lipcu poleciałam na Sycylię, gdzie uczestniczyłam w degustacji wina u stóp samej Etny oraz w prawdziwym, sycylijskim weselu. Odwiedziłam moją ukochaną Katanię, Syrakuzy, malownicze Marzamemi i wygrzewałam się kilka dni na plaży w Donnalucata.

Czym zaskoczyła mnie Sycylia?

Sierpień

W sierpniu odkrywałam piękno mojego rodzinnego Krakowa, spacerując po Podgórzu, łapałam zachody słońca gdzieś w świętokrzyskim, a pod koniec miesiąca odwiedziłam podkarpackie Krosno.

Wrzesień

We wrześniu przyszedł czas na świętowanie moich 30 urodzin, które spędziłam w Toskanii, spełniając tym samym jedno z moich większych podróżniczych marzeń. Odwiedziłam Florencję, Sienę, San Gimignano, zwiedziłam dolinę Val d’Orcia, łapiąc w kadry mniejsze i większe cyprysowe szlaki, przemierzyłam najbardziej malowniczą drogę tego regionu – Via Chiantigiana – kultowym Fiatem 500 oraz mieszkałam w typowym toskańskim domu w samym sercu regionu Chianti Classico. Moje urodziny świętowałam podwójnie – pierwszy raz we Florencji, na tarasie mieszkania przy Piazza Santa Croce, a drugi raz na degustacji wina w toskańskiej winnicy.

Chianti Classico w toskańskiej winnicy
Najlepsze winiarnie na degustację wina Chianti

Listopad

11 listopada, 100 rocznicę Niepodległości Polski, świętowałam w Krakowie, a weekend później pojechałam do Warszawy.

Przełom listopada i grudnia spędziłam w Holandii, w moim ulubionym Utrechcie, gdzie poleciałam w odwiedziny do przyjaciółki. Zobaczyłam Rotterdam, w którym się zgubiłam i odnalazłam oraz pojechałam na chwilę do Amsterdamu, gdzie uczestniczyłam w warsztatach fotograficzno-artystycznych.

2018 KULTUROWO

Kulturowo 2018 rok był nienajgorszy, chociaż mógł być o wiele, wiele lepszy. Obejrzałam 4 wystawy w muzeach, w tym wystawę poświęconą Niepodległej Polsce. Uczestniczyłam w 6 koncertach, w tym w koncercie kończącym Festiwal Jazzowy w Krakowie. Najlepszym wydarzeniem muzycznym był z całą pewnością Orcheston, nowy projekt Gromee’iego, który odbył się w grudniu w Krakowie. Obejrzałam też kilka krakowskich slajdowisk, a tym, który zrobił na mnie największe wrażenie była opowieść o turystyce w Czarnobylu.

Jeśli chodzi o książki przeczytane w minionym roku to jest ich 21, o 5 mniej niż rok wcześniej. Nie wliczam książek przeczytanych na studia oraz lektur, które rozpoczęłam i nie skończyłam. Większość z nich to reportaże, książki podróżnicze oraz książki rozwojowe.

2018 rok zakończyłam 58 obejrzanymi filmami. Do najlepszej piątki zaliczają się: “Nić widmo”, “Trzy billboardy za Ebbing, Missouri”, “Zimna wojna”, “Pierwszy człowiek” oraz “Oni”.

_________

Do momentu zrobienia tego podsumowania wydawało mi się, że w 2018 roku nic wielkiego, nic spektakularnego się nie wydarzyło, że te 12 miesięcy przeleciały mi bezsensownie przez palce. To prawda, rok 2018 był uboższy w podróże niż rok 2017. Był dziwny, nieprzewidywalny i ciężki, ale przyniósł też dużo dobrego, ogrom niesamowitych wspomnień, wiele mnie nauczył i sprawił, że w nowy rok wchodzę odważnym krokiem.

Niech 2019 będzie obfity w piękne chwile i same najlepsze wspomnienia!

The post Podsumowanie 2018 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Chianti Classico w toskańskiej winnicy, czyli degustacja wina w Toskanii

Kinga Gajewska-Corso — Wed, 31 Oct 2018 17:38:52 +0000

Chyba każdy miłośnik wina marzy o odwiedzeniu regionu Chianti Classico i spróbowaniu wina o analogicznej nazwie w miejscu, w którym powstaje ono od tysięcy lat. Jednym z moich życiowych marzeń było zwiedzenie Toskanii, odwiedzenie regionu Chianti Classico i spróbowanie produkowanego tu wina. Ponieważ marzenia się spełnia, na moje 30 urodziny zarezerwowałam apartament w typowym toskańskim domu w Chianti, zwiedzanie oraz degustację wina Chianti Classico w prawdziwej toskańskiej winnicy. Jak taka wizyta wyglądała, czego się dowiedziałam i ilu różnych win spróbowałam – tego dowiecie się z poniższego artykułu. Kto wie, może zainspiruje on Was chociaż trochę do wyruszenia szlakiem Chianti Classico.

Podróż po Toskanii, a konkretnie odwiedzenie regionu winiarskiego Chianti Classico, było moim marzeniem odkąd tylko pamiętam. Toskania jawiła mi się bowiem jako kwintesencja włoskości. Już na samą myśl o tym, że zobaczę na własne oczy te słynne wzgórza porośnięte winoroślami i gajami oliwnymi miałam ciarki na plecach i świeczki w oczach. Dlatego też, gdy w lipcu, siedząc na lotnisku w Bergamo i sącząc kieliszek czerwonego Merlota, doznałam nagle oświecenia, nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Po kilku długich miesiącach zastanawiania się nad tym, jakie jest to moje największe podróżnicze marzenie i jaki kierunek obrać na świętowanie 30 urodzin Toskania i Chianti wydały mi się tak bardzo banalne i zarazem tak okropnie upragnione.

Objazdówkę po Toskanii planowałam już parę lat temu. Zakupiłam wtedy przewodnik po Florencji i Toskanii, zrobiłam plan całego wyjazdu i… nie pojechałam. Nie znalazłam kompana, z którym mogłabym wyruszyć na odkrywanie tego pięknego regionu. Na kilka dobrych lat zapomniałam więc o tym marzeniu i misternie upchnęłam go w najdalsze zakamarki pamięci. Do czasu, aż zupełnie nagle i niespodziewanie przypomniałam sobie o nim wpatrując się w szeroki pas startowy i majestatyczne góry stojące w oddali.

Po powrocie do domu siadłam do komputera i zabrałam się za planowanie i organizowanie wyjazdu. Najważniejszą rzeczą był oczywiście pobyt w Chianti i degustacja wina w sercu Toskanii.

Region Chianti – gdzie to jest?

Region Chianti znany jest chyba każdemu. To jeden z najstarszych regionów winiarskich we Włoszech, znajdujący się w środkowej Toskanii.

Wyróżniamy region Chianti, który tworzą następujące podobszary (zwane sottozone Chianti): Colli Aretini, Colli Fiorentini, Colline Pisane, Colli Senesi, Montalbano, Montespertoli, Rùfina oraz region Chianti Classico.

Obszar regionu Chianti rozciąga się przez sześć toskańskich prowincji: Florencję, Sienę, Pizę, Pistoię, Prato i Arezzo, natomiast Chianti Classico leży na pięknych wzgórzach, porośniętych winoroślami między Florencją a Sieną. To właśnie ten teren jest tym najbardziej znanym i cenionym w świecie winiarskim, z którego pochodzi najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Mówiąc o regionie Chianti i Chianti Classico należy wspomnieć o dwóch istotnych datach i wydarzeniach dla tego terytorium. Pierwszym z nich jest wydanie w 1716 roku przez wielkiego księcia Toskanii Kosmę III Medyceusza edyktu, w którym jasno zdefiniował on granice obszaru produkcji Chianti. Teren ten rozciągał się między Florencją a Sieną, a w jego skład wchodziły dzisiejsze gminy Gaiole, Greve, Castellina, Radda oraz po części takie gminy jak Barberino Val d’Elsa, Castelnuovo Berardenga, Poggibonsi, San Casciano i Tavarnelle Val di Pesa.

Drugą ważną datą jest rok 1932 kiedy to rząd włoski ustanowił dekret ministerialny, w którym odróżnił Chianti produkowane na swoim historycznym obszarze (czyli w Chianti Classico) od zwykłego wina Chianti. Od tamtej pory mamy wino Chianti, produkowane poza granicami geograficznymi “Chianti”, czyli na obszarze bardziej rozległym co widać na poniższej mapie, oraz wino Chianti Classico, produkowanie tylko i wyłącznie w granicach historycznego obszaru “Chianti”.

Chianti a Chianti Classico

Wino Chianti to synonim czerwonych win słonecznej Italii. Wiadomo, że jest to wino czerwone, wytrawne, produkowane w Toskanii, o cierpkim i lekko kwaskowym smaku. Ale… Chianti Chianti nierówne.

Wino Chianti Classico produkowane jest tylko i wyłącznie na historycznym terenie Chianti, leżącym na toskańskich wzgórzach między Florencją a Sieną. Dokładnie ujmując, obejmuje on terytorium 4 głównych gmin, które znajdują się w granicach historycznego stowarzyszenia Gallo Nero. Są to Greve in Chianti, Radda in Chianti, Castellina in Chianti oraz Gaiole in Chianti. Dopisek w nazwie “in Chianti” oznacza właśnie to, że są to historyczne tereny wina Chianti Classico.

Wino Chianti Classico powstaje ze szczepu winorośli sangiovese. Aby wino mogło nosić nazwę “Classico”, zawartość szczepu sangiovese musi wynosić od co najmniej 80% do 100%. W maksymalnym, 20% odsetku innych odmian czerwonych winorośli mogą się znaleźć włoskie canaiolo, colorino, ciliegiolo, pugnitello lub międzynarodowe cabernet sauvignon oraz merlot.

Chianti Classico to wino o najwyższej denominacji, czyli DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). Każda butelka Chianti Classico posiada na szyjce charakterystyczny znaczek z czarnym kogutem, który jest symbolem konsorcjum opiekującym się winem Chianti Classico, a tym samym jest symbolem tego wina. Dlatego też jeśli widzicie na butelce naklejkę z kogutem, a nie widzicie oznaczenia denominacji DOCG, możecie być spokojni. Już sam symbol koguta informuje o tym, że pijecie najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Wino Chianti produkowane jest na terenie kilku toskańskich prowincji. Możemy mieć zatem Chianti Colline Pisane, Chianti Colli Fiorentini, Chianti Rùfina czy Chianti Colli Senesi. Wino Chianti również zawiera denominację DOCG, ale jeśli chodzi o smak i aromat jest ono znacznie uboższe (żeby nie powiedzieć gorsze) niż Chianti Classico. Głównym szczepem wchodzącym w skład Chianti DOCG jest również sangiovese. Jego zawartość musi wynosić co najmniej 70-75% (różne źródła podają różne wartości). W pozostałym odsetku procentowym mogą znaleźć się te same domieszki szczepów, co w Chianti Classico (canaiolo lub cabernet sauvignon). Co ciekawe, w produkcji wina Chianti dopuszcza się stosowanie domieszki białych odmian (np. malvasia), których ilość nie może jednak przekroczyć 10%.

Gallo Nero, czyli dlaczego czarny kogut jest symbolem Chianti Classico?

Degustując wino Chianti Classico napewno zauważyliście, że na butelce widnieje znak czarnego koguta. Gallo Nero, czyli czarny kogut, to oficjalny symbol wina Chianti Classico. Tak naprawdę wino to nie musi mieć żadnego oznaczenia denominacji, gdyż sama naklejka z kogutem informuje nas, że pijemy Chianti Classico DOCG.

Pewnie zastanawiacie się, skąd wziął się ten kogut i dlaczego właśnie ten nielot jest symbolem wina. Z Gallo Nero wiąże się dosyć ciekawa legenda. Mówi się, że w czasie średniowiecznych walk między Florencją a Sieną te dwa państwa toczyły między sobą krwawe boje. To właśnie obszar Chianti, który leżał pomiędzy obydwoma państwami, był ciągłym tematem ich sporów. Aby zakończyć walki, zdecydowano się raz na zawsze ustalić ostateczną granicę między Florencją a Sieną.

Ustalono więc, że ze stolicy każdego państwa wyruszą rycerze na koniach (jeden z Florencji, jeden ze Sieny), a miejsce, w którym się spotkają będzie symbolizować przebieg granicy. Rycerze mieli wyruszyć o bladym świcie, a początkiem ich startu miało być pianie koguta. Zarówno Florentczycy, jak i Sieneńczycy, uważali, że wybranie najlepszego rycerza i konia to podstawa, ale jeszcze ważniejszą rzeczą jest wybranie idealnego koguta. Sieneńczycy wybrali białego koguta, którego “faszerowali” jedzeniem wierząc, że będzie śpiewać jeszcze donośniej. Florentczycy natomiast, wybrali czarnego koguta, którego trzymali w ciemnej klatce i którego głodzili, nie dając mu nic do jedzenia.

W dniu startu to właśnie czarny kogut, umęczony z głodu, zaczął piać na długo przed świtem, co pozwoliło rycerzowi z Florencji na wcześniejsze wyruszenie z miasta. Biały kogut Sieneńczyków spał sobie w najlepsze i zaczął piać dopiero, gdy zrobiło się widno. Rycerzowi ze Sieny udało się przebyć jedynie 12 km, gdzie w Fonterutoli (pod Sieną) spotkał rycerza z Florencji. Tym samym region Chianti przeszedł w całości w posiadanie Republiki Florenckiej.

Dziś czarny kogut to również symbol konsorcjum “Consorzio Vino Chianti Classico”, które czuwa nad właściwą produkcją wina Chianti Classico.

Winnica rodziny Mazzarini

Winnica rodziny Mazzarini – Poggio Amorelli – to piękne i magiczne miejsce położone w samym sercu regionu Chianti Classico, zaledwie kilka kilometrów od centrum miasteczka Castellina in Chianti. Wzgórza porośnięte winoroślami, niezapomniane toskańskie krajobrazy oraz unoszący się zapach produkowanego wina Chianti sprawiają, że można zapomnieć tu o bożym świecie.

Winnicę rodziny Mazzarini wybrałam na moją urodzinową degustację z kilku względów.
Po pierwsze, była to jedna z cantin, która została mi polecona przez znajomych sommelierów. Opisywali ją oni jako małe, ale przytulne miejsce, w którym zawsze znajdzie się ktoś, kto chętnie opowie o winach i oprowadzi po winiarni.
Po drugie, winiarnia Mazzarini jest w Toskanii znana, ale jest jednak dużo bardziej kameralna niż tacy potentaci jak słynna Ricasoli czy Mazzei.
Po trzecie, “Poggio Amorelli”, gdzie powstaje wino Mazzarini, jest totalnie rodzinne. W winiarni pracuje cała rodzina – Marco Mazzarini dogląda pracy oraz sprawdza przebieg produkcji wina, jego żona Adriana zarządza rezerwacjami i administruje pracę biurową, a najstarszy syn i córka również pomagają rodzicom w prowadzeniu biznesu. Dodatkowo, pracujący tu sommelierzy, kucharze oraz osoby, odpowiedzialne za produkcję najlepszego wina sprawiają wrażenie, jakby byli jedną wielką rodziną. Odnoszą się do siebie z szacunkiem, świetnie się czują w swoim towarzystwie i widać, że lubią spędzać ze sobą czas, oddając się jednej wspólnej pasji.
A po czwarte, winnica rodziny Mazzarini skończyła w tym roku, tak samo jak ja, 30 lat. I to właśnie ta informacja była tą, która przesądziła o wyborze tego miejsca na świętowanie moich urodzin.

Zwiedzanie winnicy i degustacja wina w Toskanii u rodziny Mazzarini

Na zwiedzanie winnicy rodziny Mazzarini spóźniliśmy się jakieś 20 minut. Nie z własnej winy, oczywiście! Zatrzymał nas orszak pogrzebowy idący główną i zarazem jedyną drogą z Castelliny w kierunku Raddy.

Po przybyciu na miejsce, naszą dwójkę przejął przemiły sommelier Gianluigi, który od razu przeszedł do sedna i zaczął nam przybliżać wszystkie etapy powstawania wina w cantinie Mazzarini. Nasza degustacja wina w Toskanii odbyła się w połowie września, czyli w momencie, gdy vendemmia (zbiór winogron) trwa w najlepsze. Tuż po objaśnieniu pierwszych kroków produkcji wina, mieliśmy okazję na własne oczy zobaczyć ich przebieg. Traktor pełen świeżo zebranych winogron podjechał właśnie do maszyny, która mechanicznie rozgniata owoce, oddzielając tym samym sok od skórek i szypułek. Dla osoby, która od zawsze marzyła o odwiedzeniu winnicy ten widok był niesamowity.

Następnie przeszliśmy do wnętrza winiarni, słuchając wyjaśnień o kolejnych etapach procesu produkcji wina – fermentacji, dojrzewaniu i butelkowaniu. Na sam koniec udaliśmy się do miejsca, w którym przechowywane są zabutelkowane wina. Widok ścian wypełnionych butelkami Chianti Classico był niezwykły i… niecodzienny.

Koniec zwiedzania winnicy zakończyliśmy degustacją, która odbyła się na tarasie. Rozciągał się stąd fantastyczny widok na wzgórza porośnięte winoroślami.
Zarezerwowana przeze mnie degustacja przewidywała spróbowanie 6 rodzajów win, zarówno białych, jak i czerwonych. Były to:

Vermentino Spumante extra dry,
Vermentino fermo IGT,
Morellino di Scansano DOCG,
Chianti Classico DOCG,
Chianti Classico Riserva DOCG,
Super Toscano IGT.

Podczas degustacji wina dostaliśmy do posmakowania przekąski, na które składały się lokalne produkty. Wśród nich była na przykład oliwa z oliwek extravergine wyrabiana przez rodzinę Mazzarini, ocet balsamiczny, oliwa truflowa (niebo w gębie!!!), toskańskie wędliny i sery, słodkie wino deserowe vinsanto wraz z ciasteczkami Cantuccini oraz lokalna grappa.

Przewidywany czas na zwiedzanie winnicy i degustację wina u rodziny Mazzarini to 1,5 godziny, ale nasza wizyta w winiarni przeciągnęła się do… równych 3 godzin. Wiecie, jak to jest – czas tak szybko płynie w doborowym towarzystwie. Gianluigi, nasz sommelier, opowiadał nam historię wina Chianti, dzielił się z nami ciekawostkami winiarskimi oraz odpowiadał na wszystkie nasze pytania.

Na koniec podszedł do nas Marco Mazzarini, właściciel tego pięknego miejsca. Przywitał się i zamienił z nami parę słów, opowiadając jak stworzył swoją cantinę oraz pokazując nam bio ogródek, który znajduje się na terenie winiarni.

Mimo wielu niespodziewanych momentów i zaskakujących sytuacji, nie mogłam sobie lepiej wymarzyć dnia moich 30 urodzin. Dawka wielu cennych winiarskich informacji i ilość dobrego wina, jaką wypiłam będzie mi towarzyszyć we wspomnieniach jeszcze przez długi czas.

Jeśli szukacie praktycznych informacji na temat degustacji wina w winnicy rodziny Mazzarini lub w innych winiarniach produkujących Chianti Classico, w poniższym artykule znajdziecie najlepsze i najbardziej znane miejsca, które mają świetną ofertę degustacyjną.

http://kingagajatravels.pl/degustacja-wina-w-toskanii/

The post Chianti Classico w toskańskiej winnicy, czyli degustacja wina w Toskanii appeared first on kingagajatravels.pl.

Tu i teraz – wrzesień 2018

Kinga Gajewska-Corso — Sun, 30 Sep 2018 06:38:17 +0000

Jest niedziela rano, ostatni dzień września. Wokół cisza i spokój, parzy się świeża kawa, a ja wspomnieniami wędruję do początków tego miesiąca – mojego ulubionego miesiąca w roku (i to wcale nie dlatego, że to mój urodzinowy miesiąc). Siedzę tu i teraz i tak sobie myślę, że tegoroczny wrzesień był pełen emocji i dawno wyczekiwanych chwil. I jak zwykle minął za szybko.

Początek września spędziłam z moją siostrą, która przyjechała na chwilę do Polski. Myśląc, jakim jesteśmy teraz dla siebie wsparciem, jak dużo rozmawiamy, dzielimy się przemyśleniami, jak pytamy się wzajemnie o radę i konsultujemy ze sobą prawie wszystko nie chce mi się wierzyć, że kiedyś darłyśmy ze sobą koty, nie znosiłyśmy się i uważałyśmy się za swoich największych wrogów (ach, te trudy dorastania). Kiedyś chciałam być jedynaczką, dzisiaj nie wyobrażam sobie, że mogłabym nie mieć siostry, która jest tak różna ode mnie, a tak podobna.

Następnie, przyszedł czas na mój wyjazd i na dłuuugo wyczekiwaną podróż do Toskanii. Długo wyczekiwaną, bo czekałam na nią jakieś 8-10 lat. Pamiętam, jak wtedy, te kilka lat temu, kupiłam przewodnik po Florencji i Toskanii, zaplanowałam całą podróż i nie miałam z kim w nią wyruszyć. Dzisiaj pojechałabym po prostu sama, ale wtedy nie byłam aż tak odważna. Wyjazd do Toskanii był najważniejszą podróżą tego roku z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, było to spełnienie dawnego marzenia, a po drugie – była to moja urodzinowa podróż z okazji 30-tki. Było pięknie, cudownie i fantastycznie! Florencja stała się moim nowym ulubionym włoskim miastem, dolina Val d’Orcia sprawiła, że serce biło mi coraz mocniej, a wzgórza Chianti porośnięte winnicami i drzewami oliwnymi sprawiły, że mój sen o Toskanii się spełnił. Usiąść na tarasie z widokiem na winorośle, z kieliszkiem Chianti Classico w ręku i podziwiać piękno natury – tak wyglądały moje popołudnia i wieczory. Swoją drogą, w ciągu całego mojego życia nie wypiłam tyle wina z denominacją DOCG, co w ciągu tego jednego tygodnia w Chianti. Cóż za osiągnięcie!

A po powrocie do domu zaczęłam ogarniać rzeczywistość – z ogromną radością i pozytywną energią. Powoli przygotowuję się więc na październik, który może okazać się jazdą na rollercoasterze, bez trzymanki. Czy tak się stanie, zobaczymy. A nawet jeśli, to jestem na to w pełni gotowa!

A tymczasem we wrześniu…

Słucham – piosenek, które towarzyszyły mi w Toskanii. Moją ulubioną jest “New York” grupy Thegiornalisti, który we Włoszech pozwalał marzyć, a dzisiaj – po powrocie do domu – przywołuje wspomnienia i ogromnie mnie wzrusza. Za każdym razem, gdy go słucham mam przed oczami ostre zakręty, widoki na winnice, gaje oliwne oraz małe toskańskie miasteczka i wioski, a w brzuchu czuję milion motylków. Wystarczy, że zamknę oczy i przenoszę się w czasie do połowy września. Magia muzyki!

Czytam – w Toskanii czytałam książkę podróżniczą Johna Keaheya pt. “Ukryta Toskania”. Wzięłam ją ze sobą do Włoch, ponieważ chciałam przeczytać coś, co opowiada o miejscu, w którym jestem. W końcu książka o Toskanii smakuje najlepiej właśnie w Toskanii!!! Muszę przyznać, że jestem nią bardzo pozytywnie zaskoczona i trochę zachwycona. To coś między opowiadaniem o pobycie autora w Toskanii a przewodnikiem, z którego dowiemy się wielu ciekawostek i odkryjemy kolejne miejsca do odwiedzenia. Recenzja tej książki na pewno pojawi się na blogu.

Po powrocie do domu wzięłam się za przerabianie poradnika “Ty w social mediach” Marcina Żukowskiego. Czytam tę książkę trochę inaczej, bowiem robię sobie z niej notatki, wypisuję wszystkie najistotniejsze informacje i notuję moje własne przemyślenia. Póki co, usystematyzowałam sobie dużo informacji na temat tworzenia własnej marki i mam nadzieję, że znajdę w niej super triki na polepszenie i usystematyzowanie moich działań w mediach społecznościowych. Jeśli jesteście na początku swojej działalności w internecie albo nie czytaliście jeszcze tej pozycji, koniecznie ją nadróbcie. Uważam, że warto się z nią zapoznać.

Oglądam – piękne toskańskie widoki, czyli wzgórza pełne winnic, gajów oliwnych i zebranego zboża. Dzisiaj już nie w rzeczywistości, a na zdjęciach, które przywiozłam z Włoch.

Dodatkowo, oglądam filmy – te nowe i te nieco starsze. Podczas pobytu w Toskanii obejrzałam dwie włoskie komedie: “Sole a catinelle” oraz “Che bella sorpresa”, które (jak to włoskie komedie) są lekkie, nawiązują trochę do obecnej sytuacji we Włoszech oraz mają ogromne poczucie humoru. Z kinowych nowości udało mi się obejrzeć naprawdę sporo filmów: drugą część musicalu “Mamma Mia 2”, całkiem niezły “Dywizjon 303”, świetny dramat “Żona”, przyjemną komedię azjatycką “Bajecznie bogaci Azjaci” oraz mocnego “Dogmana”, który troszeczkę mnie zawiódł, bo liczyłam na coś więcej.

Podróżuję – po Toskanii. Dwa tygodnie września spędziłam w Toskanii, zwiedzając Lukkę, Pizę, Florencję, Sienę, San Gimignano, Arezzo, dolinę Val d’Orcia oraz (mój wymarzony) region Chianti Classico. Ten wyjazd wgłąb Toskanii był jednym z moich największych podróżniczych marzeń. Nadal nie wierzę, że się spełniło (że sama je spełniłam), bo jeszcze tak wiele miejsc chcę zobaczyć w tym regionie. Jedno jest pewne, do Toskanii na pewno wrócę (nie raz i nie dwa) i myślę, że za każdym razem będę spełniać jakieś małe marzenie.

Pracuję nad – blogowymi wpisami na październik. Mam ogrom tematów, wspomnień podróżniczych i ciekawych miejsc do polecenia, które trzeba odwiedzić, zobaczyć, doświadczyć i czuję się w obowiązku, żeby je opisać. Na pewno powstanie kilka praktycznych przewodników po Toskanii i mam nadzieję, że moje doświadczenia pomogą osobom, które będą się wybierać w ten region Włoch.

Planuję – październik. Wpisy na bloga, treningi, ważne wydarzenia w Krakowie, studia i pracę. Oczywiście, nie planuję całego miesiąca od razu, ale nakreślam najważniejsze wydarzenia w kalendarzu, żeby o nich nie zapomnieć.

Chciałabym – częściej jeździć do Włoch. Jest tyle pięknych miejsc, do tylu różnych krajów chciałabym pojechać, ale podczas pobytu w Toskanii zrozumiałam, że ten “powrót do korzeni” pozwolił mi spojrzeć na Italię z innej perspektywy. Widzę i wiem, jak ciężko wygląda tam życie (praca i jej znalezienie, biurokracja, funkcjonowanie wielu rzeczy), ale kocham ten kraj jak żaden inny i jest on mi niezwykle bliski. Ogrom moich marzeń i życiowych celów, które miałam spełniły się właśnie we Włoszech. W Toskanii zrozumiałam, że chcę jak najczęściej smakować i jeszcze lepiej poznać ten kraj. Chcę być coraz lepszym znawcą i ekspertem w temacie Włoch, wyspecjalizowanym oczywiście w Sycylii.

Czuję się – o dziwo, bardzo dobrze. Trochę żałowałam, że zostawiam Włochy i wracam do domu, ale z drugiej strony bardzo się na ten powrót cieszyłam. Wróciłam z ogromną pozytywną energią, z głową pełną pomysłów, wypoczęta, zainspirowana i zmotywowana do działania. Nie myślałam, że będę się cieszyć z powrotu do domu, bo zazwyczaj w takich sytuacjach jestem przybita i mam tygodniową depresję, a tu od razu zabrałam się do działania i do tworzenia codzienności. Ten wyjazd był mi bardzo potrzebny.

Jestem wdzięczna – za to, że miałam możliwość wyjazdu do Toskanii i spełnienia mojego ogromnego podróżniczego marzenia. Jestem wdzięczna za to, że w dzień urodzin najbliższe mi osoby (rodzina, przyjaciele) pamiętały o mnie i za to, że dzięki osobom, które były ze mną we Florencji mogłam świętować okrągłe urodziny przez 4 dni.

Taki był właśnie mój wrzesień. Trochę rodzinny, bardzo podróżniczy i ogromnie inspirujący. A jak Tobie minął ten miesiąc? Podziel się nim ze mną w komentarzach.

The post Tu i teraz – wrzesień 2018 appeared first on kingagajatravels.pl.