Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis

Składniki na dwie porcje:

Pesto z pistacji:

• 100 g pistacji
• 5 łyżek oliwy z oliwek
• 15 g startego parmezanu
• 1 ząbek czosnku
• garść liści bazylii
• sól i pieprz do smaku

• oliwa z oliwek
• 1 średnia cebula
• 100 g boczku
• 200 g makaronu (spaghetti, penne albo fusilli)
• posiekane pistacje do dekoracji

Przygotowanie: 

Buon appetito! 

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – zapisz ten przepis na Pintereście!

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis sycylijski! appeared first on kingagajatravels.pl.

Ragusa – informacje o mieście

Ragusa to ponad 70 tysięczne miasto położone w południowej części Sycylii. Znajduje się w południowej części gór Monti Iblei i jest stolicą najbardziej wysuniętej na południe prowincji Włoch. Ragusa nazywana jest “miastem mostów” ze względu na trzy ogromne mosty, z których można podziwiać piękną panoramę miasta i okolic.

Ragusa jest jednym z najstarszych miast na Sycylii. Pojawienie się pierwszych osad na tym terenie datuje się już na XX wiek p.n.e. Od tamtego czasu miasto rozwijało się na wzgórzu Ibla, które jest niższą częścią współczesnego miasta. Jak cała Sycylia, również historia Ragusy skrywa w sobie dominację grecką, rzymską, bizantyńską czy arabską.

Najważniejszym momentem w historii miasta jest niszczycielskie trzęsienie ziemi z 1693 roku, kiedy to dawna, antyczna Ragusa została zrównana z ziemią. W ciągu kilkudziesięciu lat miasto zostało odbudowane w przepięknym stylu, jakim jest barok sycylijski. Jedną z niewielu pozostałości po starej Ragusie są dzisiaj liczne schody, wzniesienia, wąskie, kręte uliczki i zaułki.

Po tragicznym w skutki trzęsieniu ziemi Ragusę należało odbudować. Co do miejsca odbudowy miasta mieszkańcy nie byli jednak zgodni. Jedni (w większości zamożna część mieszkańców i arystokracja) woleli pozostać tam, gdzie znajdowała się poprzednia Ragusa. Inni (głównie przedsiębiorcy i mieszczanie) chcieli przenieść centrum na wzgórze Patro, znajdujące się nieco wyżej.

Tak narodził się dzisiejszy podział na historyczną część miasta Ragusa Ibla i współczesną część – Ragusa Superiore (lub po prostu Ragusa). Dwa centra miejskie przez wieki były autonomiczne i dopiero w 1926 roku zostały zjednoczone w jedno miasto.

W 2002 roku Ragusa Ibla i jej zabytkowa, barokowa architektura (wraz z całą Doliną Noto – Val di Noto) zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Ragusa – jak dojechać

Najszybszym i najprostszym sposobem na dotarcie do Ragusy jest oczywiście samochód. Auto można zostawić na miejskich, darmowych parkingach. Jeden z parkingów publicznych znajduje się tuż przy Giardino Ibleo, z którego w 10 minut można dotrzeć do Duomo. Drugi parking “Parcheggio San Paolo” znajduje się tuż przy Largo San Paolo (między Ragusą Iblą a Ragusą Superiore), a trzeci to Repubblica Parking. Ewentualnie, jeśli na tych parkingach nie znajdziecie miejsca, zawsze możecie spróbować zaparkować trochę dalej, na moście Ponte Papa Giovanni XXIII, gdzie są białe miejsca.

Jeśli wybieracie się do Ragusy transportem publicznym, najszybszą opcją będą autobusy kursujące między miastami. Z Katanii czy z Taorminy dojedziecie Interbusem, z Syrakuz, Geli, Modiki czy z Palermo autokarami przewoźnika AST.

Do Ragusy dojedziecie też bezpośrednim pociągiem Trenitalia z Syrakuz.

Ragusa – co zobaczyć? Przewodnik po mieście

Piazza Duomo

Przepiękny, barokowy, a do tego główny i najbardziej reprezentacyjny plac w Ragusie-Ibli. Znajdziecie tu liczne bary, restauracyjki, sklepiki z lokalnymi produktami, barokowe pałace oraz górującą nad placem katedrę.

Warto zatrzymać się tu na chwilę, usiąść na kawę lub lody w jednej z tutejszych kawiarni i zachwycić oczy pięknem tego miejsca. Piazza Duomo w Ragusie ma w sobie coś tak magicznego, że nawet przy dużej ilości turystów napawa mnie spokojem i sprawia, że czas płynie tu dużo wolniej. Dajcie znać, czy też tak macie!

Co ciekawe, ragusańska Piazza Duomo była tłem dla słynnego serialu “Il Commissario Montalbano” o przygodach sycylijskiego komisarza Montalbano, na podstawie powieści kryminalnych pisarza Andrea Camilleri. Serial ten był kręcony w kilku miastach na Sycylii, w tym w Ragusie.

Piazza Duomo w Ragusie Ibli – rok 2012

Duomo di San Giorgio

Duomo di San Giorgio, czyli Katedra św. Jerzego to najważniejszy kościół w Ragusie. Zbudowana przez znamienitego architekta Rosalio Gagliardi w XVIII wieku (prace trwały od 1739 do 1775 roku) na miejscu poprzedniej świątyni, czyli kościoła San Nicola. Katedra w Ragusie jest uznawana za jeden z najwspanialszych przejawów barokowej architektury sakralnej na świecie.

Na szczególną uwagę zasługuje niesamowita barokowa fasada, udekorowana licznymi kolumnami i rzeźbami świętych oraz wyjątkowa, podwójna kopuła oparta na dwóch rzędach kolumn. Do wnętrza katedry, podzielonego na trzy nawy, prowadzą liczne schody. Zwróćcie uwagę na to, że katedra stoi pod skosem w stosunku do całego placu, przez co fasada nie zasłania kopuły, którą możemy podziwiać z każdego miejsca na placu.

Circolo di conversazione

Na samym końcu Piazza Duomo, tuż przy Corso XXV Aprile, stoi niski niebieskawy budynek, na którego mało kto zwraca uwagę. To XIX wieczny pałac, wybudowany w stylu neoklasycznym przez ragusańską arystokrację. Jego celem były spotkania i rozmowy arystokratów w miejscu, do którego nie mieli wstępu zwykli mieszkańcy miasta (stąd też nazwa, którą można przetłumaczyć jako “krąg konwersacji”, “krąg rozmów”).

Giardino Ibleo

Największy, najpiękniejszy i najstarszy ogród miejski w Ragusie, z którego można podziwiać panoramę okolicznych wzniesień. Park otwarto w 1858 roku, a dziś można pospacerować licznymi alejkami i odpocząć w cieniu śródziemnomorskich i egzotycznych drzew. Wejście do ogrodu otwiera tzw. “viale delle palme“, czyli bardzo reprezentacyjna aleja palm. Początkowo było ich aż 50, ale obecnie część palm wycięto ze względu na owady, które niszczą te piękne drzewa.

Giardino Ibleo to idealne miejsce na zrelaksowanie się w cieniu drzew po intensywnym, ale jakże przyjemnym zwiedzaniu miasta.

Giardino Ibleo – rok 2012

Chiesa di San Vincenzo Ferreri

Tuż obok Giardino Ibleo zauważyć można mały kościółek z jedną tylko wieżą – dzwonnicą. To Chiesa di San Vincenzo Ferreri wybudowana w 1509 roku przez Braci Dominikanów. Liczne źródła podają, iż świątynia nie ucierpiała znacząco podczas pamiętnego trzęsienia ziemi, jednakże w ciągu XVIII wieku została nieco przebudowana i wzmocniona. Warto zwrócić uwagę na piękny portal zdobiący wejście do wnętrza, jak i zegar słoneczny po prawej stronie fasady.

W 2010 roku kościół został skonsakrowany (zdesakralizowany) i dzisiaj pełni funkcje publiczne (mają w nim miejsce różne wydarzenia kulturalne, koncerty, itp.). Jeśli uda Wam się natrafić na otwarcie tego kościółka, koniecznie wejdźcie do środka. Wnętrze zachwyca prostotą i kunsztem nielicznych zdobień.

Via Capitano Bocchieri

Via Capitano Bocchieri to jedna z uliczek prowadzących z/na Piazza Duomo. Warto wybrać ją na dotarcie do Duomo. To właśnie tu zrobicie jedno z ładniejszych i sugestywnych zdjęć-pamiątek z Ragusy, gdzie kopuła katedry góruje nad dachami kamienic.

Przy via Capitano Bocchieri znajduje się również XVIII wieczny pałac Palazzo La Rocca, wybudowany w 1765 roku na życzenie barona La Rocca. Elegancki budynek charakteryzuje się siedmioma balkonami, z których każdy jest umieszczony na trzech bogato dekorowanych konsolach i każdy jest ozdobiony w inny sposób – jest tu flecista, lutniarz, matka z dzieckiem, itp.

Wąskie uliczki centro storico

Ragusę warto zwiedzić z przewodnikiem w ręku, aby zobaczyć jej największe zabytki, ale warto też zgubić się w jej wąskich uliczkach zabytkowego centrum, aby móc odkryć to, o czym przewodniki nigdy nawet nie wspomną. Dlatego też w pewnym momencie zejdźcie z turystycznego szlaku i pospacerujcie wąskimi i krętymi uliczkami centro storico. Gwarantuję Wam, że Wasze wrażenia będą niezapomniane.

Barokowe pałace

Oprócz wielu kościołów Ragusa może się poszczycić licznymi, pięknymi barokowymi pałacami. Część z nich znajdziecie w części Ragusa Ibla, inne w części Ragusa Superiore.

Z całą pewnością do planu zwiedzania Ragusy warto dopisać takie pałace jak: Palazzo Zacco (jeden z najpiękniejszych pałaców Ragusy Superiore), Palazzo Schininà, Palazzo Cosentini, Palazzo della Cancelleria czy wspomniany wcześniej Palazzo La Rocca.

Chiesa di Santa Lucia/Santa Veneranda

Pomiędzy Ragusą Iblą a Ragusą Superiore znajduje się kościół św. Łucji z jednym z najlepszych punktów panoramicznych w mieście. Budynek świątyni powstał około 1550 roku i pierwotnie był dedykowany świętej Wenerandzie. Podczas trzęsienia ziemi nie doznał wielkich zniszczeń, jednak w 1797 roku i tak został nieco przebudowany w stylu barokowym.

Dzisiaj kościół nosi imię świętej Łucji i jest znany przede wszystkim dzięki widokowi jaki roztacza się z tutejszego tarasu widokowego. To właśnie tutaj zrobicie jedno z najbardziej malowniczych zdjęć z Ragusą Iblą w tle.

Chiesa di Santa Maria dell’Itria

Kościół Santa Maria dell’Itria to jeden z najstarszych zachowanych kościołów w Ragusie. Pochodzi on z XIV wieku i został ufundowany przez Zakon Kawalerów Maltańskich. Świątynia została uszkodzona podczas trzęsienia ziemi z 1693 roku, jednak nie została całkowicie zniszczona. Jej dzisiejsza forma pochodzi z 1739 roku.

Najbardziej charakterystyczną częścią kościoła jest oczywiście dzwonnica z kopułą pokrytą niebieską ceramiką.

Cattedrale di San Giovanni Battista

Katedra św. Jana Chrzciciela (patrona Ragusy Superiore) to drugi najważniejszy kościół w Ragusie i jeden z największych kościołów na Sycylii. Wybudowany w stylu barokowym w drugiej połowie XVIII wieku, jest dziś najważniejszym miejscem kultu w wyższej części miasta. Budowa tej świątyni rozpoczęła się od razu po tragicznym trzęsieniu ziemi, dzięki czemu sam budynek idealnie odzwierciedla sycylijski styl późno-barokowy. Warto zwrócić uwagę na bogato zdobioną fasadę, dzwonnicę oraz wnętrze.

Corso Mazzini

Jedna z ulic prowadzących z Ragusy Ibli do współczesnej części miasta. Kręta i stroma droga – niby nic takiego, ale to właśnie stąd zrobicie piękne, pocztówkowe zdjęcia z widokiem na zabytkową część – Ragusa Ibla.

Ragusa – gdzie zjeść?

Gelati Divini (Piazza Duomo 20)

Jeśli szukacie najlepszych (i z całą pewnością najciekawszych smakowo) lodów w Ragusie to polecam Wam Gelati Divini – miejsce, które jest połączeniem lodziarni z… winiarnią. Oprócz wspaniałych lodów spróbujecie tu również lokalnych win.

Jeśli chodzi o lody, specjalnością zakładu są takie smaki jak migdał, pistacja, passito (lokalne, słodkie wino), granat, oliwa z oliwek, sycylijski karob czy czerwona cebula. Ja skusiłam się na lody o smaku karobu oraz ricotty. GE-NIAL-NE!

Al Gradino 284 (Largo Santa Maria 6)

Dla spędzających popołudnie lub wieczór w Ragusie i szukających klimatycznego miejsca z cudownym widokiem na aperitivo, mam to miejsce – Al Gradino 284. Malutki lokal, znajdujący się na wzgórzu Ragusy Superiore z genialnym widokiem na całą Ragusę Iblę. Miejsc siedzących jest tyle, ile schodów wokół baru.

Jak więc to wygląda? Ano tak, że siedzicie na poduszkach na schodach miejskich, pijecie chłodnego aperolka i zachwycacie się widokiem na Ragusę Iblę w promieniach zachodzącego słońca.

Warto przyjść tu nieco wcześniej, bo tuż przed zachodem słońca tworzą się ogromne kolejki. Do Aperola Spritza (kieliszka wina lub jakiegoś koktajlu) zamówcie sobie małą deskę lokalnych przekąsek – jest wliczona w cenę! Za dwa Aperole (z przekąskami) zapłaciliśmy 14€.

Il Duomo Ristorante** (Via Capitano Bocchieri 31)

Jeśli: jesteście smakoszami jedzenia, cenicie wysoką sztukę i kunszt kulinarny, szukacie miejsca na wyjątkową okazję (chociaż bez okazji też można) to polecam Wam restaurację “Il Duomo” jednego z najwybitniejszych i najbardziej lubianych włoskich szefów kuchni, Ciccio Sultano.

“Il Duomo” mieści się przy jednej z wąskich uliczek zabytkowej Ragusy Ibli i jest restauracją, która może pochwalić się aż dwiema gwiazdkami Michelin. Wspaniałe dania przygotowane tylko z lokalnych, sycylijskich składników, świetne wina i nienaganna obsługa sprawiają, że takie miejsca zapadają w pamięć na dłużej. Oprócz menu degustacyjnego oraz a’la carte możecie wybrać ofertę lunchową, która jest znacznie bardziej przystępna cenowo. A ponieważ miałam okazję zjeść obiad u Ciccio Sultano to o wrażeniach z tej wizyty już niebawem napiszę coś więcej.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii (co zobaczyć, gdzie zjeść)

Kuchnia sycylijska, czyli co zjeść na Sycylii?

The post Ragusa – barokowa perełka Sycylii. Co zobaczyć, gdzie zjeść? appeared first on kingagajatravels.pl.

Święta Łucja

Święta Łucja z Syrakuz (po włosku Santa Lucia da Siracusa), dziewica i męczennica, żyła na Sycylii w latach ok. 281-304. Urodziła się w Syrakuzach i pochodziła z bogatej rodziny. Już od najmłodszych lat Łucja była bardzo religijna. W tajemnicy złożyła nawet śluby dozgonnej czystości. Jak podają źródła, 5 lutego 301 roku Łucja dotarła wraz ze swoją chorą matką do grobu św. Agaty w Katanii, aby prosić ją o wstawiennictwo i wymodlić u niej cudowne wyzdrowienie dla swojej rodzicielki. Podczas modlitwy Łucji ukazała się sama św. Agata, która przepowiedziała jej męczeńską śmierć.

Po powrocie do Syrakuz Łucja, która miała wyjść za mąż za bogatego, ale niewierzącego młodzieńca. Odmówiła jednak zamążpójścia i rozdała swój majątek biednym. Kiedy rozpoczęło się okrutne prześladowanie chrześcijan za panowania Dioklecjana, upokorzony narzeczony postanowił się zemścić i donieść, że dziewczyna jest chrześcijanką. 

Piękna Łucja została aresztowana i torturowana. Nie wyrzekła się jednak swej wiary. Kiedy zadecydowano, że zostanie przeznaczona do domu publicznego, Łucja wydłubała sobie oczy, by ostatecznie się oszpecić. Legendy mówią, że podczas tortur męczennica była polewana wrzącym olejem, ale ostatecznie została ścięta. Święta Łucja poniosła śmierć męczeńską 13 grudnia 304 roku i to właśnie tego dnia jest czczona aż po dziś dzień.

Święta Łucja jest zazwyczaj przedstawiana jako młoda dziewczyna, trzymająca w ręku swoje atrybuty: oczy położone na tacy, palmę męczeńską, miecz, lampę oliwną lub świecę. Łucja jest patronką niewidomych, osób mających problemy z oczami i pisarzy. Patronuje oczywiście swojemu rodzinnemu miastu – Syrakuzom i całej Sycylii. 

https://eccellenzemeridionali.it/2019/12/09/la-storia-di-santa-lucia-di-siracusa-la-protettrice-degli-occhi/

13 grudnia – Dzień Świętej Łucji

13 grudnia jest obchodzony jako Dzień Świętej Łucji. “Święta od oczu” jest czczona nie tylko na Sycylii czy w innych częściach Włoch, ale również w Polsce czy w Szwecji. To właśnie w tym skandynawskim kraju co roku obchodzi się piękne szwedzkie święto światła, czyli dzień, w którym ubrane na biało dziewczęta uczestniczą w pochodach ze świecami, a na ich czele kroczy św. Łucja – dziewczyna z wiankiem świec na głowie.

Ale wróćmy na Sycylię! Święta Łucja, zaraz obok św. Agaty i św. Rozalii, jest jedną z najważniejszych patronek na Sycylii. 13 grudnia w Syrakuzach odbywa się uroczysta procesja z relikwiami świętej, która przechodzi z Katedry do Bazyliki Santa Lucia al Sepolcro. 

Dzień Świętej Łucji nie jest tak hucznie obchodzony jak święto św. Agaty w Katanii. Mimo to procesja ku czci św. Łucji trwa wiele godzin, a mieszkańcy Syrakuz tłumnie w niej uczestniczą, wykrzykując “Viva Santa Lucia” (pl. “Niech żyje św. Łucja”) i już w dialekcie “Sarausana jè” (pl. “Jest Syrakuzanką”). Figurze świętej towarzyszy dwanaście drewnianych kandelabrów zwanych cilii, które są ozdobione kwiatami. Wielu wiernych niesie w trakcie procesji zapalone świece. Są też osoby, które odbywają tę drogę boso w podziękowaniu za cud lub błagając o łaskę. 

https://www.siracusaoggi.it/siracusa-potrebbero-saltare-per-covid-la-festa-di-santa-lucia-ed-il-capodanno-in-piazza/

Dzień Świętej Łucji – sycylijska legenda

Oprócz pięknej tradycji religijnej, Dzień Świętej Łucji upamiętnia również zakończenie ogromnej klęski głodowej, która nawiedziła Sycylię w XVII wieku. Jej kres datuje się na 13 maja 1646 roku. Tego dnia zdarzył się cud i na zmęczoną i zbolałą od głodu Sycylię przypłynął statek pełen ziarna. Jedne legendy głoszą, że statek dobił do portu w Syrakuzach, inne – że chodzi o port w Palermo. Jedno jest pewne, głodni, ale i szczęśliwi Sycylijczycy nie chcąc tracić czasu na mielenie ziarna na mąkę, ugotowali je i zajadali tylko z oliwą. Tak narodziła się tradycyjna sycylijska potrawa – cuccia, którą dzisiaj je się właśnie w święto św. Łucji. 

Współczesna cuccia różni się jednak od swojej pierwotnej wersji. Dzisiaj jest to rodzaj deseru na bazie gotowanych ziaren pszenicy z ricottą, mlekiem lub czekoladą. Dekoruje się ją cynamonem, drobno posiekaną czekoladą oraz kandyzowaną skórką z pomarańczy. Spożywanie cucci w święto św. Łucji jest charakterystyczne szczególnie dla Syrakuz i Palermo. 

Dzień Świętej Łucji – tradycje kulinarne

13 grudnia obfituje na Sycylii w liczne tradycje kulinarne. Pierwszą z nich jest spożywanie wspomnianej wcześniej cucci. Co ciekawe, nie wszędzie cuccia jest słodkim deserem. W prowincji Caltanissetta to słona potrawa, którą przygotowuje się jako zupę z gotowanej pszenicy i ciecierzycy, z dodatkiem soli, pieprzu i oliwy.

Tego dnia nie je się żadnych potraw mącznych, chleba ani makaronu. Przygotowuje się tylko i wyłącznie potrawy na bazie ziarna, ryżu czy warzyw strączkowych.

13 grudnia to na Sycylii również “Arancina Day”. Tego dnia tradycyjną przekąską spożywaną przede wszystkim na ulicach Palermo jest arancino (w Palermo nazywane oczywiście arancina), czyli ryżowa kulka smażona na głębokim oleju. W barach i smażalniach można dostać tradycyjne arancini al ragù (czyli z sosem mięsnym), al burro (z szynką i sosem beszamelowym) oraz arancini w słodkiej wersji (np. z Nutellą). Jeśli chcecie zrobić swoje własnoręczne arancini w domu, zapraszam Was na wpis z moim sprawdzonym przepisem na te ryżowe kulki. 

Moje domowe arancini

Arancino al ragù (po lewej) oraz arancino al burro (po prawej na dole) – wspomnienie z “Arancina Day 2019” w krakowskiej restauracji Babbaluci. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii (co zobaczyć, gdzie zjeść)

The post Dzień Świętej Łucji, tradycje i arancini, czyli 13 grudnia na Sycylii appeared first on kingagajatravels.pl.

Pasta alla Paolina – ciekawostki

Pasta alla Paolina jest jednym z najstarszych i najbardziej tradycyjnych dań kuchni sycylijskiej. Jest to danie kuchni prostej i biednej, w którego skład wchodzą cynamon, goździki i anchois.

Pasta alla Paolina, nazywana w dialekcie również „pasta alla Palina” oraz „pasta Palina”, oryginalnie pochodzi z Palermo. Powstała w zakonie Minimitów, czyli w Zakonie Braci Najmniejszych św. Franciszka z Paoli. Od początków swojego istnienia zakon ten charakteryzował się ogromną surowością. Do zasady posłuszeństwa, ubóstwa i czystości dodano zasadę dożywotniej wstrzemięźliwości od mięsa, mleka, jajek i serów. To właśnie dlatego brat, który zajmował się kuchnią, opracował przepis postny i sycący, a jednocześnie pyszny i aromatyczny. Tak właśnie powstała pasta alla Paolina. Co ciekawe, cynamon i goździki pojawiły się na wyspie dużo wcześniej, a dokładnie – podczas dominacji arabskiej.

Do tego przepisu używa się najczęściej długiego makaronu (bucatini lub spaghetti), ale spotkasz się również z krótkim makaronem (np. penne, fusilli, caserecce). Na Sycylii istnieją różne wersje tego przepisu. Gdzieniegdzie dodaje się jeszcze kalafior lub rodzynki. 

Pasta alla Paolina – przepis

Składniki:

1 ząbek czosnku 
Oliwa z oliwek 
4 filety anchois 
150 ml sosu pomidorowego 
Świeża bazylia 
Cynamon 
Goździk
Przyprawy: sól, pieprz 
Bułka tarta 
200 g makaronu bucatini

Przygotowanie:

1. Obierz czosnek, drobno go posiekaj i podsmaż na oliwie z oliwek. 

2. Pokrój anchois na kawałki i dodaj do czosnku. Przemieszaj drewnianą łyżką, od czasu do czasu rozgniatając anchois.

3. Kiedy anchois się rozpuszczą, dodaj sos pomidorowy, kilka liści bazylii, szczyptę cynamonu i goździk. Dodaj sól, pieprz do smaku i całość gotuj przez około 10 minut.

4. Na małej patelni podpraż bułkę tartą na złoty kolor.

5. Do gotującej się, osolonej wody wrzuć makaron i gotuj go al dente.

6. Kiedy będzie gotowy, odcedź go, wrzuć na patelnię i wymieszaj z sosem.

7. Rozłóż makaron na talerze i posyp bułką tartą.

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem appeared first on kingagajatravels.pl.

Włoskie filmy kręcone na Sycylii

Podobnie jak w przypadku artykułu z filmami, które można uznać za klasyki kina włoskiego, tak i tym razem, przy okazji filmów kręconych na Sycylii, postanowiłam ułożyć je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Każdy z nich jest inny, ale każdy na swój sposób obrazuje i opowiada o Sycylii. Nie są to wszystkie filmy kręcone na Sycylii (tych jest całe multum), a jedynie te, które są w jakiś sposób wartościowe, które warto znać i zobaczyć. 

Filmy o mafii sycylijskiej, które były kręcone na Sycylii znajdziecie tutaj. 

Ziemia drży (1948)

“Ziemia drży” (“La terra trema: Episodio del mare”) to dzieło Luchino Viscontiego, które zaliczane jest do jednych z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. Obraz został nakręcony w Aci Trezza pod Katanią i był inspirowany powieścią Vergi “Rodzina Malavogliów”.

Film opowiada o życiu, problemach i biedzie mieszkańców tej rybackiej wioski. Głównym bohaterem jest rodzina Valastro. ‘Ntoni, czyli najstarszy syn Antonio, ma dość biedy i niesprawiedliwości. Buntuje się on przeciwko wielkim handlarzom ryb, co nie przynosi jego rodzinie nic dobrego. Próba rewolty zostaje zgaszona przez przyzwyczajenia i lokalne tradycje.

W filmie Viscontiego wystąpili aktorzy-amatorzy, prawdziwi rybacy i mieszkańcy wioski Aci Trezza, którzy posługują się tylko i wyłącznie dialektem sycylijskim. Co ciekawe, “Ziemia drży” miała być pierwszą częścią Trylogii Sycylijskiej Viscontiego, a trylogia ta miała opowiadać o życiu i biedzie mieszkańców słonecznej wyspy.

“Ziemia drży” to film ciężki, ale zdecydowanie jeden z moich ulubionych. Warto go obejrzeć chociażby dlatego, aby zobaczyć jak dawniej wyglądało życie na Sycylii.

Stromboli, ziemia Boga (1953)

Dramat Roberto Rosselliniego “Stromboli, ziemia Boga” opowiada historię młodej Litwinki Katrin (w tej roli Ingrid Bergman), która podczas pobytu w obozie dla uchodźców poznaje żołnierza Antonio. Pochodzący ze Stromboli Antonio stara się o rękę Katrin, a gdy ta w końcu przyjmuje jego zaręczyny, pobierają się i przeprowadzają na wyspę. Od tej pory Katrin stara się dopasować do tempa i stylu życia, który obowiązuje na wyspie, ale co chwilę narusza lokalne zasady moralne.

Film Rosselliniego świetnie obrazuje dawne życie mieszkańców Stromboli. Ich tradycje, przyzwyczajenia, wierzenia oraz ich miłość do własnej ziemi. W filmie pokazano również jak wyglądała kiedyś ewakuacja z wyspy podczas wybuchu wulkanu czy połów tuńczyka (słynna sycylijska mattanza). Rosselliniemu udaje się również pokazać charakter Sycylijczyków. Jeśli chcecie zrozumieć dzisiejszą Sycylię i jej mieszkańców, koniecznie obejrzyjcie ten film.

Niewiele osób wie, ale to właśnie “Stromboli, ziemia Boga” Rosselliniego rozsławił na całym świecie piękno mało znanej wtedy wyspy na Morzu Śródziemnym. Podczas wizyty na wyspie Stromboli można zobaczyć (póki co tylko z zewnątrz) dom, w którym podczas kręcenia tego filmu mieszkali Ingrid Bergman i Roberto Rossellini.

Przygoda (1960)

“Przygoda” Michelangelo Antonioniego opowiada o grupie znajomych, która wybiera się na rejs statkiem na jedną z Wysp Liparyjskich. Podczas wycieczki jedna z dziewczyn znika w bardzo dziwnych okolicznościach. Reszta osób zaczyna jej poszukiwać, mimo że nie wiadomo, czy dziewczyna żyje czy może została uprowadzona. W pewnym momencie przyjaciółka zaginionej, Claudia (w tej roli piękna Monica Vitti), i jej chłopak Sandro zostają kochankami.

Film “Przygoda” jest jednym z autorskich filmów Antonioniego, przez co jego język filmowy może być dla większości trudny. Obraz opowiada o samotności, o problemie w komunikacji międzyludzkiej oraz o niestałości uczuć i związków.

W obrazie Antonioniego zobaczymy Wyspy Liparyjskie, Palermo oraz piękne barokowe Noto, które nie pojawia się zbyt często w kinematografii.

Rozwód po włosku (1961) 

Świetna, czarno-biała komedia z wybitnym Marcello Mastroiannim w roli głównej. Baron Ferdinando Cefalù jest znudzony swoim życiem i zmęczony wymagającą ogromnej uwagi żoną Rozalią. Patosu całej tej sytuacji nadaje fakt, iż Fefè zakochuje się w swojej kuzynce – pięknej Angelice (w tej roli Stefania Sandrelli). Od tego momentu stara się zniechęcić do siebie żonę, a ponieważ nie wypada mu się z nią rozwieść – knuje misterny plan, który ma na celu znaleźć Rozalii kochanka, przyłapać go z nim i zabić, żeby uratować własny honor. 

Jak wygląda tytułowy “Rozwód po włosku”? Musicie obejrzeć film do samego końca! Komedia w reżyserii Pietro Germi to świetna propozycja na letni wieczór czy weekendowe popołudnie. Warto wspomnieć, że film dostał sporo nagród filmowych, m.in. Oscara, dwa Złote Globy czy nagrodę BAFTA.

Zdjęcia do komedii były kręcone w Katanii, w Ragusie oraz w Ispice.  

Lampart (1963)

Jedno z filmowych arcydzieł Luchino Viscontiego – “Lampart”. Film nakręcony na podstawie powieści “Lampart” sycylijskiego pisarza Giuseppe Tommasi di Lampedusa. Opowiada o losach księcia Fabrizio Saliny (Burt Lancaster) i jego rodziny w przeddzień zjednoczenia Włoch.

W roku 1860 nastroje zjednoczeniowe są coraz silniejsze i coraz mocniej zaznaczają się na Sycylii. Książę Salina wie, że nadchodzą zmiany i wie, że wraz z tymi zmianami nadchodzi kres rządów arystokracji. Niechętnie, ale jednak, musi zaakceptować powiew nowości. Pierwszym krokiem ku zmianom jest zgoda na ślub swojego bratanka Tancrediego (w tej roli Alain Delon) z panienką Angeliką (Claudia Cardinale), która jest córką bogatego mieszczanina Don Calogero. 

Film “Lampart” został nakręcony z ogromnym rozmachem. Zmysł wizualny, artystyczny i niesamowitą precyzję Viscontiego można zauważyć już od pierwszej minuty filmu, od pierwszego ruchu kamery. Piękna scenografia, niesamowite kostiumy, cudowna muzyka i wspaniałe, przejmujące dialogi sprawiają, że widz odbywa podróż do innej epoki. Na największą uwagę zasługuje końcowa scena tańca, która trwa w filmie całe 45 minut! 

“Lampart” to kolejny film kręcony na Sycylii, a dokładnie w Palermo i okolicach. Dla mnie jest to jeden z tych obrazów, które w dużej mierze pozwalają zrozumieć dzisiejszą Sycylię oraz mentalność i patrzenie na świat jej mieszkańców. 

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone.

Zdjęcia do filmu były kręcone na Sycylii, a dokładnie w małym miasteczku Palazzo Adriano, które posłużyło za filmowe Giancaldo. Co ciekawe, w Palazzo Adriano można zwiedzać Cinema Paradiso Museum, czyli muzeum poświęcone dziełu Tornatore.

Listonosz (1994)

Mario Ruoppolo (w tej roli Massimo Troisi) mieszka na jednej z włoskich wysp. Jego zwyczajne życie toczy się tak, jak i życie reszty mieszkańców. Mario nie chce być rybakiem, jak jego ojciec, dziadek, pradziadek i większość mężczyzn. Marzy o wyjeździe i o znalezieniu szczęścia gdzie indziej. Kiedy na wyspie zamieszkuje światowej sławy pisarz Pablo Neruda, życie głównego bohatera powoli zaczyna się zmieniać. Mario dostaje posadę prywatnego listonosza Nerudy i codziennie dostarcza mu listy, które przychodzą do pisarza. W ten sposób, każdego dnia, między listonoszem Mario a pisarzem tworzy się nić porozumienia, która powoli przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Mario zakochuje się również w pięknej Beatrice, której serce pomaga mu zdobyć Neruda.

“Listonosz” to uroczy, ciepły i wzruszający film o prostym życiu, o przyjaźni, o miłości, o przemijaniu, ale również o szukaniu, poznawaniu siebie i doznawaniu radości z małych rzeczy. Warto zwrócić uwagę na piękną muzykę, za którą Luis Bacalov dostał Oscara w 1996 roku.

Film “Listonosz” był kręcony na Salinie, jednej z Wysp Liparyjskich.

Sprzedawca marzeń (1995)

Jest rok 1953. Joe Morelli przyjeżdża do niewielkiego miasteczka na Sycylii i podaje się za łowcę talentów dla studia filmowego w Rzymie. Od tej pory w mieście nie mówi się o niczym innym. Każdy ćwiczy swoją partię po kilka razy, każdy chce wypaść jak najlepiej, każdy marzy o wyrwaniu się z biedy i o lepszym życiu. Każdy chce chociaż na chwilę stanąć przed kamerą, powiedzieć dwa słowa i poczuć się jak prawdziwa gwiazda kina.

“Sprzedawca marzeń”, dramat Giuseppe Tornatore kręcony głównie w Ragusie, to kolejne arcydzieło tegoż reżysera. Opowiada o marzeniach, ich gonieniu i spełnianiu. Piękne zdjęcia, światło, praca kamery i muzyka sprawiają, że ten na pozór prosty film potrafi tak bardzo zachwycić i wzruszyć. W końcu każdy z nas o czymś marzy.

Osobiście uwielbiam filmy Tornatore, ale to chyba “Sprzedawca marzeń” jest moim ulubionym obrazem reżysera. Pięknie pokazuje Sycylię oraz Sycylijczyków. Ich szczerość, prostotę i wewnętrzne piękno.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża.

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje.

Cały film został nakręcony w Syrakuzach. Scena, w której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach i na dobre weszła do kanonu najbardziej kultowych scen w światowej kinematografii.

Baarìa (2009)

Kolejne arcydzieło Giuseppe Tornatore, za które reżyser otrzymał m. in. Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Pięknie nakręcona saga trzech pokoleń sycylijskiej rodziny, której losy zostają ukazane na tle wydarzeń politycznych. Historie rodzinne przeplatają się z historią Sycylii. 

Piękne kadry, miękkie światło i cudowna muzyka Ennio Morricone sprawiają, że atmosfera tego filmu jest jedyna w swoim rodzaju. To opowieść o Sycylii i Sycylijczykach, o życiu na wyspie, o marzeniach, pragnieniach i oczekiwaniach. I w końcu o miłości. 

Film “Baarìa” był kręcony w mieście Bagheria, niedaleko Palermo. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Włoskie filmy kręcone na Sycylii, czyli Sycylia na dużym ekranie appeared first on kingagajatravels.pl.

Kanał Elbląski – ciekawostki

Kanał Elbląski to jedyne takie miejsce w Polsce, Europie, a także na świecie. To jedyny taki szlak wodny, po którym statki i łodzie nie tylko płyną, ale są również przetaczane przez specjalne wózki po pochylniach. To właśnie dlatego mówi się, że statki “pływają” tu po trawie.

Budowę Kanału Elbląskiego rozpoczęto w 1844 roku. Jego projektantem i realizatorem był pruski inżynier Georg Jacob Steenke. W 1860 roku zakończono pierwszy etap budowy, podczas którego oddano do dyspozycji cztery pochylnie: Buczyniec, Kąty, Oleśnica i Jelenie. Całość ukończono jednak w 1881 roku, kiedy do użytku oddano piątą pochylnię w Całunach. Zabytkowe pochylnie, które działają po dziś dzień sprawiają, że Kanał Elbląski jest unikatowym zabytkiem hydrotechniki na skalę światową. Pierwszy rejs po kanale odbył się już w 1860 r., ale pierwszy rejs turystyczny miał miejsce dopiero w 1912 roku. 

Całkowita długość Kanału Elbląskiego, łącznie z jego odgałęzieniami, liczy około 151 km co czyni go najdłuższym kanałem żeglownym w Polsce. Natomiast łączna różnica wysokości terenu na pochylniach i śluzach to ponad 100 m.

Kanał Elbląski może poszczycić się kilkoma zacnymi tytułami. W 1978 roku fragment kanału został uznany za zabytek techniki, w 2007 roku “Rzeczpospolita” ogłosiła go jednym z siedmiu cudów Polski, a w 2011 roku Prezydent RP uznał go na pomnik historii. 

Rejs po Kanale Elbląskim

Mój rejs po Kanale Elbląskim odbył się latem 2019 roku, a dokładnie na początku lipca. Mimo że początkowo brałam pod uwagę ponad 4-godzinny rejs z Buczyńca do Elbląga, ostatecznie zdecydowałam się na dwugodzinny rejs przez dwie pochylnie Buczyniec-Kąty. Pogoda jaka przypadła mi na zwiedzanie Warmii i Mazur nie zachęcała do aktywności, przez większość czasu było zimno, mocno wiało, a prawie codziennie padał deszcz. Takie warunki pogodowe towarzyszyły mi również podczas rejsu statkiem.

Rejs szlakiem dwóch pochylni rozpoczął i zakończył się w Buczyńcu, który jest nazywany sercem Kanału Elbląskiego. Pochylnia Buczyniec jest położona w bardzo malowniczym miejscu, a tuż przy niej znajduje się Izba Historii Kanału Elbląskiego, w której można kupić bilety oraz poznać historię i dzieje tego miejsca.

Rejs na trasie Buczyniec-Kąty-Buczyniec trwa dwie godziny. Statek płynie zarówno kanałem, jak i pokonuje pochylnie (dwa razy w dół i dwa razy w górę). Jest to niezwykła i niecodzienna przygoda, podczas której można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy na temat kanału, podziwiać okoliczną przyrodę, obserwować naturę i po prostu odpocząć. 

Taki rejs to również doskonała okazja, aby dowiedzieć się i zobaczyć na własne oczy, jak działają wózki pochylniowe oraz pozostałe urządzenia hydrotechniczne. Pokonanie pochylni (w górę i w dół) to fantastyczne doświadczenie. Miłośnicy fotografii na pewno będą w swoim żywiole! Ja byłam. 

Rejs po Kanale Elbląskim był dla mnie nowym i niespotykanym do tej pory doświadczeniem. Z jednej strony domyślałam się, czego się spodziewać, z drugiej – nie wiedziałam, co mnie czeka. Rejs statkiem to czas, który można przeznaczyć na robienie zdjęć, obserwowanie pięknej przyrody i polskich krajobrazów, czytanie książki czy wyciszenie się i relaks. Początkowo myślałam, że dwie godziny spędzone na statku konkretnie mnie wynudzą. Na koniec rejsu żałowałam jednak, że pogoda nie pozwoliła mi na długie, beztroskie, spokojne i leniwe popłynięcie prosto do Elbląga. 

Dzisiaj cieszę się, że doświadczyłam czegoś tak innego i niecodziennego. Wiem też, że to nie pierwszy i ostatni rejs po Kanale Elbląskim. Lubię poznawać i odkrywać atrakcje, które oferuje Polska i dla zaspokojenia swojej własnej ciekawości, chciałabym zobaczyć jak wyglądają pozostałe pochylnie oraz przepłynąć Jezioro Drużno. 

Rejs po Kanale Elbląskim – przydatne informacje

Rejs szlakiem dwóch pochylni Buczyniec-Kąty-Buczyniec trwa dwie godziny, a jego koszt to 45 zł. W sezonie turystycznym, od kwietnia do września, rejsy odbywają się codziennie. Godziny rejsów można sprawdzić na stronie Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej. 

Rejs z Buczyńca do Elbląga (lub z Elbląga do Buczyńca) trwa 4 godziny i 40 minut. Koszt to 110-120 zł (w zależności od terminu). Transport powrotny (autobus) jest dodatkowo płatny i kosztuje 9 zł. Harmonogram rejsów dostępny jest tutaj. 

Pochylnia Buczyniec położona jest przy drodze 526, pomiędzy wsią Dulity i Kąty (zjazd “Marzewo” z drogi S7). Przy pochylni znajduje się darmowy parking dla klientów żeglugi. 

Bilety można kupić na miejscu (płatność tylko gotówką) lub przez internet. Osobiście polecam Wam zakup biletów przez internet lub rezerwację miejsca (telefoniczną). W szczycie sezonu (lipiec-sierpień) bilety wyprzedają się bardzo szybko i może się okazać, że przyjedziecie na miejsce, a biletów na dany rejs czy na cały dzień już nie będzie. 

Całą ofertę rejsów Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej sprawdzicie na ich stronie www, a na stronie Kanał Elbląski dowiecie się wielu ciekawych informacji na temat regionu, pobliskich miast, jezior i atrakcji turystycznych. 

Zobacz również: 

The post Rejs po Kanale Elbląskim, czyli statkiem po trawie appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej

Poniżej znajdziecie subiektywnie wybrane najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Niektóre z nich są prawdziwymi dziełami filmowymi, klasykami, które trzeba obejrzeć. Inne świetnie przedstawiają świat mafii, jej kodeks i ideały. Każdy z tych filmów jest inny, każdy opowiada o mafii w inny sposób, z innej perspektywy, ale każdą z tych perspektyw warto poznać, żeby zrozumieć, jak złożonym bytem jest mafia. Gwarantuję, że jeśli obejrzycie przynajmniej część z poniższych filmów przestaniecie postrzegać tę organizację z perspektywy stereotypu.

Poniższa lista filmów o mafii sycylijskiej jest chronologiczna – od najstarszego do najmłodszego filmu. Na koniec polecam również kilka filmów dokumentalnych o mafii sycylijskiej, które znajdziecie na Netflixie.

Zobacz również: 5 mitów o Sycylii, które należy obalić

Ojciec Chrzestny (1972)

“Ojciec Chrzestny” w reżyserii Francisa Forda Coppoli to już klasyk. Ten film zna i widział chyba każdy. To na jego podstawie większość z nas wyrobiła sobie opinię na temat mafijnej rzeczywistości. 

“Ojciec Chrzestny” został nakręcony na podstawie słynnej powieści Mario Puzo o tym samym tytule. Głównym bohaterem jest Don Vito Corleone, z pochodzenia Sycylijczyk, szef mafii nowojorskiej, który przy pomocy swoich synów i zaufanego pomocnika stara się utrzymać swoją pozycję w bezwzględnym świecie amerykańskiej mafii. Film opowiada o historii rodu Corleone, ale ukazuje również podstawowe zasady działania mafii i kodeksu mafijnego (honor, szacunek i wierność rodzinie). 

Sto kroków (2000)

Jeden z lepszych i najbardziej przejmujących (moim zdaniem) filmów, które traktują o sycylijskiej mafii. Dramat kryminalny “Sto kroków” w reżyserii Marco Tullio Giordana opowiada prawdziwą historię życia Giuseppe “Peppino” Impastato, sycylijskiego aktywisty lewicowego, który miał odwagę sprzeciwić się działaniom mafii i wyśmiewać jej działania na antenie swojego radia.

Tytułowe “Sto kroków” to odległość jaka dzieli dom rodziny Impastato od domu Tano Badalamentiego, bossa lokalnej mafii. Akcja filmu rozgrywa się w sycylijskim miasteczku Cinisi. To tam mieszka cała rodzina Impastato i tam urodził się Peppino. Już jako mały chłopiec, Giuseppe przebywał w otoczeniu mafii. Jego ojciec i najbliżsi krewni należeli do tej organizacji, a jego wujek Cesare Manzella był bossem mafii w Cinisi. Dorosłemu Peppino (w tej roli świetny Luigi Lo Cascio) daleko jednak do ideałów świata mafii. Robi wszystko co może, żeby wyrazić czy pokazać swój sprzeciw. W 1978 roku jego antymafijne działania zostają przypłacone życiem. 

W 2001 roku “Sto kroków” był nominowany do Złotych Globów za najlepszy film zagraniczny. Luigi Lo Cascio został wyróżniony za tę rolę statuetką Davida di Donatello dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. 

Mafia zabija tylko latem (2013)

“Mafia zabija tylko latem” to komedia kryminalna w reżyserii Pierfrancesco Diliberto, znanego pod pseudonimem Pif. Film w lekki i humorystyczny sposób (ale z należytym szacunkiem) pokazuje życie w Palermo w latach 80 z perspektywy Arturo.

Arturo jest zwykłym sycylijskim chłopcem, który (jak każde dziecko) chodzi do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy i ma swoje marzenia. Niezwykłość Arturo polega jednak na tym, że na co dzień zderza się z mafijną rzeczywistością. Zwierza się ze swojego zauroczenia Rocco Chinnici (jeden z sędziów, którzy zainicjowali prace przeciwko mafii), przeprowadza wywiad z generałem Dalla Chiesa i zajada się irisem z ricottą z inspektorem policji Borisem Giuliano.

“Mafia zabija tylko latem” opowiada o głośnych zbrodniach sycylijskiej mafii, które miały miejsce w latach 80. i 90., a o których sam Pif słyszał, wychowując się i dorastając na Sycylii. Koniec filmu można uznać za swoisty hołd bohaterom ruchu antymafijnego, którzy działali w tamtych czasach. 

Film otrzymał nagrodę Davida di Donatello za najlepszy debiut reżyserski w 2014 roku. 

La Siciliana Ribelle (2008)

“La Siciliana Ribelle” (angielski tytuł “Sicilian Girl”) w reżyserii Marco Amenty opowiada o sycylijskiej mafii z perspektywy kobiety. Film przedstawia historię Rity Atrii (w filmie Rity Mancuso, gdyż reżyser postanowił zmienić nazwiska ze względu na prywatność żyjącej rodziny), córki Vito Atrii, lokalnego bossa mafijnego z Partanny. W 1985 roku, w wieku 11 lat, Rita jest świadkiem zabójstwa swojego ojca przez innego członka tego samego klanu. Kilka lat później z rąk mafii ginie również jej brat. 

Rita, która przez lata zapisywała w swoim pamiętniku wszystkie, najbardziej ponure i brudne tajemnice mafii, pragnie zemsty. Jako 17-letnia dziewczyna zaczyna współpracować z wymiarem sprawiedliwości i z sędzią Paolo Borsellino, członkiem Sztabu Antymafijnego i jednym z sędziów, którzy doprowadzili do słynnego Maksiprocesu. Historia Rity nie ma szczęśliwego zakończenia. W 1992 roku, kilka dni po zamachu bombowym, w którym zginął sędzia Borsellino, Rita popełnia samobójstwo. 

“La Siciliana Ribelle” opowiada jedną z najmniej znanych historii mafijnych. Warto ją obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć jak zmieniała się mafia od środka na przełomie lat 80. i 90., jak działają mafijne mechanizmy i jak traktowane są osoby, które sprzeciwiają się mafijnej zmowie milczenia. 

Nie wiem, czy znajdziecie ten film w języku polskim (z napisami czy z lektorem), ale jeśli znajdziecie go po angielsku czy po francusku, zobaczcie go sobie, bo warto. 

Zdrajca (2019)

Tommaso Buscetta to jedno z głośniejszych i najbardziej znanych nazwisk współczesnej mafii. To on, jeden z czołowych przedstawicieli Cosa Nostry, sprzeciwił się mafii, złamał zmowę milczenia (omertà) i zaczął współpracować z włoskim i amerykańskim wymiarem sprawiedliwości. To właśnie on, Don Masino, został świadkiem koronnym i w 1986 roku podczas Maksiprocesu wyjawił wszystkie tajemnice sycylijskiej mafii. To przez niego (a raczej dzięki niemu) na ławie oskarżonych zasiadło 460 mafiosi. Większość z nich (ponad 360 osób) skazano, a aż 19 otrzymało dożywocie. 

“Zdrajca”, nowy film w reżyserii Marco Bellocchio, opowiada historię najsłynniejszego pentito (członek mafii, który złamał zmowę milczenia) w historii sycylijskiej mafii. Film rozpoczyna się sceną uroczystości ku św. Rozalii, patronki Palermo, w której uczestniczą najważniejsi członkowie mafii. Następnie ukazuje fragmenty włoskiego i brazylijskiego życia Tommaso Buscetty, działanie sycylijskiej mafii, współpracę bossa z Giovannim Falcone, przebieg Maksiprocesu i wydarzenia mu towarzyszące. 

Bellocchio przedstawia postać Buscetty bez cienia oceny. Z jednej strony to bezwzględny mafiozo, który zabił ogrom ludzi, a z drugiej – honorowy boss, któremu moralność i lojalność w stosunku do prawdziwego kodeksu mafijnego kazała ujawnić sekrety mafii. Staje on przeciwko nowym przywódcom Cosa Nostry, którzy zdradzili prawdziwy honor i prawdziwe wartości mafii. 

“Zdrajca” to bardzo ciekawie zrobiony i nakręcony obraz. Warto zobaczyć! 

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej – filmy dokumentalne

Nasz ojciec chrzestny (2019)

Pełnometrażowy film dokumentalny, który opowiada o życiu Tommaso Buscetty – pierwszego w historii bossa mafii, który obrócił się przeciwko swojej organizacji. “Nasz ojciec chrzestny” przedstawia historię Buscetty w sposób rzetelny, posiłkując się zarówno nagraniami telewizyjnymi, fragmentami Maksiprocesu i wypowiedziami osób, które miały styczność z Don Masino, jak i prywatnymi nagraniami rodziny Buscetta. Co najważniejsze (i najbardziej wartościowe), po 30 latach ukrywania się i milczenia rodzina Buscetta, czyli żona, córki i syn Don Tommaso, opowiadają o nim (i o całym swoim życiu) ze swojej perspektywy. 

Bardzo ciekawy dokument, który znajdziecie na Neflixie (tutaj). Polecam!

Najbardziej poszukiwani przestępcy: Matteo Messina Denaro – ostatni ojciec chrzestny Cosa Nostry (2020)

Matteo Messina Denaro to obecny boss Cosa Nostry, capo di tutti capi. Skazany na dożywocie m.in. za śmiertelne zamachy
w Capaci, Palermo, Florencji czy w Rzymie, Messina Denaro od 27 lat jest poszukiwany listem gończym. Nikt, dosłownie nikt nie wie, gdzie się ukrywa i czy w ogóle żyje. 

To właśnie jego postaci poświęcony jest jeden z odcinków nowej serii Netflixa “Najbardziej poszukiwani przestępcy”. Dowiecie się z niego, kim jest Messina Denaro, jakie przestępstwa ma na swoim koncie i co łączyło go z Totò Riina. W filmie wypowiadają się śledczy, którzy prowadzą lub prowadzili jego sprawę, przyjaciel oraz świadek koronny, który w latach 90. zeznawał przeciwko sycylijskiej mafii. 

Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia (2021)

“Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia” to najnowszy serial dokumentalny wyprodukowany przez Netflix, który pokazuje, co może się wydarzyć (i co się dzieje), kiedy ludzie mający na celu zwalczać mafię sami zostaną oskarżeni o wymuszenia czy nadużywanie swojej władzy. 

Bohaterami sześcioodcinkowego serialu Netflixa są dwie osobowości, zwalczające sycylijską przestępczość zorganizowaną. Jedną z nich jest Pino Maniaci – były przedsiębiorca budowlany, dzisiaj dziennikarz lokalnej telewizji Telejato zajmującej się działalnością antymafijną. Pino jest niesamowicie charyzmatycznym działaczem społecznym, który poświęcił swoje życie, aby zwalczać Cosa Nostrę i ukazywać nielegalne działania i nadużycia władzy. Drugą bohaterką jest Silvana Saguto, była sędzina i przewodnicząca Departamentu Środków Prewencyjnych sądu w Palermo, która przez wiele lat działała przeciwko mafii dla dobra Sycylii i całych Włoch. 

W 2013 roku Pino Maniaci ujawnia szczegóły działań Saguto, które z praworządnością mają niewiele wspólnego i nazywa je największym skandalem tego wieku. Na odpowiedź od wysoko postawionej sędzi Pino nie musi długo czekać tym bardziej, że władza, która działa przeciwko mafii dobrze wie, jak uciszyć niewygodnych świadków. Problem (dla Saguto) w tym, że Maniaci jest nieugięty i niczego się nie boi. 

Sprawa Saguto kończy się procesem i wyrokiem pod koniec 2020 roku, natomiast sprawa Pino Maniaci ma swój koniec w kwietniu 2021. Serial dokumentalny Netflixa opowiada o tym, co dzieje się przez te wszystkie lata (od 2013 do 2021), jakie sprawy i historie wychodzą na światło dzienne i kto tak naprawdę walczy z sycylijską mafią. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

Arancino to specjalność kuchni sycylijskiej i najbardziej charakterystyczny przysmak sycylijskiego street food’u. Arancino to ryżowa kulka najczęściej spotykana z mięsnym nadzieniem (al ragù – totalny klasyk), smażona na głębokim oleju. To kwintesencja Sycylii w jednym małym daniu. Coś genialnego!

Historia arancino nie jest taka oczywista. Mimo tego, że ciężko jest znaleźć jakiekolwiek źródła historyczne mówiące o pochodzeniu ryżowych kulek, dużo osób uważa, że arancini to pozostałość po dominacji arabskiej na wyspie. Faktem jest, że to właśnie Arabowie sprowadzili na wyspę takie produkty jak ryż czy szafran. Podobno mieli oni w zwyczaju jadać ryż z szafranem, nałożony na zgięcie w dłoni i doprawiony jagnięciną. To właśnie miało dać początek naszemu dzisiejszemu arancino. 

Użycie panierki w arancino przypisuje się jednak tradycji wywodzącej się z dworu Fryderyka II Hohenstaufa. Podobno był to najlepszy sposób, który zapewniał dobrą konserwację ryżu i nadzienia podczas licznych podróży i wypraw myśliwskich króla. Podkreślam “podobno”, bo to wszystko domysły, których nigdy nie potwierdziły żadne źródła pisane. 

Jak pisał Gambonino da Cremona w XIII wieku w książce “Liber de ferculis”, Arabowie zwykli nazywać wszystkie swoje klopsiki nazwą owocu, który przypominał konkretne danie. A że Sycylia była bogata w drzewa pomarańczowe, stąd i nazwa – arancino. 

No właśnie – arancino czy arancina? Spór o prawidłową nazwę tej ryżowej kulki toczą zaciekle mieszkańcy Katanii i Palermo. Ci pierwsi uważają, że arancino to arancino – rodzaj męski. Wg palermian arancino to arancina, czyli kobieta, rodzaj żeński. A jaka jest prawda? Mimo, że oryginalna nazwa wywodząca się z dialektu sycylijskiego to “arancinu” (rodzaj męski) to okazuje się, że obydwie nazwy są prawidłowe, a swój głos w sprawie zabrała nawet Accademia della Crusca, czyli włoski odpowiednik naszej Rady Języka Polskiego. 

Nie ważne, czy arancino czy arancina – najważniejszy i tak jest ich smak. A ten jest niezapomniany! Poniżej znajdziecie sprawdzony przepis na Arancini al ragù z moimi radami. Koniecznie zróbcie je w domu i dajcie znać, jak Wam smakowały!
W e-booku o kuchni sycylijskiej, który właśnie przygotowuję i którego wydanie zaplanowane jest na wrzesień 2020, znajdziecie jeszcze więcej propozycji nadzienia do arancini. 

Przepis na ARANCINI AL RAGÙ

Kiedyś wydawało mi się, że przygotowanie arancini jest nieziemsko trudne, że to kulinarny odpowiednik fizyki kwantowej. Później, w ramach zachęty, dostałam od mojej teściowej arancinotto, czyli pomocnika każdej sycylijskiej pani domu w robieniu arancini. Jednak zawsze miałam albo za mało czasu, albo za mało chęci, albo brak ochoty na długie stanie w kuchni. 

Zrobienie arancini było jednak jedną z moich kulinarnych ambicji. Wiedziałam, że prędzej czy później i tak je zrobię. I w końcu przyszedł ten moment, kiedy przygotowałam ryż, zrobiłam ragù, wyjęłam z szafki arancinotto i zaczęłam robić kulki. Ich smak od razu przeniósł mnie na Sycylię, a radość i duma z ich własnoręcznego wykonania były nie do opisania. 

Dzisiaj już wiem, że arancini nie są trudne w wykonaniu. Są za to bardzo czasochłonne. Dlatego najlepiej wygospodarować sobie na nie długie sobotnie przedpołudnie i robić wszystko powoli, spokojnie i bez pośpiechu. Trochę tak, jak na Sycylii. Zrobienie arancini można podzielić na 5 konkretnych etapów: przygotowanie ryżu, zrobienie sosu ragù, formowanie kulek, panierowanie i smażenie. Wszystkie etapy znajdziecie dokładnie opisane poniżej. 

Z tego przepisu wyjdzie Wam 12 arancini. Jestem pewna, że będą nieziemsko smakować i że nie ostaną się na długo. 

Składniki na ryż:

500 g ryżu

1,2 litra wody

1 saszetka szafranu

30 g masła

100 g startego parmezanu

Składniki na ragù:

Oliwa z oliwek

1 cebula

½ marchewki (opcjonalnie)

½ łodygi selera (opcjonalnie)

500 g mięsa mielonego (najlepiej wołowo-wieprzowego)

50 ml czerwonego wina 

500 ml passaty pomidorowej

100 g zielonego groszku

Sól, pieprz

Farsz:

1 kulka mozzarelli

Pastella:

200 g mąki

300 ml wody

Sól

Panierowanie i smażenie:

Bułka tarta

1 litr oleju do smażenia

Etap I – RYŻ

1. W dużym garnku zagotuj dobrze posoloną wodę. Wrzuć ryż i gotuj pod przykryciem do całkowitego wchłonięcia się wody, od czasu do czasu mieszając. Przykrycie ryżu podczas gotowania sprawi, że będzie się on lepiej kleił.
2. W międzyczasie w małej miseczce wymieszaj szafran z odrobiną wody.
3. Kiedy ryż będzie gotowy, dodaj do niego szafran, masło (najlepiej pokroić sobie te 30 gr na mniejsze kawałki – masło szybciej się rozpuści) oraz parmezan i wymieszaj wszystko do uzyskania jednolitej, kleistej masy.
4. Przełóż ryż do większego i płaskiego naczynia. Ja wykładam go do niższej części naczynia żaroodpornego, ale równie dobrze można go przełożyć do blaszki do pieczenia. Następnie wyrównaj powierzchnię ryżu, przykryj go folią kuchenną (dzięki temu ryż się nie wysuszy) i odstaw do całkowitego wystudzenia.

Moja rada: jeśli nie masz szafranu, a bardzo chcesz zrobić arancini spróbuj zastąpić go małą ilością kurkumy, jedynie w celu zabarwienia ryżu. 

Etap II – RAGÙ

1. W większym garnku lub na patelni (ja wolę robić ragù w garnku – jest mi łatwiej mieszać wszystkie składniki po dodaniu sosu pomidorowego) podsmaż na oliwie z oliwek pokrojoną w drobną kostkę cebulę. Pokrój w drobną kostkę marchewkę i seler, dodaj do cebuli i podsmaż. Jeśli robię ragù na arancini zazwyczaj nie dodaję marchewki i selera, ale Ty jeśli chcesz, możesz dodać. Ważne, żeby te warzywa były drobno pokrojone.
2. Kiedy warzywa już trochę się podsmażą, dodaj mięso mielone i podsmaż je.
3. Następnie wlej czerwone wino i duś, aż odparuje.
   Moja rada: Jeśli nie masz wina, możesz je zastąpić octem winnym. Dodaj wtedy 2 łyżki stołowe octu winnego i poczekaj aż się zredukuje.
4. Kiedy wino się zredukuje, dodaj sos pomidorowy oraz sól i pieprz do smaku. Wymieszaj wszystko i gotuj ragù na małym ogniu pod przykryciem aż zgęstnieje.
   Moja rada: Ragù do faszerowania arancini nie może być wodniste. Jego konsystencja musi być zwarta i gęsta. 
5. Pod koniec gotowania dodaj zielony groszek i wszystko dokładnie wymieszaj. 
6. Odstaw ragù do wystudzenia.

Z tego przepisu na ragù nafaszerujesz 12 arancini i zostanie Ci jeszcze trochę sosu, który możesz wykorzystać do spaghetti albo do tortellini.

Etap III – FORMOWANIE ARANCINI

1. Na początek przygotuj sobie miseczkę z wodą, w której będziesz zwilżać ręce, kiedy ryż będzie się za bardzo kleił.
2. Pokrój w kostkę mozzarellę.
3. Weź do ręki porcję ryżu (ok. 2 łyżki) i uformuj z niego kulkę lub podłużną łódeczkę. Zrób wgłębienie na środku ryżu i umieść w nim ragù (łyżka farszu jest optymalna) oraz 2-3 kostki mozzarelli. 
4. Nałóż drugą porcję ryżu i zamknij nią arancino. 
5. Uformuj arancino na kształt stożka albo zostaw je w kształcie kulki.

Ciekawostka: Arancino al ragù w kształcie stożka spotkasz na całej Sycylii z wyjątkiem Palermo. W Palermo arancina jest okrągła.

Faza IV – PASTELLA I PANIERKA

1. Do miski wsyp mąkę, dodaj łyżeczkę soli i powoli wlewaj wodę, cały czas mieszając rózgą, żeby nie powstały grudki. Pastella, czyli coś w rodzaju ciasta naleśnikowego, musi mieć lekko wodnistą konsystencję.
   Moja rada: Do pastelli można dodać jajko, ale nie trzeba. Dzięki jajku panierka będzie jeszcze bardziej chrupiąca. 
2. Do drugiej miski wsyp bułkę tartą.
3. Każde arancino obtocz najpierw w cieście, a następnie w bułce tartej. Arancino musi być dokładnie pokryte pastellą i bułką tartą z każdej strony.

Moja rada: Gdzieniegdzie w internecie znajdziesz informacje, żeby panierowane arancino odstawić na 30-40 minut przed smażeniem (żeby panierka dobrze zastygła, a arancino nie rozwaliło się w trakcie smażenia) albo żeby schłodzić je w lodówce lub w zamrażarce. Nie jest to jednak potrzebne. Arancino możesz smażyć od razu po panierowaniu! 

Faza V – SMAŻENIE

1. Do wysokiego garnka wlej olej i podgrzej. Ilość oleju zależy od wielkości garnka, ale generalnie arancini powinny być całkowicie zanurzone w oleju.
2. Gdy temperatura będzie już odpowiednia, włóż arancini do garnka za pomocą łyżki durszlakowej i smaż do uzyskania złocistej panierki. Smaż maksymalnie 2-3 arancini na raz, aby nie obniżyć za bardzo temperatury oleju.
   Moja rada: Czy wiesz, jak sprawdzić, czy temperatura oleju jest odpowiednia? Wrzuć do gorącego oleju mały okruszek chleba. Jeśli zacznie skwierczeć znaczy, że olej jest gotowy do smażenia. 
3. Złote arancini wyłóż na papierowy ręcznik kuchenny, aby odsączyć je z nadmiaru tłuszczu.

Gotowe arancini spożywaj na ciepło albo na zimno. Smacznego!

JUŻ JEST!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Kuchnia sycylijska, czyli co zjeść na Sycylii?

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

The post Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù appeared first on kingagajatravels.pl.

Za co kocham Sycylię?

1. Sycylijczycy

Nie mogę zacząć inaczej, bo Sycylia to Sycylijczycy, a Sycylijczycy to Sycylia. Na to, jacy są Sycylijczycy duży wpływ miała i nadal ma sama wyspa, jej klimat, ukształtowanie i (co tu dużo mówić) niezbyt łatwa historia.

Kilka lat temu, pisząc zaproszenie na moje slajdowisko o Sycylii napisałam o Sycylijczykach właśnie tak:

Z początku nieufni, zaproszą pod swój dach, nakarmią najlepszymi, a zarazem najprostszymi daniami, opowiedzą rodzinne historie, a na koniec dadzą ci klucze do domu i oddadzą swoje serce. 

I taka jest prawda. Na początku znajomości Sycylijczycy są trochę nieufni i zdystansowani, ale kiedy już kogoś polubią to traktują go jak swojego najlepszego przyjaciela czy członka rodziny.

Moje pierwsze zderzenie z Sycylijczykami miało miejsce podczas Erasmusa w 2012 roku. Leciałam tam wtedy (na szczęście nie sama, bo z przyjaciółką) kompletnie zielona w kwestii Sycylii i jej mieszkańców. Wiedziałam jedynie, że są oni dużo bardziej otwarci i bezpośredni niż Włosi z północy. Przez pierwszy tydzień mieszkałyśmy u totalnie przypadkowych ludzi poznanych na portalu Couchsurfing (swoją drogą – wszyscy okazali się bardzo życzliwymi, kochanymi i pomocnymi osobami). Jedną z tych osób był chłopak o imieniu Walter, który na kilka dni oddał nam do dyspozycji jeden z pokoi w wynajmowanym przez niego mieszkaniu (bo i tak jego przyjaciel miał wrócić do Katanii pod koniec miesiąca, więc po co pokój ma stać pusty skoro możemy w nim spać). Walter pokazał nam Katanię, oprowadzał po mieście i rekomendował co lepsze bary i restauracje, gotował dla nas sycylijskie pyszności, pomagał szukać mieszkania i jeździł z nami na umawiane spotkania w sprawie mieszkań (żeby nikt nas przypadkiem nie oszukał). Po tygodniu znałyśmy już wszystkich jego przyjaciół i oficjalnie stałyśmy się częścią paczki jego znajomych. Od tej pory zapraszaliśmy się nawzajem na obiady, kolacje czy zwykłe espresso w ciągu dnia. Spędzaliśmy razem weekendy, jeździliśmy na imprezy, a nawet spędziłyśmy drugi dzień Bożego Narodzenia z całą jego rodziną. 

Tak, Sycylijczycy są niesamowicie otwarci, życzliwi i przyjaźni. To naród, którego nie sposób nie polubić. Wiecznie uśmiechnięci, pozytywnie nastawieni do życia i gadatliwi. To nic dziwnego, że nieznajomy Sycylijczyk zagada do Ciebie na targu czy w supermarkecie. Zapyta, jak się czujesz, jak mija ci dzień, skomplementuje, a na odchodne życzy miłego dnia, buona giornata! Kocham Sycylijczyków za tę ich bezpośredniość i otwartość na drugiego człowieka. W Polsce bardzo mi tego brakuje.

Wracając do takiej zwykłej, ludzkiej życzliwości – pamiętam jak pewnego dnia podczas robienia zakupów w pobliskim supermarkecie stałam w ogromnie długiej kolejce do kasy. Nie miałam koszyka, a wszystkie zakupy trzymałam w ręku. Przede mną stała starsza pani, która co chwilę się odwracała. W pewnym momencie odwróciła się i mówi mi, żebym przeszła przed nią. Zaczęłam się wzbraniać, bo, co jak co, ale nigdzie mi się nie spieszyło, a sycylijski luz miałam już wtedy wpisany w DNA. Starsza pani nalegała, aż w końcu powiedziała, że jej się nigdzie nie spieszy i postoi te parę minut dłużej w kolejce, a ja jestem młoda i powinnam korzystać życia, a nie stać w kolejkach. Za każdym razem, gdy przypominam sobie tę historię uśmiecham się pod nosem i robi mi się ciepło na sercu.

Sycylijczycy są też bardzo pomocni. Chętnie pomogą w potrzebie, nawet jeśli ta pomoc będzie się wiązała ze zmianą ich własnych planów. A jeśli akurat nie będą w stanie pomóc to zrobią wszystko, żeby znaleźć kogoś, kto pomoże. Pierwszego dnia w Katanii srogo zabłądziłyśmy. Musiałyśmy trafić na jakiś plac, na którym miałyśmy się spotkać ze wspomnianym wcześniej Walterem. Żeby nie wykorzystać całego internetu z telefonu stwierdziłyśmy, że skorzystamy z najbliższej kafejki internetowej (tak, na Sycylii takie miejsca są nadal popularne). Dotarłyśmy na jakiś plac, który jak się później okazało był naszym miejscem docelowym. Z daleka było widać, że nie jesteśmy tutejsze – dwie dziewczyny, białe jak mozzarella, stoją z ogromnymi walizkami i rozglądają się dookoła. Trzeba było im pomóc! Nie minęło 5 minut jak podszedł do nas starszy pan, który bacznie obserwował nas z ławeczki. Najpierw spytał, czego szukamy, później pokazał pobliską kafejkę, a na końcu, gdy dowiedział się, że jesteśmy z Polski, zasypał nas swoimi opowieściami związanymi z Polską, Krakowem i jakimś Polakiem, którego poznał w Niemczech podczas wojny i który podarował mu ciepłe rękawiczki podczas srogiej zimy.

Za co jeszcze uwielbiam Sycylijczyków? Sycylijczycy, podobnie jak my Polacy, są bardzo, ale to bardzo gościnni. Jeśli zapraszają kogoś do swojego domu to robią wszystko, żeby ugościć go najlepiej jak potrafią. Zaproszenie na kolację w sycylijskim domu bardzo często jest równoznaczne z ogromną ucztą. Na stole lądują wtedy specjały pani domu – wyśmienite, ale proste przystawki, makarony, ryby i najlepsze (sycylijskie) wino – a biesiada trwa dobrych kilka godzin.

Sycylijczycy potrafią być też bardzo temperamentni. Mówią podniesionym głosem (niektórym może się wydawać, że krzyczą), cały czas przy tym gestykulując. Uwielbiam obserwować rozmawiających ze sobą Sycylijczyków. Ich mimika, gesty czy język ciała potrafią przekazać więcej niż słowa. A jak kłócą się Sycylijczycy? Głośno i krótko, ale za to bardzo intensywnie. A po skończonej kłótni, kiedy wszystko sobie wygarnęli, idą razem na kawę.

Do tego wszystkiego Sycylijczycy są zakochani w swojej wyspie i są bardzo dumni ze swojego pochodzenia. Przeciętny Sycylijczyk uważa, że urodził się w najlepszym miejscu na ziemi, w którym nie trzeba nic zmieniać ani poprawiać, bo przecież jest idealne. Kuchnia sycylijska jest najlepsza na świecie, a sami mieszkańcy wyspy? Jak to powiedział książę Salina w “Leopardzie”, Sycylijczycy nigdy nie będą chcieli się zmienić, bo uważają, że są doskonali. Coś w tym jest.

Sycylijczycy są też bardzo honorowi. Jeśli traktują Cię jak przyjaciela lub członka rodziny, dadzą Ci wszystko. Ale jeśli chociaż raz zawiedziesz ich zaufanie, możesz zapomnieć o tej przyjaźni.

Mam ogrom miłych wspomnień związanych z Sycylijczykami. Kocham tych ludzi za to jacy są. Za ich życzliwość, dobro, szczerość, poczucie humoru i otwarte serce. No bo powiedzcie sami – jak można ich nie kochać?

2. Podejście do życia

Sycylijskie podejście do życia to coś, czego warto się nauczyć i od czasu do czasu stosować. Sycylijczycy są ogromnymi optymistami. W każdej sytuacji potrafią znaleźć coś pozytywnego. Niekończący się luz i lekkie podejście do życia sprawiają, że Sycylijczyk nigdzie się nie spieszy. No chyba, że do baru na kawę.

Jedną z najważniejszych rzeczy w życiu Sycylijczyków są kontakty międzyludzkie. Rodzina i przyjaciele to główne wartości mieszkańców wyspy. Dlatego nie dziwi fakt, że Sycylijczycy non stop się z kimś spotykają – rano w barze na kawę z sąsiadami, w przerwie w pracy na kolejną kawę, obiad jedzą w towarzystwie, aperitivo w gronie znajomych, a wieczorny posiłek to okazja do długiego posiedzenia z rodziną i do rozmowy. Dlatego nie dziwi mnie już to, że obiady czy kolacje w mojej sycylijskiej rodzinie potrafią trwać dwie, trzy, a nawet i cztery godziny. Wspólny posiłek to okazja do spędzenia czasu razem, a to dla Sycylijczyków jest bardzo istotne.

To, co mi się ogromnie podoba to to, że Sycylijczycy na wszystko mają czas. Nigdzie się nie spieszą i zdają się niczym nie przejmować. A kiedy mają jakiś problem? Pomartwią się tym później, teraz szkoda na to czasu. Sycylijskie planowanie wygląda tak, że… nie istnieje. Życie toczy się tu i teraz, a większość rzeczy wychodzi raczej spontanicznie. Moje pierwsze powroty na Sycylię (powrotami nazywam wszystkie wyjazdy na Sycylię odkąd wróciłam z Erasmusa. Wracam na Sycylię, bo jest ona moim drugim domem) wyglądały tak, że miałam zaplanowany każdy dzień – co chcę robić, co chcę zobaczyć, zwiedzić, itp. Dzisiaj kiedy słyszę pytanie o moje plany odpowiadam: appoi si viri, później się zobaczy. Nauczyłam się tego od Sycylijczyków. Bo po co planować cały dzień skoro nie wiem, jak się on potoczy?

Czasem wydaje mi się, że jedyną rzeczą, którą planują Sycylijczycy jest jedzenie, posiłki, które będą spożywać w ciągu dnia. Bawi mnie to i jednocześnie wzrusza, że kiedy przyjeżdżamy w odwiedziny do rodziny to już podczas wspólnego śniadania planujemy, co będziemy jeść na obiad, na kolację i kolejnego dnia.

W Polsce bardzo brakuje mi również sycylijskiej spontaniczności. Na Sycylii nie trzeba umawiać się na kawę z miesięcznym wyprzedzeniem. Wystarczy szybki telefon, jedno pytanie “co robisz? masz ochotę na kawę za pół godziny, godzinę?” i sprawa załatwiona. Uwielbiam ten moment, kiedy jedziemy z Syrakuz do Katanii i już w czasie drogi dzwonimy do znajomych z pytaniem, gdzie są, co robią i czy mają ochotę spotkać się w naszym barze na godzinę. I gdy po tej godzinie widzimy się z większością na aperitivo (od lat w tym samym barze) to wiem, że jestem na Sycylii. Tutaj tak właśnie się żyje.

3. Kuchnia sycylijska

Kuchnia sycylijska to moja miłość! Większość dań to proste i szybkie przepisy bazujące na świeżych i sezonowych składnikach. Nie ma tu nic wymyślnego, bo kuchnia sycylijska jest prosta i wykorzystuje dary ziemi i morza. A jednak ta prostota sprawia, że każde danie jest niesamowicie smaczne, aromatyczne i intensywne w swoim smaku. 

Uwielbiam lokalne produkty, które zrodziła sycylijska ziemia. Czerwone pomarańcze, cytryny, bakłażany, pomidory z Pachino, pistacje z Bronte, cebulę z Giarratany, kapary, opuncję figową, migdały czy wino Nero d’Avola. Takich smaków jak na Sycylii nie spotkacie nigdzie indziej. 

Kocham jeść, dlatego też każdy powrót na Sycylię okraszony jest ogromną dawką pysznego jedzenia. Uwielbiam zacząć dzień od granity migdałowej (albo migdałowo-pistacjowej) z miękką bułeczką – brioszką, od rogalika z kremem pistacjowym lub od ravioli – słodkiej bułeczki z ricottą. Później przychodzi czas na kawę i drugie śniadanie w postaci cartocciaty lub arancino. W ciągu dnie nie może zabraknąć jakiegoś makaronu, ryby lub dań typowo domowych, które na Sycylii potrafi wykonać każda gospodyni, a których nie znajdziecie w żadnej restauracji. 

Koniecznie przeczytaj: Kuchnia sycylijska, czyli co trzeba zjeść będąc na Sycylii

4. Przyroda i krajobraz

Przyroda i krajobraz na Sycylii to coś niesamowitego. Połączenie gór i morza zachwyca mnie za każdym razem, gdy jestem na wyspie. Weźmy na przykład taką niespecjalnie piękną plażę w Katanii – przed nami widok na morze, a za nami Etna, czyli najwyższy aktywny wulkan w Europie. Ten widok może zachwycić. 

Oprócz widoku na Etnę, sycylijskiej roślinności (palm i rosnących wszędzie krzaków opuncji figowej) czy pięknych rezerwatów przyrody, uwielbiam też surowe i pagórkowate wnętrze wyspy. Te spalone od słońca połacie ziemi i górzyste krajobrazy za każdym razem sprawiają, że zaczynam się zastanawiać, jak wyglądało życie na Sycylii kilka, kilkanaście wieków temu. 

5. Morze, plaże i 50 odcieni niebieskiego

Sycylijskie morze i tutejsze plaże należą do jednych z najpiękniejszych w Europie. Nic dziwnego! Woda jest tutaj krystaliczna, a morze oferuje całą paletę odcieni niebieskiego – od morskiego przez turkus, błękit aż do kobaltowego i ciemnego-niebieskiego. To jest jeden z tych widoków na Sycylii (oprócz Etny i arancino w ręce), które cieszą mnie najbardziej. Popatrzcie sami, czy tam nie jest pięknie? 

Arenella

Syrakuzy

Vulcano

6. Dialekt sycylijski 

Na Sycylii mówi się w dialekcie sycylijskim. Oczywiście po włosku też, ale to dialekt sycylijski jest pierwszym “językiem”, który nabywają Sycylijczycy. Sicilianu jest jednym z włoskich dialektów, ale niektórzy językoznawcy twierdzą, że powinien być uznany za pełnoprawny język.

Sam dialekt sycylijski sam podzielony na wiele poddialektów, które różnią się od siebie, w zależności od miasta, prowincji czy położenia geograficznego. Dialekt sycylijski można usłyszeć na Sycylii wszędzie – w domach, w kawiarniach, w barach czy na targu. Uwielbiam słuchać jak Sycylijczycy rozmawiają ze sobą właśnie w dialekcie.

Jeśli chcecie posłuchać jak brzmi dialekt sycylijski, zobaczcie sobie poniższe video, w którym Massimo Spata, komik i aktor kabaretowy, pokazuje różnice w dialekcie z Palermo i Katanii. Jak Wam się podoba?

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Oblicza Sycylii: Czym zaskoczyła mnie Sycylia?

The post Oblicza Sycylii: Za co kocham Sycylię? appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego

Poniżej znajdziecie najlepsze filmy włoskie. Postanowiłam umieścić je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Ułożenie listy zaczynając od najlepszego filmu byłoby po prostu trudne, gdyż każdy z tych filmów jest niezwykły i jedyny w swoim rodzaju. Zapraszam do lektury! Jeśli widzieliście jakiś klasyk kina włoskiego, który warto obejrzeć, a którego nie ma poniżej, dajcie znać w komentarzu. Chętnie obejrzę!

A jeśli macie ochotę na jakiś lżejszy film, podrzucam Wam listę najlepszych współczesnych włoskich komedii.  

Rzym, miasto otwarte (1945)

“Rzym, miasto otwarte” (“Roma, città aperta”) to dramat wojenny w reżyserii Roberto Rosselliniego, który jest uznawany za film rozpoczynający okres neorealizmu we włoskim kinie. Jest to również pierwszy film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego.

Akcja toczy się w okupowanym przez Niemców Rzymie. Pina (w tej roli Anna Magnani) oczekuje na ślub ze swoim ukochanym Francesco. Ślubu ma im udzielić Don Pietro (Aldo Fabrizi), który pomaga ruchowi oporu przekazując informacje i pieniądze. Pina i Francesco pomagają się ukryć Giorgio Manfrediemu, przywódcy ruchu oporu. Syn Piny, Marcello, wraz z kolegami wykonują małe zadania powierzone im przez podziemie. Jest jeszcze siostra Piny, która zaprzyjaźnia się z Mariną, byłą ukochaną Giorgia. Marina zdradza tajemnice podziemia w zamian za futra, leki i inne luksusowe produkty. “Rzym, miasto otwarte” ma wielu bohaterów i dla każdego z nich historia opowiedziana w filmie kończy się w mało pozytywny sposób. 

Film Rosselliniego w prosty sposób pokazuje codziennie życie mieszkańców Rzymu oraz ich walkę z niemieckim okupantem. “Rzym, miasto otwarte” to jeden z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. W 1947 roku ekranizacja została nominowana do Oscarów w kategorii “Najlepszy scenariusz”. Warto zobaczyć!

Paisà (1946)

“Paisà” to drugi film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego. Podzielony na sześć odrębnych epizodów, opowiada historię wyzwolenia Włoch przez aliantów, którzy lądują na Sycylii i stopniowo posuwają się na północ kraju. Każda część rozgrywa się w innym miejscu Półwyspu Apenińskiego (Sycylia, Neapol, Rzym, Florencja, Romania, Nizina Padańska) i pokazuje wojnę z perspektywy lokalnych mieszkańców. Wydawać by się mogło, że historie te w żaden sposób się nie łączą, a jednak film jest spójny i przemyślany. Miks emocji, dialektów, języków i kultur tworzy panoramę ówczesnych Włoch, która wzrusza i nie daje o sobie zapomnieć.

W 1950 roku “Paisà” był nominowany do Oscarów za najlepszy scenariusz. Zarówno “Rzym, miasto otwarte” jak i “Paisà” są warte obejrzenia i przemyślenia. Do mnie bardziej przemówił jednak “Paisà”. Każdy z tych epizodów jest prosty, a jednak na swój sposób wzruszający i symboliczny. Każdy inaczej ściska za gardło i zostaje w pamięci. Piękny!

Złodzieje rowerów (1948)

“Złodzieje rowerów” (“Ladri di biciclette”) w reżyserii Vittorio De Sica to kolejny przykład włoskiego neorealizmu w kinie.

Antonio Ricci, mieszkaniec Rzymu, dostaje pracę przy rozwieszaniu plakatów na mieście. Do wykonywania tego zadania musi mieć jednak rower. Wraz z żoną Marią wykupuje z lombardu swój wcześniej zastawiony pojazd. Już pierwszego dnia pracy Antonio pada ofiarą tytułowych złodziei rowerów. Mężczyzna robi wszystko, żeby odnaleźć skradziony bicykl i jak najszybciej wrócić do pracy.

“Złodzieje rowerów” to film prosty i nieskomplikowany, a jednocześnie tak bardzo prawdziwy. Wciąga widza, momentami wzrusza i wywołuje przeróżne emocje. De Sica wspaniale uchwycił i oddał klimat powojennych Włoch oraz trudy ówczesnego życia.

W 1950 roku film został nagrodzony Złotym Globem za najlepszy film zagraniczny oraz nagrodą specjalną na Oscarach za “najlepszy obcojęzyczny film zaprezentowany amerykańskiej publiczności w 1949 roku”.

La Strada (1954)

Dramat “La Strada” Federico Felliniego jest uznawany za jedno z największych dzieł filmowych reżysera. Opowiada historię Gelsominy (Giuliatta Masina) i Zampano (Anthony Quinn), wędrownych artystów cyrkowych, których łączy specyficzna i trudna do zdefiniowania więź.

“La Strada” to bardzo emocjonalny film, który opowiada o miłości, cierpieniu, braku umiejętności wyrażania uczuć i o przemijaniu. Piękne czarno-białe zdjęcia i pełna emocji muzyka Nino Roty sprawiają, że film wzrusza i chwyta za serce.

Słodkie życie (1960)

“Słodkie życie” (“La Dolce Vita”) to kolejne arcydzieło filmowe Felliniego. Opowiada o dziennikarzu Marcello (Marcello Mastroianni), narcystycznym playboyu, który pracuje dla gazety plotkarskiej. Ta praca nie jest spełnieniem jego marzeń ani ambicji, ale pozwala mu na życie na wysokim poziomie, na poznawanie ważnych osobistości, na bycie kimś ważnym. “La Dolce Vita” obrazuje kilka dni z życia Marcello. Towarzyszymy mu m.in. w pracy, w spotkaniach czy w wystawnych przyjęciach i z każdą kolejną minutą odkrywamy, czym tak naprawdę jest ta tytułowa “dolce vita“.

Film “La Dolce Vita” zdobył wiele ważnych nagród i nominacji. Dostał m.in. Oscara za najlepsze kostiumy i Złotą Palmę za najlepszy film. Najbardziej kultową sceną z filmu (znaną nawet tym, którzy go nie oglądali) jest oczywiście scena w Fontannie Di Trevi z Anitą Ekberg, która wcieliła się w postać Sylvii, amerykańskiej gwiazdy.

“La Dolce Vita” oglądałam jakieś 5 lat temu i pamiętam, że wywarł on na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że to jeden z tych filmów, który nigdy się nie nudzi, zawsze fascynuje tak samo, a jednak inaczej. Bardzo polecam!

8 ½ (1963)

“Osiem i pół” to kolejne dzieło mistrza Felliniego, które jest uznawane przez krytyków za jeden z najlepszych i najbardziej inspirujących obrazów światowego kina. Guido (genialny Marcello Mastroianni) jest znanym reżyserem, który pracuje nad swoim kolejnym filmem. Problem w tym, że brakuje mu na niego pomysłów. Zaczyna więc analizować swoje życie, dzieciństwo oraz zrobione do tej pory filmy.

“8 ½”, jak większość filmów Felliniego” zdobył sporo nagród i nominacji. Jedną z nich jest Oscar z 1964 roku za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz za najlepsze kostiumy.

Dobry, zły i brzydki (1966)

“Dobry, zły i brzydki” (“Il buono, il brutto, il cattivo”) to ostatni film z tzw. “Trylogii Dolarowej” reżysera Sergio Leone. To właśnie Leone jest prekursorem gatunku filmowego jakim jest “spaghetti western“.

Film opowiada historię trzech rewolwerowców. Dobry, czyli bezimienny rewolwerowiec o przydomku “Blondas” zajmuje się chwytaniem pospolitych przestępców dla zysku. Zły to płatny zabójca o pseudonimie “Anielskie oczka”, a Brzydki jest niebezpiecznym przestępcą poszukiwanym listem gończym. Towarzyszymy im w perypetiach, które finalnie mają ich zaprowadzić do znalezienia ukrytego skarbu.

Ciekawa fabuła, wciągająca akcja z licznymi zwrotami i ambitne ukazanie westernu sprawiły, że “Dobry, zły i brzydki” są dzisiaj uznawane za klasykę gatunku i arcydzieło westernu. W rolach głównych wystąpili Clint Eastwood, Lee Van Cleef oraz Eli Wallach. Przepiękną i charakterystyczną muzykę do filmu napisał Ennio Morricone.

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone, a zdjęcia były kręcone na Sycylii.

Ukryte pragnienia (1996)

Film “Ukryte pragnienia” Bernardo Bertolucciego opowiada historię 19-letniej Lucy (Liv Tyler), która przyjeżdża do Toskanii, aby znaleźć swojego biologicznego ojca oraz chłopca, w którym zakochała się kilka lat wcześniej. Dziewczyna zatrzymuje się w domu przyjaciół swojej zmarłej matki, który przesiąknięty jest artystyczną bohemą.

Film Bertolucciego ma niesamowity klimat. Jest zmysłowy, sielankowy (wręcz idylliczny) i leniwy, jak letnie popołudnia spędzone na toskańskiej wsi. Urzekające zdjęcia sprawiają, że widz czuje jakby na chwilę przeniósł się do upalnej Toskanii.

Życie jest piękne (1997)

Piękny, wzruszający i chwytający za serce. “Życie jest piękne” (“La vita è bella”) w reżyserii Roberto Benigniego to prawdziwe arcydzieło. Główny bohater, Guido Orefice, zakochuje się w pięknej Dorze, która pochodzi z arystokratycznej rodziny i robi wszystko, żeby zwrócić jej uwagę. Zakochani postanawiają się w końcu pobrać, a po pewnym czasie na świat przychodzi ich syn Giosuè. Ich szczęście zostaje zakłócone przez wybuch wojny i nasilający się we Włoszech antysemityzm. Pewnego dnia Guido, jego syn i wujek zostają aresztowani i wywiezieni do obozu koncentracyjnego. Od tej pory Guido robi wszystko, żeby przekonać chłopca, że rzeczywistość jest zabawą, w której biorą udział również po zostali więźniowie oraz strażnicy. A ten kto się nie podda i wygra, dostanie w nagrodę prawdziwy czołg. 

“Życie jest piękne” to niezwykły film, który bawi swoim humorem i wyciska łzy opowiadaną historią. Obraz został nagrodzony trzema Oscarami w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepszy aktor pierwszoplanowy oraz najlepsza muzyka oryginalna do dramatu. Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie widzieliście, koniecznie nadróbcie!

1900: Człowiek legenda (1998)

1 stycznia 1900 roku na statku płynącym do Ameryki zostało znalezione niemowle. Nikt nie wie, jak się nazywa, skąd się wzięło i kim są jego rodzice. Chłopiec dostaje imię Danny Boodman T.D. Lemon, ale wszyscy mówią na niego 1900. Mały całe życie spędza na statku. To tu się wychował, dorósł i sam nauczył się grać na fortepianie. 1900 jest muzycznym geniuszem, wirtuozem klawiatury. Swój talent szlifował na transatlantyku, z którego nigdy nie zszedł na stały ląd.

“1900” jest przepięknym, wzruszającym i magicznym filmem Giuseppe Tornatore. Emocje są tu przekazywane za pomocą muzyki i obrazu. Nic dziwnego, w końcu muzyka jest tu jednym z bohaterów. “1900” nie jest tak znany jak pozostałe filmy reżysera, ale jak najbardziej Wam go polecam. Ten film zostaje w pamięci na długo, a ostatnia scena i monolog głównego bohatera wyciskają łzy i zostawiają widza z przemyśleniami na temat dzisiejszego (tak bardzo konsumpcyjnego) świata.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża. 

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje. Jedna z najbardziej kultowych scen tego filmu, podczas której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach. Ten fragment na długo zapada w pamięci!

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.