Rok 2021

W 2021 weszłam z ogromnym entuzjazmem i nadzieją na spełnienie kolejnych marzeń, zajadając się porcją sycylijskiego makaronu spaghetti con le sarde (przepis na niego znajdziecie tutaj). Jak się szybko okazało, początek roku był dosyć wymagający. Goniące terminy, spotkania, dokumenty, sprawozdania, lekcje włoskiego online i zajęcia na uczelni, przygotowanie (a potem sprawdzenie) egzaminów, zaliczeń i ogólna biurokracja sprawiały, że ciągle musiałam coś robić i bez przerwy miałam poczucie wiecznego pędu. Ilość nowych rzeczy, doświadczeń i umiejętności, których się nauczyłam była imponująca. W styczniu, po raz pierwszy w życiu oddałam też krew, z czego byłam (i nadal jestem) ogromnie dumna. Rozpoczęłam też plan większego zadbania o siebie i o własne zdrowie, który w ciągu roku miał się raz lepiej, a innym razem gorzej. Koniec końców, zrobiłam wszystkie najważniejsze badania i zaliczyłam też kilka wizyt u kosmetyczki i masażystki.

Pod koniec stycznia zjedliśmy pierwszy obiad w (wtedy jeszcze nie) naszym mieszkaniu i tym samym zaczęliśmy mieszkaniowy maraton. Od tamtej pory prawie każdy weekend spędzaliśmy na szukaniu i wybieraniu mebli i dodatków, jeżdżeniu z jednego końca Krakowa na drugi i kursowaniu między Castoramą, Ikeą, Agata Meble czy BRW. Własnymi siłami remontowaliśmy i przemalowywaliśmy nasze nowe cztery kąty. Finalnie 8 marca, w Dzień Kobiet, zrobiłam sobie prezent i kupiłam moje pierwsze własne mieszkanie. Od tego momentu zaczęła się jeszcze większa “jazda bez trzymanki”: zamawianie, odbieranie i skręcanie mebli, życie na dwa mieszkania, kończenie mini remontu i w końcu przeprowadzka.

Pierwsza Wielkanoc z rodzicami w naszym własnym domu, pierwsi goście i wspólne obiady, zakupy dla domu, ogrom radości i niekiedy momenty zwątpienia, czy aby na pewno to jest TO wymarzone miejsce – tak zleciała pierwsza połowa roku. Do tego praca, lekcje włoskiego i zajęcia na uczelni online, nowi uczniowie na konwersacje i nowe kursy wakacyjne. Nie obyło się jednak bez przyjemności! Spotykaliśmy się ze znajomymi, jeździliśmy na rowerach, zobaczyłam kilka ciekawych wystaw i przeczytałam kilka książek.

Pod koniec lipca polecieliśmy na dosyć długie, bo prawie 1,5 miesięczne workation na Sycylię. W ciągu tygodnia pracowaliśmy, jeździliśmy nad morze i spotykaliśmy się z przyjaciółmi, a w weekendy zwiedzaliśmy wyspę. Wrzesień, oprócz podróży i naszych urodzin, zapamiętam szczególnie dzięki wieczorowi (a raczej weekendowi) panieńskiemu, który zorganizowałam dla mojej przyjaciółki. Organizacja tego wydarzenia była dla mnie totalnie nową lekcją, którą podobno odrobiłam na 6! Panna młoda i zaproszone przez nią dziewczyny były bardzo zadowolone, więc śmiem twierdzić, że było idealnie (chociaż nie obyło się bez fakapów).

Październik okazał się kolejnym intensywnym miesiącem. Nowe grupy na kursy włoskiego, dekorowanie mieszkania i tworzenie “naszej” przestrzeni do życia (w tym współpraca marzeń z marką LosokaWood oraz drewniana mapa świata w naszym salonie), praca nad strachem i przełamanie się do prowadzenia samochodu oraz ja w nowej roli życiowej – świadkowej na ślubie mojej przyjaciółki. Przyjemne łączyło się z pożytecznym, przerażające z miłym i radosnym.

Końcówka roku to kolejny krok w aranżacji mieszkania, spotkania z przyjaciółmi i bliskimi znajomymi, pierwszy typowo amerykański Halloween, wyjścia do muzeów, teatru, na wystawy. Pyszne jedzenie, ważne i inspirujące rozmowy oraz praca z perfekcjonizmem i prokrastynacją. I w końcu pierwsza Wigilia i Boże Narodzenie z całą rodziną w naszym własnym mieszkaniu. Rodzinna atmosfera, spokój, radość z bycia razem – bezcenne.

To oczywiście nie wszystko, ale pozwólcie, że te bardziej osobiste i rodzinne przeżycia oraz wydarzenia zostawię tylko dla siebie. 

Podróżnicze podsumowanie 2021 roku

Wchodząc w 2021 roku, po raz pierwszy od dobrych 10 lat, nie miałam ŻADNYCH planów podróżniczych. Widząc sytuację na świecie stawiałam na spontaniczność. Miałam jedynie cichą nadzieję, że uda mi się polecieć na Sycylię i do Toskanii, wyjechać znowu w Bieszczady oraz na Warmię i Mazury. Chciałam też zwiedzić kilka dolnośląskich zamków i odwiedzić Pragę.

O dziwo, większość z tych planów stała się rzeczywistością, a w ciągu roku udało się zobaczyć parę nowych miejsc i spełnić kilka podróżniczych marzeń, o których na początku 2021 nawet nie myślałam.

Styczeń – Luty – Marzec – Kwiecień

Kraków, własne mieszkanie, sprawy urzędowe, remont, przeprowadzka. Do tego w wolnych chwilach dochodziły spacery i przejażdżki rowerowe po mieście, których niestety nie było za wiele.

Maj

Na samym początku maja wybrałam się na krótki weekend do znajomych do Międzybrodzia Bialskiego.

W maju zaczęłam też częstsze weekendowe wyjazdy na moją wieś gdzieś w świętokrzyskim, gdzie ponownie zaczęłam się bawić w “małego rolnika” (sianie, sadzenie, plewienie i te sprawy).

Oczywiście nie obyło się bez odkrywania piękna Krakowa. Najcieplejszym wspomnieniem jest spacer, który zrobiłam sobie z moim Tatą, z Ludwinowa aż na Bielany. Przez Kopiec Kościuszki, Las Wolski, krakowskie Zoo do Klasztoru Kamedułów na Bielanach. 8 km wśród natury i Krakowa, jakiego do tej pory jeszcze nie znałam. Piękna trasa! Bardzo polecam.

Czerwiec

Czerwiec to liczne wycieczki rowerowe po Krakowie (z Kotem i z Tatą), spotkania za znajomymi, wyjścia na miasto i coraz więcej czasu spędzanego na świeżym powietrzu.

Weekendy spędzałam na wsi w świętokrzyskim, relaksując się pracą w ziemi. Zbierając pierwsze plony (rzodkiewki, rukola, sałata) i sezonowe owoce (czereśnie, porzeczki i agrest).

Na jeden weekend wyskoczyliśmy też do SPA pod Wadowicami, gdzie odcięliśmy się od świata, relaksowaliśmy się i wsłuchiwaliśmy się w odgłosy natury.

Pod koniec czerwca wybrała się z Tatą na kolejny długi spacer. Tym razem naszym celem był Kopiec Kraka, jeden z najpiękniejszych widokowo kopców w Krakowie.

Lipiec

W tygodniu praca, spacery i przejażdżki rowerowe po Krakowie, a w weekendy wyjazdy na wieś.

Pod koniec lipca poleciałam na Sycylię na prawie 1,5 miesiąca.

Sierpień

Sycylia! Cały, najgorętszy miesiąc, spędziłam na mojej ukochanej wyspie. W ciągu pracowałam z domu pod Syrakuzami, a w weekendy odkrywałam nowe miejsca i odwiedzałam te dobrze mi już znane.

Kilka razy odwiedziłam Katanię, w której mieszkałam podczas studiów na Erasmusie. Zwiedziłam Modikę i dwa razy byłam w Ragusie, którą w końcu polubiłam. Zobaczyłam w końcu Dolinę Świątyń w Agrigento, miasteczko Sciacca, Marsalę i jeden z najlepszych (o ile nie najlepszy) bar na całej Sycylii, który tworzy cukiernicze cuda z kremem pistacjowym. 

Odbyłam też kilka spacerów po Syrakuzach, zjadłam ogrom pysznego jedzenia i przeżyłam najwyższą zarejestrowaną dotąd temperaturę (48,8 °C).

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Ragusa – barokowa perełka Sycylii. Co zobaczyć, gdzie zjeść?

Wrzesień

Pierwsze 1,5 tygodnia września spędziłam na Sycylii, skąd następnie poleciałam do Toskanii (a dokładnie do Lukki). W Lukce spędziłam niecałe dwa dni, skąd pojechałam do Cinque Terre.

Po Cinque Terre przyszedł czas na road trip po regionie Emilia-Romania. Zwiedziłam Parmę, Modenę, Ferrarę, Ravennę, a na sam koniec wyjechaliśmy za granicę do… San Marino. Podczas tego wyjazdu udało mi się spełnić trzy podróżniczo-kulinarne marzenia z mojej “włoskiej” listy: zobaczyłam produkcję Prosciutto di Parma, zwiedziałam i zobaczyłam na własne oczy wszystkie etapy produkcji sera Parmigiano Reggiano oraz odwiedziłam miejsce, w którym powstaje prawdziwy ocet balsamiczny Aceto Balsamico Tradizionale di Modena.

Po tej podróży wróciłam jeszcze na parę dni do Lukki, skąd wróciłam już do Krakowa.

Październik

Większość października spędziłam w Krakowie. W jeden weekend wyskoczyliśmy spontanicznie poza Kraków. Pojechaliśmy z kolegą do Pilicy, gdzie zjedliśmy obiad, pospacerowaliśmy i zobaczyliśmy pilicki Pałac. Podjechaliśmy też do Zamku Pilcza w Smoleniu, który udało nam się zwiedzić.

Pod koniec miesiąca pojechaliśmy na bardzo krótki i intensywny weekend do Olsztyna, czyli na Warmię (i Mazury). Niestety, nie mieliśmy zbyt dużo czasu, by nacieszyć oczy pięknymi warmińsko-mazurskimi krajobrazami (tym bardziej, że tuż po przyjeździe dopadła nas ulewa). Łapaliśmy każdą chwilę i cieszyliśmy się z każdego malowniczego widoku, który mogliśmy podziwiać przez okna samochodu. Tuż przed powrotem do Krakowa udało nam się za to naładować energię nad przepięknym jeziorem Dadaj. Cudo!

Listopad

Na długi weekend wyruszyliśmy w (moje coraz bardziej ulubione) Bieszczady. Odpoczęłam, spędziłam super czas ze znajomymi weszłam na Smerek i w końcu udało mi się zobaczyć zaporę na Solinie.

Grudzień

Końcówka roku to Kraków, liczne zimowe spacery po Rynku i przygotowanie do świąt. W drugi dzień świąt (26.12) totalnie spontanicznie pojechaliśmy do Zakopanego. Niezbyt mi się chciało, ale już na miejscu byłam bardzo zadowolona, że dałam się namówić na tę przejażdżkę. Pochodziliśmy po Krupówkach, wjechaliśmy na Gubałówkę, pozachwycaliśmy się widokami ośnieżonych gór (a przede wszystkim Giewontu) i wróciliśmy do Krakowa.

Plany na 2022 rok

W 2022 roku plan jest taki, żeby na serio powrócić do częstego podróżowania w obrębie Polski i Europy. Ze względów logistycznych i finansowych raczej nie uda mi się polecieć poza Stary Kontynent, dlatego koncentruję się na tym co jest realne do zrobienia.

Póki co mam sprecyzowane plany na pierwsze 9 miesięcy, od stycznia do września, a wyglądają one mniej więcej tak: Zakopane, Warszawa, Mediolan, Holandia, Lukka, Bieszczady, Paryż, Sycylia (razy dwa), Cypr. Pewnie dodam do tej listy jeszcze jakąś destynację, ale na ten moment trzymam kciuki, żeby chociaż te plany wypaliły. Wy też trzymajcie! 

Jaki był Wasz 2020 rok? Zrealizowaliście swoje plany? Osiągnęliście wymarzone cele? A może udało Wam się zwiedzić jakieś nowe, ciekawe miejsce? Koniecznie dajcie znać w komentarzu! 

The post Podróżnicze podsumowanie 2021 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis

Składniki na dwie porcje:

Pesto z pistacji:

• 100 g pistacji
• 5 łyżek oliwy z oliwek
• 15 g startego parmezanu
• 1 ząbek czosnku
• garść liści bazylii
• sól i pieprz do smaku

• oliwa z oliwek
• 1 średnia cebula
• 100 g boczku
• 200 g makaronu (spaghetti, penne albo fusilli)
• posiekane pistacje do dekoracji

Przygotowanie: 

Buon appetito! 

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – zapisz ten przepis na Pintereście!

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis sycylijski! appeared first on kingagajatravels.pl.

Drewniana mapa świata od Losokawood

Moja mapa świata pochodzi od firmy Losokawood nie bez powodu. Po pierwsze, bardzo istotny był dla mnie czynnik lokalny. Losokawood to mała firma pochodząca z Krakowa – miasta, w którym się urodziłam, w którym mieszkam i które kocham ponad wszystko. Po drugie, mapa w całości jest produkowana w Polsce i jest wykonana z wysokiej jakości drewna brzozy, które jest pokryte impregnatem w różnych kolorach na bazie wody (dzięki temu jest ono bezpieczne i bezwonne). A po trzecie, tak ciekawy wizualnie efekt jak mapa 3D znalazłam tylko na stronie tej firmy i to był jeden z motywów przemawiających “za”.

Po naprawdę licznych przemyśleniach, gdzie tę mapę powiesić, gdzie będzie wyglądała najlepiej i jak duża ma być, podjęliśmy ostateczną decyzję. Moja drewniana mapa świata 3D to najprostszy wzór nr I w pięknym, głębokim kolorze orzecha. Ponieważ zdecydowaliśmy, że mapa zawiśnie na największej ścianie w salonie wybraliśmy rozmiar średni, czyli 160×110 cm (do wyboru jest jeszcze mapa o wymiarach 120×75 cm oraz 210×130 cm) z samymi granicami państw. Bardzo zależało mi na tym, aby mapa była jak najbardziej minimalistyczna, naturalna i bez zbędnych napisów. Chciałam, żeby przykuwała swoim czystym pięknem i nie rozpraszała uwagi. Dlatego też wybrałam wersję bez graweru nazw państw, stanów czy stolic, która jest oczywiście w ofercie.

Jeśli chodzi o kolorystykę mapy to chciałabym tylko wspomnieć, że w konfiguratorze swojej własnej dekoracji macie aż 17 różnych kolorów i połączeń kolorystycznych do wyboru! Ja chciałam, że mapa kolorem pasowała do ciemnych mebli, które stoją w salonie, dlatego też zdecydowałam się na minimalistyczny kolor orzechowy. Teraz, kiedy patrzę na nią pisząc ten artykuł, wiem, że wybrałam idealnie. Mapa prezentuje się cudownie! A ja jestem w niej zakochana.

Drewniana mapa świata – czas na montaż

Na zachwyty mapą przyjdzie jeszcze pora, a teraz chciałabym się z Wami podzielić wrażeniami z jej montażu. Na sam początek wspomnę, że mapa dotarła do mnie w zaledwie kilka dni od złożenia zamówienia. Mapa jest wysyłana w jednej paczce, ale w dwóch różnych częściach ze styropianu, dzięki czemu jest naprawdę dobrze zabezpieczona.

W paczce, którą otrzymujemy znajduje się:

• drewniana mapa świata wraz z większymi i mniejszymi wyspami,
• instrukcja montażu,
• szablon do przyklejenia na ścianę, który pomoże w dokładnym zamontowaniu mapy,
• nożyk,
• taśma malarska do bezpiecznego przymocowania szablonu do ściany,
• specjalna, dwustronna taśma montażowa do mapy,
• centymetr,
• elementy do dekoracji mapy – różę wiatrów z kierunkami świata, samoloty w różnych rozmiarach, statki, żaglówki w różnych rozmiarach, delfiny.
• pinezki (jeśli takowe zamówicie).

Co najlepsze, do montażu mapy nie potrzebujemy żadnych dodatkowych narzędzi czy elementów. Wszystko, co jest potrzebne, dostajemy w paczce wraz z mapą.

Na początek powiem tak, montaż jest super prosty chociaż… nie tak banalny, jak myślałam. Przyznam szczerze, że w pierwszej chwili, gdy zobaczyłam całą paczkę pomyślałam: “eeee banał. Godzinka i z głowy, damy radę!” Prawda jest taka, że przyklejenie całej mapy i wszystkich jej części zajęło nam jakieś 3-4 godziny, ale o tym dlaczego to za chwilę.

Pracę (i zabawę w jednym) zaczęliśmy od rozłożenia szablonu na podłodze i dokładnego sklejenia go (szablon ma dwie części). Następnie sprawdziliśmy, w którym miejscu chcemy mieć mapę, na jakiej wysokości i po zmierzeniu, czy jest równo, przykleiliśmy szablon do ściany. No i tu zaczyna się najbardziej wyczekiwana część, czyli montowanie mapy do ściany. Dla nas to była ogromna frajda i zabawa, połączona z ekscytacją, że W KOŃCU dekorujemy nasze własne M i że robimy to tak, jak sobie wymarzyliśmy.

Podzieliliśmy się też po równo zadaniami – Kot przyklejał taśmę na części mapy, a ja przyklejałam je do ściany. Wspólnie szukaliśmy też, gdzie pasują i gdzie powinny być przyklejone mniejsze wyspy. Losokawood w instrukcji montażu radzi, żeby zacząć przyklejanie w następującej kolejności: najpierw Kanada, Rosja i Stany Zjednoczone, a następnie Ameryka Południowa i wyspy wokół, Europa, Skandynawia, Azja, Afryka, Australia i na końcu reszta wysp, ale my nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie zrobili po swojemu. Owszem, zaczęliśmy od Kanady, ale później przykleiliśmy Amerykę Południową, Rosję, Stany, Australię itd. Koniec końców mapa prezentuje się fantastycznie, a zmiana kolejności w żaden sposób nie wpłynęła na jej montaż.

Podczas montażu naprawdę świetnie się bawiliśmy, a ja miałam wrażenie, jakbym układała duże puzzle.

Na sam koniec, po odklejeniu szablonu ze ściany, udekorowaliśmy mapę motywem statku, delfinków i samolotu. Dodatkowo, za pomocą pinezek, zaznaczyliśmy “nasze miejsca na świecie”, czyli Kraków, Sycylię, Pragę, Grenadę oraz moje ukochane Chicago.

Cały montaż zajął nam około 3-4 godziny. Wyszliśmy z założenia, że nie działamy szybko i nigdzie się nie spieszymy. Dlatego też pracowaliśmy w swoim tempie, z przerwami na obiad i na zachwyty, których było naprawdę sporo. Dodatkowo myślę, że montowanie mapy bez napisów może być nieco trudniejsze i wymagać trochę więcej czasu niż montaż mapy, która ma chociażby nazwy państw. W naszym przypadku musieliśmy dokładnie sprawdzać, gdzie pasuje każdy mały element i nie mogliśmy działać na tzw. “czuja”, ale dzięki temu mieliśmy z tego jeszcze więcej przyjemności.

Drewniana mapa świata – efekt końcowy

Skończona mapa, moim nieskromnym zdaniem, prezentuje się rewelacyjne! Jest przepiękna, wykonana z ogromną starannością o detale i idealnie współgra z naszym salonem. Chyba nie mogłam wymarzyć sobie ładniejszej dekoracji. Dodatkowo, efekt 3D wygląda mega ciekawie i przyciąga wzrok. Widać, jak dużo ręcznej pracy zostało tu włożone.

Jesteśmy zachwyceni efektem końcowym i już zastanawiamy się, czy nie kupić kolejnego zestawu mapy, tym razem do biura.  Myślę, że taka drewniana mapa świata to nie tylko super pomysł na dekorację wnętrza, ale również prezent dla miłośnika podróży.

Dajcie znać, jak podoba Wam się efekt końcowy i gotowa mapa w moim salonie! Lubicie takie dekoracje? A może sami macie taką mapę u siebie?

*post powstał we współpracy z polską marką Losokawood, która tworzy przepiękne drewniane dekoracje do wnętrz (mapy 2D, 3D, mapy dla dzieci czy mapy miast). 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

30 pożytecznych, przydatnych i ładnych prezentów dla podróżnika

The post Drewniana mapa świata do domu podróżnika (i nie tylko) appeared first on kingagajatravels.pl.

Ragusa – informacje o mieście

Ragusa to ponad 70 tysięczne miasto położone w południowej części Sycylii. Znajduje się w południowej części gór Monti Iblei i jest stolicą najbardziej wysuniętej na południe prowincji Włoch. Ragusa nazywana jest “miastem mostów” ze względu na trzy ogromne mosty, z których można podziwiać piękną panoramę miasta i okolic.

Ragusa jest jednym z najstarszych miast na Sycylii. Pojawienie się pierwszych osad na tym terenie datuje się już na XX wiek p.n.e. Od tamtego czasu miasto rozwijało się na wzgórzu Ibla, które jest niższą częścią współczesnego miasta. Jak cała Sycylia, również historia Ragusy skrywa w sobie dominację grecką, rzymską, bizantyńską czy arabską.

Najważniejszym momentem w historii miasta jest niszczycielskie trzęsienie ziemi z 1693 roku, kiedy to dawna, antyczna Ragusa została zrównana z ziemią. W ciągu kilkudziesięciu lat miasto zostało odbudowane w przepięknym stylu, jakim jest barok sycylijski. Jedną z niewielu pozostałości po starej Ragusie są dzisiaj liczne schody, wzniesienia, wąskie, kręte uliczki i zaułki.

Po tragicznym w skutki trzęsieniu ziemi Ragusę należało odbudować. Co do miejsca odbudowy miasta mieszkańcy nie byli jednak zgodni. Jedni (w większości zamożna część mieszkańców i arystokracja) woleli pozostać tam, gdzie znajdowała się poprzednia Ragusa. Inni (głównie przedsiębiorcy i mieszczanie) chcieli przenieść centrum na wzgórze Patro, znajdujące się nieco wyżej.

Tak narodził się dzisiejszy podział na historyczną część miasta Ragusa Ibla i współczesną część – Ragusa Superiore (lub po prostu Ragusa). Dwa centra miejskie przez wieki były autonomiczne i dopiero w 1926 roku zostały zjednoczone w jedno miasto.

W 2002 roku Ragusa Ibla i jej zabytkowa, barokowa architektura (wraz z całą Doliną Noto – Val di Noto) zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Ragusa – jak dojechać

Najszybszym i najprostszym sposobem na dotarcie do Ragusy jest oczywiście samochód. Auto można zostawić na miejskich, darmowych parkingach. Jeden z parkingów publicznych znajduje się tuż przy Giardino Ibleo, z którego w 10 minut można dotrzeć do Duomo. Drugi parking “Parcheggio San Paolo” znajduje się tuż przy Largo San Paolo (między Ragusą Iblą a Ragusą Superiore), a trzeci to Repubblica Parking. Ewentualnie, jeśli na tych parkingach nie znajdziecie miejsca, zawsze możecie spróbować zaparkować trochę dalej, na moście Ponte Papa Giovanni XXIII, gdzie są białe miejsca.

Jeśli wybieracie się do Ragusy transportem publicznym, najszybszą opcją będą autobusy kursujące między miastami. Z Katanii czy z Taorminy dojedziecie Interbusem, z Syrakuz, Geli, Modiki czy z Palermo autokarami przewoźnika AST.

Do Ragusy dojedziecie też bezpośrednim pociągiem Trenitalia z Syrakuz.

Ragusa – co zobaczyć? Przewodnik po mieście

Piazza Duomo

Przepiękny, barokowy, a do tego główny i najbardziej reprezentacyjny plac w Ragusie-Ibli. Znajdziecie tu liczne bary, restauracyjki, sklepiki z lokalnymi produktami, barokowe pałace oraz górującą nad placem katedrę.

Warto zatrzymać się tu na chwilę, usiąść na kawę lub lody w jednej z tutejszych kawiarni i zachwycić oczy pięknem tego miejsca. Piazza Duomo w Ragusie ma w sobie coś tak magicznego, że nawet przy dużej ilości turystów napawa mnie spokojem i sprawia, że czas płynie tu dużo wolniej. Dajcie znać, czy też tak macie!

Co ciekawe, ragusańska Piazza Duomo była tłem dla słynnego serialu “Il Commissario Montalbano” o przygodach sycylijskiego komisarza Montalbano, na podstawie powieści kryminalnych pisarza Andrea Camilleri. Serial ten był kręcony w kilku miastach na Sycylii, w tym w Ragusie.

Piazza Duomo w Ragusie Ibli – rok 2012

Duomo di San Giorgio

Duomo di San Giorgio, czyli Katedra św. Jerzego to najważniejszy kościół w Ragusie. Zbudowana przez znamienitego architekta Rosalio Gagliardi w XVIII wieku (prace trwały od 1739 do 1775 roku) na miejscu poprzedniej świątyni, czyli kościoła San Nicola. Katedra w Ragusie jest uznawana za jeden z najwspanialszych przejawów barokowej architektury sakralnej na świecie.

Na szczególną uwagę zasługuje niesamowita barokowa fasada, udekorowana licznymi kolumnami i rzeźbami świętych oraz wyjątkowa, podwójna kopuła oparta na dwóch rzędach kolumn. Do wnętrza katedry, podzielonego na trzy nawy, prowadzą liczne schody. Zwróćcie uwagę na to, że katedra stoi pod skosem w stosunku do całego placu, przez co fasada nie zasłania kopuły, którą możemy podziwiać z każdego miejsca na placu.

Circolo di conversazione

Na samym końcu Piazza Duomo, tuż przy Corso XXV Aprile, stoi niski niebieskawy budynek, na którego mało kto zwraca uwagę. To XIX wieczny pałac, wybudowany w stylu neoklasycznym przez ragusańską arystokrację. Jego celem były spotkania i rozmowy arystokratów w miejscu, do którego nie mieli wstępu zwykli mieszkańcy miasta (stąd też nazwa, którą można przetłumaczyć jako “krąg konwersacji”, “krąg rozmów”).

Giardino Ibleo

Największy, najpiękniejszy i najstarszy ogród miejski w Ragusie, z którego można podziwiać panoramę okolicznych wzniesień. Park otwarto w 1858 roku, a dziś można pospacerować licznymi alejkami i odpocząć w cieniu śródziemnomorskich i egzotycznych drzew. Wejście do ogrodu otwiera tzw. “viale delle palme“, czyli bardzo reprezentacyjna aleja palm. Początkowo było ich aż 50, ale obecnie część palm wycięto ze względu na owady, które niszczą te piękne drzewa.

Giardino Ibleo to idealne miejsce na zrelaksowanie się w cieniu drzew po intensywnym, ale jakże przyjemnym zwiedzaniu miasta.

Giardino Ibleo – rok 2012

Chiesa di San Vincenzo Ferreri

Tuż obok Giardino Ibleo zauważyć można mały kościółek z jedną tylko wieżą – dzwonnicą. To Chiesa di San Vincenzo Ferreri wybudowana w 1509 roku przez Braci Dominikanów. Liczne źródła podają, iż świątynia nie ucierpiała znacząco podczas pamiętnego trzęsienia ziemi, jednakże w ciągu XVIII wieku została nieco przebudowana i wzmocniona. Warto zwrócić uwagę na piękny portal zdobiący wejście do wnętrza, jak i zegar słoneczny po prawej stronie fasady.

W 2010 roku kościół został skonsakrowany (zdesakralizowany) i dzisiaj pełni funkcje publiczne (mają w nim miejsce różne wydarzenia kulturalne, koncerty, itp.). Jeśli uda Wam się natrafić na otwarcie tego kościółka, koniecznie wejdźcie do środka. Wnętrze zachwyca prostotą i kunsztem nielicznych zdobień.

Via Capitano Bocchieri

Via Capitano Bocchieri to jedna z uliczek prowadzących z/na Piazza Duomo. Warto wybrać ją na dotarcie do Duomo. To właśnie tu zrobicie jedno z ładniejszych i sugestywnych zdjęć-pamiątek z Ragusy, gdzie kopuła katedry góruje nad dachami kamienic.

Przy via Capitano Bocchieri znajduje się również XVIII wieczny pałac Palazzo La Rocca, wybudowany w 1765 roku na życzenie barona La Rocca. Elegancki budynek charakteryzuje się siedmioma balkonami, z których każdy jest umieszczony na trzech bogato dekorowanych konsolach i każdy jest ozdobiony w inny sposób – jest tu flecista, lutniarz, matka z dzieckiem, itp.

Wąskie uliczki centro storico

Ragusę warto zwiedzić z przewodnikiem w ręku, aby zobaczyć jej największe zabytki, ale warto też zgubić się w jej wąskich uliczkach zabytkowego centrum, aby móc odkryć to, o czym przewodniki nigdy nawet nie wspomną. Dlatego też w pewnym momencie zejdźcie z turystycznego szlaku i pospacerujcie wąskimi i krętymi uliczkami centro storico. Gwarantuję Wam, że Wasze wrażenia będą niezapomniane.

Barokowe pałace

Oprócz wielu kościołów Ragusa może się poszczycić licznymi, pięknymi barokowymi pałacami. Część z nich znajdziecie w części Ragusa Ibla, inne w części Ragusa Superiore.

Z całą pewnością do planu zwiedzania Ragusy warto dopisać takie pałace jak: Palazzo Zacco (jeden z najpiękniejszych pałaców Ragusy Superiore), Palazzo Schininà, Palazzo Cosentini, Palazzo della Cancelleria czy wspomniany wcześniej Palazzo La Rocca.

Chiesa di Santa Lucia/Santa Veneranda

Pomiędzy Ragusą Iblą a Ragusą Superiore znajduje się kościół św. Łucji z jednym z najlepszych punktów panoramicznych w mieście. Budynek świątyni powstał około 1550 roku i pierwotnie był dedykowany świętej Wenerandzie. Podczas trzęsienia ziemi nie doznał wielkich zniszczeń, jednak w 1797 roku i tak został nieco przebudowany w stylu barokowym.

Dzisiaj kościół nosi imię świętej Łucji i jest znany przede wszystkim dzięki widokowi jaki roztacza się z tutejszego tarasu widokowego. To właśnie tutaj zrobicie jedno z najbardziej malowniczych zdjęć z Ragusą Iblą w tle.

Chiesa di Santa Maria dell’Itria

Kościół Santa Maria dell’Itria to jeden z najstarszych zachowanych kościołów w Ragusie. Pochodzi on z XIV wieku i został ufundowany przez Zakon Kawalerów Maltańskich. Świątynia została uszkodzona podczas trzęsienia ziemi z 1693 roku, jednak nie została całkowicie zniszczona. Jej dzisiejsza forma pochodzi z 1739 roku.

Najbardziej charakterystyczną częścią kościoła jest oczywiście dzwonnica z kopułą pokrytą niebieską ceramiką.

Cattedrale di San Giovanni Battista

Katedra św. Jana Chrzciciela (patrona Ragusy Superiore) to drugi najważniejszy kościół w Ragusie i jeden z największych kościołów na Sycylii. Wybudowany w stylu barokowym w drugiej połowie XVIII wieku, jest dziś najważniejszym miejscem kultu w wyższej części miasta. Budowa tej świątyni rozpoczęła się od razu po tragicznym trzęsieniu ziemi, dzięki czemu sam budynek idealnie odzwierciedla sycylijski styl późno-barokowy. Warto zwrócić uwagę na bogato zdobioną fasadę, dzwonnicę oraz wnętrze.

Corso Mazzini

Jedna z ulic prowadzących z Ragusy Ibli do współczesnej części miasta. Kręta i stroma droga – niby nic takiego, ale to właśnie stąd zrobicie piękne, pocztówkowe zdjęcia z widokiem na zabytkową część – Ragusa Ibla.

Ragusa – gdzie zjeść?

Gelati Divini (Piazza Duomo 20)

Jeśli szukacie najlepszych (i z całą pewnością najciekawszych smakowo) lodów w Ragusie to polecam Wam Gelati Divini – miejsce, które jest połączeniem lodziarni z… winiarnią. Oprócz wspaniałych lodów spróbujecie tu również lokalnych win.

Jeśli chodzi o lody, specjalnością zakładu są takie smaki jak migdał, pistacja, passito (lokalne, słodkie wino), granat, oliwa z oliwek, sycylijski karob czy czerwona cebula. Ja skusiłam się na lody o smaku karobu oraz ricotty. GE-NIAL-NE!

Al Gradino 284 (Largo Santa Maria 6)

Dla spędzających popołudnie lub wieczór w Ragusie i szukających klimatycznego miejsca z cudownym widokiem na aperitivo, mam to miejsce – Al Gradino 284. Malutki lokal, znajdujący się na wzgórzu Ragusy Superiore z genialnym widokiem na całą Ragusę Iblę. Miejsc siedzących jest tyle, ile schodów wokół baru.

Jak więc to wygląda? Ano tak, że siedzicie na poduszkach na schodach miejskich, pijecie chłodnego aperolka i zachwycacie się widokiem na Ragusę Iblę w promieniach zachodzącego słońca.

Warto przyjść tu nieco wcześniej, bo tuż przed zachodem słońca tworzą się ogromne kolejki. Do Aperola Spritza (kieliszka wina lub jakiegoś koktajlu) zamówcie sobie małą deskę lokalnych przekąsek – jest wliczona w cenę! Za dwa Aperole (z przekąskami) zapłaciliśmy 14€.

Il Duomo Ristorante** (Via Capitano Bocchieri 31)

Jeśli: jesteście smakoszami jedzenia, cenicie wysoką sztukę i kunszt kulinarny, szukacie miejsca na wyjątkową okazję (chociaż bez okazji też można) to polecam Wam restaurację “Il Duomo” jednego z najwybitniejszych i najbardziej lubianych włoskich szefów kuchni, Ciccio Sultano.

“Il Duomo” mieści się przy jednej z wąskich uliczek zabytkowej Ragusy Ibli i jest restauracją, która może pochwalić się aż dwiema gwiazdkami Michelin. Wspaniałe dania przygotowane tylko z lokalnych, sycylijskich składników, świetne wina i nienaganna obsługa sprawiają, że takie miejsca zapadają w pamięć na dłużej. Oprócz menu degustacyjnego oraz a’la carte możecie wybrać ofertę lunchową, która jest znacznie bardziej przystępna cenowo. A ponieważ miałam okazję zjeść obiad u Ciccio Sultano to o wrażeniach z tej wizyty już niebawem napiszę coś więcej.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii (co zobaczyć, gdzie zjeść)

Kuchnia sycylijska, czyli co zjeść na Sycylii?

The post Ragusa – barokowa perełka Sycylii. Co zobaczyć, gdzie zjeść? appeared first on kingagajatravels.pl.

ROK 2020

W 2020 rok wchodziłam z przekonaniem, że to będzie MÓJ rok. Że wszystko co sobie zaplanowałam, uda mi się zrealizować bez najmniejszego problemu i bez ani jednej porażki. Że bez żadnego potknięcia zamknę i zakończę projekty, które w tym roku miały zostać zakończone i z wysoko podniesioną głową wejdę w kolejny etap życia. Nie brałam pod uwagę, że czegoś się nie da zrobić, gdzieś się nie da pojechać, a na coś innego trzeba będzie długo poczekać. Byłam zmotywowana, zdeterminowana i bardzo mocno wierzyłam, że w tym roku “mogę wszystko”.

Ten stan trwał do 13 marca. Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Siedziałam w jednej z krakowskich herbaciarni z moją przyjaciółką, która dzień wcześniej przyjechała z Warszawy. Miała zostać w Krakowie do niedzieli, ale zmieniła bilet powrotny na piątek, bo wszystko zaczynało się powoli zamykać. To spotkanie było naszym powitaniem i pożegnaniem w jednym, mimo że planowo miałyśmy spędzić weekend razem. Dwie godziny później premier ogłosił lockdown.

Zamknięto muzea, kina, teatry, siłownie, galerie handlowe, biblioteki, uniwersytety, a nawet granice. Od tego czasu wszystkie zajęcia na uczelni miałam online. Początkowo miałam nadzieję, że za dwa tygodnie, maksymalnie za miesiąc, wszystko wróci do normalności. Chyba każdy miał wtedy taką nadzieję. Niestety, tym razem myślenie życzeniowe milionów ludzi się nie spełniło. Marzec, kwiecień, maj i czerwiec upłynął mi w atmosferze oczekiwania, nauki i pracy.

Miesiące przesiedziane w domu spędziłam na pisaniu pracy magisterskiej. Jednym z moich celów na 2020 rok była obrona magisterki w pierwszym terminie, czyli w lipcu. Cel sam w sobie był bardzo realny, ale w obliczu pandemii zaczął tracić sens. Jak pisałam w podsumowaniu 2019 roku, tematem mojej pracy było słownictwo kulinarne w dialekcie sycylijskim. Wszystkie książki do najbardziej istotnego rozdziału pracy leżały na półkach biblioteki w Palermo, która… również była zamknięta. Po kilkunastu wymianach maili z pracownikami biblioteki, kiedy myślałam już, że obronę trzeba będzie uwzględnić w planach na 2021 rok, dostałam wiadomość ze zdjęciami kilkunastu słów ze słownika do analizy, a miesiąc później (pod koniec lipca) na moją skrzynkę przyszło oficjalne pozwolenie na wejście do czytelni biblioteki i skorzystanie ze zbiorów. Od razu kupiłam bilet i za kilka dni później byłam już w bibliotece w Palermo. Koniec końców obroniłam się pod koniec września, online, a moja praca otrzymała 5 i piękne recenzje. Duma milion! 

Pandemiczne miesiące spędziłam również na pracy nad e-bookiem z przepisami kuchni sycylijskiej “Sycylia w 100 smakach”. To był dla mnie najważniejszy projekt tego roku. Najpierw zebrałam 100 przepisów na tradycyjne sycylijskie dania, które bez problemu można ugotować ze składników dostępnych w Polsce. Następnie przetłumaczyłam je na polski, a później ugotowałam/upiekłam wszystkie dania i sfotografowałam je w mojej małej kuchni połączonej z salonem, która ma może 10m². Praca nad e-bookiem była ciężka i czasochłonna, ale bardzo, bardzo przyjemna i przede wszystkim smaczna. Dała mi ogrom satysfakcji i nowych umiejętności. Pod koniec września e-book ujrzał światło dzienne. Jestem z niego bardzo dumna!

Ostatni kwartał roku zaskoczył mnie bardzo pozytywnie i przyniósł nowe, zawodowe wyzwania. Zaczęłam uczyć włoskiego w jednej z krakowskich szkół językowych i zostałam wykładowcą na kierunku Filologia włoska na jednej z prywatnych uczelni. W 2020 roku planowałam też rozszerzenie nauczania o lekcje online. Pandemia tylko ułatwiła mi podjęcie tej decyzji i zmusiła do przejścia z offline do online. Dzięki temu zwiększyła się liczba moich prywatnych studentów na lekcje włoskiego, a ja sama przekonałam się do prowadzenia zajęć przez internet i bardzo je polubiłam.

Rok 2020 nie był prosty i bezproblemowy, ale pokazał mi, że potrafię działać i walczyć o realizację swoich celów mimo barier i ograniczeń. Zrozumiałam, że jeśli czegoś bardzo pragnę, umiem zrobić naprawdę wiele, żeby to osiągnąć. Miniony rok pokazał mi również, jak ważny jest kontakt z naturą i uświadomił, że nawet tak błaha rzecz, jak 30 minutowy spacer po parku potrafi pozytywnie wpłynąć na samopoczucie, nastawienie i na cały dzień.

PODRÓŻNICZE PODSUMOWANIE 2020 ROKU

Kiedy podczas pisania tego zestawienia przeczytałam moje plany i marzenia na 2020 zachciało mi się śmiać. Prawie żadne nich nie zostało zrealizowane. Pandemia COVID-19 pokrzyżowała mi dwa wyjazdy na Sycylię (marcowy i majowy), kwietniowy wyjazd do Amsterdamu, majowe odwiedziny u mojej siostry w Toskanii, czerwcową Chorwację i lipcowe plany wyjazdu do mojej przyjaciółki do Anglii.

Nie było jednak tak źle. W sierpniu udało mi się polecieć na Sycylię i spełnić dwa małe sycylijskie marzenia. W końcu odwiedziłam też Bieszczady i wybrałam się na kilka jednodniowych wycieczek po Małopolsce i Śląsku.

Jeśli chodzi o wyjazdy (zarówno te małe, jak i duże) to 2020 rok był zdecydowanie najgorszym podróżniczo rokiem w ostatniej dekadzie. Jeszcze nigdy, w ciągu ostatnich dziesięciu lat, nie podróżowałam tak mało. Jest mi z tego powodu trochę przykro, ale widzę też jedną pozytywną rzecz, która poprawiła komfort mojego życia.

2020 nauczył mnie podróżniczej cierpliwości i za to jestem mu ogromnie wdzięczna. Do tej pory nie mogłam doczekać się każdego kolejnego wyjazdu. Odliczałam dni od podróży do podróży i siedziałam jak na szpilkach do momentu, kiedy będę mogła tylko spakować walizkę i znaleźć się na lotnisku. Godziny, dni, a nawet miesiące między wyjazdami nie liczyły się tak bardzo, jak te spędzone poza domem. Non stop byłam głodna podróży, no bo w końcu, jak to mówią “apetyt rośnie w miarę jedzenia”. Tylko, że momentami ten apetyt działał na mnie destrukcyjnie, bo nie potrafiłam cieszyć się ze zwykłych, codziennych chwil i miałam wrażenie, że najbardziej wartościowy czas to ten spędzony w podróży.

Dzisiaj mam w sobie spokój i cierpliwość. Tęsknię za podróżowaniem i możliwością beztroskiego wyjazdu, a na samo wspomnienie road tripu po USA, wyjazdu do Dubaju czy marokańskiej przygody mam łzy w oczach. Bardzo kocham podróżować, ale… wiem, że jeszcze zdążę odwiedzić ten wymarzony Meksyk i że doczekam się podróży Koleją Transsyberyjską z Moskwy do Władywostoku. “Wszystko w swoim czasie”, powoli do celu, a nie już, teraz, zaraz. To chyba największa i najważniejsza lekcja wyniesiona z minionego roku.

Styczeń

Pod koniec 2019 roku pojechaliśmy z Kotem na mini trip po północnych Włoszech. Odwiedziliśmy Turyn, Weronę, a nowy rok powitaliśmy w Wenecji. To był mój drugi raz w tym mieście, ale dopiero teraz zrozumiałam, o co tak naprawdę chodzi z tą Wenecją. Zakochałam się w tym mieście!

Z samego rana pędziliśmy na Plac św. Marka, żeby mieć go tylko dla siebie, bez tłumów turystów, a później zaczynaliśmy spokojne, ale dobrze zaplanowane zwiedzanie. Zwiedziliśmy większą część Wenecji (San Marco, Dorsoduro, Cannaregio, Giudecca i San Giorgio Maggiore), popłynęliśmy na Murano, a w pierwszy dzień nowego roku obejrzeliśmy sztukę w najstarszym teatrze w Wenecji – w Teatro Goldoni. Moje filologiczne marzenie z czasów licencjatu właśnie się spełniło.

Po Wenecji pojechaliśmy na dwa ostatnie dni do Treviso, gdzie postawiliśmy na odpoczynek i ładowane energii przed powrotem do Polski. Zjedliśmy tam pyszne lokalne lasagne z czerwonolistną cykorią, odkrywaliśmy zakamarki miasta, a wieczory spędziliśmy na włoskich seansach w kinie. To był cudowny wyjazd!

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Luty

W lutym pojechałam z naszymi sycylijskimi gośćmi na weekend do Białki Tatrzańskiej, gdzie odpoczywaliśmy w Termach Bukovina i cieszyliśmy się dużą ilością śniegu. Był to mój pierwszy raz na termach i muszę przyznać, że bardzo dobrze się tam bawiłam i bardzo mi się podobało. 

Pod koniec miesiąca udało nam się polecieć do Zurychu, a stamtąd pojechaliśmy od razu do Austrii na wesele naszych znajomych. Przyjęcie odbyło się w zamku na wzgórzu Gebhardsberg w Bregencji, z którego roztacza się widok na Jezioro Bodeńskie oraz na Austrię, Szwajcarię i Niemcy.

Na koniec tego wyjazdu zwiedziłam również Zurych, w którym spędziłam tylko 1,5 dnia. Mimo to udało mi się pospacerować po znacznej części centrum miasta i odpocząć nad Jeziorem Zuryskim.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Marzec/Kwiecień

Kraków, dom – nie mam w tym temacie nic innego do powiedzenia. 

Maj

Na początku maja, kiedy można już było chociaż trochę się przemieszczać, wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na jednodniową wycieczkę do znajomych do Międzybrodzia Bialskiego. Pamiętam, że ten jeden dzień wyjazdu poza Kraków, odcięcie się od rzeczywistości i odpoczynek na łonie natury bardzo pomógł mi na głowę. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Czerwiec

W czerwcu zamiast polecieć do Chorwacji (bo odwołano nam lot w ostatnim momencie) wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na weekend nad Jezioro Rożnowskie. Zarezerwowaliśmy pokój w Koszarka Venue & SPA w Gródku nad Dunajcem (bardzo polecam, bo jest to mały i kameralny hotel bez nadęcia) i włączyliśmy na luz. Jeździliśmy na rowerach wodnych, czytaliśmy książki i odpoczywaliśmy.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Lipiec

Cały lipiec spędziłam w kuchni – dosłownie! W lipcu gotowałam, przygotowywałam i udoskonalałam przepisy do e-booka. A że było ich aż 100 to gotowanie i fotografowanie wszystkich dań zajęło mi cały miesiąc. Można powiedzieć, że zaliczyłam wtedy całkiem niezłą kulinarną podróż na Sycylię.

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

Sierpień

W sierpniu poleciałam w końcu na Sycylię. Pierwsze dwa dni spędziłam w Palermo, w bibliotece uniwersyteckiej, gdzie konsultowałam książki do pracy magisterskiej. Miałam też okazję osobiście poznać jednego z najlepszych językoznawców i specjalistów od dialektu sycylijskiego – wspominam to spotkanie do dziś! Kolejny raz – duma milion! 

Po Palermo przyszedł czas na spełnienie jednego z moich większych sycylijskich marzeń, czyli wyjazd na Favignanę. O zobaczeniu tej wyspy marzyłam od dobrych 8 lat, ale zawsze było mi jakoś nie po drodze. Spędzając czas w Palermo, czyli w zachodniej części wyspy, stwierdziłam, że w końcu nadszedł ten czas. Na Favignanie spędziłam tylko 3 dni, ale totalnie się w niej zakochałam.

Po Favignanie przyszedł czas na (odkładane od dawna) San Vito Lo Capo, gdzie zajadałam się lokalnym kuskusem z rybami, opalałam się na tutejszej plaży i popłynęłam w rejs łódką od San Vito do Scopello. 

Kolejny tydzień sierpnia spędziłam u rodziny w Syrakuzach, a dokładnie w domu na wsi pod miastem. Te dwa tygodnie na Sycylii wspominam cudownie i jestem za nie naprawdę wdzięczna. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii
Katania – przewodnik kulinarny

Wrzesień

Przez prawie cały wrzesień pracowałam nad e-bookiem, doszlifowywałam ostatnie poprawki i uczyłam się do obrony. Pod koniec miesiąca światło dzienne ujrzało moje pierwsze “dziecko”, czyli e-book #Sycyliaw100smakach, a kilka dni po tym obroniłam tytuł magistra.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Październik

Wraz z początkiem października rzuciłam wszystko i… wraz z grupą znajomych pojechałam w Bieszczady. Moje marzenie o doświadczeniu Bieszczad jesienią właśnie się spełniło. Pogoda co prawda była kapryśna, ale mimo to udało mi się wejść na Połoninę Caryńską, Tarnicę oraz pojechać nad Solinę. 

Tydzień później spędziłam weekend na Śląsku, gdzie odwiedziłam Katowice i poznałam każdy zakątek Parku Śląskiego. 

Pod koniec miesiąca wybrałam się na krótką przejażdżkę z rodzicami. Naszym celem była myślenicka góra Chełm. Widoki na jesienne góry – coś pięknego! 

Listopad/Grudzień

Dwa ostatnie miesiące roku 2020 spędziłam w domu, pracując i stawiając na rozwój zawodowy. Jedynymi podróżami były te po Krakowie. 

Plany na 2021 rok 

Mam nadzieję, że 2021 rok będzie normalniejszy, spokojniejszy i że pozwoli nam na powrót do podróżowania, który znamy i lubimy. Po raz pierwszy od naprawdę dawna wchodzę w nowy rok z brakiem podróżniczych planów. Do tej pory każdy kolejny rok otwierałam listą kierunków, które chciałam zobaczyć. W tym roku jest inaczej.

Na tę chwilę na nic się nie nastawiam i nic konkretnego nie planuję. Mam nadzieję, że uda mi się polecieć do Toskanii i na Sycylię. Chciałabym znowu pojechać na Mazury, w Bieszczady i zwiedzić w końcu dolnośląskie zamki. Cicho liczę na to, że pod koniec października uda mi się pojechać na dłuższy weekend do Pragi. Reszta będzie pewnie spontanicznie podejmowanymi decyzjami. Kto wie, może to i lepiej? Może w 2021 roku powinnam postawić na bardziej spontaniczne podróżowanie, jak za starych dobrych czasów? 

Jaki był Wasz 2020 rok? Zrealizowaliście swoje plany? Osiągnęliście wymarzone cele? A może udało Wam się zwiedzić jakieś nowe, ciekawe miejsce? Koniecznie dajcie znać w komentarzu! 

The post Podróżnicze podsumowanie 2020 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Święta Łucja

Święta Łucja z Syrakuz (po włosku Santa Lucia da Siracusa), dziewica i męczennica, żyła na Sycylii w latach ok. 281-304. Urodziła się w Syrakuzach i pochodziła z bogatej rodziny. Już od najmłodszych lat Łucja była bardzo religijna. W tajemnicy złożyła nawet śluby dozgonnej czystości. Jak podają źródła, 5 lutego 301 roku Łucja dotarła wraz ze swoją chorą matką do grobu św. Agaty w Katanii, aby prosić ją o wstawiennictwo i wymodlić u niej cudowne wyzdrowienie dla swojej rodzicielki. Podczas modlitwy Łucji ukazała się sama św. Agata, która przepowiedziała jej męczeńską śmierć.

Po powrocie do Syrakuz Łucja, która miała wyjść za mąż za bogatego, ale niewierzącego młodzieńca. Odmówiła jednak zamążpójścia i rozdała swój majątek biednym. Kiedy rozpoczęło się okrutne prześladowanie chrześcijan za panowania Dioklecjana, upokorzony narzeczony postanowił się zemścić i donieść, że dziewczyna jest chrześcijanką. 

Piękna Łucja została aresztowana i torturowana. Nie wyrzekła się jednak swej wiary. Kiedy zadecydowano, że zostanie przeznaczona do domu publicznego, Łucja wydłubała sobie oczy, by ostatecznie się oszpecić. Legendy mówią, że podczas tortur męczennica była polewana wrzącym olejem, ale ostatecznie została ścięta. Święta Łucja poniosła śmierć męczeńską 13 grudnia 304 roku i to właśnie tego dnia jest czczona aż po dziś dzień.

Święta Łucja jest zazwyczaj przedstawiana jako młoda dziewczyna, trzymająca w ręku swoje atrybuty: oczy położone na tacy, palmę męczeńską, miecz, lampę oliwną lub świecę. Łucja jest patronką niewidomych, osób mających problemy z oczami i pisarzy. Patronuje oczywiście swojemu rodzinnemu miastu – Syrakuzom i całej Sycylii. 

https://eccellenzemeridionali.it/2019/12/09/la-storia-di-santa-lucia-di-siracusa-la-protettrice-degli-occhi/

13 grudnia – Dzień Świętej Łucji

13 grudnia jest obchodzony jako Dzień Świętej Łucji. “Święta od oczu” jest czczona nie tylko na Sycylii czy w innych częściach Włoch, ale również w Polsce czy w Szwecji. To właśnie w tym skandynawskim kraju co roku obchodzi się piękne szwedzkie święto światła, czyli dzień, w którym ubrane na biało dziewczęta uczestniczą w pochodach ze świecami, a na ich czele kroczy św. Łucja – dziewczyna z wiankiem świec na głowie.

Ale wróćmy na Sycylię! Święta Łucja, zaraz obok św. Agaty i św. Rozalii, jest jedną z najważniejszych patronek na Sycylii. 13 grudnia w Syrakuzach odbywa się uroczysta procesja z relikwiami świętej, która przechodzi z Katedry do Bazyliki Santa Lucia al Sepolcro. 

Dzień Świętej Łucji nie jest tak hucznie obchodzony jak święto św. Agaty w Katanii. Mimo to procesja ku czci św. Łucji trwa wiele godzin, a mieszkańcy Syrakuz tłumnie w niej uczestniczą, wykrzykując “Viva Santa Lucia” (pl. “Niech żyje św. Łucja”) i już w dialekcie “Sarausana jè” (pl. “Jest Syrakuzanką”). Figurze świętej towarzyszy dwanaście drewnianych kandelabrów zwanych cilii, które są ozdobione kwiatami. Wielu wiernych niesie w trakcie procesji zapalone świece. Są też osoby, które odbywają tę drogę boso w podziękowaniu za cud lub błagając o łaskę. 

https://www.siracusaoggi.it/siracusa-potrebbero-saltare-per-covid-la-festa-di-santa-lucia-ed-il-capodanno-in-piazza/

Dzień Świętej Łucji – sycylijska legenda

Oprócz pięknej tradycji religijnej, Dzień Świętej Łucji upamiętnia również zakończenie ogromnej klęski głodowej, która nawiedziła Sycylię w XVII wieku. Jej kres datuje się na 13 maja 1646 roku. Tego dnia zdarzył się cud i na zmęczoną i zbolałą od głodu Sycylię przypłynął statek pełen ziarna. Jedne legendy głoszą, że statek dobił do portu w Syrakuzach, inne – że chodzi o port w Palermo. Jedno jest pewne, głodni, ale i szczęśliwi Sycylijczycy nie chcąc tracić czasu na mielenie ziarna na mąkę, ugotowali je i zajadali tylko z oliwą. Tak narodziła się tradycyjna sycylijska potrawa – cuccia, którą dzisiaj je się właśnie w święto św. Łucji. 

Współczesna cuccia różni się jednak od swojej pierwotnej wersji. Dzisiaj jest to rodzaj deseru na bazie gotowanych ziaren pszenicy z ricottą, mlekiem lub czekoladą. Dekoruje się ją cynamonem, drobno posiekaną czekoladą oraz kandyzowaną skórką z pomarańczy. Spożywanie cucci w święto św. Łucji jest charakterystyczne szczególnie dla Syrakuz i Palermo. 

Dzień Świętej Łucji – tradycje kulinarne

13 grudnia obfituje na Sycylii w liczne tradycje kulinarne. Pierwszą z nich jest spożywanie wspomnianej wcześniej cucci. Co ciekawe, nie wszędzie cuccia jest słodkim deserem. W prowincji Caltanissetta to słona potrawa, którą przygotowuje się jako zupę z gotowanej pszenicy i ciecierzycy, z dodatkiem soli, pieprzu i oliwy.

Tego dnia nie je się żadnych potraw mącznych, chleba ani makaronu. Przygotowuje się tylko i wyłącznie potrawy na bazie ziarna, ryżu czy warzyw strączkowych.

13 grudnia to na Sycylii również “Arancina Day”. Tego dnia tradycyjną przekąską spożywaną przede wszystkim na ulicach Palermo jest arancino (w Palermo nazywane oczywiście arancina), czyli ryżowa kulka smażona na głębokim oleju. W barach i smażalniach można dostać tradycyjne arancini al ragù (czyli z sosem mięsnym), al burro (z szynką i sosem beszamelowym) oraz arancini w słodkiej wersji (np. z Nutellą). Jeśli chcecie zrobić swoje własnoręczne arancini w domu, zapraszam Was na wpis z moim sprawdzonym przepisem na te ryżowe kulki. 

Moje domowe arancini

Arancino al ragù (po lewej) oraz arancino al burro (po prawej na dole) – wspomnienie z “Arancina Day 2019” w krakowskiej restauracji Babbaluci. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii (co zobaczyć, gdzie zjeść)

The post Dzień Świętej Łucji, tradycje i arancini, czyli 13 grudnia na Sycylii appeared first on kingagajatravels.pl.

Pasta alla Paolina – ciekawostki

Pasta alla Paolina jest jednym z najstarszych i najbardziej tradycyjnych dań kuchni sycylijskiej. Jest to danie kuchni prostej i biednej, w którego skład wchodzą cynamon, goździki i anchois.

Pasta alla Paolina, nazywana w dialekcie również „pasta alla Palina” oraz „pasta Palina”, oryginalnie pochodzi z Palermo. Powstała w zakonie Minimitów, czyli w Zakonie Braci Najmniejszych św. Franciszka z Paoli. Od początków swojego istnienia zakon ten charakteryzował się ogromną surowością. Do zasady posłuszeństwa, ubóstwa i czystości dodano zasadę dożywotniej wstrzemięźliwości od mięsa, mleka, jajek i serów. To właśnie dlatego brat, który zajmował się kuchnią, opracował przepis postny i sycący, a jednocześnie pyszny i aromatyczny. Tak właśnie powstała pasta alla Paolina. Co ciekawe, cynamon i goździki pojawiły się na wyspie dużo wcześniej, a dokładnie – podczas dominacji arabskiej.

Do tego przepisu używa się najczęściej długiego makaronu (bucatini lub spaghetti), ale spotkasz się również z krótkim makaronem (np. penne, fusilli, caserecce). Na Sycylii istnieją różne wersje tego przepisu. Gdzieniegdzie dodaje się jeszcze kalafior lub rodzynki. 

Pasta alla Paolina – przepis

Składniki:

1 ząbek czosnku 
Oliwa z oliwek 
4 filety anchois 
150 ml sosu pomidorowego 
Świeża bazylia 
Cynamon 
Goździk
Przyprawy: sól, pieprz 
Bułka tarta 
200 g makaronu bucatini

Przygotowanie:

1. Obierz czosnek, drobno go posiekaj i podsmaż na oliwie z oliwek. 

2. Pokrój anchois na kawałki i dodaj do czosnku. Przemieszaj drewnianą łyżką, od czasu do czasu rozgniatając anchois.

3. Kiedy anchois się rozpuszczą, dodaj sos pomidorowy, kilka liści bazylii, szczyptę cynamonu i goździk. Dodaj sól, pieprz do smaku i całość gotuj przez około 10 minut.

4. Na małej patelni podpraż bułkę tartą na złoty kolor.

5. Do gotującej się, osolonej wody wrzuć makaron i gotuj go al dente.

6. Kiedy będzie gotowy, odcedź go, wrzuć na patelnię i wymieszaj z sosem.

7. Rozłóż makaron na talerze i posyp bułką tartą.

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem appeared first on kingagajatravels.pl.

Włoskie filmy kręcone na Sycylii

Podobnie jak w przypadku artykułu z filmami, które można uznać za klasyki kina włoskiego, tak i tym razem, przy okazji filmów kręconych na Sycylii, postanowiłam ułożyć je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Każdy z nich jest inny, ale każdy na swój sposób obrazuje i opowiada o Sycylii. Nie są to wszystkie filmy kręcone na Sycylii (tych jest całe multum), a jedynie te, które są w jakiś sposób wartościowe, które warto znać i zobaczyć. 

Filmy o mafii sycylijskiej, które były kręcone na Sycylii znajdziecie tutaj. 

Ziemia drży (1948)

“Ziemia drży” (“La terra trema: Episodio del mare”) to dzieło Luchino Viscontiego, które zaliczane jest do jednych z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. Obraz został nakręcony w Aci Trezza pod Katanią i był inspirowany powieścią Vergi “Rodzina Malavogliów”.

Film opowiada o życiu, problemach i biedzie mieszkańców tej rybackiej wioski. Głównym bohaterem jest rodzina Valastro. ‘Ntoni, czyli najstarszy syn Antonio, ma dość biedy i niesprawiedliwości. Buntuje się on przeciwko wielkim handlarzom ryb, co nie przynosi jego rodzinie nic dobrego. Próba rewolty zostaje zgaszona przez przyzwyczajenia i lokalne tradycje.

W filmie Viscontiego wystąpili aktorzy-amatorzy, prawdziwi rybacy i mieszkańcy wioski Aci Trezza, którzy posługują się tylko i wyłącznie dialektem sycylijskim. Co ciekawe, “Ziemia drży” miała być pierwszą częścią Trylogii Sycylijskiej Viscontiego, a trylogia ta miała opowiadać o życiu i biedzie mieszkańców słonecznej wyspy.

“Ziemia drży” to film ciężki, ale zdecydowanie jeden z moich ulubionych. Warto go obejrzeć chociażby dlatego, aby zobaczyć jak dawniej wyglądało życie na Sycylii.

Stromboli, ziemia Boga (1953)

Dramat Roberto Rosselliniego “Stromboli, ziemia Boga” opowiada historię młodej Litwinki Katrin (w tej roli Ingrid Bergman), która podczas pobytu w obozie dla uchodźców poznaje żołnierza Antonio. Pochodzący ze Stromboli Antonio stara się o rękę Katrin, a gdy ta w końcu przyjmuje jego zaręczyny, pobierają się i przeprowadzają na wyspę. Od tej pory Katrin stara się dopasować do tempa i stylu życia, który obowiązuje na wyspie, ale co chwilę narusza lokalne zasady moralne.

Film Rosselliniego świetnie obrazuje dawne życie mieszkańców Stromboli. Ich tradycje, przyzwyczajenia, wierzenia oraz ich miłość do własnej ziemi. W filmie pokazano również jak wyglądała kiedyś ewakuacja z wyspy podczas wybuchu wulkanu czy połów tuńczyka (słynna sycylijska mattanza). Rosselliniemu udaje się również pokazać charakter Sycylijczyków. Jeśli chcecie zrozumieć dzisiejszą Sycylię i jej mieszkańców, koniecznie obejrzyjcie ten film.

Niewiele osób wie, ale to właśnie “Stromboli, ziemia Boga” Rosselliniego rozsławił na całym świecie piękno mało znanej wtedy wyspy na Morzu Śródziemnym. Podczas wizyty na wyspie Stromboli można zobaczyć (póki co tylko z zewnątrz) dom, w którym podczas kręcenia tego filmu mieszkali Ingrid Bergman i Roberto Rossellini.

Przygoda (1960)

“Przygoda” Michelangelo Antonioniego opowiada o grupie znajomych, która wybiera się na rejs statkiem na jedną z Wysp Liparyjskich. Podczas wycieczki jedna z dziewczyn znika w bardzo dziwnych okolicznościach. Reszta osób zaczyna jej poszukiwać, mimo że nie wiadomo, czy dziewczyna żyje czy może została uprowadzona. W pewnym momencie przyjaciółka zaginionej, Claudia (w tej roli piękna Monica Vitti), i jej chłopak Sandro zostają kochankami.

Film “Przygoda” jest jednym z autorskich filmów Antonioniego, przez co jego język filmowy może być dla większości trudny. Obraz opowiada o samotności, o problemie w komunikacji międzyludzkiej oraz o niestałości uczuć i związków.

W obrazie Antonioniego zobaczymy Wyspy Liparyjskie, Palermo oraz piękne barokowe Noto, które nie pojawia się zbyt często w kinematografii.

Rozwód po włosku (1961) 

Świetna, czarno-biała komedia z wybitnym Marcello Mastroiannim w roli głównej. Baron Ferdinando Cefalù jest znudzony swoim życiem i zmęczony wymagającą ogromnej uwagi żoną Rozalią. Patosu całej tej sytuacji nadaje fakt, iż Fefè zakochuje się w swojej kuzynce – pięknej Angelice (w tej roli Stefania Sandrelli). Od tego momentu stara się zniechęcić do siebie żonę, a ponieważ nie wypada mu się z nią rozwieść – knuje misterny plan, który ma na celu znaleźć Rozalii kochanka, przyłapać go z nim i zabić, żeby uratować własny honor. 

Jak wygląda tytułowy “Rozwód po włosku”? Musicie obejrzeć film do samego końca! Komedia w reżyserii Pietro Germi to świetna propozycja na letni wieczór czy weekendowe popołudnie. Warto wspomnieć, że film dostał sporo nagród filmowych, m.in. Oscara, dwa Złote Globy czy nagrodę BAFTA.

Zdjęcia do komedii były kręcone w Katanii, w Ragusie oraz w Ispice.  

Lampart (1963)

Jedno z filmowych arcydzieł Luchino Viscontiego – “Lampart”. Film nakręcony na podstawie powieści “Lampart” sycylijskiego pisarza Giuseppe Tommasi di Lampedusa. Opowiada o losach księcia Fabrizio Saliny (Burt Lancaster) i jego rodziny w przeddzień zjednoczenia Włoch.

W roku 1860 nastroje zjednoczeniowe są coraz silniejsze i coraz mocniej zaznaczają się na Sycylii. Książę Salina wie, że nadchodzą zmiany i wie, że wraz z tymi zmianami nadchodzi kres rządów arystokracji. Niechętnie, ale jednak, musi zaakceptować powiew nowości. Pierwszym krokiem ku zmianom jest zgoda na ślub swojego bratanka Tancrediego (w tej roli Alain Delon) z panienką Angeliką (Claudia Cardinale), która jest córką bogatego mieszczanina Don Calogero. 

Film “Lampart” został nakręcony z ogromnym rozmachem. Zmysł wizualny, artystyczny i niesamowitą precyzję Viscontiego można zauważyć już od pierwszej minuty filmu, od pierwszego ruchu kamery. Piękna scenografia, niesamowite kostiumy, cudowna muzyka i wspaniałe, przejmujące dialogi sprawiają, że widz odbywa podróż do innej epoki. Na największą uwagę zasługuje końcowa scena tańca, która trwa w filmie całe 45 minut! 

“Lampart” to kolejny film kręcony na Sycylii, a dokładnie w Palermo i okolicach. Dla mnie jest to jeden z tych obrazów, które w dużej mierze pozwalają zrozumieć dzisiejszą Sycylię oraz mentalność i patrzenie na świat jej mieszkańców. 

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone.

Zdjęcia do filmu były kręcone na Sycylii, a dokładnie w małym miasteczku Palazzo Adriano, które posłużyło za filmowe Giancaldo. Co ciekawe, w Palazzo Adriano można zwiedzać Cinema Paradiso Museum, czyli muzeum poświęcone dziełu Tornatore.

Listonosz (1994)

Mario Ruoppolo (w tej roli Massimo Troisi) mieszka na jednej z włoskich wysp. Jego zwyczajne życie toczy się tak, jak i życie reszty mieszkańców. Mario nie chce być rybakiem, jak jego ojciec, dziadek, pradziadek i większość mężczyzn. Marzy o wyjeździe i o znalezieniu szczęścia gdzie indziej. Kiedy na wyspie zamieszkuje światowej sławy pisarz Pablo Neruda, życie głównego bohatera powoli zaczyna się zmieniać. Mario dostaje posadę prywatnego listonosza Nerudy i codziennie dostarcza mu listy, które przychodzą do pisarza. W ten sposób, każdego dnia, między listonoszem Mario a pisarzem tworzy się nić porozumienia, która powoli przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Mario zakochuje się również w pięknej Beatrice, której serce pomaga mu zdobyć Neruda.

“Listonosz” to uroczy, ciepły i wzruszający film o prostym życiu, o przyjaźni, o miłości, o przemijaniu, ale również o szukaniu, poznawaniu siebie i doznawaniu radości z małych rzeczy. Warto zwrócić uwagę na piękną muzykę, za którą Luis Bacalov dostał Oscara w 1996 roku.

Film “Listonosz” był kręcony na Salinie, jednej z Wysp Liparyjskich.

Sprzedawca marzeń (1995)

Jest rok 1953. Joe Morelli przyjeżdża do niewielkiego miasteczka na Sycylii i podaje się za łowcę talentów dla studia filmowego w Rzymie. Od tej pory w mieście nie mówi się o niczym innym. Każdy ćwiczy swoją partię po kilka razy, każdy chce wypaść jak najlepiej, każdy marzy o wyrwaniu się z biedy i o lepszym życiu. Każdy chce chociaż na chwilę stanąć przed kamerą, powiedzieć dwa słowa i poczuć się jak prawdziwa gwiazda kina.

“Sprzedawca marzeń”, dramat Giuseppe Tornatore kręcony głównie w Ragusie, to kolejne arcydzieło tegoż reżysera. Opowiada o marzeniach, ich gonieniu i spełnianiu. Piękne zdjęcia, światło, praca kamery i muzyka sprawiają, że ten na pozór prosty film potrafi tak bardzo zachwycić i wzruszyć. W końcu każdy z nas o czymś marzy.

Osobiście uwielbiam filmy Tornatore, ale to chyba “Sprzedawca marzeń” jest moim ulubionym obrazem reżysera. Pięknie pokazuje Sycylię oraz Sycylijczyków. Ich szczerość, prostotę i wewnętrzne piękno.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża.

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje.

Cały film został nakręcony w Syrakuzach. Scena, w której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach i na dobre weszła do kanonu najbardziej kultowych scen w światowej kinematografii.

Baarìa (2009)

Kolejne arcydzieło Giuseppe Tornatore, za które reżyser otrzymał m. in. Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Pięknie nakręcona saga trzech pokoleń sycylijskiej rodziny, której losy zostają ukazane na tle wydarzeń politycznych. Historie rodzinne przeplatają się z historią Sycylii. 

Piękne kadry, miękkie światło i cudowna muzyka Ennio Morricone sprawiają, że atmosfera tego filmu jest jedyna w swoim rodzaju. To opowieść o Sycylii i Sycylijczykach, o życiu na wyspie, o marzeniach, pragnieniach i oczekiwaniach. I w końcu o miłości. 

Film “Baarìa” był kręcony w mieście Bagheria, niedaleko Palermo. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Włoskie filmy kręcone na Sycylii, czyli Sycylia na dużym ekranie appeared first on kingagajatravels.pl.

Kanał Elbląski – ciekawostki

Kanał Elbląski to jedyne takie miejsce w Polsce, Europie, a także na świecie. To jedyny taki szlak wodny, po którym statki i łodzie nie tylko płyną, ale są również przetaczane przez specjalne wózki po pochylniach. To właśnie dlatego mówi się, że statki “pływają” tu po trawie.

Budowę Kanału Elbląskiego rozpoczęto w 1844 roku. Jego projektantem i realizatorem był pruski inżynier Georg Jacob Steenke. W 1860 roku zakończono pierwszy etap budowy, podczas którego oddano do dyspozycji cztery pochylnie: Buczyniec, Kąty, Oleśnica i Jelenie. Całość ukończono jednak w 1881 roku, kiedy do użytku oddano piątą pochylnię w Całunach. Zabytkowe pochylnie, które działają po dziś dzień sprawiają, że Kanał Elbląski jest unikatowym zabytkiem hydrotechniki na skalę światową. Pierwszy rejs po kanale odbył się już w 1860 r., ale pierwszy rejs turystyczny miał miejsce dopiero w 1912 roku. 

Całkowita długość Kanału Elbląskiego, łącznie z jego odgałęzieniami, liczy około 151 km co czyni go najdłuższym kanałem żeglownym w Polsce. Natomiast łączna różnica wysokości terenu na pochylniach i śluzach to ponad 100 m.

Kanał Elbląski może poszczycić się kilkoma zacnymi tytułami. W 1978 roku fragment kanału został uznany za zabytek techniki, w 2007 roku “Rzeczpospolita” ogłosiła go jednym z siedmiu cudów Polski, a w 2011 roku Prezydent RP uznał go na pomnik historii. 

Rejs po Kanale Elbląskim

Mój rejs po Kanale Elbląskim odbył się latem 2019 roku, a dokładnie na początku lipca. Mimo że początkowo brałam pod uwagę ponad 4-godzinny rejs z Buczyńca do Elbląga, ostatecznie zdecydowałam się na dwugodzinny rejs przez dwie pochylnie Buczyniec-Kąty. Pogoda jaka przypadła mi na zwiedzanie Warmii i Mazur nie zachęcała do aktywności, przez większość czasu było zimno, mocno wiało, a prawie codziennie padał deszcz. Takie warunki pogodowe towarzyszyły mi również podczas rejsu statkiem.

Rejs szlakiem dwóch pochylni rozpoczął i zakończył się w Buczyńcu, który jest nazywany sercem Kanału Elbląskiego. Pochylnia Buczyniec jest położona w bardzo malowniczym miejscu, a tuż przy niej znajduje się Izba Historii Kanału Elbląskiego, w której można kupić bilety oraz poznać historię i dzieje tego miejsca.

Rejs na trasie Buczyniec-Kąty-Buczyniec trwa dwie godziny. Statek płynie zarówno kanałem, jak i pokonuje pochylnie (dwa razy w dół i dwa razy w górę). Jest to niezwykła i niecodzienna przygoda, podczas której można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy na temat kanału, podziwiać okoliczną przyrodę, obserwować naturę i po prostu odpocząć. 

Taki rejs to również doskonała okazja, aby dowiedzieć się i zobaczyć na własne oczy, jak działają wózki pochylniowe oraz pozostałe urządzenia hydrotechniczne. Pokonanie pochylni (w górę i w dół) to fantastyczne doświadczenie. Miłośnicy fotografii na pewno będą w swoim żywiole! Ja byłam. 

Rejs po Kanale Elbląskim był dla mnie nowym i niespotykanym do tej pory doświadczeniem. Z jednej strony domyślałam się, czego się spodziewać, z drugiej – nie wiedziałam, co mnie czeka. Rejs statkiem to czas, który można przeznaczyć na robienie zdjęć, obserwowanie pięknej przyrody i polskich krajobrazów, czytanie książki czy wyciszenie się i relaks. Początkowo myślałam, że dwie godziny spędzone na statku konkretnie mnie wynudzą. Na koniec rejsu żałowałam jednak, że pogoda nie pozwoliła mi na długie, beztroskie, spokojne i leniwe popłynięcie prosto do Elbląga. 

Dzisiaj cieszę się, że doświadczyłam czegoś tak innego i niecodziennego. Wiem też, że to nie pierwszy i ostatni rejs po Kanale Elbląskim. Lubię poznawać i odkrywać atrakcje, które oferuje Polska i dla zaspokojenia swojej własnej ciekawości, chciałabym zobaczyć jak wyglądają pozostałe pochylnie oraz przepłynąć Jezioro Drużno. 

Rejs po Kanale Elbląskim – przydatne informacje

Rejs szlakiem dwóch pochylni Buczyniec-Kąty-Buczyniec trwa dwie godziny, a jego koszt to 45 zł. W sezonie turystycznym, od kwietnia do września, rejsy odbywają się codziennie. Godziny rejsów można sprawdzić na stronie Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej. 

Rejs z Buczyńca do Elbląga (lub z Elbląga do Buczyńca) trwa 4 godziny i 40 minut. Koszt to 110-120 zł (w zależności od terminu). Transport powrotny (autobus) jest dodatkowo płatny i kosztuje 9 zł. Harmonogram rejsów dostępny jest tutaj. 

Pochylnia Buczyniec położona jest przy drodze 526, pomiędzy wsią Dulity i Kąty (zjazd “Marzewo” z drogi S7). Przy pochylni znajduje się darmowy parking dla klientów żeglugi. 

Bilety można kupić na miejscu (płatność tylko gotówką) lub przez internet. Osobiście polecam Wam zakup biletów przez internet lub rezerwację miejsca (telefoniczną). W szczycie sezonu (lipiec-sierpień) bilety wyprzedają się bardzo szybko i może się okazać, że przyjedziecie na miejsce, a biletów na dany rejs czy na cały dzień już nie będzie. 

Całą ofertę rejsów Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej sprawdzicie na ich stronie www, a na stronie Kanał Elbląski dowiecie się wielu ciekawych informacji na temat regionu, pobliskich miast, jezior i atrakcji turystycznych. 

Zobacz również: 

The post Rejs po Kanale Elbląskim, czyli statkiem po trawie appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej

Poniżej znajdziecie subiektywnie wybrane najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Niektóre z nich są prawdziwymi dziełami filmowymi, klasykami, które trzeba obejrzeć. Inne świetnie przedstawiają świat mafii, jej kodeks i ideały. Każdy z tych filmów jest inny, każdy opowiada o mafii w inny sposób, z innej perspektywy, ale każdą z tych perspektyw warto poznać, żeby zrozumieć, jak złożonym bytem jest mafia. Gwarantuję, że jeśli obejrzycie przynajmniej część z poniższych filmów przestaniecie postrzegać tę organizację z perspektywy stereotypu.

Poniższa lista filmów o mafii sycylijskiej jest chronologiczna – od najstarszego do najmłodszego filmu. Na koniec polecam również kilka filmów dokumentalnych o mafii sycylijskiej, które znajdziecie na Netflixie.

Zobacz również: 5 mitów o Sycylii, które należy obalić

Ojciec Chrzestny (1972)

“Ojciec Chrzestny” w reżyserii Francisa Forda Coppoli to już klasyk. Ten film zna i widział chyba każdy. To na jego podstawie większość z nas wyrobiła sobie opinię na temat mafijnej rzeczywistości. 

“Ojciec Chrzestny” został nakręcony na podstawie słynnej powieści Mario Puzo o tym samym tytule. Głównym bohaterem jest Don Vito Corleone, z pochodzenia Sycylijczyk, szef mafii nowojorskiej, który przy pomocy swoich synów i zaufanego pomocnika stara się utrzymać swoją pozycję w bezwzględnym świecie amerykańskiej mafii. Film opowiada o historii rodu Corleone, ale ukazuje również podstawowe zasady działania mafii i kodeksu mafijnego (honor, szacunek i wierność rodzinie). 

Sto kroków (2000)

Jeden z lepszych i najbardziej przejmujących (moim zdaniem) filmów, które traktują o sycylijskiej mafii. Dramat kryminalny “Sto kroków” w reżyserii Marco Tullio Giordana opowiada prawdziwą historię życia Giuseppe “Peppino” Impastato, sycylijskiego aktywisty lewicowego, który miał odwagę sprzeciwić się działaniom mafii i wyśmiewać jej działania na antenie swojego radia.

Tytułowe “Sto kroków” to odległość jaka dzieli dom rodziny Impastato od domu Tano Badalamentiego, bossa lokalnej mafii. Akcja filmu rozgrywa się w sycylijskim miasteczku Cinisi. To tam mieszka cała rodzina Impastato i tam urodził się Peppino. Już jako mały chłopiec, Giuseppe przebywał w otoczeniu mafii. Jego ojciec i najbliżsi krewni należeli do tej organizacji, a jego wujek Cesare Manzella był bossem mafii w Cinisi. Dorosłemu Peppino (w tej roli świetny Luigi Lo Cascio) daleko jednak do ideałów świata mafii. Robi wszystko co może, żeby wyrazić czy pokazać swój sprzeciw. W 1978 roku jego antymafijne działania zostają przypłacone życiem. 

W 2001 roku “Sto kroków” był nominowany do Złotych Globów za najlepszy film zagraniczny. Luigi Lo Cascio został wyróżniony za tę rolę statuetką Davida di Donatello dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. 

Mafia zabija tylko latem (2013)

“Mafia zabija tylko latem” to komedia kryminalna w reżyserii Pierfrancesco Diliberto, znanego pod pseudonimem Pif. Film w lekki i humorystyczny sposób (ale z należytym szacunkiem) pokazuje życie w Palermo w latach 80 z perspektywy Arturo.

Arturo jest zwykłym sycylijskim chłopcem, który (jak każde dziecko) chodzi do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy i ma swoje marzenia. Niezwykłość Arturo polega jednak na tym, że na co dzień zderza się z mafijną rzeczywistością. Zwierza się ze swojego zauroczenia Rocco Chinnici (jeden z sędziów, którzy zainicjowali prace przeciwko mafii), przeprowadza wywiad z generałem Dalla Chiesa i zajada się irisem z ricottą z inspektorem policji Borisem Giuliano.

“Mafia zabija tylko latem” opowiada o głośnych zbrodniach sycylijskiej mafii, które miały miejsce w latach 80. i 90., a o których sam Pif słyszał, wychowując się i dorastając na Sycylii. Koniec filmu można uznać za swoisty hołd bohaterom ruchu antymafijnego, którzy działali w tamtych czasach. 

Film otrzymał nagrodę Davida di Donatello za najlepszy debiut reżyserski w 2014 roku. 

La Siciliana Ribelle (2008)

“La Siciliana Ribelle” (angielski tytuł “Sicilian Girl”) w reżyserii Marco Amenty opowiada o sycylijskiej mafii z perspektywy kobiety. Film przedstawia historię Rity Atrii (w filmie Rity Mancuso, gdyż reżyser postanowił zmienić nazwiska ze względu na prywatność żyjącej rodziny), córki Vito Atrii, lokalnego bossa mafijnego z Partanny. W 1985 roku, w wieku 11 lat, Rita jest świadkiem zabójstwa swojego ojca przez innego członka tego samego klanu. Kilka lat później z rąk mafii ginie również jej brat. 

Rita, która przez lata zapisywała w swoim pamiętniku wszystkie, najbardziej ponure i brudne tajemnice mafii, pragnie zemsty. Jako 17-letnia dziewczyna zaczyna współpracować z wymiarem sprawiedliwości i z sędzią Paolo Borsellino, członkiem Sztabu Antymafijnego i jednym z sędziów, którzy doprowadzili do słynnego Maksiprocesu. Historia Rity nie ma szczęśliwego zakończenia. W 1992 roku, kilka dni po zamachu bombowym, w którym zginął sędzia Borsellino, Rita popełnia samobójstwo. 

“La Siciliana Ribelle” opowiada jedną z najmniej znanych historii mafijnych. Warto ją obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć jak zmieniała się mafia od środka na przełomie lat 80. i 90., jak działają mafijne mechanizmy i jak traktowane są osoby, które sprzeciwiają się mafijnej zmowie milczenia. 

Nie wiem, czy znajdziecie ten film w języku polskim (z napisami czy z lektorem), ale jeśli znajdziecie go po angielsku czy po francusku, zobaczcie go sobie, bo warto. 

Zdrajca (2019)

Tommaso Buscetta to jedno z głośniejszych i najbardziej znanych nazwisk współczesnej mafii. To on, jeden z czołowych przedstawicieli Cosa Nostry, sprzeciwił się mafii, złamał zmowę milczenia (omertà) i zaczął współpracować z włoskim i amerykańskim wymiarem sprawiedliwości. To właśnie on, Don Masino, został świadkiem koronnym i w 1986 roku podczas Maksiprocesu wyjawił wszystkie tajemnice sycylijskiej mafii. To przez niego (a raczej dzięki niemu) na ławie oskarżonych zasiadło 460 mafiosi. Większość z nich (ponad 360 osób) skazano, a aż 19 otrzymało dożywocie. 

“Zdrajca”, nowy film w reżyserii Marco Bellocchio, opowiada historię najsłynniejszego pentito (członek mafii, który złamał zmowę milczenia) w historii sycylijskiej mafii. Film rozpoczyna się sceną uroczystości ku św. Rozalii, patronki Palermo, w której uczestniczą najważniejsi członkowie mafii. Następnie ukazuje fragmenty włoskiego i brazylijskiego życia Tommaso Buscetty, działanie sycylijskiej mafii, współpracę bossa z Giovannim Falcone, przebieg Maksiprocesu i wydarzenia mu towarzyszące. 

Bellocchio przedstawia postać Buscetty bez cienia oceny. Z jednej strony to bezwzględny mafiozo, który zabił ogrom ludzi, a z drugiej – honorowy boss, któremu moralność i lojalność w stosunku do prawdziwego kodeksu mafijnego kazała ujawnić sekrety mafii. Staje on przeciwko nowym przywódcom Cosa Nostry, którzy zdradzili prawdziwy honor i prawdziwe wartości mafii. 

“Zdrajca” to bardzo ciekawie zrobiony i nakręcony obraz. Warto zobaczyć! 

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej – filmy dokumentalne

Nasz ojciec chrzestny (2019)

Pełnometrażowy film dokumentalny, który opowiada o życiu Tommaso Buscetty – pierwszego w historii bossa mafii, który obrócił się przeciwko swojej organizacji. “Nasz ojciec chrzestny” przedstawia historię Buscetty w sposób rzetelny, posiłkując się zarówno nagraniami telewizyjnymi, fragmentami Maksiprocesu i wypowiedziami osób, które miały styczność z Don Masino, jak i prywatnymi nagraniami rodziny Buscetta. Co najważniejsze (i najbardziej wartościowe), po 30 latach ukrywania się i milczenia rodzina Buscetta, czyli żona, córki i syn Don Tommaso, opowiadają o nim (i o całym swoim życiu) ze swojej perspektywy. 

Bardzo ciekawy dokument, który znajdziecie na Neflixie (tutaj). Polecam!

Najbardziej poszukiwani przestępcy: Matteo Messina Denaro – ostatni ojciec chrzestny Cosa Nostry (2020)

Matteo Messina Denaro to obecny boss Cosa Nostry, capo di tutti capi. Skazany na dożywocie m.in. za śmiertelne zamachy
w Capaci, Palermo, Florencji czy w Rzymie, Messina Denaro od 27 lat jest poszukiwany listem gończym. Nikt, dosłownie nikt nie wie, gdzie się ukrywa i czy w ogóle żyje. 

To właśnie jego postaci poświęcony jest jeden z odcinków nowej serii Netflixa “Najbardziej poszukiwani przestępcy”. Dowiecie się z niego, kim jest Messina Denaro, jakie przestępstwa ma na swoim koncie i co łączyło go z Totò Riina. W filmie wypowiadają się śledczy, którzy prowadzą lub prowadzili jego sprawę, przyjaciel oraz świadek koronny, który w latach 90. zeznawał przeciwko sycylijskiej mafii. 

Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia (2021)

“Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia” to najnowszy serial dokumentalny wyprodukowany przez Netflix, który pokazuje, co może się wydarzyć (i co się dzieje), kiedy ludzie mający na celu zwalczać mafię sami zostaną oskarżeni o wymuszenia czy nadużywanie swojej władzy. 

Bohaterami sześcioodcinkowego serialu Netflixa są dwie osobowości, zwalczające sycylijską przestępczość zorganizowaną. Jedną z nich jest Pino Maniaci – były przedsiębiorca budowlany, dzisiaj dziennikarz lokalnej telewizji Telejato zajmującej się działalnością antymafijną. Pino jest niesamowicie charyzmatycznym działaczem społecznym, który poświęcił swoje życie, aby zwalczać Cosa Nostrę i ukazywać nielegalne działania i nadużycia władzy. Drugą bohaterką jest Silvana Saguto, była sędzina i przewodnicząca Departamentu Środków Prewencyjnych sądu w Palermo, która przez wiele lat działała przeciwko mafii dla dobra Sycylii i całych Włoch. 

W 2013 roku Pino Maniaci ujawnia szczegóły działań Saguto, które z praworządnością mają niewiele wspólnego i nazywa je największym skandalem tego wieku. Na odpowiedź od wysoko postawionej sędzi Pino nie musi długo czekać tym bardziej, że władza, która działa przeciwko mafii dobrze wie, jak uciszyć niewygodnych świadków. Problem (dla Saguto) w tym, że Maniaci jest nieugięty i niczego się nie boi. 

Sprawa Saguto kończy się procesem i wyrokiem pod koniec 2020 roku, natomiast sprawa Pino Maniaci ma swój koniec w kwietniu 2021. Serial dokumentalny Netflixa opowiada o tym, co dzieje się przez te wszystkie lata (od 2013 do 2021), jakie sprawy i historie wychodzą na światło dzienne i kto tak naprawdę walczy z sycylijską mafią. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.