Święta Łucja

Święta Łucja z Syrakuz (po włosku Santa Lucia da Siracusa), dziewica i męczennica, żyła na Sycylii w latach ok. 281-304. Urodziła się w Syrakuzach i pochodziła z bogatej rodziny. Już od najmłodszych lat Łucja była bardzo religijna. W tajemnicy złożyła nawet śluby dozgonnej czystości. Jak podają źródła, 5 lutego 301 roku Łucja dotarła wraz ze swoją chorą matką do grobu św. Agaty w Katanii, aby prosić ją o wstawiennictwo i wymodlić u niej cudowne wyzdrowienie dla swojej rodzicielki. Podczas modlitwy Łucji ukazała się sama św. Agata, która przepowiedziała jej męczeńską śmierć.

Po powrocie do Syrakuz Łucja, która miała wyjść za mąż za bogatego, ale niewierzącego młodzieńca. Odmówiła jednak zamążpójścia i rozdała swój majątek biednym. Kiedy rozpoczęło się okrutne prześladowanie chrześcijan za panowania Dioklecjana, upokorzony narzeczony postanowił się zemścić i donieść, że dziewczyna jest chrześcijanką. 

Piękna Łucja została aresztowana i torturowana. Nie wyrzekła się jednak swej wiary. Kiedy zadecydowano, że zostanie przeznaczona do domu publicznego, Łucja wydłubała sobie oczy, by ostatecznie się oszpecić. Legendy mówią, że podczas tortur męczennica była polewana wrzącym olejem, ale ostatecznie została ścięta. Święta Łucja poniosła śmierć męczeńską 13 grudnia 304 roku i to właśnie tego dnia jest czczona aż po dziś dzień.

Święta Łucja jest zazwyczaj przedstawiana jako młoda dziewczyna, trzymająca w ręku swoje atrybuty: oczy położone na tacy, palmę męczeńską, miecz, lampę oliwną lub świecę. Łucja jest patronką niewidomych, osób mających problemy z oczami i pisarzy. Patronuje oczywiście swojemu rodzinnemu miastu – Syrakuzom i całej Sycylii. 

https://eccellenzemeridionali.it/2019/12/09/la-storia-di-santa-lucia-di-siracusa-la-protettrice-degli-occhi/

13 grudnia – Dzień Świętej Łucji

13 grudnia jest obchodzony jako Dzień Świętej Łucji. “Święta od oczu” jest czczona nie tylko na Sycylii czy w innych częściach Włoch, ale również w Polsce czy w Szwecji. To właśnie w tym skandynawskim kraju co roku obchodzi się piękne szwedzkie święto światła, czyli dzień, w którym ubrane na biało dziewczęta uczestniczą w pochodach ze świecami, a na ich czele kroczy św. Łucja – dziewczyna z wiankiem świec na głowie.

Ale wróćmy na Sycylię! Święta Łucja, zaraz obok św. Agaty i św. Rozalii, jest jedną z najważniejszych patronek na Sycylii. 13 grudnia w Syrakuzach odbywa się uroczysta procesja z relikwiami świętej, która przechodzi z Katedry do Bazyliki Santa Lucia al Sepolcro. 

Dzień Świętej Łucji nie jest tak hucznie obchodzony jak święto św. Agaty w Katanii. Mimo to procesja ku czci św. Łucji trwa wiele godzin, a mieszkańcy Syrakuz tłumnie w niej uczestniczą, wykrzykując “Viva Santa Lucia” (pl. “Niech żyje św. Łucja”) i już w dialekcie “Sarausana jè” (pl. “Jest Syrakuzanką”). Figurze świętej towarzyszy dwanaście drewnianych kandelabrów zwanych cilii, które są ozdobione kwiatami. Wielu wiernych niesie w trakcie procesji zapalone świece. Są też osoby, które odbywają tę drogę boso w podziękowaniu za cud lub błagając o łaskę. 

https://www.siracusaoggi.it/siracusa-potrebbero-saltare-per-covid-la-festa-di-santa-lucia-ed-il-capodanno-in-piazza/

Dzień Świętej Łucji – sycylijska legenda

Oprócz pięknej tradycji religijnej, Dzień Świętej Łucji upamiętnia również zakończenie ogromnej klęski głodowej, która nawiedziła Sycylię w XVII wieku. Jej kres datuje się na 13 maja 1646 roku. Tego dnia zdarzył się cud i na zmęczoną i zbolałą od głodu Sycylię przypłynął statek pełen ziarna. Jedne legendy głoszą, że statek dobił do portu w Syrakuzach, inne – że chodzi o port w Palermo. Jedno jest pewne, głodni, ale i szczęśliwi Sycylijczycy nie chcąc tracić czasu na mielenie ziarna na mąkę, ugotowali je i zajadali tylko z oliwą. Tak narodziła się tradycyjna sycylijska potrawa – cuccia, którą dzisiaj je się właśnie w święto św. Łucji. 

Współczesna cuccia różni się jednak od swojej pierwotnej wersji. Dzisiaj jest to rodzaj deseru na bazie gotowanych ziaren pszenicy z ricottą, mlekiem lub czekoladą. Dekoruje się ją cynamonem, drobno posiekaną czekoladą oraz kandyzowaną skórką z pomarańczy. Spożywanie cucci w święto św. Łucji jest charakterystyczne szczególnie dla Syrakuz i Palermo. 

Dzień Świętej Łucji – tradycje kulinarne

13 grudnia obfituje na Sycylii w liczne tradycje kulinarne. Pierwszą z nich jest spożywanie wspomnianej wcześniej cucci. Co ciekawe, nie wszędzie cuccia jest słodkim deserem. W prowincji Caltanissetta to słona potrawa, którą przygotowuje się jako zupę z gotowanej pszenicy i ciecierzycy, z dodatkiem soli, pieprzu i oliwy.

Tego dnia nie je się żadnych potraw mącznych, chleba ani makaronu. Przygotowuje się tylko i wyłącznie potrawy na bazie ziarna, ryżu czy warzyw strączkowych.

13 grudnia to na Sycylii również “Arancina Day”. Tego dnia tradycyjną przekąską spożywaną przede wszystkim na ulicach Palermo jest arancino (w Palermo nazywane oczywiście arancina), czyli ryżowa kulka smażona na głębokim oleju. W barach i smażalniach można dostać tradycyjne arancini al ragù (czyli z sosem mięsnym), al burro (z szynką i sosem beszamelowym) oraz arancini w słodkiej wersji (np. z Nutellą). Jeśli chcecie zrobić swoje własnoręczne arancini w domu, zapraszam Was na wpis z moim sprawdzonym przepisem na te ryżowe kulki. 

Moje domowe arancini

Arancino al ragù (po lewej) oraz arancino al burro (po prawej na dole) – wspomnienie z “Arancina Day 2019” w krakowskiej restauracji Babbaluci. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii (co zobaczyć, gdzie zjeść)

The post Dzień Świętej Łucji, tradycje i arancini, czyli 13 grudnia na Sycylii appeared first on kingagajatravels.pl.

Włoskie filmy kręcone na Sycylii

Podobnie jak w przypadku artykułu z filmami, które można uznać za klasyki kina włoskiego, tak i tym razem, przy okazji filmów kręconych na Sycylii, postanowiłam ułożyć je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Każdy z nich jest inny, ale każdy na swój sposób obrazuje i opowiada o Sycylii. Nie są to wszystkie filmy kręcone na Sycylii (tych jest całe multum), a jedynie te, które są w jakiś sposób wartościowe, które warto znać i zobaczyć. 

Filmy o mafii sycylijskiej, które były kręcone na Sycylii znajdziecie tutaj. 

Ziemia drży (1948)

“Ziemia drży” (“La terra trema: Episodio del mare”) to dzieło Luchino Viscontiego, które zaliczane jest do jednych z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. Obraz został nakręcony w Aci Trezza pod Katanią i był inspirowany powieścią Vergi “Rodzina Malavogliów”.

Film opowiada o życiu, problemach i biedzie mieszkańców tej rybackiej wioski. Głównym bohaterem jest rodzina Valastro. ‘Ntoni, czyli najstarszy syn Antonio, ma dość biedy i niesprawiedliwości. Buntuje się on przeciwko wielkim handlarzom ryb, co nie przynosi jego rodzinie nic dobrego. Próba rewolty zostaje zgaszona przez przyzwyczajenia i lokalne tradycje.

W filmie Viscontiego wystąpili aktorzy-amatorzy, prawdziwi rybacy i mieszkańcy wioski Aci Trezza, którzy posługują się tylko i wyłącznie dialektem sycylijskim. Co ciekawe, “Ziemia drży” miała być pierwszą częścią Trylogii Sycylijskiej Viscontiego, a trylogia ta miała opowiadać o życiu i biedzie mieszkańców słonecznej wyspy.

“Ziemia drży” to film ciężki, ale zdecydowanie jeden z moich ulubionych. Warto go obejrzeć chociażby dlatego, aby zobaczyć jak dawniej wyglądało życie na Sycylii.

Stromboli, ziemia Boga (1953)

Dramat Roberto Rosselliniego “Stromboli, ziemia Boga” opowiada historię młodej Litwinki Katrin (w tej roli Ingrid Bergman), która podczas pobytu w obozie dla uchodźców poznaje żołnierza Antonio. Pochodzący ze Stromboli Antonio stara się o rękę Katrin, a gdy ta w końcu przyjmuje jego zaręczyny, pobierają się i przeprowadzają na wyspę. Od tej pory Katrin stara się dopasować do tempa i stylu życia, który obowiązuje na wyspie, ale co chwilę narusza lokalne zasady moralne.

Film Rosselliniego świetnie obrazuje dawne życie mieszkańców Stromboli. Ich tradycje, przyzwyczajenia, wierzenia oraz ich miłość do własnej ziemi. W filmie pokazano również jak wyglądała kiedyś ewakuacja z wyspy podczas wybuchu wulkanu czy połów tuńczyka (słynna sycylijska mattanza). Rosselliniemu udaje się również pokazać charakter Sycylijczyków. Jeśli chcecie zrozumieć dzisiejszą Sycylię i jej mieszkańców, koniecznie obejrzyjcie ten film.

Niewiele osób wie, ale to właśnie “Stromboli, ziemia Boga” Rosselliniego rozsławił na całym świecie piękno mało znanej wtedy wyspy na Morzu Śródziemnym. Podczas wizyty na wyspie Stromboli można zobaczyć (póki co tylko z zewnątrz) dom, w którym podczas kręcenia tego filmu mieszkali Ingrid Bergman i Roberto Rossellini.

Przygoda (1960)

“Przygoda” Michelangelo Antonioniego opowiada o grupie znajomych, która wybiera się na rejs statkiem na jedną z Wysp Liparyjskich. Podczas wycieczki jedna z dziewczyn znika w bardzo dziwnych okolicznościach. Reszta osób zaczyna jej poszukiwać, mimo że nie wiadomo, czy dziewczyna żyje czy może została uprowadzona. W pewnym momencie przyjaciółka zaginionej, Claudia (w tej roli piękna Monica Vitti), i jej chłopak Sandro zostają kochankami.

Film “Przygoda” jest jednym z autorskich filmów Antonioniego, przez co jego język filmowy może być dla większości trudny. Obraz opowiada o samotności, o problemie w komunikacji międzyludzkiej oraz o niestałości uczuć i związków.

W obrazie Antonioniego zobaczymy Wyspy Liparyjskie, Palermo oraz piękne barokowe Noto, które nie pojawia się zbyt często w kinematografii.

Rozwód po włosku (1961) 

Świetna, czarno-biała komedia z wybitnym Marcello Mastroiannim w roli głównej. Baron Ferdinando Cefalù jest znudzony swoim życiem i zmęczony wymagającą ogromnej uwagi żoną Rozalią. Patosu całej tej sytuacji nadaje fakt, iż Fefè zakochuje się w swojej kuzynce – pięknej Angelice (w tej roli Stefania Sandrelli). Od tego momentu stara się zniechęcić do siebie żonę, a ponieważ nie wypada mu się z nią rozwieść – knuje misterny plan, który ma na celu znaleźć Rozalii kochanka, przyłapać go z nim i zabić, żeby uratować własny honor. 

Jak wygląda tytułowy “Rozwód po włosku”? Musicie obejrzeć film do samego końca! Komedia w reżyserii Pietro Germi to świetna propozycja na letni wieczór czy weekendowe popołudnie. Warto wspomnieć, że film dostał sporo nagród filmowych, m.in. Oscara, dwa Złote Globy czy nagrodę BAFTA.

Zdjęcia do komedii były kręcone w Katanii, w Ragusie oraz w Ispice.  

Lampart (1963)

Jedno z filmowych arcydzieł Luchino Viscontiego – “Lampart”. Film nakręcony na podstawie powieści “Lampart” sycylijskiego pisarza Giuseppe Tommasi di Lampedusa. Opowiada o losach księcia Fabrizio Saliny (Burt Lancaster) i jego rodziny w przeddzień zjednoczenia Włoch.

W roku 1860 nastroje zjednoczeniowe są coraz silniejsze i coraz mocniej zaznaczają się na Sycylii. Książę Salina wie, że nadchodzą zmiany i wie, że wraz z tymi zmianami nadchodzi kres rządów arystokracji. Niechętnie, ale jednak, musi zaakceptować powiew nowości. Pierwszym krokiem ku zmianom jest zgoda na ślub swojego bratanka Tancrediego (w tej roli Alain Delon) z panienką Angeliką (Claudia Cardinale), która jest córką bogatego mieszczanina Don Calogero. 

Film “Lampart” został nakręcony z ogromnym rozmachem. Zmysł wizualny, artystyczny i niesamowitą precyzję Viscontiego można zauważyć już od pierwszej minuty filmu, od pierwszego ruchu kamery. Piękna scenografia, niesamowite kostiumy, cudowna muzyka i wspaniałe, przejmujące dialogi sprawiają, że widz odbywa podróż do innej epoki. Na największą uwagę zasługuje końcowa scena tańca, która trwa w filmie całe 45 minut! 

“Lampart” to kolejny film kręcony na Sycylii, a dokładnie w Palermo i okolicach. Dla mnie jest to jeden z tych obrazów, które w dużej mierze pozwalają zrozumieć dzisiejszą Sycylię oraz mentalność i patrzenie na świat jej mieszkańców. 

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone.

Zdjęcia do filmu były kręcone na Sycylii, a dokładnie w małym miasteczku Palazzo Adriano, które posłużyło za filmowe Giancaldo. Co ciekawe, w Palazzo Adriano można zwiedzać Cinema Paradiso Museum, czyli muzeum poświęcone dziełu Tornatore.

Listonosz (1994)

Mario Ruoppolo (w tej roli Massimo Troisi) mieszka na jednej z włoskich wysp. Jego zwyczajne życie toczy się tak, jak i życie reszty mieszkańców. Mario nie chce być rybakiem, jak jego ojciec, dziadek, pradziadek i większość mężczyzn. Marzy o wyjeździe i o znalezieniu szczęścia gdzie indziej. Kiedy na wyspie zamieszkuje światowej sławy pisarz Pablo Neruda, życie głównego bohatera powoli zaczyna się zmieniać. Mario dostaje posadę prywatnego listonosza Nerudy i codziennie dostarcza mu listy, które przychodzą do pisarza. W ten sposób, każdego dnia, między listonoszem Mario a pisarzem tworzy się nić porozumienia, która powoli przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Mario zakochuje się również w pięknej Beatrice, której serce pomaga mu zdobyć Neruda.

“Listonosz” to uroczy, ciepły i wzruszający film o prostym życiu, o przyjaźni, o miłości, o przemijaniu, ale również o szukaniu, poznawaniu siebie i doznawaniu radości z małych rzeczy. Warto zwrócić uwagę na piękną muzykę, za którą Luis Bacalov dostał Oscara w 1996 roku.

Film “Listonosz” był kręcony na Salinie, jednej z Wysp Liparyjskich.

Sprzedawca marzeń (1995)

Jest rok 1953. Joe Morelli przyjeżdża do niewielkiego miasteczka na Sycylii i podaje się za łowcę talentów dla studia filmowego w Rzymie. Od tej pory w mieście nie mówi się o niczym innym. Każdy ćwiczy swoją partię po kilka razy, każdy chce wypaść jak najlepiej, każdy marzy o wyrwaniu się z biedy i o lepszym życiu. Każdy chce chociaż na chwilę stanąć przed kamerą, powiedzieć dwa słowa i poczuć się jak prawdziwa gwiazda kina.

“Sprzedawca marzeń”, dramat Giuseppe Tornatore kręcony głównie w Ragusie, to kolejne arcydzieło tegoż reżysera. Opowiada o marzeniach, ich gonieniu i spełnianiu. Piękne zdjęcia, światło, praca kamery i muzyka sprawiają, że ten na pozór prosty film potrafi tak bardzo zachwycić i wzruszyć. W końcu każdy z nas o czymś marzy.

Osobiście uwielbiam filmy Tornatore, ale to chyba “Sprzedawca marzeń” jest moim ulubionym obrazem reżysera. Pięknie pokazuje Sycylię oraz Sycylijczyków. Ich szczerość, prostotę i wewnętrzne piękno.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża.

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje.

Cały film został nakręcony w Syrakuzach. Scena, w której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach i na dobre weszła do kanonu najbardziej kultowych scen w światowej kinematografii.

Baarìa (2009)

Kolejne arcydzieło Giuseppe Tornatore, za które reżyser otrzymał m. in. Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Pięknie nakręcona saga trzech pokoleń sycylijskiej rodziny, której losy zostają ukazane na tle wydarzeń politycznych. Historie rodzinne przeplatają się z historią Sycylii. 

Piękne kadry, miękkie światło i cudowna muzyka Ennio Morricone sprawiają, że atmosfera tego filmu jest jedyna w swoim rodzaju. To opowieść o Sycylii i Sycylijczykach, o życiu na wyspie, o marzeniach, pragnieniach i oczekiwaniach. I w końcu o miłości. 

Film “Baarìa” był kręcony w mieście Bagheria, niedaleko Palermo. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Włoskie filmy kręcone na Sycylii, czyli Sycylia na dużym ekranie appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej

Poniżej znajdziecie subiektywnie wybrane najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Niektóre z nich są prawdziwymi dziełami filmowymi, klasykami, które trzeba obejrzeć. Inne świetnie przedstawiają świat mafii, jej kodeks i ideały. Każdy z tych filmów jest inny, każdy opowiada o mafii w inny sposób, z innej perspektywy, ale każdą z tych perspektyw warto poznać, żeby zrozumieć, jak złożonym bytem jest mafia. Gwarantuję, że jeśli obejrzycie przynajmniej część z poniższych filmów przestaniecie postrzegać tę organizację z perspektywy stereotypu.

Poniższa lista filmów o mafii sycylijskiej jest chronologiczna – od najstarszego do najmłodszego filmu. Na koniec polecam również kilka filmów dokumentalnych o mafii sycylijskiej, które znajdziecie na Netflixie.

Zobacz również: 5 mitów o Sycylii, które należy obalić

Ojciec Chrzestny (1972)

“Ojciec Chrzestny” w reżyserii Francisa Forda Coppoli to już klasyk. Ten film zna i widział chyba każdy. To na jego podstawie większość z nas wyrobiła sobie opinię na temat mafijnej rzeczywistości. 

“Ojciec Chrzestny” został nakręcony na podstawie słynnej powieści Mario Puzo o tym samym tytule. Głównym bohaterem jest Don Vito Corleone, z pochodzenia Sycylijczyk, szef mafii nowojorskiej, który przy pomocy swoich synów i zaufanego pomocnika stara się utrzymać swoją pozycję w bezwzględnym świecie amerykańskiej mafii. Film opowiada o historii rodu Corleone, ale ukazuje również podstawowe zasady działania mafii i kodeksu mafijnego (honor, szacunek i wierność rodzinie). 

Sto kroków (2000)

Jeden z lepszych i najbardziej przejmujących (moim zdaniem) filmów, które traktują o sycylijskiej mafii. Dramat kryminalny “Sto kroków” w reżyserii Marco Tullio Giordana opowiada prawdziwą historię życia Giuseppe “Peppino” Impastato, sycylijskiego aktywisty lewicowego, który miał odwagę sprzeciwić się działaniom mafii i wyśmiewać jej działania na antenie swojego radia.

Tytułowe “Sto kroków” to odległość jaka dzieli dom rodziny Impastato od domu Tano Badalamentiego, bossa lokalnej mafii. Akcja filmu rozgrywa się w sycylijskim miasteczku Cinisi. To tam mieszka cała rodzina Impastato i tam urodził się Peppino. Już jako mały chłopiec, Giuseppe przebywał w otoczeniu mafii. Jego ojciec i najbliżsi krewni należeli do tej organizacji, a jego wujek Cesare Manzella był bossem mafii w Cinisi. Dorosłemu Peppino (w tej roli świetny Luigi Lo Cascio) daleko jednak do ideałów świata mafii. Robi wszystko co może, żeby wyrazić czy pokazać swój sprzeciw. W 1978 roku jego antymafijne działania zostają przypłacone życiem. 

W 2001 roku “Sto kroków” był nominowany do Złotych Globów za najlepszy film zagraniczny. Luigi Lo Cascio został wyróżniony za tę rolę statuetką Davida di Donatello dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. 

Mafia zabija tylko latem (2013)

“Mafia zabija tylko latem” to komedia kryminalna w reżyserii Pierfrancesco Diliberto, znanego pod pseudonimem Pif. Film w lekki i humorystyczny sposób (ale z należytym szacunkiem) pokazuje życie w Palermo w latach 80 z perspektywy Arturo.

Arturo jest zwykłym sycylijskim chłopcem, który (jak każde dziecko) chodzi do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy i ma swoje marzenia. Niezwykłość Arturo polega jednak na tym, że na co dzień zderza się z mafijną rzeczywistością. Zwierza się ze swojego zauroczenia Rocco Chinnici (jeden z sędziów, którzy zainicjowali prace przeciwko mafii), przeprowadza wywiad z generałem Dalla Chiesa i zajada się irisem z ricottą z inspektorem policji Borisem Giuliano.

“Mafia zabija tylko latem” opowiada o głośnych zbrodniach sycylijskiej mafii, które miały miejsce w latach 80. i 90., a o których sam Pif słyszał, wychowując się i dorastając na Sycylii. Koniec filmu można uznać za swoisty hołd bohaterom ruchu antymafijnego, którzy działali w tamtych czasach. 

Film otrzymał nagrodę Davida di Donatello za najlepszy debiut reżyserski w 2014 roku. 

La Siciliana Ribelle (2008)

“La Siciliana Ribelle” (angielski tytuł “Sicilian Girl”) w reżyserii Marco Amenty opowiada o sycylijskiej mafii z perspektywy kobiety. Film przedstawia historię Rity Atrii (w filmie Rity Mancuso, gdyż reżyser postanowił zmienić nazwiska ze względu na prywatność żyjącej rodziny), córki Vito Atrii, lokalnego bossa mafijnego z Partanny. W 1985 roku, w wieku 11 lat, Rita jest świadkiem zabójstwa swojego ojca przez innego członka tego samego klanu. Kilka lat później z rąk mafii ginie również jej brat. 

Rita, która przez lata zapisywała w swoim pamiętniku wszystkie, najbardziej ponure i brudne tajemnice mafii, pragnie zemsty. Jako 17-letnia dziewczyna zaczyna współpracować z wymiarem sprawiedliwości i z sędzią Paolo Borsellino, członkiem Sztabu Antymafijnego i jednym z sędziów, którzy doprowadzili do słynnego Maksiprocesu. Historia Rity nie ma szczęśliwego zakończenia. W 1992 roku, kilka dni po zamachu bombowym, w którym zginął sędzia Borsellino, Rita popełnia samobójstwo. 

“La Siciliana Ribelle” opowiada jedną z najmniej znanych historii mafijnych. Warto ją obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć jak zmieniała się mafia od środka na przełomie lat 80. i 90., jak działają mafijne mechanizmy i jak traktowane są osoby, które sprzeciwiają się mafijnej zmowie milczenia. 

Nie wiem, czy znajdziecie ten film w języku polskim (z napisami czy z lektorem), ale jeśli znajdziecie go po angielsku czy po francusku, zobaczcie go sobie, bo warto. 

Zdrajca (2019)

Tommaso Buscetta to jedno z głośniejszych i najbardziej znanych nazwisk współczesnej mafii. To on, jeden z czołowych przedstawicieli Cosa Nostry, sprzeciwił się mafii, złamał zmowę milczenia (omertà) i zaczął współpracować z włoskim i amerykańskim wymiarem sprawiedliwości. To właśnie on, Don Masino, został świadkiem koronnym i w 1986 roku podczas Maksiprocesu wyjawił wszystkie tajemnice sycylijskiej mafii. To przez niego (a raczej dzięki niemu) na ławie oskarżonych zasiadło 460 mafiosi. Większość z nich (ponad 360 osób) skazano, a aż 19 otrzymało dożywocie. 

“Zdrajca”, nowy film w reżyserii Marco Bellocchio, opowiada historię najsłynniejszego pentito (członek mafii, który złamał zmowę milczenia) w historii sycylijskiej mafii. Film rozpoczyna się sceną uroczystości ku św. Rozalii, patronki Palermo, w której uczestniczą najważniejsi członkowie mafii. Następnie ukazuje fragmenty włoskiego i brazylijskiego życia Tommaso Buscetty, działanie sycylijskiej mafii, współpracę bossa z Giovannim Falcone, przebieg Maksiprocesu i wydarzenia mu towarzyszące. 

Bellocchio przedstawia postać Buscetty bez cienia oceny. Z jednej strony to bezwzględny mafiozo, który zabił ogrom ludzi, a z drugiej – honorowy boss, któremu moralność i lojalność w stosunku do prawdziwego kodeksu mafijnego kazała ujawnić sekrety mafii. Staje on przeciwko nowym przywódcom Cosa Nostry, którzy zdradzili prawdziwy honor i prawdziwe wartości mafii. 

“Zdrajca” to bardzo ciekawie zrobiony i nakręcony obraz. Warto zobaczyć! 

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej – filmy dokumentalne

Nasz ojciec chrzestny (2019)

Pełnometrażowy film dokumentalny, który opowiada o życiu Tommaso Buscetty – pierwszego w historii bossa mafii, który obrócił się przeciwko swojej organizacji. “Nasz ojciec chrzestny” przedstawia historię Buscetty w sposób rzetelny, posiłkując się zarówno nagraniami telewizyjnymi, fragmentami Maksiprocesu i wypowiedziami osób, które miały styczność z Don Masino, jak i prywatnymi nagraniami rodziny Buscetta. Co najważniejsze (i najbardziej wartościowe), po 30 latach ukrywania się i milczenia rodzina Buscetta, czyli żona, córki i syn Don Tommaso, opowiadają o nim (i o całym swoim życiu) ze swojej perspektywy. 

Bardzo ciekawy dokument, który znajdziecie na Neflixie (tutaj). Polecam!

Najbardziej poszukiwani przestępcy: Matteo Messina Denaro – ostatni ojciec chrzestny Cosa Nostry (2020)

Matteo Messina Denaro to obecny boss Cosa Nostry, capo di tutti capi. Skazany na dożywocie m.in. za śmiertelne zamachy
w Capaci, Palermo, Florencji czy w Rzymie, Messina Denaro od 27 lat jest poszukiwany listem gończym. Nikt, dosłownie nikt nie wie, gdzie się ukrywa i czy w ogóle żyje. 

To właśnie jego postaci poświęcony jest jeden z odcinków nowej serii Netflixa “Najbardziej poszukiwani przestępcy”. Dowiecie się z niego, kim jest Messina Denaro, jakie przestępstwa ma na swoim koncie i co łączyło go z Totò Riina. W filmie wypowiadają się śledczy, którzy prowadzą lub prowadzili jego sprawę, przyjaciel oraz świadek koronny, który w latach 90. zeznawał przeciwko sycylijskiej mafii. 

Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia (2021)

“Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia” to najnowszy serial dokumentalny wyprodukowany przez Netflix, który pokazuje, co może się wydarzyć (i co się dzieje), kiedy ludzie mający na celu zwalczać mafię sami zostaną oskarżeni o wymuszenia czy nadużywanie swojej władzy. 

Bohaterami sześcioodcinkowego serialu Netflixa są dwie osobowości, zwalczające sycylijską przestępczość zorganizowaną. Jedną z nich jest Pino Maniaci – były przedsiębiorca budowlany, dzisiaj dziennikarz lokalnej telewizji Telejato zajmującej się działalnością antymafijną. Pino jest niesamowicie charyzmatycznym działaczem społecznym, który poświęcił swoje życie, aby zwalczać Cosa Nostrę i ukazywać nielegalne działania i nadużycia władzy. Drugą bohaterką jest Silvana Saguto, była sędzina i przewodnicząca Departamentu Środków Prewencyjnych sądu w Palermo, która przez wiele lat działała przeciwko mafii dla dobra Sycylii i całych Włoch. 

W 2013 roku Pino Maniaci ujawnia szczegóły działań Saguto, które z praworządnością mają niewiele wspólnego i nazywa je największym skandalem tego wieku. Na odpowiedź od wysoko postawionej sędzi Pino nie musi długo czekać tym bardziej, że władza, która działa przeciwko mafii dobrze wie, jak uciszyć niewygodnych świadków. Problem (dla Saguto) w tym, że Maniaci jest nieugięty i niczego się nie boi. 

Sprawa Saguto kończy się procesem i wyrokiem pod koniec 2020 roku, natomiast sprawa Pino Maniaci ma swój koniec w kwietniu 2021. Serial dokumentalny Netflixa opowiada o tym, co dzieje się przez te wszystkie lata (od 2013 do 2021), jakie sprawy i historie wychodzą na światło dzienne i kto tak naprawdę walczy z sycylijską mafią. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego

Poniżej znajdziecie najlepsze filmy włoskie. Postanowiłam umieścić je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Ułożenie listy zaczynając od najlepszego filmu byłoby po prostu trudne, gdyż każdy z tych filmów jest niezwykły i jedyny w swoim rodzaju. Zapraszam do lektury! Jeśli widzieliście jakiś klasyk kina włoskiego, który warto obejrzeć, a którego nie ma poniżej, dajcie znać w komentarzu. Chętnie obejrzę!

A jeśli macie ochotę na jakiś lżejszy film, podrzucam Wam listę najlepszych współczesnych włoskich komedii.  

Rzym, miasto otwarte (1945)

“Rzym, miasto otwarte” (“Roma, città aperta”) to dramat wojenny w reżyserii Roberto Rosselliniego, który jest uznawany za film rozpoczynający okres neorealizmu we włoskim kinie. Jest to również pierwszy film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego.

Akcja toczy się w okupowanym przez Niemców Rzymie. Pina (w tej roli Anna Magnani) oczekuje na ślub ze swoim ukochanym Francesco. Ślubu ma im udzielić Don Pietro (Aldo Fabrizi), który pomaga ruchowi oporu przekazując informacje i pieniądze. Pina i Francesco pomagają się ukryć Giorgio Manfrediemu, przywódcy ruchu oporu. Syn Piny, Marcello, wraz z kolegami wykonują małe zadania powierzone im przez podziemie. Jest jeszcze siostra Piny, która zaprzyjaźnia się z Mariną, byłą ukochaną Giorgia. Marina zdradza tajemnice podziemia w zamian za futra, leki i inne luksusowe produkty. “Rzym, miasto otwarte” ma wielu bohaterów i dla każdego z nich historia opowiedziana w filmie kończy się w mało pozytywny sposób. 

Film Rosselliniego w prosty sposób pokazuje codziennie życie mieszkańców Rzymu oraz ich walkę z niemieckim okupantem. “Rzym, miasto otwarte” to jeden z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. W 1947 roku ekranizacja została nominowana do Oscarów w kategorii “Najlepszy scenariusz”. Warto zobaczyć!

Paisà (1946)

“Paisà” to drugi film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego. Podzielony na sześć odrębnych epizodów, opowiada historię wyzwolenia Włoch przez aliantów, którzy lądują na Sycylii i stopniowo posuwają się na północ kraju. Każda część rozgrywa się w innym miejscu Półwyspu Apenińskiego (Sycylia, Neapol, Rzym, Florencja, Romania, Nizina Padańska) i pokazuje wojnę z perspektywy lokalnych mieszkańców. Wydawać by się mogło, że historie te w żaden sposób się nie łączą, a jednak film jest spójny i przemyślany. Miks emocji, dialektów, języków i kultur tworzy panoramę ówczesnych Włoch, która wzrusza i nie daje o sobie zapomnieć.

W 1950 roku “Paisà” był nominowany do Oscarów za najlepszy scenariusz. Zarówno “Rzym, miasto otwarte” jak i “Paisà” są warte obejrzenia i przemyślenia. Do mnie bardziej przemówił jednak “Paisà”. Każdy z tych epizodów jest prosty, a jednak na swój sposób wzruszający i symboliczny. Każdy inaczej ściska za gardło i zostaje w pamięci. Piękny!

Złodzieje rowerów (1948)

“Złodzieje rowerów” (“Ladri di biciclette”) w reżyserii Vittorio De Sica to kolejny przykład włoskiego neorealizmu w kinie.

Antonio Ricci, mieszkaniec Rzymu, dostaje pracę przy rozwieszaniu plakatów na mieście. Do wykonywania tego zadania musi mieć jednak rower. Wraz z żoną Marią wykupuje z lombardu swój wcześniej zastawiony pojazd. Już pierwszego dnia pracy Antonio pada ofiarą tytułowych złodziei rowerów. Mężczyzna robi wszystko, żeby odnaleźć skradziony bicykl i jak najszybciej wrócić do pracy.

“Złodzieje rowerów” to film prosty i nieskomplikowany, a jednocześnie tak bardzo prawdziwy. Wciąga widza, momentami wzrusza i wywołuje przeróżne emocje. De Sica wspaniale uchwycił i oddał klimat powojennych Włoch oraz trudy ówczesnego życia.

W 1950 roku film został nagrodzony Złotym Globem za najlepszy film zagraniczny oraz nagrodą specjalną na Oscarach za “najlepszy obcojęzyczny film zaprezentowany amerykańskiej publiczności w 1949 roku”.

La Strada (1954)

Dramat “La Strada” Federico Felliniego jest uznawany za jedno z największych dzieł filmowych reżysera. Opowiada historię Gelsominy (Giuliatta Masina) i Zampano (Anthony Quinn), wędrownych artystów cyrkowych, których łączy specyficzna i trudna do zdefiniowania więź.

“La Strada” to bardzo emocjonalny film, który opowiada o miłości, cierpieniu, braku umiejętności wyrażania uczuć i o przemijaniu. Piękne czarno-białe zdjęcia i pełna emocji muzyka Nino Roty sprawiają, że film wzrusza i chwyta za serce.

Słodkie życie (1960)

“Słodkie życie” (“La Dolce Vita”) to kolejne arcydzieło filmowe Felliniego. Opowiada o dziennikarzu Marcello (Marcello Mastroianni), narcystycznym playboyu, który pracuje dla gazety plotkarskiej. Ta praca nie jest spełnieniem jego marzeń ani ambicji, ale pozwala mu na życie na wysokim poziomie, na poznawanie ważnych osobistości, na bycie kimś ważnym. “La Dolce Vita” obrazuje kilka dni z życia Marcello. Towarzyszymy mu m.in. w pracy, w spotkaniach czy w wystawnych przyjęciach i z każdą kolejną minutą odkrywamy, czym tak naprawdę jest ta tytułowa “dolce vita“.

Film “La Dolce Vita” zdobył wiele ważnych nagród i nominacji. Dostał m.in. Oscara za najlepsze kostiumy i Złotą Palmę za najlepszy film. Najbardziej kultową sceną z filmu (znaną nawet tym, którzy go nie oglądali) jest oczywiście scena w Fontannie Di Trevi z Anitą Ekberg, która wcieliła się w postać Sylvii, amerykańskiej gwiazdy.

“La Dolce Vita” oglądałam jakieś 5 lat temu i pamiętam, że wywarł on na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że to jeden z tych filmów, który nigdy się nie nudzi, zawsze fascynuje tak samo, a jednak inaczej. Bardzo polecam!

8 ½ (1963)

“Osiem i pół” to kolejne dzieło mistrza Felliniego, które jest uznawane przez krytyków za jeden z najlepszych i najbardziej inspirujących obrazów światowego kina. Guido (genialny Marcello Mastroianni) jest znanym reżyserem, który pracuje nad swoim kolejnym filmem. Problem w tym, że brakuje mu na niego pomysłów. Zaczyna więc analizować swoje życie, dzieciństwo oraz zrobione do tej pory filmy.

“8 ½”, jak większość filmów Felliniego” zdobył sporo nagród i nominacji. Jedną z nich jest Oscar z 1964 roku za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz za najlepsze kostiumy.

Dobry, zły i brzydki (1966)

“Dobry, zły i brzydki” (“Il buono, il brutto, il cattivo”) to ostatni film z tzw. “Trylogii Dolarowej” reżysera Sergio Leone. To właśnie Leone jest prekursorem gatunku filmowego jakim jest “spaghetti western“.

Film opowiada historię trzech rewolwerowców. Dobry, czyli bezimienny rewolwerowiec o przydomku “Blondas” zajmuje się chwytaniem pospolitych przestępców dla zysku. Zły to płatny zabójca o pseudonimie “Anielskie oczka”, a Brzydki jest niebezpiecznym przestępcą poszukiwanym listem gończym. Towarzyszymy im w perypetiach, które finalnie mają ich zaprowadzić do znalezienia ukrytego skarbu.

Ciekawa fabuła, wciągająca akcja z licznymi zwrotami i ambitne ukazanie westernu sprawiły, że “Dobry, zły i brzydki” są dzisiaj uznawane za klasykę gatunku i arcydzieło westernu. W rolach głównych wystąpili Clint Eastwood, Lee Van Cleef oraz Eli Wallach. Przepiękną i charakterystyczną muzykę do filmu napisał Ennio Morricone.

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone, a zdjęcia były kręcone na Sycylii.

Ukryte pragnienia (1996)

Film “Ukryte pragnienia” Bernardo Bertolucciego opowiada historię 19-letniej Lucy (Liv Tyler), która przyjeżdża do Toskanii, aby znaleźć swojego biologicznego ojca oraz chłopca, w którym zakochała się kilka lat wcześniej. Dziewczyna zatrzymuje się w domu przyjaciół swojej zmarłej matki, który przesiąknięty jest artystyczną bohemą.

Film Bertolucciego ma niesamowity klimat. Jest zmysłowy, sielankowy (wręcz idylliczny) i leniwy, jak letnie popołudnia spędzone na toskańskiej wsi. Urzekające zdjęcia sprawiają, że widz czuje jakby na chwilę przeniósł się do upalnej Toskanii.

Życie jest piękne (1997)

Piękny, wzruszający i chwytający za serce. “Życie jest piękne” (“La vita è bella”) w reżyserii Roberto Benigniego to prawdziwe arcydzieło. Główny bohater, Guido Orefice, zakochuje się w pięknej Dorze, która pochodzi z arystokratycznej rodziny i robi wszystko, żeby zwrócić jej uwagę. Zakochani postanawiają się w końcu pobrać, a po pewnym czasie na świat przychodzi ich syn Giosuè. Ich szczęście zostaje zakłócone przez wybuch wojny i nasilający się we Włoszech antysemityzm. Pewnego dnia Guido, jego syn i wujek zostają aresztowani i wywiezieni do obozu koncentracyjnego. Od tej pory Guido robi wszystko, żeby przekonać chłopca, że rzeczywistość jest zabawą, w której biorą udział również po zostali więźniowie oraz strażnicy. A ten kto się nie podda i wygra, dostanie w nagrodę prawdziwy czołg. 

“Życie jest piękne” to niezwykły film, który bawi swoim humorem i wyciska łzy opowiadaną historią. Obraz został nagrodzony trzema Oscarami w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepszy aktor pierwszoplanowy oraz najlepsza muzyka oryginalna do dramatu. Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie widzieliście, koniecznie nadróbcie!

1900: Człowiek legenda (1998)

1 stycznia 1900 roku na statku płynącym do Ameryki zostało znalezione niemowle. Nikt nie wie, jak się nazywa, skąd się wzięło i kim są jego rodzice. Chłopiec dostaje imię Danny Boodman T.D. Lemon, ale wszyscy mówią na niego 1900. Mały całe życie spędza na statku. To tu się wychował, dorósł i sam nauczył się grać na fortepianie. 1900 jest muzycznym geniuszem, wirtuozem klawiatury. Swój talent szlifował na transatlantyku, z którego nigdy nie zszedł na stały ląd.

“1900” jest przepięknym, wzruszającym i magicznym filmem Giuseppe Tornatore. Emocje są tu przekazywane za pomocą muzyki i obrazu. Nic dziwnego, w końcu muzyka jest tu jednym z bohaterów. “1900” nie jest tak znany jak pozostałe filmy reżysera, ale jak najbardziej Wam go polecam. Ten film zostaje w pamięci na długo, a ostatnia scena i monolog głównego bohatera wyciskają łzy i zostawiają widza z przemyśleniami na temat dzisiejszego (tak bardzo konsumpcyjnego) świata.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża. 

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje. Jedna z najbardziej kultowych scen tego filmu, podczas której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach. Ten fragment na długo zapada w pamięci!

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

O czym jest książka “To jest taki Russian Style”

“To jest taki Russian Style” Macieja Stroińskiego nie jest, jak mówi sam autor, książką podróżniczą. To opowieść o jego wyprawie wgłąb i na kraniec Rosji, która miała tak wiele zwrotów akcji i niespodziewanych sytuacji, że nawet najlepszy autor fantasy lepiej by tego nie wymyślił.

Maciej Stroiński wybiera się do Rosji ze swoim kolegą Arkiem, który jest jego kompanem, aniołem stróżem i tłumaczem rosyjskiego. Powód? Praca. Panowie jadą z Polski do Rosji, a dokładnie do Moskwy, skąd wyruszają w podróż, która jest tematem książki. Ich przygody zaczynają się już w pociągu relacji Terespol-Brześć, w którym… obrażają mundur białoruskiego policjanta.

Po dotarciu do Moskwy, którą pobieżnie zwiedzają i w której mają pierwsze rosyjskie przygody, docierają na dworzec i wsiadają do wagonu Kolei Transsyberyjskiej. Podczas podróży pociągiem zaprzyjaźniają się z młodą rosyjską rodziną, zaopatrują się na stacjach w najpotrzebniejsze produkty i doświadczają braku klimatyzacji w przedziale, w którym zmrożone piwo szybko zamienia się w zupę chmielową. Są świadkami przedwczesnego odjazdu kolei ze stacji (co kreuje nieprzyjemne spotkanie z władzą), przejeżdżają jedną z największych rzek świata – rzekę Jenisej i wysiadają w Irkucku, gdzie czekają na nich kolejne przygody.

W Irkucku muszą zmienić swoje plany, bo międzynarodowe rezerwacje biletów lotniczych w Rosji mogą równie dobrze nic nie znaczyć. To jest taki Russian Style. I tak w Irkucku zostają tydzień – zwiedzają miasto, jeżdżą marszrutką, odwiedzają polską plebanię, a Maciej zakochuje się nawet w młodej policjantce. Rozmawiają z Polką, która została przesiedlona na Syberię w wieku 10 lat i poznają projektantów rosyjskich samolotów myśliwskich.

Jadą też w końcu nad Bajkał, nad którym to mają dziwną, ale to bardzo dziwną przygodę. A później lecą do Magadanu, zwiedzają tutejszy “Disneyland”, poznają lokalne historie, przeżywają zatrucie pokarmowe i udają się w dalszą podróż do Jagodnoje.

W Jagodnoje zwiedzają prywatne muzeum łagrów, szukają śladów życia zesłańców na Syberię i uciekają przed niedźwiedziem. A później jadą na Kołymę do kopalni złota i rozmawiają z lokalnym bogaczem. Na koniec zostają oskarżeni o przestępstwo i lecą do Irkucka biznes klasą z… kurami. Wiecie, to jest taki russian style.

Moja (subiektywna) opinia

Książkę “To jest taki Russian Style” znalazłam całkiem przypadkowo, a że nie miałam specjalnych upodobań co do lektury, stwierdziłam, że dam jej szansę. Opowieści z podróży po Rosji tak mnie wciągnęły, że dwa dni później odłożyłam na półkę przeczytaną książkę.

Styl Macieja Stroińskiego jest prosty, lekki i niewymuszony. Książkę czyta się szybko, przyjemnie i z ogromnym zainteresowaniem, a przygody, które zostały spisane na kartach robią wrażenie. Człowiek raz kiwa z niedowierzaniem, a innym razem ze zrozumieniem.

“To jest taki Russian Style” to opowieści z podróży okraszone sporą dawką historycznych informacji. Ale… nie znajdziemy tu rozległych i wnikliwych opisów miejsc, przyrody czy ludzi, które pewnie przyniosłyby wspominanym historiom więcej szkody niż pożytku.

Wspomnienia z tych 12 000 kilometrów po Rosji tworzą przede wszystkim napotkani po drodze ludzie. Bez nich te opowieści nie byłyby takie same. Autor poznaje prawdziwych Rosjan na ulicy, w powszechnie dostępnych środkach transportu, w sklepach, w hotelach czy na lotniskach. Na podstawie swoich przeżyć pokazuje czytelnikowi, że Rosja ma dwie twarze – tę systemową oraz tę zwykłą, normalną i ludzką.

No i w końcu rosyjskie przygody – niesamowite, szalone, abstrakcyjne i absurdalne. Ale w końcu to właśnie na tym polega ten cały “russian style“. Rosja to stan umysłu, to różnorodny kraj pełen kontrastów, to radość i smutek, nuda i przygoda. To jednoczesne obalanie i potwierdzanie stereotypów.

Książka ma oczywiście swoje minusy. Prosty język i niewyszukany styl autora miejscami przeszkadzają w odbiorze lektury. Aluzje są za bardzo nachalne, a niektóre opisy sytuacji zbyt chaotyczne i awanturnicze. Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę, że jest to lekka książka podróżnicza i nie będziemy od niej za wiele wymagać, możemy się naprawdę dobrze bawić.

Czy warto?

Myślę, że jak najbardziej. Opowieści Macieja Stroińskiego są lekką i idealną lekturą w sam raz na wakacje. Książkę szczególnie polecam tym, którzy wybierają się do Rosji i chcą wiedzieć, czego mogą się spodziewać i co może im się przytrafić (ale też niekoniecznie musi) oraz tym, którzy chcą się dowiedzieć, co to jest ten cały “russian style” i o co w nim chodzi.
Jeśli szukacie ambitnych pozycji podróżniczych i tylko takowe czytacie, lepiej odłóżcie “To jest taki Russian Style” z powrotem na półkę. To nie jest książka dla Was.

Zobacz także: 

#7 Książka do kawy – “Po Syberii”

#38 Książka do kawy – “Syberia. Wyprawa na biegun zimna”

The post #39 Książka do kawy – “To jest taki Russian Style” appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze współczesne włoskie komedie: 

1. “Benvenuti al Sud” (2010)

Mój zdecydowany ulubieniec. “Benvenuti al Sud” to moja ulubiona włoska komedia, która (w dużym skrócie) opowiada o różnicach między południem a północą Włoch. Alberto (świetny Claudio Bisio) jest z zawodu naczelnikiem pocztowym, mieszkającym w północnej części Włoch, robiącym wszystko, żeby tylko przeniesiono go do oddziału w Mediolanie. Seria nieudanych zbiegów okoliczności sprawia, że ląduje on na samym południu włoskiego buta – w słonecznej i “zacofanej” Kalabrii. Jak Włoch z północy odnajdzie się w nowej sytuacji i czy w ogóle dogada się z mieszkańcami południa?

“Benvenuti al Sud” w fantastyczny sposób ukazuje, jakby nie było, prawdziwe różnice między dwiema odmiennymi częściami Włoch, z których śmieją się sami zainteresowani. Komedia Luki Miniero śmieszy, sprawia, że w oku pojawia się łezka i pokazuje, że południowe Włochy wcale nie są zacofane, że to właśnie tam znajduje się prawdziwe serce Italii.

2. “Quo Vado” (2016)

Prawdziwy Włoch jest maminsynkiem, mieszka z rodzicami do 40-stki, pracuje w urzędzie, gdzie pracę zapewnia mu wymarzone przez wszystkich “posto fisso“, dzień zamiast w pracy spędza na pogaduszkach w barze, nie przestrzega prawa, za nic ma przestrzeń publiczną, a próby przekupstwa traktuje jako akt dobrego serca. Taki właśnie jest Checco (Checco Zalone), bohater rewelacyjnej komedii “Quo Vado”, który nie zgadza się na porzucenie “posto fisso” i w związku z tym zostaje przeniesiony do najgorszych włoskich placówek, w których typowy Włoch nie wytrzymałby ani minuty. Czy Checco wytrzyma przeciwności losu? I czy odnajdzie swoje miejsce w bardziej cywilizowanym (niż Włochy) kraju?

Na te i inne pytania odpowiada “Quo Vado”. Świetna, inteligentna i zabawna komedia, która obnaża wszystkie stereotypy na temat Włoch i Włochów i celnie je wyśmiewa.

“Quo Vado” widziałam tysiące razy i za każdym razem ten film bawi mnie w ten sam sposób. Jest prawdziwy i jednocześnie fantastycznie przerysowany.

3. “Mine Vaganti. O miłości i makaronach” (2010) 

Tommaso jest synem właściciela wytwórni makaronu w Apulii, na południu Włoch. Mieszka i pracuje w Rzymie i w końcu zamierza wrócić do domu, aby wyznać całej rodzinie, że jest gejem. Wie, że powiedzenie prawdy zdyskwalifikuje go w oczach ojca i pozwoli mu na spokojne życie z dala od rodzinnych interesów. Niestety, misternie uknuty plan i wyjawienie skrzętnie ukrywanej tajemnicy legnie w gruzach. 

“Mine Vaganti” w reżyserii świetnego Ferzana Ozpetka to pełen żartów i farsy komediodramat, który w prześmiewczy i przerysowany sposób ukazuje problemy włoskiego społeczeństwa, jakimi są tolerancja i akceptacja odmienności. Lekkie poczucie humoru przeplata się tu z rodzinnymi tajemnicami i poszukiwaniem własnej tożsamości. Swego czasu “Mine Vaganti” był jedną z moich ulubionych współczesnych włoskich komedii. 

4. “Perfetti Sconosciuti” (2016)

Siódemka przyjaciół spotyka się na wspólnej kolacji, podczas której zaczynają całkiem niewinną grę, która jak się później okaże, ma szansę zrujnować życie każdego z nich. Gra polega na tym, iż każda wiadomość, sms czy rozmowa telefoniczna musi zostać upubliczniona. W końcu nie mają czego przed sobą ukrywać, prawda? Są przyjaciółmi i mówią sobie całą prawdę i tylko prawdę, co nie? 

Miłe spotkanie w gronie przyjaciół zamienia się w katastrofę. Na światło dzienne wychodzą małe kłamstewka, oszustwa i głęboko skrywane tajemnice. “Perfetti Sconosciuti” to świetnie zagrana słodko-gorzka tragikomedia, która bawi, wzrusza i daje konkretnie do myślenia. Jak mówią twórcy filmu, każdy z nas ma trzy życia: publiczne, prywatne i sekretne. Najlepiej, żeby wszystkie były jednakowe albo, żeby o tym ostatnim nikt nigdy się nie dowiedział. 

5. “Benvenuto Presidente” (2013)

Co się dzieje, czy włoscy parlamentarzyści robią sobie, kolokwialnie mówiąc, “jaja” i powołują na prezydenta Republiki legendę włoskiej historii, nieżyjącego od lat Giuseppe Garibaldiego? Pewnie nic. Gorzej, kiedy Giuseppe Garibaldi naprawdę istnieje, mieszka na północy Włoch i jest zwykłym, najzwyklejszym mieszkańcem, dla którego polityka jest tak odległa jak księżyc.

Zabawna i inteligentna włoska komedia, która w przerysowany sposób (ale jednak!) pokazuje na jakich zasadach działa i jak funkcjonuje włoska polityka. Dużo śmiechu, ale i refleksji gwarantowane! W roli głównej jak zawsze świetny Claudio Bisio, któremu akompaniuje nasza piękna Kasia Smutniak. 

6. “Immaturi” (2011)

Giorgio, Luisa, Lorenzo, Piero, Francesca i Virgilio to przyjaciele ze szkolnej ławki. Pomimo wspólnych marzeń, po zdanej maturze, każdy z nich wybiera inną drogę. Pewnego dnia dowiadują się, że ich egzamin dojrzałości został anulowany i że muszą podejść do niego jeszcze raz. W ten oto sposób, 20 lat później, szóstka przyjaciół spotyka się ponownie, aby wrócić do książek i wspólnych wspomnień. Czy tym razem nasi “Immaturi”, czyli niedojrzali, zdadzą swój egzamin dojrzałości?

Bardzo dobra i zabawna komedia, która pokazuje, że w gruncie rzeczy chyba nikt z nas tak naprawdę nigdy nie dorośleje.

7. “Se Dio vuole” (2015)

Tommaso to ceniony chirurg i zagorzały ateista. Mieszka w Rzymie, w pięknej zabytkowej kamienicy z widokiem na Castel Sant’Angelo, jest arogancki, niemiły i pewny tego, że jego rodzina jest idealna i szczęśliwa. Pewnego wieczoru, podczas rodzinnej kolacji, jego syn Andrea, który tak jak ojciec ma zostać lekarzem, oznajmia całej rodzinie, że zamierza rzucić studia i zostać księdzem. Od tej pory wrogiem numer jeden Tommaso zostaje Don Pietro, charyzmatyczny i nowoczesny ksiądz, który ściągnął jego syna “na manowce”. Aby odwieść chłopaka od życiowego błędu Tommaso wymyśla niecny plan, który ma na celu zdemaskować “księżulka” i pokazać, że jest on oszustem. Tylko czy aby na pewno? Jak zakończy się ta zabawna farsa, zobaczcie sami.

“Se Dio vuole” jest filmem słodko-gorzkim. Nie tylko bawi i rozśmiesza, ale także zmusza do zastanowienia się nad swoim życiem i do zadania samemu sobie kilku istotnych pytań. 

8. “Ex” (2009)

“Ex” to historia sześciu par, które łączy miłość i… ex oczywiście. Filippo i Caterina rozwodzą się i każde z nich chce zrzec się praw do swoich dziwnych dzieci. Luca i Loredana są małżeństwem od 25 lat i mają się tak kompletnie dosyć, że Luca postanawia wyprowadzić się do syna, aby przypomnieć sobie jak wygląda młodość i dawno stracona wolność. Elisa i Corrado są młodą parą, która ma się pobrać, a księdzem udzielającym ich ślubu ma być Lorenzo – ex Elisy. Paolo i Monique to szczęśliwie zakochana para. Ich życie byłoby usłane różami, gdyby nie to, że prześladuje ich Davide – chorobliwie zazdrosny ex Monique. Jest też Sergio, który niespodziewanie stracił ukochaną żonę i musi zająć się wychowywaniem dorastających córek. 

Bogata obsada komedii “Ex” sprawia, że akcja filmu płynie w świetnym tempie. Przezabawne dialogi, dobry humor sytuacyjny, sceny trzymające w napięciu i te wyciskające łzy sprawią, że będziecie się bawić znakomicie. 

9. “Moglie e Marito” (2017)

Andrea jest neurochirurgiem, który dodatkowo pracuje nad pewnym skomplikowanym eksperymentem. Sofia, jego żona, jest utalentowaną prezenterką telewizyjną, która ma szansę na wielką karierę. W wyniku nieudanej próby badania nasi bohaterowie zamieniają się ciałami i od tej pory, każde z nich, musi prowadzić życie swojej drugiej połówki. Czy Sofia, która mdleje na widok krwi, poradzi sobie na sali operacyjnej? Jak Andrea odnajdzie się w typowo damskich sprawach? Czy zamiana ról pozwoli na uratowanie ich związku?

Przezabawna komedia, która śmieszy, wzrusza i sprawia, że zaczynamy patrzeć na swój związek oczami drugiej połówki. Ten film warto obejrzeć chociażby dla samej Kasi Smutniak, która musi zachowywać się w nim jak prawdziwy mężczyzna. 

10. “L’Ora Legale” (2017)

Mieszkańcy małego miasteczka na południu Włoch, a dokładnie na Sycylii, mają dość korków, walających się wszędzie śmieci i nie funkcjonujących urzędów. Chcą zmiany na lepsze. W wyborach na prezydenta wygrywa Pierpaolo, młody polityk, którego głównym hasłem jest zmiana i poprawa jakości życia. Tylko czy zmęczeni obecną sytuacją Włosi są gotowi na zmiany? Nagle okazuje się, że za złe parkowanie są mandaty, że na przydrożną sprzedaż trzeba mieć pozwolenie, że prowadzenie każdej działalności musi być zgodne z prawem, a śmieci należy segregować i co gorsza, trzeba za nie płacić. Czy mieszkańcy miasteczka przyzwyczają się do tylu nowości?

Rewelacyjna komedia, która w przerysowany sposób pokazuje mentalność Włochów z południa. Gra wieloma stereotypami, ale ukazuje smutną prawdę na temat życia na południu Włoch. Śmieszy, miejscami zadziwia, ale też daje do myślenia, dlaczego we Włoszech wciąż tyle rzeczy nie działa.

Mam nadzieję, że powyższe propozycje przypadną Wam do gustu i że spędzicie ze współczesnym włoskim kinem niejeden miły wieczór. A jeśli macie do polecenia jakieś ciekawe włoskie komedie, które nie pojawiły się w tym zestawieniu, koniecznie dajcie znać w komentarzu. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

O czym jest książka “Syberia. Wyprawa na biegun zimna”?

“Syberia. Wyprawa na biegun zimna” jest wspomnieniem z wyprawy Jacka Pałkiewicza w odległe zakątki Syberii, która miała miejsce w 1989 roku. Opowieść rozpoczyna się od wspomnień z przygotowywań do wyprawy. Już na początku dowiadujemy się, że wyprawa jest dopięta na ostatni guzik (jest sponsor, plan wyprawy, zebrana ekipa) oprócz jednego – nie ma pozwoleń ze strony rosyjskiej. Ale jak to na znanego podróżnika przystało, Jacek Pałkiewicz ma wszędzie znajomości tak więc i tym razem problem z wjazdem zostaje szybko rozwiązany.

Pierwszy etap wyprawy rozpoczyna się 6 lutego 1989 roku w Jakucku i kończy się w Topolinoje. Ta część podróży odbywa się najpierw trojkami (trójkonny zaprzęg), a następnie kontynuowana jest na ciężarówce. Czytając rozdziały wchodzące w skład opowieści z pierwszego etapu ekspedycji dowiadujemy się m. in. jak ekipa przygotowywała się do tej wyprawy, jak wygląda aklimatyzacja na miejscu oraz jak wyglądają syberyjskie realia. Wraz z bohaterami natykamy się też na widmo gułagów i poznajemy królującą na Syberii florę i faunę.

Drugi etat wyprawy rozpoczyna się 16 lutego 1989 roku i to właśnie wtedy zaczyna się najtrudniejsza i najbardziej wymagająca część ekspedycji. Ten etap obejmuje odcinek dalekiej Syberii od Topolinoje do Ojmiakonu – miasta, które nazywane jest biegunem zimna. Z tej części dowiadujemy się jak wyglądał przebieg wyprawy, na jakie trudności byli narażeni podróżnicy, jak radzili sobie z nieludzkim zimnem oraz jakie miewali przemyślenia. Uczestniczymy w wieczornych dyżurach kiedy to każdy odpowiada za coś innego – jedni rozkładają namiot, inni gotują, a jeszcze kto inny rozpala ognisko. Doświadczamy początkowych stanów odmrożenia i hipotermii (na szczęście tylko w przenośni) oraz towarzyszymy podróżnikom w wychodzeniu z naledzi – lodowej pułapki, która uczy zimnej krwi, grupowej współpracy oraz walki o życie (swoje i zwierzęcia).

W książce “Syberia. Wyprawa na biegun zimna” czytelnik dostaje też dużo pobocznych informacji. Jest tu sporo wiadomości o krajobrazie tajgi i tundry, o ich florze i faunie; jest trochę o historii Syberii i o tym, w jaki sposób nasi Polacy zostawili tu po sobie ślad; są też informacje o mieszkających tu autochtonach – Ewenkach, Nieńcach czy Ewenach, których los zmienił się znacząco (nie znaczy, że na lepsze) po “dobrowolnym” zsocjalizowaniu się z rosyjskim społeczeństwem.

Oprócz historycznych faktów i lokalnych ciekawostek, autor przytacza również sporo prywatnych przemyśleń, morałów, porad survivalowych czy analiz. Niektóre z nich są bardzo ciekawe, inne już nieco mniej absorbujące.

Na sam koniec uczestniczymy w uroczystym powitaniu podróżników w Ojmiakonie i, w nagrodę za wytrwałość, udajemy się do tradycyjnej bani, czyli do rosyjskiej sauny.

Moja (subiektywna) opinia

“Syberia. Wyprawa na biegun zimna” to moje drugie spotkanie z piórem Pałkiewicza (pierwszą książką tego podróżnika jaką przeczytałam był “Dubaj. Prawdziwe oblicze“) i ciężko mi ocenić same treści na temat Syberii bez oceny stylu, jakim posługuje się autor.

Dlaczego sięgnęłam akurat po tę książkę o Syberii? Otóż, miałam nadzieję, że będzie to pozycja dosłownie nafaszerowana ważnymi informacji, ciekawostkami czy wiadomościami, które przydadzą się każdemu, kto planuje wybrać się w tamtą stronę świata. “Dubaj. Prawdziwe Oblicze” opisywał dużo ciekawych sytuacji, wciągał, wyczerpywał temat i absorbował czytelnika. Spodziewałam się więc, że książka o Syberii będzie informacyjnie i szczegółowo równie udana.

Niestety, trochę się zawiodłam. Jacek Pałkiewicz pisze dosyć topornie i skrótowo. Główne wątki kolejnych rozdziałów są tylko “liźnięte” i ma się wrażenie, że są po prostu niedokończone. Czytelnik zostaje zainteresowany jednym tematem i gdy nagle zdaje sobie sprawę, że chce więcej, rozdział się kończy, a opowieść zaczyna nawiązywać do czegoś innego.

Nie zrozumcie mnie źle – w “Syberii…” można znaleźć dużo historycznych faktów, informacji na temat ówczesnej Syberii czy ciekawostek na temat przyrody tej krainy. Nie wyczerpują one jednak tematu do końca, a jedynie zaznaczają jego obecność. Dodatkowo, to co najbardziej mnie denerwowało w lekturze tej książki to to, że tematy są przemieszane. Dla przykładu, mamy trzy wciągające rozdziały z trasy, jest opis przyrody, przywołane są bieżące przygody podróżników i nagle, ni z tego, ni z owego, dostajemy fakty historyczne lub porady podróżnicze.

Kolejną rzeczą, która zniechęciła mnie do tej pozycji to, podobnie jak w przypadku “Dubaju…” nadmierne epatowanie swoją osobą. Nie umniejszam zasług panu Jackowi, mam do niego ogromny szacunek jako do odkrywcy, ale nie zawsze trzeba (i nie zawsze wypada) się chwalić ilu to znajomych się nie ma, czego to się już nie widziało czy czego to nie umie się załatwić. Dodatkowo, nie podobał mi się ton niektórych wypowiedzi, z których można było śmiało wywnioskować, że tylko prawdziwy podróżnik, odkrywca i survivalowiec jest godzien uznania. G*** prawda! 

Na obronę książki “Syberia. Wyprawa na biegun zimna” powiem, że jest ona napisana prostym językiem i czyta się ją w miarę szybko. Zdjęcia, które obrazują wyprawę są naprawdę niesamowite i sprawiają, że chce się przeżyć to wszystko na własnej skórze (przynajmniej ja tak miałam). Opisy dotyczące wyprawy potrafią być naprawdę ciekawe i wciągające. A niektóre smaczki historyczne czy przyrodnicze sprawiają, że ma się ochotę na bliższe poznanie Syberii i odkrycie jej na swój własny sposób. 

Czy warto?

Powiem tak – i tak, i nie. Jeśli zależy Wam na informacjach dotyczących samej Syberii to myślę, że warto przeczytać każdą możliwą pozycję, która została wydana. Jednakże jeśli liczycie na efekt “wow”, musicie być świadomi, że u Pałkiewicza możecie się go nie doczekać.

Jeśli jesteście zafascynowani Syberią i żaden styl literacki Wam niestraszny, jak najbardziej przeczytajcie tę pozycję. To samo w przypadku, gdy jesteście wielbicielami pióra Jacka Pałkiewicza i lubicie sposób, w jaki opisuje on swoje przygody.

Jeśli natomiast lubicie zagłębić się w temat, nie tolerujecie chaosu i pochwały własnej osoby to myślę, że znajdziecie o wiele bardziej trafione lektury dotyczące Syberii. Ja sama wiem, że nie sięgnę po tę książkę po raz drugi. Przebrnięcie przez nią raz całkowicie mi wystarczy. 

The post #38 Książka do kawy – “Syberia. Wyprawa na biegun zimna” appeared first on kingagajatravels.pl.

O czym jest “Ukryta Toskania”?

Książkę “Ukryta Toskania” Johna Keaheya można zaliczyć zarówno do literatury podróżniczej, jak i do subiektywnych przewodników po Toskanii. Ta historia ma swoją fabułę, a jednak w bardzo wysmakowany sposób oprowadza czytelnika po miejscach wartych zobaczenia.

Autor, dojrzały mężczyzna po sześćdziesiątce, zabiera nas w podróż do ukrytych miejsc najsłynniejszego włoskiego regionu. Na początku zapoznajemy się z krótką, chronologiczną notką historyczną, opowiadającą dzieje Toskanii od czasów Etrusków (czyli p.n.e.) po czasy II Wojny Światowej. Następnie John Keahey zatrzymuje się chwilę przy kuchni toskańskiej, opowiadając o niej w taki sposób, że czytelnikowi “leci ślinka”. Smakujemy tordelli, lasagne al ragù, najprostsze “chłopskie” przystawki czy cudowną tagliata di tonno. Autor przybliża nam historię powstania ceciny, placka z mąki z ciecierzycy, i tłumaczy, dlaczego jest ona znana i lubiana tylko w północno zachodniej części Toskanii. Dowiadujemy się też, jak toskańczycy radzili sobie z biedą i z czego robili kawę podczas II Wojny Światowej. 

Dalej John Keahey zabiera nas w podróż po ukrytej Toskanii. Odwiedzamy Carrarę, słynącą z najlepszego marmuru, oraz Pietrasantę, w której mieszkał i pracował nasz polski rzeźbiarz – Igor Mitoraj, a którą autor książki wybrał na miejsce swojego pobytu w Toskanii. Poznajemy historię słynnej Via Francigena, odwiedzamy Viareggio, Borgo a Mozzano, w którym przechodzimy przez Most Diabła (Ponte del Diavolo) oraz udajemy się do Bagni di Lucca, miejsca w którym (jak mówi legenda) wymyślono grę w ruletkę i założono pierwsze kasyna w Europie. 

Poznajemy okrutną i brutalną historię małej, toskańskiej wioski Sant’Anna di Stazzema, w której podczas II Wojny Światowej wydarzyło się piekło. Odkrywamy też zagadkę, dlaczego fasada kościóła Chiesa di San Lorenzo we Florencji do dziś stoi w stanie surowym i co wspólnego ma z tym Michał Anioł oraz toskański marmur. 

Autor książki “Ukryta Toskania” udaje się na chwilę do Pizy. Jedną z rzeczy, która całkowicie go oszałamia jest różnica w zaludnieniu Campo dei Miracoli o 8:00 rano i o 12:00 w południe. Następnie odwiedza małe miasteczka, często omijane przez turystów – San Giuliano Terme, San Miniato czy Lari. Płynie też na Wyspy Toskańskie (Arcipelago Toscano), odwiedza kilka z nich, ale w jego opowiadaniu pojawia się wszystkie 7 wysp. 

Na sam koniec Keahey udaje się na dzikie południe Toskanii. Zwiedza stare etruskie nekropolie, poznaje Sassettę, Popolunię (starożytny port etruski) i odkrywa piękne plaże, które w tej części Toskanii są prawie że zapomniane przez turystów. Podczas zagłębiania się w ukrytą Toskanię nie mogło zabraknąć Maremmy. Autor książki przybliża czytelnikowi i tę część regionu, spacerując po Pitigliano, Sorano i Saturnii. 

Oczywiście, nie samym zwiedzaniem żyje człowiek! W książce “Ukryta Toskania” poznajemy również historie ludzi, z którymi John Keahey zaprzyjaźnił się podczas swojej toskańskiej przygody i których spotykał na swojej drodze. Są to zwyczajni, prości ludzie, emeryci, właściciele barów i restauracji, artyści tworzący w Pietrasancie, mieszkańcy miast i wiosek, z którymi autor zamieniał parę słów i dzięki którym poznawał ukrytą historię Toskanii. Gdybym miała w trzech słowach opisać, o czym jest “Ukryta Toskania” użyłabym następujących określeń: ukryte zakątki, ludzie, prosta kuchnia. 

“Grupka weszła w ciszy do kościoła, a po chwili usłyszałem ich wspólny śpiew, niosący się przez otwarte na oścież drzwi. Wszystko cudownie znieruchomiało. Mali chłopcy przestali kopać piłkę, młoda matka spojrzała w stronę kościółka. Wydawało się, że nawet ptaki siedzący wysoko na majestatycznych platanach nagle umilkły. Ten hymn dla nieobecnych trwał jakieś dwie minuty. Potem, jeden za drugim, lub w grupkach dwu-, trzyosobowych, chórzyści zaczęli cicho wychodzić. Niektórzy zatrzymali się w barze na poranne espresso, inni wybrali się na długi forsowny spacer pod górę, pokonując kamienne stopnie prowadzące pod pomnik na szczycie wzniesienia, niecały kilometr stąd.”

A o czym “Ukryta Toskania” nie jest? Na pewno nie znajdziemy tu zachwytów nad znaną nam wszystkim Pizą, Florencją czy Sieną. Autor wspomina o nich pobieżnie, ale nie pochyla się nad ich historią czy zabytkami. Nie ma tu opisów znanego wszystkim regionu Chianti Classico czy doliny Val d’Orcia. Autor stroni od nich specjalnie, bo wie, że ukryte zakątki Toskanii znajdują się gdzie indziej. Nie przeczytamy też o zachwytach nad znanymi daniami kuchni włoskiej i toskańskiej. Kuchnia, którą smakuje Keahey jest prosta, zwyczajna, czasami nawet “biedna”, ale za to bardzo lokalna. To kuchnia prawdziwych ludzi, którzy sięgają po lokalne produkty i gotują z serca. 

Moja (subiektywna) opinia

Kiedy zobaczyłam tę książkę po raz pierwszy pomyślałam: “o matko, kolejna książka o miłości pod toskańskim niebem, jak można to czytać. Mamoooo, czemu to kupiłaś???” Jednak po przeglądnięciu spisu treści i po przekartkowaniu kilku stron stwierdziłam, że lektura “Ukrytej Toskanii” zapowiada się dosyć ciekawie i że (o dziwo!) nie trąci nigdzie banalnym romansem.

“Ukrytą Toskanię” zaczęłam czytać pod koniec naszego pobytu w toskańskiej willi w Chianti. Będąc w sercu Toskanii zagłębiłam się w ten region jeszcze bardziej. W pewnym momencie przyłapałam się na tym, że marzę już o kolejnej podróży do Toskanii, o smakowaniu tej niezwykle aromatycznej kuchni i o odkrywaniu kolejnych miejsc. Będąc w Toskanii już za nią tęskniłam.

Poprzez niezwykle malownicze opisy miejsc, wciągające ciekawostki i informacje oraz aromatyczne wspomnienia o lokalnej kuchni John Keahey sprawił, że jeszcze bardziej uświadomiłam sobie, że następnym razem czas na zagłębienie się w  południową część Toskanii, odwiedzenie Archipelagu Toskańskiego oraz przejazd wzdłuż linii brzegowej tego regionu.

To, za co cenię tę pozycję to to, że każdego zafascynuje w niej coś innego. Ja, na przykład, odkryłam dzięki niej kilka ciekawostek (historycznych, kulinarnych, na temat dnia codziennego), o których wcześniej nie miałam pojęcia.

Wiem, że przy okazji kolejnej objazdówki po Toskanii sięgnę po tę książką raz jeszcze. Tym razem nie będę jej czytać tak, jak czyta się opowieść, a wynotuję sobie najciekawsze miejsca, restauracje i lokalizacje, które najbardziej mnie zainteresowały i które koniecznie muszę zobaczyć.

“Nie oczekuję, że podróżnicy czytający moją książkę podążą moimi śladami. To nie jest tradycyjny przewodnik z koniecznymi do zrealizowania planami podróży, hotelami i restauracjami. Moim celem jest rozbudzenie żądzy odkrywania, sprawianie, że ci, którzy czują się bardziej podróżnikami niż turystami, wynajmą samochód, zainwestują w dokładną mapę, wybiorą miejsca, które ich zaintrygują, i po prostu się tam zatrzymają.”

Czy warto?

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie warto. Książkę “Ukryta Toskania” polecam każdemu, naprawdę każdemu. Miłośnikom Włoch, tym, którzy znają ten kraj jak własną kieszeń (jak widać na moim przykładzie, zawsze można dowiedzieć się czegoś nowego), tym, którzy planują swoją podróż do Italii, tym, którzy za Włochami tęsknią i tym, którzy chcą je poznać. Polecam ją odkrywcom, marzycielom, poszukiwaczom przygód oraz tym, którzy chociaż na chwilę chcą się przenieść do innego, chociaż nie tak odległego, świata. Tak, jak napisałam wcześniej – myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie i że dla każdego będzie ona na swój sposób wartościowa.

Zainteresowała Cię ta książka? Znajdziesz ją tutaj. 

The post #37 Książka do kawy – “Ukryta Toskania” appeared first on kingagajatravels.pl.

O czym jest książka?

“Pieszo do irańskich nomadów” to relacja z pierwszego w historii pieszego przejścia irańskiego łańcucha gór Zagros z północy na południe. Dokonał tego Łukasz Supergan – podróżnik, pasjonat poznawania świata, bloger – który w 76 dni przeszedł pieszo 2300 km. Niby samotnie, ale jednak w towarzystwie pasji, odwagi i ciekawości świata.

Opis tej podróży zaczyna się od przybliżenia czytelnikowi, jak do niej doszło. Łukasz cofa się kilka lat wstecz, żeby wytłumaczyć gdzie, kiedy i dlaczego zaczął myśleć o tej wyprawie. Później jest już coraz ciekawiej. Przygotowujemy się do podróży wraz z autorem, kompletujemy mapy, zbieramy potrzebne informacje i wyruszamy po wizę.

Nareszcie nadchodzi ten wyczekiwany dzień. Stajemy na środku miasta w Tebrizie. Tu wszystko się zaczyna. Przemierzamy góry Zagros, śpimy pod namiotem i pokonujemy własne słabości. Przechodzimy przez Zachodni Azerbejdżan, Kurdystan i Lorestan. Co chwilę napotykamy lokalnych mieszkańców, którzy zaciekawieni przybyszem z Lachestanu goszczą go u siebie, częstują tym co mają i zapraszają na nocleg. Uciekamy przed zimą, palimy opium z Bachtiarami, obserwujemy ich podczas jesiennej migracji i… gdy nie spodziewamy się już niczego ani nikogo spotykamy Polaka. Prawie na końcu świata. Bijemy się z myślami, zastanawiamy się po robimy to, co robimy, wstajemy i dalej idziemy przed siebie, do postawionego sobie celu.

Nie myślcie jednak, że czytelnik towarzyszy Łukaszowi tylko i wyłącznie w miłych i przyjemnych momentach. Są tu też trudne i ciężkie chwile, momenty grozy, niebezpieczeństwa i wiele niewiadomych. Jedną z nich są chociażby liczne i różnorodne spotkania z lokalną policją. To wszystko pokazuje, jak kolorowa, ciekawa i wymagająca potrafi być samotna podróż.

“[…] była to jednak nauczka: nigdy nie spodziewać się gościnności z góry i nie oczekiwać więcej, niż już się dostało. Czy nie na tym polega szczęście? W podróży i nie tylko?”

Moja (subiektywna) opinia

Im częściej sięgam po reportaże podróżnicze od wydawnictwa Muza, tym bardziej chcę odkryć jeszcze nieodkryte. Mniej więcej w połowie książki łapię się na tym, że zaczynam zastanawiać się, jak by to było gdybym sama odbyła taką podróż i w myślach układam sobie wstępny plan wyjazdu. Tak samo było i tym razem. “Pieszo do irańskich nomadów”, zarówno książka jak i cały plan podróży, wywarły na mnie duże wrażenie i sprawiły, że chęć wyjazdu do Iranu ponownie odżyła w mojej głowie.

Bardzo, ale to bardzo przypadł mi do gustu sposób pisania Łukasza oraz to, że dzieli się on z czytelnikiem nie tylko faktami z podróży, ale też swoimi przemyśleniami. Nie tylko towarzyszymy mu w ciężkiej wspinaczce, monotonnej wędrówce, wciągającej rozmowie czy w pozbawiającemu nadziei spotkaniu z policjantami. Poznajemy lokalne ludy, ich zwyczaje i prawdziwą twarz. Zmagamy się też z własnymi słabościami. 

“Pielgrzymował do świętych dla szyitów miejsc, a jednak z atencją traktował symbole dawnej wiary. Był w tym paradoks, ale takich paradoksów Iran cały czas mnie uczył. Tu nie istniały proste odpowiedzi ani jasne reguły. Religijność na pokaz mieszała się z wielowiekową tradycją, konserwatyzm znikał za drzwiami domu, widząc cudzoziemca, ludzie mieli odwagę mówić rzeczy, których bali się czasem powiedzieć bliskim, gościnność dla obcego splatała się z bezdusznością wobec rodaka.”

Nie raz i nie dwa Łukasz zastanawia się, po co właściwie wyruszył w tę podróż, kto wyznaczył mu cel i co ten cel tak naprawdę dla niego znaczy. Jest szczery, autentyczny, nie owija w bawełnę i nie robi z siebie wielkiego bohatera na pokaz. Po prostu, pokazuje, że każdy ma prawo do zwątpienia, zrezygnowania i przygnębienia.

Przyznanie się do tej mało wygodnej i trochę wstydliwej części podróży było dla mnie przełomem. Mam ogromny szacunek do autora za to, że pokazał się czytelnikowi od tej prawdziwej strony. Ja sama podczas wielu moich podróży, gdy cel powoli stawał się bliski i realny, zastanawiałam się, po co właściwie to robię. Po co, dla kogo i dla jakiej idei. Kto mnie do tego zmusił i co mi da osiągnięcie celu? Odpowiedź jest prosta – to nie cel jest najważniejszy, a nasza droga do niego i to, czego doświadczamy podczas jej pokonywania. 

Ogromne chapeau bas dla Łukasza za samotną wyprawę w tak wymagających warunkach, za odkrycie nieodkrytego, za przekraczanie swoich własnych granic, za twardą skórę w ciężkich i trudnych momentach i za podzielenie się tym wszystkim z nami, czytelnikami. “Pieszo do irańskich nomadów” to dla mnie nie tylko relacja z podróży przez irańskie góry Zagros, to podróż wgłąb siebie, odkrycie swojej wewnętrznej siły i poznanie swoich wartości. 

Na uwagę zasługują też piękne zdjęcia z podróży, które pozwalają naszej wyobraźni na przeniesienie się chociaż na chwilę do Iranu. Zazwyczaj w reportażach smuci mnie mała ilość zdjęć, opisujących podróż. Tutaj na szczęście fotografii jest pod dostatkiem, a każda z nich zachwyca pięknymi krajobrazami i opowiada swoją historię. 

Czy warto?

Jak najbardziej! Lektura reportażu Łukasza zajęła mi trochę czasu. Czytałam ją niespiesznie, zagłębiając się w opisy i powracając kilka razy do tej samej opowieści. Były momenty, które mnie rozczuliły, takie, które dodały wiary w bezinteresowną pomoc drugiego człowieka, ale i takie, które trzymały w napięciu i sprawiły, że dostawałam gęsiej skórki.

“Pieszo do irańskich nomadów” to książka dla każdego, komu zew przygody nie jest obcy. To opowieść dla miłośników podróży, dla zainteresowanych światem i dla tych, którzy chcieliby wyruszyć, ale się boją. To też porządna dawka wiedzy i sprawdzonych informacji o dzisiejszym Iranie, na pewno istotna i warta uwagi dla tych, którzy interesują się tym krajem.

Zainteresowała Cię ta książka? Znajdziesz ją tutaj. 

The post #36 Książka do kawy – “Pieszo do irańskich nomadów” appeared first on kingagajatravels.pl.

Co to są te “Kolosy”?

Żeby nie zostać bez niedomówień, już tłumaczę. “Kolosy” to nazwa pierwszych polskich nagród, przyznawanych za dokonania eksploracyjne i odkrywcze w taki kategoriach, jak podróże, alpinizm, żeglarstwo, eksploracja jaskiń i wyczyn roku. “Kolosy” powstały w 2000 roku, a pierwsze wręczenie nagród miało miejsce w Kopalni Soli w Wieliczce. Przez kolejne dwa lata wydarzenie to gościło w Krakowie, a dziś (od 2003 roku) odbywa się w Gdyni.

Ale “Kolosy” to też Ogólnopolskie Spotkania Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów, w których uczestniczą setki tysięcy osób – miłośnicy podróży, zapaleni odkrywcy i osoby, dla których “Kolosy” są okazją do poznania najdalszych zakątków świata. Można porozmawiać z podróżnikami, posłuchać ich ciekawych opowieści i zainspirować się do własnej wymarzonej podróży.

O czym jest książka “Pokolenie Kolosów”?

“Pokolenie Kolosów” to książka Piotra Tomzy wydana z okazji 15-lecia nagród. Czytelnik znajdzie w niej historie i opowieści osób, które tworzyły historię “Kolosów” i które zostały nagrodzone tymi statuetkami. W książce można przeczytać opowieści Andrzeja Ciszewskiego, który dostał odznaczenie za eksplorację jaskiń, Sylwestra Czerwińskiego, który wybrał się w samotną podróż rowerową z Polski na Nową Zelandię i pokonał łącznie 50 197 km czy Sylwii Bukowskiej – polskiej alpinistki.

Niezwykle motywująca jest historia Kingi Choszcz – podróżniczki, którą w Ghanie pokonała malaria mózgowa. Osoba Henryka Widery (żeglarza i skrzypka) pokazuje, że nigdy nie jest za późno na odkrywanie świata i że największe rzeczy można osiągnąć właśnie na emeryturze.

Artur Ladubba, który został odznaczony statuetką Kolosa “Wyczyn roku” za przejechanie quadem ponad 6000 km wzdłuż granic dookoła Polski inspiruje do ruszenia się z kanapy. Nie wiem jak Was, ale mnie zawsze motywują osoby z niepełnosprawnością, które nie poddają się i przekonują, że każdy może osiągnąć swój szczyt. Trzeba tylko chcieć.

W “Pokoleniu Kolosów” przeczytamy też opowieść wspomnianego Aleksandra Dobry czy Magdaleny Skopek, która udała się w podróż na Jamał i zamieszkała z rodziną Nieńców. To naprawdę piękna i wzruszająca historia, która pokazuje, że w głębi każdy człowiek jest taki sam. Niezależnie od pochodzenia czy statusu materialnego.

To oczywiście nie wszyscy bohaterowie książki, ale ci, którzy wywarli na mnie największe wrażenie. W “Pokoleniu…” znajdziemy też spis wszystkich laureatów Kolosów z lat 1999-2014 oraz rozmowę z Januszem Janowskim – pomysłodawcą i organizatorem Kolosów.

Moja (subiektywna) opinia

“Pokolenie Kolosów” przeczytałam w ciągu kilku wieczorów i z każdą czytaną opowieścią mój bakcyl podróżniczy rósł coraz bardziej. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę z tego, że ograniczenia powstają tylko w naszych głowach i kreujemy je sobie sami. Każda kolejna historia podróżnika nagrodzonego “Kolosem” pokazywała mi, że czasami najbardziej szalony pomysł może przynieść wspaniałe przygody i niezapomniane wspomnienia.

Dzięki lekturze tej książki jeszcze lepiej poznałam postacie nagrodzonych podróżników, jak i samą historię wydarzenia. Wiem, że w przyszłym roku będę chciała wybrać się do Gdyni i wziąć udział w Kolosach, żeby na własnej skórze poczuć niesamowitą atmosferę tego spotkania.

Czy warto przeczytać?

Jeśli Waszą pasją są podróże, poznawanie świata czy odkrywanie świata to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. Spodoba się ona również tym, którzy lubią motywujące historie i uwielbiają czytać o inspirujących osobowościach. “Pokolenie Kolosów” daje bowiem dużego kopa do ruszenia z miejsca i do zrobienia pierwszego kroku w stronę swoich marzeń i celi. Jeśli motywują Was wielkie historie niezwykle zwykłych ludzi, to ta pozycja będzie dla Was idealna.

Zainteresowała Cię ta książką? Znajdziesz ją tutaj. 

The post #35 Książka do kawy – “Pokolenie Kolosów” appeared first on kingagajatravels.pl.