Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis

Składniki na dwie porcje:

Pesto z pistacji:

• 100 g pistacji
• 5 łyżek oliwy z oliwek
• 15 g startego parmezanu
• 1 ząbek czosnku
• garść liści bazylii
• sól i pieprz do smaku

• oliwa z oliwek
• 1 średnia cebula
• 100 g boczku
• 200 g makaronu (spaghetti, penne albo fusilli)
• posiekane pistacje do dekoracji

Przygotowanie: 

Buon appetito! 

Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – zapisz ten przepis na Pintereście!

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Makaron z pesto pistacjowym i boczkiem – przepis sycylijski! appeared first on kingagajatravels.pl.

Pasta alla Paolina – ciekawostki

Pasta alla Paolina jest jednym z najstarszych i najbardziej tradycyjnych dań kuchni sycylijskiej. Jest to danie kuchni prostej i biednej, w którego skład wchodzą cynamon, goździki i anchois.

Pasta alla Paolina, nazywana w dialekcie również „pasta alla Palina” oraz „pasta Palina”, oryginalnie pochodzi z Palermo. Powstała w zakonie Minimitów, czyli w Zakonie Braci Najmniejszych św. Franciszka z Paoli. Od początków swojego istnienia zakon ten charakteryzował się ogromną surowością. Do zasady posłuszeństwa, ubóstwa i czystości dodano zasadę dożywotniej wstrzemięźliwości od mięsa, mleka, jajek i serów. To właśnie dlatego brat, który zajmował się kuchnią, opracował przepis postny i sycący, a jednocześnie pyszny i aromatyczny. Tak właśnie powstała pasta alla Paolina. Co ciekawe, cynamon i goździki pojawiły się na wyspie dużo wcześniej, a dokładnie – podczas dominacji arabskiej.

Do tego przepisu używa się najczęściej długiego makaronu (bucatini lub spaghetti), ale spotkasz się również z krótkim makaronem (np. penne, fusilli, caserecce). Na Sycylii istnieją różne wersje tego przepisu. Gdzieniegdzie dodaje się jeszcze kalafior lub rodzynki. 

Pasta alla Paolina – przepis

Składniki:

1 ząbek czosnku 
Oliwa z oliwek 
4 filety anchois 
150 ml sosu pomidorowego 
Świeża bazylia 
Cynamon 
Goździk
Przyprawy: sól, pieprz 
Bułka tarta 
200 g makaronu bucatini

Przygotowanie:

1. Obierz czosnek, drobno go posiekaj i podsmaż na oliwie z oliwek. 

2. Pokrój anchois na kawałki i dodaj do czosnku. Przemieszaj drewnianą łyżką, od czasu do czasu rozgniatając anchois.

3. Kiedy anchois się rozpuszczą, dodaj sos pomidorowy, kilka liści bazylii, szczyptę cynamonu i goździk. Dodaj sól, pieprz do smaku i całość gotuj przez około 10 minut.

4. Na małej patelni podpraż bułkę tartą na złoty kolor.

5. Do gotującej się, osolonej wody wrzuć makaron i gotuj go al dente.

6. Kiedy będzie gotowy, odcedź go, wrzuć na patelnię i wymieszaj z sosem.

7. Rozłóż makaron na talerze i posyp bułką tartą.

Już jest!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù

The post Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem appeared first on kingagajatravels.pl.

Arancino to specjalność kuchni sycylijskiej i najbardziej charakterystyczny przysmak sycylijskiego street food’u. Arancino to ryżowa kulka najczęściej spotykana z mięsnym nadzieniem (al ragù – totalny klasyk), smażona na głębokim oleju. To kwintesencja Sycylii w jednym małym daniu. Coś genialnego!

Historia arancino nie jest taka oczywista. Mimo tego, że ciężko jest znaleźć jakiekolwiek źródła historyczne mówiące o pochodzeniu ryżowych kulek, dużo osób uważa, że arancini to pozostałość po dominacji arabskiej na wyspie. Faktem jest, że to właśnie Arabowie sprowadzili na wyspę takie produkty jak ryż czy szafran. Podobno mieli oni w zwyczaju jadać ryż z szafranem, nałożony na zgięcie w dłoni i doprawiony jagnięciną. To właśnie miało dać początek naszemu dzisiejszemu arancino. 

Użycie panierki w arancino przypisuje się jednak tradycji wywodzącej się z dworu Fryderyka II Hohenstaufa. Podobno był to najlepszy sposób, który zapewniał dobrą konserwację ryżu i nadzienia podczas licznych podróży i wypraw myśliwskich króla. Podkreślam “podobno”, bo to wszystko domysły, których nigdy nie potwierdziły żadne źródła pisane. 

Jak pisał Gambonino da Cremona w XIII wieku w książce “Liber de ferculis”, Arabowie zwykli nazywać wszystkie swoje klopsiki nazwą owocu, który przypominał konkretne danie. A że Sycylia była bogata w drzewa pomarańczowe, stąd i nazwa – arancino. 

No właśnie – arancino czy arancina? Spór o prawidłową nazwę tej ryżowej kulki toczą zaciekle mieszkańcy Katanii i Palermo. Ci pierwsi uważają, że arancino to arancino – rodzaj męski. Wg palermian arancino to arancina, czyli kobieta, rodzaj żeński. A jaka jest prawda? Mimo, że oryginalna nazwa wywodząca się z dialektu sycylijskiego to “arancinu” (rodzaj męski) to okazuje się, że obydwie nazwy są prawidłowe, a swój głos w sprawie zabrała nawet Accademia della Crusca, czyli włoski odpowiednik naszej Rady Języka Polskiego. 

Nie ważne, czy arancino czy arancina – najważniejszy i tak jest ich smak. A ten jest niezapomniany! Poniżej znajdziecie sprawdzony przepis na Arancini al ragù z moimi radami. Koniecznie zróbcie je w domu i dajcie znać, jak Wam smakowały!
W e-booku o kuchni sycylijskiej, który właśnie przygotowuję i którego wydanie zaplanowane jest na wrzesień 2020, znajdziecie jeszcze więcej propozycji nadzienia do arancini. 

Przepis na ARANCINI AL RAGÙ

Kiedyś wydawało mi się, że przygotowanie arancini jest nieziemsko trudne, że to kulinarny odpowiednik fizyki kwantowej. Później, w ramach zachęty, dostałam od mojej teściowej arancinotto, czyli pomocnika każdej sycylijskiej pani domu w robieniu arancini. Jednak zawsze miałam albo za mało czasu, albo za mało chęci, albo brak ochoty na długie stanie w kuchni. 

Zrobienie arancini było jednak jedną z moich kulinarnych ambicji. Wiedziałam, że prędzej czy później i tak je zrobię. I w końcu przyszedł ten moment, kiedy przygotowałam ryż, zrobiłam ragù, wyjęłam z szafki arancinotto i zaczęłam robić kulki. Ich smak od razu przeniósł mnie na Sycylię, a radość i duma z ich własnoręcznego wykonania były nie do opisania. 

Dzisiaj już wiem, że arancini nie są trudne w wykonaniu. Są za to bardzo czasochłonne. Dlatego najlepiej wygospodarować sobie na nie długie sobotnie przedpołudnie i robić wszystko powoli, spokojnie i bez pośpiechu. Trochę tak, jak na Sycylii. Zrobienie arancini można podzielić na 5 konkretnych etapów: przygotowanie ryżu, zrobienie sosu ragù, formowanie kulek, panierowanie i smażenie. Wszystkie etapy znajdziecie dokładnie opisane poniżej. 

Z tego przepisu wyjdzie Wam 12 arancini. Jestem pewna, że będą nieziemsko smakować i że nie ostaną się na długo. 

Składniki na ryż:

500 g ryżu

1,2 litra wody

1 saszetka szafranu

30 g masła

100 g startego parmezanu

Składniki na ragù:

Oliwa z oliwek

1 cebula

½ marchewki (opcjonalnie)

½ łodygi selera (opcjonalnie)

500 g mięsa mielonego (najlepiej wołowo-wieprzowego)

50 ml czerwonego wina 

500 ml passaty pomidorowej

100 g zielonego groszku

Sól, pieprz

Farsz:

1 kulka mozzarelli

Pastella:

200 g mąki

300 ml wody

Sól

Panierowanie i smażenie:

Bułka tarta

1 litr oleju do smażenia

Etap I – RYŻ

1. W dużym garnku zagotuj dobrze posoloną wodę. Wrzuć ryż i gotuj pod przykryciem do całkowitego wchłonięcia się wody, od czasu do czasu mieszając. Przykrycie ryżu podczas gotowania sprawi, że będzie się on lepiej kleił.
2. W międzyczasie w małej miseczce wymieszaj szafran z odrobiną wody.
3. Kiedy ryż będzie gotowy, dodaj do niego szafran, masło (najlepiej pokroić sobie te 30 gr na mniejsze kawałki – masło szybciej się rozpuści) oraz parmezan i wymieszaj wszystko do uzyskania jednolitej, kleistej masy.
4. Przełóż ryż do większego i płaskiego naczynia. Ja wykładam go do niższej części naczynia żaroodpornego, ale równie dobrze można go przełożyć do blaszki do pieczenia. Następnie wyrównaj powierzchnię ryżu, przykryj go folią kuchenną (dzięki temu ryż się nie wysuszy) i odstaw do całkowitego wystudzenia.

Moja rada: jeśli nie masz szafranu, a bardzo chcesz zrobić arancini spróbuj zastąpić go małą ilością kurkumy, jedynie w celu zabarwienia ryżu. 

Etap II – RAGÙ

1. W większym garnku lub na patelni (ja wolę robić ragù w garnku – jest mi łatwiej mieszać wszystkie składniki po dodaniu sosu pomidorowego) podsmaż na oliwie z oliwek pokrojoną w drobną kostkę cebulę. Pokrój w drobną kostkę marchewkę i seler, dodaj do cebuli i podsmaż. Jeśli robię ragù na arancini zazwyczaj nie dodaję marchewki i selera, ale Ty jeśli chcesz, możesz dodać. Ważne, żeby te warzywa były drobno pokrojone.
2. Kiedy warzywa już trochę się podsmażą, dodaj mięso mielone i podsmaż je.
3. Następnie wlej czerwone wino i duś, aż odparuje.
   Moja rada: Jeśli nie masz wina, możesz je zastąpić octem winnym. Dodaj wtedy 2 łyżki stołowe octu winnego i poczekaj aż się zredukuje.
4. Kiedy wino się zredukuje, dodaj sos pomidorowy oraz sól i pieprz do smaku. Wymieszaj wszystko i gotuj ragù na małym ogniu pod przykryciem aż zgęstnieje.
   Moja rada: Ragù do faszerowania arancini nie może być wodniste. Jego konsystencja musi być zwarta i gęsta. 
5. Pod koniec gotowania dodaj zielony groszek i wszystko dokładnie wymieszaj. 
6. Odstaw ragù do wystudzenia.

Z tego przepisu na ragù nafaszerujesz 12 arancini i zostanie Ci jeszcze trochę sosu, który możesz wykorzystać do spaghetti albo do tortellini.

Etap III – FORMOWANIE ARANCINI

1. Na początek przygotuj sobie miseczkę z wodą, w której będziesz zwilżać ręce, kiedy ryż będzie się za bardzo kleił.
2. Pokrój w kostkę mozzarellę.
3. Weź do ręki porcję ryżu (ok. 2 łyżki) i uformuj z niego kulkę lub podłużną łódeczkę. Zrób wgłębienie na środku ryżu i umieść w nim ragù (łyżka farszu jest optymalna) oraz 2-3 kostki mozzarelli. 
4. Nałóż drugą porcję ryżu i zamknij nią arancino. 
5. Uformuj arancino na kształt stożka albo zostaw je w kształcie kulki.

Ciekawostka: Arancino al ragù w kształcie stożka spotkasz na całej Sycylii z wyjątkiem Palermo. W Palermo arancina jest okrągła.

Faza IV – PASTELLA I PANIERKA

1. Do miski wsyp mąkę, dodaj łyżeczkę soli i powoli wlewaj wodę, cały czas mieszając rózgą, żeby nie powstały grudki. Pastella, czyli coś w rodzaju ciasta naleśnikowego, musi mieć lekko wodnistą konsystencję.
   Moja rada: Do pastelli można dodać jajko, ale nie trzeba. Dzięki jajku panierka będzie jeszcze bardziej chrupiąca. 
2. Do drugiej miski wsyp bułkę tartą.
3. Każde arancino obtocz najpierw w cieście, a następnie w bułce tartej. Arancino musi być dokładnie pokryte pastellą i bułką tartą z każdej strony.

Moja rada: Gdzieniegdzie w internecie znajdziesz informacje, żeby panierowane arancino odstawić na 30-40 minut przed smażeniem (żeby panierka dobrze zastygła, a arancino nie rozwaliło się w trakcie smażenia) albo żeby schłodzić je w lodówce lub w zamrażarce. Nie jest to jednak potrzebne. Arancino możesz smażyć od razu po panierowaniu! 

Faza V – SMAŻENIE

1. Do wysokiego garnka wlej olej i podgrzej. Ilość oleju zależy od wielkości garnka, ale generalnie arancini powinny być całkowicie zanurzone w oleju.
2. Gdy temperatura będzie już odpowiednia, włóż arancini do garnka za pomocą łyżki durszlakowej i smaż do uzyskania złocistej panierki. Smaż maksymalnie 2-3 arancini na raz, aby nie obniżyć za bardzo temperatury oleju.
   Moja rada: Czy wiesz, jak sprawdzić, czy temperatura oleju jest odpowiednia? Wrzuć do gorącego oleju mały okruszek chleba. Jeśli zacznie skwierczeć znaczy, że olej jest gotowy do smażenia. 
3. Złote arancini wyłóż na papierowy ręcznik kuchenny, aby odsączyć je z nadmiaru tłuszczu.

Gotowe arancini spożywaj na ciepło albo na zimno. Smacznego!

JUŻ JEST!!!

E-book z przepisami kuchni sycylijskiej!

Znajdziecie w nim aż 100 tradycyjnych i autentycznych przepisów kuchni sycylijskiej, które są efektem moich 8-letnich doświadczeń i przygód związanych z Sycylią. Część przepisów pochodzi z osobistych odkryć i poszukiwań, ale są też takie, których nauczyłam się od mojej sycylijskiej mammy lub znalazłam w starych, sycylijskich książkach kulinarnych.

W e-booku znajdziesz aż 100 przepisów na prawdziwe i autentyczne dania sycylijskie, a wśród nich:

• 12 przepisów na podstawowe sosy, pasty kanapkowe i pesto
• 5 przepisów na przystawki
• 7 przepisów na przekąski
• 4 przepisy na zupy
• 20 przepisów na makarony
• 8 przepisów na dania rybne
• 4 przepisy na dania mięsne
• 18 przepisów na sałatki i dodatki warzywne
• 22 przepisy na ciasta i desery (w tym na genialny, domowy słodki krem pistacjowy!!!)

A najlepsze jest to, że wszystkie potrawy przygotujesz ze składników, które są łatwo dostępne w Polsce.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Kuchnia sycylijska, czyli co zjeść na Sycylii?

Pasta alla Paolina, czyli sycylijski makaron z goździkami i cynamonem

The post Sycylijskie ARANCINI – sprawdzony przepis na arancini al ragù appeared first on kingagajatravels.pl.

Podróż po Toskanii, a konkretnie odwiedzenie regionu winiarskiego Chianti Classico, było moim marzeniem odkąd tylko pamiętam. Toskania jawiła mi się bowiem jako kwintesencja włoskości. Już na samą myśl o tym, że zobaczę na własne oczy te słynne wzgórza porośnięte winoroślami i gajami oliwnymi miałam ciarki na plecach i świeczki w oczach. Dlatego też, gdy w lipcu, siedząc na lotnisku w Bergamo i sącząc kieliszek czerwonego Merlota, doznałam nagle oświecenia, nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Po kilku długich miesiącach zastanawiania się nad tym, jakie jest to moje największe podróżnicze marzenie i jaki kierunek obrać na świętowanie 30 urodzin Toskania i Chianti wydały mi się tak bardzo banalne i zarazem tak okropnie upragnione. 

Objazdówkę po Toskanii planowałam już parę lat temu. Zakupiłam wtedy przewodnik po Florencji i Toskanii, zrobiłam plan całego wyjazdu i… nie pojechałam. Nie znalazłam kompana, z którym mogłabym wyruszyć na odkrywanie tego pięknego regionu. Na kilka dobrych lat zapomniałam więc o tym marzeniu i misternie upchnęłam go w najdalsze zakamarki pamięci. Do czasu, aż zupełnie nagle i niespodziewanie przypomniałam sobie o nim wpatrując się w szeroki pas startowy i majestatyczne góry stojące w oddali.

Po powrocie do domu siadłam do komputera i zabrałam się za planowanie i organizowanie wyjazdu. Najważniejszą rzeczą był oczywiście pobyt w Chianti i degustacja wina w sercu Toskanii.

Region Chianti – gdzie to jest?

Region Chianti znany jest chyba każdemu. To jeden z najstarszych regionów winiarskich we Włoszech, znajdujący się w środkowej Toskanii.

Wyróżniamy region Chianti, który tworzą następujące podobszary (zwane sottozone Chianti): Colli Aretini, Colli Fiorentini, Colline Pisane, Colli Senesi, Montalbano, Montespertoli, Rùfina oraz region Chianti Classico.

Obszar regionu Chianti rozciąga się przez sześć toskańskich prowincji: Florencję, Sienę, Pizę, Pistoię, Prato i Arezzo, natomiast Chianti Classico leży na pięknych wzgórzach, porośniętych winoroślami między Florencją a Sieną. To właśnie ten teren jest tym najbardziej znanym i cenionym w świecie winiarskim, z którego pochodzi najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Mówiąc o regionie Chianti i Chianti Classico należy wspomnieć o dwóch istotnych datach i wydarzeniach dla tego terytorium. Pierwszym z nich jest wydanie w 1716 roku przez wielkiego księcia Toskanii Kosmę III Medyceusza edyktu, w którym jasno zdefiniował on granice obszaru produkcji Chianti. Teren ten rozciągał się między Florencją a Sieną, a w jego skład wchodziły dzisiejsze gminy Gaiole, Greve, Castellina, Radda oraz po części takie gminy jak Barberino Val d’Elsa, Castelnuovo Berardenga, Poggibonsi, San Casciano i Tavarnelle Val di Pesa.

Drugą ważną datą jest rok 1932 kiedy to rząd włoski ustanowił dekret ministerialny, w którym odróżnił Chianti produkowane na swoim historycznym obszarze (czyli w Chianti Classico) od zwykłego wina Chianti. Od tamtej pory mamy wino Chianti, produkowane poza granicami geograficznymi “Chianti”, czyli na obszarze bardziej rozległym co widać na poniższej mapie, oraz wino Chianti Classico, produkowanie tylko i wyłącznie w granicach historycznego obszaru “Chianti”.

Chianti a Chianti Classico

Wino Chianti to synonim czerwonych win słonecznej Italii. Wiadomo, że jest to wino czerwone, wytrawne, produkowane w Toskanii, o cierpkim i lekko kwaskowym smaku. Ale… Chianti Chianti nierówne. 

Wino Chianti Classico produkowane jest tylko i wyłącznie na historycznym terenie Chianti, leżącym na toskańskich wzgórzach między Florencją a Sieną. Dokładnie ujmując, obejmuje on terytorium 4 głównych gmin, które znajdują się w granicach historycznego stowarzyszenia Gallo Nero. Są to Greve in Chianti, Radda in Chianti, Castellina in Chianti oraz Gaiole in Chianti. Dopisek w nazwie “in Chianti” oznacza właśnie to, że są to historyczne tereny wina Chianti Classico.

Wino Chianti Classico powstaje ze szczepu winorośli sangiovese. Aby wino mogło nosić nazwę “Classico”, zawartość szczepu sangiovese musi wynosić od co najmniej 80% do 100%. W maksymalnym, 20% odsetku innych odmian czerwonych winorośli mogą się znaleźć włoskie canaiolo, colorino, ciliegiolo, pugnitello lub międzynarodowe cabernet sauvignon oraz merlot.

Chianti Classico to wino o najwyższej denominacji, czyli DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). Każda butelka Chianti Classico posiada na szyjce charakterystyczny znaczek z czarnym kogutem, który jest symbolem konsorcjum opiekującym się winem Chianti Classico, a tym samym jest symbolem tego wina. Dlatego też jeśli widzicie na butelce naklejkę z kogutem, a nie widzicie oznaczenia denominacji DOCG, możecie być spokojni. Już sam symbol koguta informuje o tym, że pijecie najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Wino Chianti produkowane jest na terenie kilku toskańskich prowincji. Możemy mieć zatem Chianti Colline Pisane, Chianti Colli Fiorentini, Chianti Rùfina czy Chianti Colli Senesi. Wino Chianti również zawiera denominację DOCG, ale jeśli chodzi o smak i aromat jest ono znacznie uboższe (żeby nie powiedzieć gorsze) niż Chianti Classico. Głównym szczepem wchodzącym w skład Chianti DOCG jest również sangiovese. Jego zawartość musi wynosić co najmniej 70-75% (różne źródła podają różne wartości). W pozostałym odsetku procentowym mogą znaleźć się te same domieszki szczepów, co w Chianti Classico (canaiolo lub cabernet sauvignon). Co ciekawe, w produkcji wina Chianti dopuszcza się stosowanie domieszki białych odmian (np. malvasia), których ilość nie może jednak przekroczyć 10%.

Gallo Nero, czyli dlaczego czarny kogut jest symbolem Chianti Classico?

Degustując wino Chianti Classico napewno zauważyliście, że na butelce widnieje znak czarnego koguta. Gallo Nero, czyli czarny kogut, to oficjalny symbol wina Chianti Classico. Tak naprawdę wino to nie musi mieć żadnego oznaczenia denominacji, gdyż sama naklejka z kogutem informuje nas, że pijemy Chianti Classico DOCG.

Pewnie zastanawiacie się, skąd wziął się ten kogut i dlaczego właśnie ten nielot jest symbolem wina. Z Gallo Nero wiąże się dosyć ciekawa legenda. Mówi się, że w czasie średniowiecznych walk między Florencją a Sieną te dwa państwa toczyły między sobą krwawe boje. To właśnie obszar Chianti, który leżał pomiędzy obydwoma państwami, był ciągłym tematem ich sporów. Aby zakończyć walki, zdecydowano się raz na zawsze ustalić ostateczną granicę między Florencją a Sieną.

Ustalono więc, że ze stolicy każdego państwa wyruszą rycerze na koniach (jeden z Florencji, jeden ze Sieny), a miejsce, w którym się spotkają będzie symbolizować przebieg granicy. Rycerze mieli wyruszyć o bladym świcie, a początkiem ich startu miało być pianie koguta. Zarówno Florentczycy, jak i Sieneńczycy, uważali, że wybranie najlepszego rycerza i konia to podstawa, ale jeszcze ważniejszą rzeczą jest wybranie idealnego koguta. Sieneńczycy wybrali białego koguta, którego “faszerowali” jedzeniem wierząc, że będzie śpiewać jeszcze donośniej. Florentczycy natomiast, wybrali czarnego koguta, którego trzymali w ciemnej klatce i którego głodzili, nie dając mu nic do jedzenia.

W dniu startu to właśnie czarny kogut, umęczony z głodu, zaczął piać na długo przed świtem, co pozwoliło rycerzowi z Florencji na wcześniejsze wyruszenie z miasta. Biały kogut Sieneńczyków spał sobie w najlepsze i zaczął piać dopiero, gdy zrobiło się widno. Rycerzowi ze Sieny udało się przebyć jedynie 12 km, gdzie w Fonterutoli (pod Sieną) spotkał rycerza z Florencji. Tym samym region Chianti przeszedł w całości w posiadanie Republiki Florenckiej.

Dziś czarny kogut to również symbol konsorcjum “Consorzio Vino Chianti Classico”, które czuwa nad właściwą produkcją wina Chianti Classico. 

Winnica rodziny Mazzarini

Winnica rodziny Mazzarini – Poggio Amorelli – to piękne i magiczne miejsce położone w samym sercu regionu Chianti Classico, zaledwie kilka kilometrów od centrum miasteczka Castellina in Chianti. Wzgórza porośnięte winoroślami, niezapomniane toskańskie krajobrazy oraz unoszący się zapach produkowanego wina Chianti sprawiają, że można zapomnieć tu o bożym świecie. 

Winnicę rodziny Mazzarini wybrałam na moją urodzinową degustację z kilku względów.
Po pierwsze, była to jedna z cantin, która została mi polecona przez znajomych sommelierów. Opisywali ją oni jako małe, ale przytulne miejsce, w którym zawsze znajdzie się ktoś, kto chętnie opowie o winach i oprowadzi po winiarni.
Po drugie, winiarnia Mazzarini jest w Toskanii znana, ale jest jednak dużo bardziej kameralna niż tacy potentaci jak słynna Ricasoli czy Mazzei.
Po trzecie, “Poggio Amorelli”, gdzie powstaje wino Mazzarini, jest totalnie rodzinne. W winiarni pracuje cała rodzina – Marco Mazzarini dogląda pracy oraz sprawdza przebieg produkcji wina, jego żona Adriana zarządza rezerwacjami i administruje pracę biurową, a najstarszy syn i córka również pomagają rodzicom w prowadzeniu biznesu. Dodatkowo, pracujący tu sommelierzy, kucharze oraz osoby, odpowiedzialne za produkcję najlepszego wina sprawiają wrażenie, jakby byli jedną wielką rodziną. Odnoszą się do siebie z szacunkiem, świetnie się czują w swoim towarzystwie i widać, że lubią spędzać ze sobą czas, oddając się jednej wspólnej pasji.
A po czwarte, winnica rodziny Mazzarini skończyła w tym roku, tak samo jak ja, 30 lat. I to właśnie ta informacja była tą, która przesądziła o wyborze tego miejsca na świętowanie moich urodzin. 

Zwiedzanie winnicy i degustacja wina w Toskanii u rodziny Mazzarini

Na zwiedzanie winnicy rodziny Mazzarini spóźniliśmy się jakieś 20 minut. Nie z własnej winy, oczywiście! Zatrzymał nas orszak pogrzebowy idący główną i zarazem jedyną drogą z Castelliny w kierunku Raddy.

Po przybyciu na miejsce, naszą dwójkę przejął przemiły sommelier Gianluigi, który od razu przeszedł do sedna i zaczął nam przybliżać wszystkie etapy powstawania wina w cantinie Mazzarini. Nasza degustacja wina w Toskanii odbyła się w połowie września, czyli w momencie, gdy vendemmia (zbiór winogron) trwa w najlepsze. Tuż po objaśnieniu pierwszych kroków produkcji wina, mieliśmy okazję na własne oczy zobaczyć ich przebieg. Traktor pełen świeżo zebranych winogron podjechał właśnie do maszyny, która mechanicznie rozgniata owoce, oddzielając tym samym sok od skórek i szypułek. Dla osoby, która od zawsze marzyła o odwiedzeniu winnicy ten widok był niesamowity.

Następnie przeszliśmy do wnętrza winiarni, słuchając wyjaśnień o kolejnych etapach procesu produkcji wina – fermentacji, dojrzewaniu i butelkowaniu. Na sam koniec udaliśmy się do miejsca, w którym przechowywane są zabutelkowane wina. Widok ścian wypełnionych butelkami Chianti Classico był niezwykły i… niecodzienny. 

Koniec zwiedzania winnicy zakończyliśmy degustacją, która odbyła się na tarasie. Rozciągał się stąd fantastyczny widok na wzgórza porośnięte winoroślami.
Zarezerwowana przeze mnie degustacja przewidywała spróbowanie 6 rodzajów win, zarówno białych, jak i czerwonych. Były to:

• Vermentino Spumante extra dry,
• Vermentino fermo IGT,
• Morellino di Scansano DOCG,
• Chianti Classico DOCG,
• Chianti Classico Riserva DOCG,
• Super Toscano IGT.

Podczas degustacji wina dostaliśmy do posmakowania przekąski, na które składały się lokalne produkty. Wśród nich była na przykład oliwa z oliwek extravergine wyrabiana przez rodzinę Mazzarini, ocet balsamiczny, oliwa truflowa (niebo w gębie!!!), toskańskie wędliny i sery, słodkie wino deserowe vinsanto wraz z ciasteczkami Cantuccini oraz lokalna grappa.

Przewidywany czas na zwiedzanie winnicy i degustację wina u rodziny Mazzarini to 1,5 godziny, ale nasza wizyta w winiarni przeciągnęła się do… równych 3 godzin. Wiecie, jak to jest – czas tak szybko płynie w doborowym towarzystwie. Gianluigi, nasz sommelier, opowiadał nam historię wina Chianti, dzielił się z nami ciekawostkami winiarskimi oraz odpowiadał na wszystkie nasze pytania.

Na koniec podszedł do nas Marco Mazzarini, właściciel tego pięknego miejsca. Przywitał się i zamienił z nami parę słów, opowiadając jak stworzył swoją cantinę oraz pokazując nam bio ogródek, który znajduje się na terenie winiarni.

Mimo wielu niespodziewanych momentów i zaskakujących sytuacji, nie mogłam sobie lepiej wymarzyć dnia moich 30 urodzin. Dawka wielu cennych winiarskich informacji i ilość dobrego wina, jaką wypiłam będzie mi towarzyszyć we wspomnieniach jeszcze przez długi czas.

Jeśli szukacie praktycznych informacji na temat degustacji wina w winnicy rodziny Mazzarini lub w innych winiarniach produkujących Chianti Classico, w poniższym artykule znajdziecie najlepsze i najbardziej znane miejsca, które mają świetną ofertę degustacyjną.

http://kingagajatravels.pl/degustacja-wina-w-toskanii/

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

The post Chianti Classico w toskańskiej winnicy, czyli degustacja wina w Toskanii appeared first on kingagajatravels.pl.

Jak wiecie, albo zdążyliście już zauważyć, lokalne smaki są dla mnie niezwykle ważne. W przypadku podróży przez żołądek można trafić nie tylko do serca, ale i poznać historię czy kulturę danego miejsca. Tak, lokalna kuchnia to jest to!

Wyjazd do Toskanii ciekawił mnie nie tylko od strony kulturowej czy architektonicznej. Byłam ciekawa, jak smakuje Toskania, z czym i jak się ją je. Pewnie pomyślicie, że przecież kuchnia włoska to “pizza, pasta, tiramisù”, wszędzie to samo. Otóż nie, kuchnia każdego regionu Włoch jest inna, zupełnie inna. Łączą je niektóre składniki, ich jakość czy niesamowity smak, ale różni bardzo wiele. Jak bardzo? Spójrzcie tylko na to, co oferuje kuchnia sycylijska czy kuchnia bergamasca. Całkowicie inne smaki, ten sam kraj i naród.

Kuchnia Toskanii jest prosta, łatwa do przyrządzenia, ale też niezwykle wymagająca i aromatyczna. Jakość składników i sposób przyrządzania są niezwykle ważne. Królują tu mięsiwa (befsztyk, dziczyzna, drób), ryby, sery owcze, kasztany, oliwa z oliwek i tysiące rodzai fasoli. W końcu Toskańczycy nazywani są “mangiafagioli“, czyli “ci, którzy jedzą fasolę”. Aby się o tym przekonać, wystarczy wejść do jakiegokolwiek sklepiku z warzywami i spojrzeć w kierunku worków ze strączkami.

Będąc w Toskanii nie mogłam sobie odmówić skosztowania tutejszych potraw czy deserów. Zajadałam się nimi całymi dniami. Miałam też duże szczęście, bo zostałam zaproszona na kolację, na którą potrawy przygotowała prawdziwa mamma toscana. Wrażenia? Niebo w gębie! Co ciekawego i specyficznego można zjeść w Toskanii? Oto lista potraw, których koniecznie musicie spróbować, będąc w tej części Włoch.

Kuchnia toskańska – co spróbować?

1. Pane toscano, czyli chleb toskański (bez soli)

Zarówno w Toskanii, jak i w całych Włoszech, chleb podawany jest do każdego dania. W każdym regionie może on smakować całkiem inaczej, ale ten toskański jest szczególny – w jego przepisie nie ma soli. Dlaczego? W zamierzchłych czasach sól była w Toskanii produktem luksusowym, dlatego też nie dodawano jej do wyrobu chleba. Dzisiaj o sól nie trudno, ale receptura pane toscano (inna nazwa pane sciocco) została niezmieniona.

Chleb toskański świetnie uwydatnia smak wędlin, serów czy potraw, z którymi jest podawany.

2. Crostini (con fegatini di pollo oraz con lardo)

Crostini to małe grzanki z pieczywa, które w Toskanii podawane są z pastą z wątróbki drobiowej (con fegatini di pollo) lub ze słoniną (con lardo).

Obydwa rodzaje crostini są ciekawe w smaku. Moje serce podbiła jednak pasta z wątróbki, która jest niezwykle kremowa i świetnie przyprawiona.

3. Zuppa ribollita

Toskania to królestwo gęstych i pożywnych zup. Jedną z najbardziej popularnych jest zuppa ribollita, czyli ponownie ugotowana, w skład której wchodzi kapusta, fasola oraz chleb. Gotuje się ją w ogromnym glinianym naczyniu, najlepiej przez 2-3 dni z rzędu, dzięki czemu jest jeszcze bardziej aromatyczna. Stąd też pochodzi jej nazwa – ribollita.

4. Cecina

Toskański rodzaj pizzy, do której wykorzystuje się mąkę z ciecierzycy. Cecina, tak prosta i nowa w smaku, zajmuje wysokie miejsce na liście moich ulubionych toskańskich przysmaków. Zajadałam się nią co drugi dzień i dzisiaj mogę tylko wspominać jej pyszny smak.

Jeśli będziecie mieć możliwość spróbowania kawałka ceciny (najczęściej sprzedawana jest na kawałki), koniecznie się na nią skuście. Nie pożałujecie.

Cecina, żółta pizza z mąki z ciecierzycy

5. Bistecca alla Fiorentina

Befsztyk po florencku to toskański klasyk. Gruby i krwisty kawał mięsa przygotowuje się tylko i wyłącznie z lokalnej odmiany bydła rasy chianina (z okolic Chianti). Każda porcja musi ważyć co najmniej 450 gramów, przy czym zazwyczaj dostaje się około kilogramowy kawał steku.

W restauracjach można zamówić też Tagliata alla Fiorentina. Jest to ten sam rodzaj mięsa, co w przypadku befsztyku. Dostajemy go jednak z kością i już pokrojonego na mniejsze plasterki.

6. Tortelli, tordelli lucchesi

Tortelli (w Lukce mówi się tordelli) to toskańskie pierożki z nadzieniem mięsnym lub z ricotty (nadzienie zależy od kucharza) z mięsnym sosem ragù.

7. Fagioli all’uccelletto

Toskańska odpowiedź na naszą polską “fasolkę po bretońsku”. Do przygotowania fagioli all’uccelletto potrzeba fasoli cannellini (mała, biała fasolka), sosu pomidorowego oraz kiełbasy. Danie doprawiane jest szałwią, czosnkiem i standardowo solą i pieprzem.

8. Sery, sery, sery

Toskania słynie z fantastycznych serów owczych. Warto spróbować Pecorino Toscano (słony, idealny do czerwonego wytrawnego wina), Marzolino z okolic Chianti, sera caciotta toscana czy ricotty. 

W sklepach z lokalnymi wyrobami można znaleźć Pecorino truflowe, z rozmarynem, z dodatkiem peperoncino czy zawinięty w liście winogron. Spróbujcie ich z miejscową konfiturą z fig, pomarańczy lub z miodem. Ten smak jest niezapomniany!

9. Cantuccini z Vin Santo

Cantuccini to twarde i kruche ciasteczka z dodatkiem migdałów, oryginalnie wywodzące się z Prato. Podaje się je ze słodkim winem Vin Santo, w którym moczy się ciasteczka.
Cantucci są świetnym pomysłem na prezent z Toskanii. 

10. Torta co’ becchi

Ten rodzaj tortu wywodzi się z Lukki i zjecie go tylko w tym mieście. W jego skład wchodzą liście buraka, czerstwy chleb, rodzynki, cynamon i orzechy piniowe. Wiem, jak to brzmi, ale uwierzcie mi na słowo – torta co’ becchi smakuje niesamowicie i świetnie łączy w sobie słodki i słony smak. 

11. Castagnaccio

Ciasto kasztanowe wyrabiane z mąki kasztanowej z rodzynkami, orzeszkami piniowymi oraz rozmarynem.
W Toskanii kasztany są bardzo popularne. Bardzo często można tu spotkać chleb z mąki kasztanowej czy z placuszki kasztanowe ze słodką ricottą (necci). 

12. Wino

Nie od dziś wiadomo, że najlepsze włoskie wino pochodzi właśnie z Toskanii (z Sycylii też).
Będąc tu, koniecznie trzeba spróbować tego trunku. Do najlepszych win toskańskich należą: czerwone klasyczne Chianti, Brunello z Montalcino, Sangiovese, Montepulciano d’Abruzzo, Vino Nobile di Montepulciano, Carmignano, Vernaccia di San Gimignano czy słodkie Vin Santo.
Warto spróbować również mniej znanego, ale równie smacznego wina z Montecarlo. 

Większość win z Toskanii posiada certyfikowane oznaczenia pochodzenia. Są to skróty DOC (Denominazione d’Origine Controllata) oraz DOCG (Denominazione d’Origine Controllata e Garantita). Ten ostatni oznacza najwyższą jakość produktu. 

To oczywiście nie wszystkie toskańskie smaki, jakie istnieją, a jedynie te, których udało mi się spróbować i które mogę Wam polecić z ręką na sercu. Przy okazji następnej wizyty do Toskanii skuszę się na kolejne potrawy i z pewnością dopiszę je do tej listy. 

Byliście kiedyś w Toskanii? Co Wam najbardziej smakowało albo jaki smak najbardziej Was zaskoczył?

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

The post Kuchnia toskańska, czyli potrawy, których musisz spróbować appeared first on kingagajatravels.pl.

W moim domu, a raczej w domu moich rodziców, nie było nigdy tradycji pieczenia pierniczków. Mama piekła co prawda taki prawdziwy, pyszny piernik z korzennymi przyprawami, kakao i orzechami, ale na pierniczki nigdy nie było czasu. Już w pierwszym roku po przeniesieniu się na swoje stwierdziłam, że chcę rozpocząć u nas pierniczkową tradycję. I tak też się stało.

Kot co roku nie może doczekać się momentu, w którym z piekarnika wyjdzie pierwsza blacha smakołyków. A gdy ciasteczek ubywa tłumaczy, że to nie on, a myszy, które harcowały w nocy. Daję się na to nabrać, mimo że dobrze znam te “myszy”. Mają 1,80 metra wzrostu, sycylijski rodowód, mówią łamaną polszczyzną i same chętnie pomagają podczas pieczenia.

Poniższy przepis na pierniczki jest niezwykle banalny i, co tu dużo mówić, idealny. Nie ma szans, żeby coś Wam nie wyszło. Pierniczki są pyszne i kruche, a po kilku dniach zaczynają być jeszcze bardziej aromatyczne i mięciutkie. Warto zrobić je na kilka dni przed świętami, chociaż ryzykujecie, że nie przetrwają do świąt.
A co jeśli zapomnicie o ich przygotowaniu odpowiednio wcześnie? Nic straconego! Pierniczki z tego przepisu nadają się również do natychmiastowego spożycia.

Składniki:

• 1 jajko
• 550 g mąki (ja daję zwykłą mąkę pszenną)
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 opakowanie przyprawy do piernika
• 2/3 szklanki cukru
• 150 g masła
• 1,5 szklanki miodu
• 1 łyżeczka cynamonu (można pominąć)
• 2 łyżki ciemnego kakao

Przepis:

1. Do małego rondelka wrzucamy masło, cukier oraz miód i podgrzewamy, czekając aż się masło się roztopi i wszystkie składniki się połączą.
2. Do oddzielnej miski wsypujemy mąkę, proszek do pieczenia, przyprawę do piernika, cynamon, kakao i wybijamy jajko. Mieszamy wszystko, a następnie wlewamy przestudzoną masę z rondelka.
3. Wszystkie składniki mieszamy razem aż do otrzymania jednolitego ciasta. Jeśli ciasto jest za bardzo klejące, podsypujemy je mąką. 
4. Dzielimy ciasto na kilka fragmentów i rozwałkujemy każdy kawałek. Podsypujemy mąką, żeby nie kleiło się do stolnicy i wałka.
5. Wycinamy wzory foremkami do ciasteczek. 
6. Na wyłożonej papierem blaszce układamy pierniczki i pieczemy je max. 8 minut w piekarniku nagrzanym do 180°C.
7. Wystudzone pierniczki możemy udekorować lukrem. Ja zostawiam je bez żadnej dekoracji. Nie lubię lukru i uznaję, że to dodatkowe i bardzo zbędne kalorie.

Pierniczki są pyszne, do schrupania od razu po wyciągnięciu z piekarnika. Warto jednak poczekać kilka dni aż zmiękną i będą jeszcze bardziej korzenne.

Smacznego!

Dajcie znać, czy robiłyście pierniczki z tego przepisu. Jak Wam wyszły? Jeśli uważacie ten przepis za przydatny, podzielcie się nim w Waszych mediach społecznościowych. Będzie mi niezmiernie miło 🙂 

The post Przepis na najlepsze świąteczne pierniczki na Boże Narodzenie appeared first on kingagajatravels.pl.

Kuchnia marokańska to jedna z najbardziej aromatycznych kuchni świata. Zachwyca przyjezdnych i sprawia, że Marokańczycy są z niej bardzo dumni.
Na kuchnię marokańską (oraz na historię kraju) ogrowny wpływ wywarły obce kultury, które zamieszkiwały i panowały na tych terenach. Swoje piętno odcisnęli oczywiście Berberowie i Arabowie, których smaki przewodzą w kuchni marokańskiej. Wyczuwalne są też wpływy hiszpańskie, brytyjskie, śródziemnomorskie oraz francuskie.
Po kuchni śródziemnomorskiej Marokańczycy odziedziczyli oliwki, oliwę z oliwek, cytrusy czy świeże warzywa (takie jak bakłażan, pomidor czy cukinia). Wpływ Francji można zauważyć na przykład w typowo słodkim śniadaniu, na które składa się kawa z mlekiem, słodki rogalik, jogurt lub naleśnik z marmoladą.

Chcąc opisać kuchnię Maroka w kilku słowach należałoby powiedzieć: kuskus, oliwa z oliwek, orzechy, daktyle, strączki i aromatyczne przyprawy. Spośród tych ostatnich Marokańczycy uwielbili sobie kolendrę, kardamon, czosnek, paprykę oraz miętę, która jest podstawą tradycyjnego napoju Berber Whisky. 

Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że kuchnia Maroka jest niezwykle aromatyczna i bogata w smaki. Co najlepsze, rzadko się nudzi i wspaniale smakuje. Poniżej mała podpowiedź dla tych, którzy chcą się dowiedzieć, co warto zjeść, będąc w Maroku.

1. Tadżin

Narodowa potrawa Maroka, której trzeba spróbować. Tadżin to danie przypominające gulasz, które przygotowuje się w naczyniu o takiej samej nazwie. Robi się je z mięsa i warzyw z dodatkiem orzechów lub suszonych owoców.
Tak naprawdę każdy tadżin (jego smak i dodane składniki) zależy od osoby, która go przygotowuje. Każda gospodyni domowa i każdy szef kuchni mają swoje własne przepisy na tadżiny odziedziczane z pokolenia na pokolenie. Marokańskie przysłowie mówi, że “Nie ma dwóch takich samych tadżinów” i trudno się z nim nie zgodzić.

Do tadżinu używa się mięsa drobiowego, jagnięciny lub wołowiny, dodaje się warzywa oraz orzechy. Najbardziej klasyczny smak tej potrawy to połaczenie jagnięciny, daktyli i migdałów lub mięsa z kurczaka, oliwek i kiszonej cytryny. Danie podaje się wraz z kuskusem lub tutejszym chlebkiem typu pita.

Najlepszy tadżin jaki jadłam w Marrakeszu był przygotowany z wołowiny z dodatkiem suszonych śliwek i migdałów. Drugi niezapomniany smak to kurczak, zielony groszek, oliwki oraz kiszone cytryny.

Jeśli macie możliwość spróbowania tadżina ugotowanego przez prawdziwą, marokańską gospodynię domową, nie zastanawiajcie się dwa razy. W riadzie, w którym mieszkaliśmy, skorzystaliśmy z oferty kolacji przygotowywanych przez tutejsze gospodynie. Smaku tych potraw nigdy nie zapomnę. Były one niesamowicie aromatyczne i smakowały obłędnie. Dania z restauracji kompletnie się do nich nie umywały.

2. Kuskus 

Maroko kaszą kuskus stoi. Wariacji na jej temat można znaleźć naprawdę sporo, ale tradycyjnie jest ona podawana z gotowanymi warzywami, mięsem oraz bulionem, którym można sobie podlać każdą porcję. Marokański kuskus jest sypki i bardzo sycący. Lepiej wziąć dużą porcję na dwie osoby, niż zostawić pół dania na talerzu.

3. Szaszłyki z baraniny 

Szaszłyki mięsne (najczęściej z baraniny, ale można dostać też z kurczaka i wołowiny) to jedna z popularniejszych marokańskich propozycji na obiad. Do dobrze przyprawionego i zgrillowanego mięsa dostaniecie frytki lub ryż (w bardziej turystycznych restauracjach), kuskus oraz tutejsze sałatki.

4. Marokańskie sałatki 

Może niektórzy z Was stwierdzą, że nie ma się czym zachwycać, w końcu sałatka to sałatka. Ja też tak pomyślałam w momencie, gdy do pierwszej kolacji podano nam zwykłą mieszankę z cebuli, ogórka i pomidora. Na szczęście marokańskie smaki potrafią pozytywnie zaskoczyć. Nawet najprościej wyglądająca sałatka smakuje tutaj całkowicie inaczej. To wszystko za sprawą licznych przypraw, które są do niej dodawane.

5. Zupa harira 

Najlepsza i najbardziej pożywna zupa Maroka. Przygotowana na bazie mięsa z ciecierzycą, soczewicą, pomidorami, przyprawiona kolendrą, kuminem i podawana w towarzystwie daktyli.
Harira jest tradycyjnie gotowana w okresie Ramadamu. Można jej spróbować w restauracjach oraz na kulinarnych bazarach.

6. Owoce morza 

Świeże ryby i skorupiaki są podstawą kuchni zachodniej części Maroka. Smażone ryby, grillowane owoce morza czy zupa ze ślimaków nie powinna tu nikogo dziwić.
Podczas pobytu w Maroku odwiedziliśmy miasteczko Esaouira i w tutejszej przyportowej restauracji skusiliśmy sie na obiad na bazie owoców morza. Coś cudownego!

Arabska Coca-Cola i owoce morza

7. Marokańskie desery i słodkości 

Wszystkie tradycyjne ciasta i desery, z które można zjeść w Maroku są dla zwykłego śmiertelnika z północy Europy po prostu za słodkie. Marokanskie słodkości ociekają miodem lub lukrem i najczęściej są nadziewane orzechami, bakaliami lub daktylami.
Najpopularniejszymi ciastkami są Makrout, czyli ciasteczka z semoliny nadziewane daktylami, a po usmażeniu maczane w miodzie, Kaab el Ghazal („rogi gazeli”, czyli migdałowe ciasteczka obtoczone w cukrze pudrze) oraz Chebakia – marokańskie ciasteczka z miodem i sezamem.

Najdziwniejsza w smaku była dla mnie pastilla, czyli słodkie ciasto francuskie zawijane i nadziewane mięsem mielonym, orzechami i cynamonem.

8. Berber Whisky 

Nie, to nie berberski napój na bazie wysoko alkoholowego trunku. Berber Whisky to nazwa tutejszej tradycyjnej herbaty miętowej, która podawana jest wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. Herbatę uzyskuje się z parzenia zielonej herbaty typu gunpowder ze świeżymi liśćmi mięty. Można ją posłodzić cukrem lub miodem (z miodem smakuje lepiej). Marokańczycy wierzą, że picie hebaty łagodzi odczuwanie wysokiej temperatury.

Picie Berber Whisky w Maroku to swojego rodzaju kultura. Tutaj podczas spotkań (tych prywatnych czy biznesowych) zamawia się właśnie herbatę. W tradycyjnych domach podejmowanie gości tym napojem oznacza ogromny szacunek do drugiej osoby. Odmówienie jej wypicia może być odebrane jako obraza gospodarza. Jeśli zostaniecie zaproszeni do marokańskiego domu i dostaniecie herbatę tak słodką, że nie będziecie w stanie jej wypić, nie myślcie, że to faux pas popełnione przez gospodarza. Im słodsza herbata, tym większy wyraz szacunku dla gościa.

9. Sok ze świeżych pomarańczy 

Można go dostać na każdym większym placu oraz na suku (marokański targ). Kosztuje grosze, a smakuje wybornie.

Typowe marokańskie wózki, przy których sprzedaje się sok pomarańczowy

Jest jeszcze mięso z wielbłąda, które podobno uważane jest za jedno z najlepszych na świecie. Niestety, nie miałam okazji go spróbować, więc nie mogę się wypowiedzieć na jego temat.

Większość restauracji oferuje w swoim menu powyższe dania. Jednakże, jeśli chcecie spróbować jak naprawdę smakuje Maroko, zejdźcie z turystycznego szlaku. Najłatwiejszym sposobem na to będzie skosztowanie tutejszej kuchni na suku, typowym targu marokańskim.

W Marrakeszu najpopularniejszym miejscem, gdzie można dostać lokalną kuchnię jest plac Jemaa el-Fna, na którym tuż po zmroku otwierają się stragany z lokalnym jedzeniem (taki ichniejszy street food). Można tu zjeść szaszłyki z baraniny z cebulą i papryką, tadżin, kaszę kuskus z warzywami czy harirę. Hałas i zapachy tu panujące mówią tylko jedno: “tu się smakuje prawdziwe Maroko”. W całym tym wieczornym gwarze nawet naganiacze już tak bardzo nie przeszkadzają.

A jeśli zostaniecie zaproszeni do marokańskiej rodziny na obiad lub kolację (a także jeśli jecie posiłki w riadzie, w którym mieszkacie), uważajcie, aby nie zostawić resztek posiłku na talerzu. W Maroku powinno zjadać się wszystko, do końca. Za niegrzeczne uznaje się tu nieskończenie posiłku. Pozostawienie ostatniego kęsa na talerzu jest odbierane jako obrazę lub oznakę, że posiłek nie smakował. Nie, to nie żarty. Sama zostałam upomniana pierwszego dnia, że w Maroko zjada się wszystko, co zostanie podane.

Mam nadzieję, że powyższe informacje będą dla Was przydatne. Jeśli podobał Wam się ten artykuł i uważacie, że jest wartościowy, wyślijcie go w świat i podzielcie się nim w Waszych mediach społecznościowych.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać
Maroko – praktyczne informacje

The post Maroko od kuchni, czyli co warto zjeść w Maroku appeared first on kingagajatravels.pl.