Włoskie filmy kręcone na Sycylii

Podobnie jak w przypadku artykułu z filmami, które można uznać za klasyki kina włoskiego, tak i tym razem, przy okazji filmów kręconych na Sycylii, postanowiłam ułożyć je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Każdy z nich jest inny, ale każdy na swój sposób obrazuje i opowiada o Sycylii. Nie są to wszystkie filmy kręcone na Sycylii (tych jest całe multum), a jedynie te, które są w jakiś sposób wartościowe, które warto znać i zobaczyć. 

Filmy o mafii sycylijskiej, które były kręcone na Sycylii znajdziecie tutaj. 

Ziemia drży (1948)

“Ziemia drży” (“La terra trema: Episodio del mare”) to dzieło Luchino Viscontiego, które zaliczane jest do jednych z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. Obraz został nakręcony w Aci Trezza pod Katanią i był inspirowany powieścią Vergi “Rodzina Malavogliów”.

Film opowiada o życiu, problemach i biedzie mieszkańców tej rybackiej wioski. Głównym bohaterem jest rodzina Valastro. ‘Ntoni, czyli najstarszy syn Antonio, ma dość biedy i niesprawiedliwości. Buntuje się on przeciwko wielkim handlarzom ryb, co nie przynosi jego rodzinie nic dobrego. Próba rewolty zostaje zgaszona przez przyzwyczajenia i lokalne tradycje.

W filmie Viscontiego wystąpili aktorzy-amatorzy, prawdziwi rybacy i mieszkańcy wioski Aci Trezza, którzy posługują się tylko i wyłącznie dialektem sycylijskim. Co ciekawe, “Ziemia drży” miała być pierwszą częścią Trylogii Sycylijskiej Viscontiego, a trylogia ta miała opowiadać o życiu i biedzie mieszkańców słonecznej wyspy.

“Ziemia drży” to film ciężki, ale zdecydowanie jeden z moich ulubionych. Warto go obejrzeć chociażby dlatego, aby zobaczyć jak dawniej wyglądało życie na Sycylii.

Stromboli, ziemia Boga (1953)

Dramat Roberto Rosselliniego “Stromboli, ziemia Boga” opowiada historię młodej Litwinki Katrin (w tej roli Ingrid Bergman), która podczas pobytu w obozie dla uchodźców poznaje żołnierza Antonio. Pochodzący ze Stromboli Antonio stara się o rękę Katrin, a gdy ta w końcu przyjmuje jego zaręczyny, pobierają się i przeprowadzają na wyspę. Od tej pory Katrin stara się dopasować do tempa i stylu życia, który obowiązuje na wyspie, ale co chwilę narusza lokalne zasady moralne.

Film Rosselliniego świetnie obrazuje dawne życie mieszkańców Stromboli. Ich tradycje, przyzwyczajenia, wierzenia oraz ich miłość do własnej ziemi. W filmie pokazano również jak wyglądała kiedyś ewakuacja z wyspy podczas wybuchu wulkanu czy połów tuńczyka (słynna sycylijska mattanza). Rosselliniemu udaje się również pokazać charakter Sycylijczyków. Jeśli chcecie zrozumieć dzisiejszą Sycylię i jej mieszkańców, koniecznie obejrzyjcie ten film.

Niewiele osób wie, ale to właśnie “Stromboli, ziemia Boga” Rosselliniego rozsławił na całym świecie piękno mało znanej wtedy wyspy na Morzu Śródziemnym. Podczas wizyty na wyspie Stromboli można zobaczyć (póki co tylko z zewnątrz) dom, w którym podczas kręcenia tego filmu mieszkali Ingrid Bergman i Roberto Rossellini.

Przygoda (1960)

“Przygoda” Michelangelo Antonioniego opowiada o grupie znajomych, która wybiera się na rejs statkiem na jedną z Wysp Liparyjskich. Podczas wycieczki jedna z dziewczyn znika w bardzo dziwnych okolicznościach. Reszta osób zaczyna jej poszukiwać, mimo że nie wiadomo, czy dziewczyna żyje czy może została uprowadzona. W pewnym momencie przyjaciółka zaginionej, Claudia (w tej roli piękna Monica Vitti), i jej chłopak Sandro zostają kochankami.

Film “Przygoda” jest jednym z autorskich filmów Antonioniego, przez co jego język filmowy może być dla większości trudny. Obraz opowiada o samotności, o problemie w komunikacji międzyludzkiej oraz o niestałości uczuć i związków.

W obrazie Antonioniego zobaczymy Wyspy Liparyjskie, Palermo oraz piękne barokowe Noto, które nie pojawia się zbyt często w kinematografii.

Rozwód po włosku (1961) 

Świetna, czarno-biała komedia z wybitnym Marcello Mastroiannim w roli głównej. Baron Ferdinando Cefalù jest znudzony swoim życiem i zmęczony wymagającą ogromnej uwagi żoną Rozalią. Patosu całej tej sytuacji nadaje fakt, iż Fefè zakochuje się w swojej kuzynce – pięknej Angelice (w tej roli Stefania Sandrelli). Od tego momentu stara się zniechęcić do siebie żonę, a ponieważ nie wypada mu się z nią rozwieść – knuje misterny plan, który ma na celu znaleźć Rozalii kochanka, przyłapać go z nim i zabić, żeby uratować własny honor. 

Jak wygląda tytułowy “Rozwód po włosku”? Musicie obejrzeć film do samego końca! Komedia w reżyserii Pietro Germi to świetna propozycja na letni wieczór czy weekendowe popołudnie. Warto wspomnieć, że film dostał sporo nagród filmowych, m.in. Oscara, dwa Złote Globy czy nagrodę BAFTA.

Zdjęcia do komedii były kręcone w Katanii, w Ragusie oraz w Ispice.  

Lampart (1963)

Jedno z filmowych arcydzieł Luchino Viscontiego – “Lampart”. Film nakręcony na podstawie powieści “Lampart” sycylijskiego pisarza Giuseppe Tommasi di Lampedusa. Opowiada o losach księcia Fabrizio Saliny (Burt Lancaster) i jego rodziny w przeddzień zjednoczenia Włoch.

W roku 1860 nastroje zjednoczeniowe są coraz silniejsze i coraz mocniej zaznaczają się na Sycylii. Książę Salina wie, że nadchodzą zmiany i wie, że wraz z tymi zmianami nadchodzi kres rządów arystokracji. Niechętnie, ale jednak, musi zaakceptować powiew nowości. Pierwszym krokiem ku zmianom jest zgoda na ślub swojego bratanka Tancrediego (w tej roli Alain Delon) z panienką Angeliką (Claudia Cardinale), która jest córką bogatego mieszczanina Don Calogero. 

Film “Lampart” został nakręcony z ogromnym rozmachem. Zmysł wizualny, artystyczny i niesamowitą precyzję Viscontiego można zauważyć już od pierwszej minuty filmu, od pierwszego ruchu kamery. Piękna scenografia, niesamowite kostiumy, cudowna muzyka i wspaniałe, przejmujące dialogi sprawiają, że widz odbywa podróż do innej epoki. Na największą uwagę zasługuje końcowa scena tańca, która trwa w filmie całe 45 minut! 

“Lampart” to kolejny film kręcony na Sycylii, a dokładnie w Palermo i okolicach. Dla mnie jest to jeden z tych obrazów, które w dużej mierze pozwalają zrozumieć dzisiejszą Sycylię oraz mentalność i patrzenie na świat jej mieszkańców. 

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone.

Zdjęcia do filmu były kręcone na Sycylii, a dokładnie w małym miasteczku Palazzo Adriano, które posłużyło za filmowe Giancaldo. Co ciekawe, w Palazzo Adriano można zwiedzać Cinema Paradiso Museum, czyli muzeum poświęcone dziełu Tornatore.

Listonosz (1994)

Mario Ruoppolo (w tej roli Massimo Troisi) mieszka na jednej z włoskich wysp. Jego zwyczajne życie toczy się tak, jak i życie reszty mieszkańców. Mario nie chce być rybakiem, jak jego ojciec, dziadek, pradziadek i większość mężczyzn. Marzy o wyjeździe i o znalezieniu szczęścia gdzie indziej. Kiedy na wyspie zamieszkuje światowej sławy pisarz Pablo Neruda, życie głównego bohatera powoli zaczyna się zmieniać. Mario dostaje posadę prywatnego listonosza Nerudy i codziennie dostarcza mu listy, które przychodzą do pisarza. W ten sposób, każdego dnia, między listonoszem Mario a pisarzem tworzy się nić porozumienia, która powoli przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Mario zakochuje się również w pięknej Beatrice, której serce pomaga mu zdobyć Neruda.

“Listonosz” to uroczy, ciepły i wzruszający film o prostym życiu, o przyjaźni, o miłości, o przemijaniu, ale również o szukaniu, poznawaniu siebie i doznawaniu radości z małych rzeczy. Warto zwrócić uwagę na piękną muzykę, za którą Luis Bacalov dostał Oscara w 1996 roku.

Film “Listonosz” był kręcony na Salinie, jednej z Wysp Liparyjskich.

Sprzedawca marzeń (1995)

Jest rok 1953. Joe Morelli przyjeżdża do niewielkiego miasteczka na Sycylii i podaje się za łowcę talentów dla studia filmowego w Rzymie. Od tej pory w mieście nie mówi się o niczym innym. Każdy ćwiczy swoją partię po kilka razy, każdy chce wypaść jak najlepiej, każdy marzy o wyrwaniu się z biedy i o lepszym życiu. Każdy chce chociaż na chwilę stanąć przed kamerą, powiedzieć dwa słowa i poczuć się jak prawdziwa gwiazda kina.

“Sprzedawca marzeń”, dramat Giuseppe Tornatore kręcony głównie w Ragusie, to kolejne arcydzieło tegoż reżysera. Opowiada o marzeniach, ich gonieniu i spełnianiu. Piękne zdjęcia, światło, praca kamery i muzyka sprawiają, że ten na pozór prosty film potrafi tak bardzo zachwycić i wzruszyć. W końcu każdy z nas o czymś marzy.

Osobiście uwielbiam filmy Tornatore, ale to chyba “Sprzedawca marzeń” jest moim ulubionym obrazem reżysera. Pięknie pokazuje Sycylię oraz Sycylijczyków. Ich szczerość, prostotę i wewnętrzne piękno.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża.

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje.

Cały film został nakręcony w Syrakuzach. Scena, w której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach i na dobre weszła do kanonu najbardziej kultowych scen w światowej kinematografii.

Baarìa (2009)

Kolejne arcydzieło Giuseppe Tornatore, za które reżyser otrzymał m. in. Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Pięknie nakręcona saga trzech pokoleń sycylijskiej rodziny, której losy zostają ukazane na tle wydarzeń politycznych. Historie rodzinne przeplatają się z historią Sycylii. 

Piękne kadry, miękkie światło i cudowna muzyka Ennio Morricone sprawiają, że atmosfera tego filmu jest jedyna w swoim rodzaju. To opowieść o Sycylii i Sycylijczykach, o życiu na wyspie, o marzeniach, pragnieniach i oczekiwaniach. I w końcu o miłości. 

Film “Baarìa” był kręcony w mieście Bagheria, niedaleko Palermo. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Włoskie filmy kręcone na Sycylii, czyli Sycylia na dużym ekranie appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej

Poniżej znajdziecie subiektywnie wybrane najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Niektóre z nich są prawdziwymi dziełami filmowymi, klasykami, które trzeba obejrzeć. Inne świetnie przedstawiają świat mafii, jej kodeks i ideały. Każdy z tych filmów jest inny, każdy opowiada o mafii w inny sposób, z innej perspektywy, ale każdą z tych perspektyw warto poznać, żeby zrozumieć, jak złożonym bytem jest mafia. Gwarantuję, że jeśli obejrzycie przynajmniej część z poniższych filmów przestaniecie postrzegać tę organizację z perspektywy stereotypu.

Poniższa lista filmów o mafii sycylijskiej jest chronologiczna – od najstarszego do najmłodszego filmu. Na koniec polecam również kilka filmów dokumentalnych o mafii sycylijskiej, które znajdziecie na Netflixie.

Zobacz również: 5 mitów o Sycylii, które należy obalić

Ojciec Chrzestny (1972)

“Ojciec Chrzestny” w reżyserii Francisa Forda Coppoli to już klasyk. Ten film zna i widział chyba każdy. To na jego podstawie większość z nas wyrobiła sobie opinię na temat mafijnej rzeczywistości. 

“Ojciec Chrzestny” został nakręcony na podstawie słynnej powieści Mario Puzo o tym samym tytule. Głównym bohaterem jest Don Vito Corleone, z pochodzenia Sycylijczyk, szef mafii nowojorskiej, który przy pomocy swoich synów i zaufanego pomocnika stara się utrzymać swoją pozycję w bezwzględnym świecie amerykańskiej mafii. Film opowiada o historii rodu Corleone, ale ukazuje również podstawowe zasady działania mafii i kodeksu mafijnego (honor, szacunek i wierność rodzinie). 

Sto kroków (2000)

Jeden z lepszych i najbardziej przejmujących (moim zdaniem) filmów, które traktują o sycylijskiej mafii. Dramat kryminalny “Sto kroków” w reżyserii Marco Tullio Giordana opowiada prawdziwą historię życia Giuseppe “Peppino” Impastato, sycylijskiego aktywisty lewicowego, który miał odwagę sprzeciwić się działaniom mafii i wyśmiewać jej działania na antenie swojego radia.

Tytułowe “Sto kroków” to odległość jaka dzieli dom rodziny Impastato od domu Tano Badalamentiego, bossa lokalnej mafii. Akcja filmu rozgrywa się w sycylijskim miasteczku Cinisi. To tam mieszka cała rodzina Impastato i tam urodził się Peppino. Już jako mały chłopiec, Giuseppe przebywał w otoczeniu mafii. Jego ojciec i najbliżsi krewni należeli do tej organizacji, a jego wujek Cesare Manzella był bossem mafii w Cinisi. Dorosłemu Peppino (w tej roli świetny Luigi Lo Cascio) daleko jednak do ideałów świata mafii. Robi wszystko co może, żeby wyrazić czy pokazać swój sprzeciw. W 1978 roku jego antymafijne działania zostają przypłacone życiem. 

W 2001 roku “Sto kroków” był nominowany do Złotych Globów za najlepszy film zagraniczny. Luigi Lo Cascio został wyróżniony za tę rolę statuetką Davida di Donatello dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. 

Mafia zabija tylko latem (2013)

“Mafia zabija tylko latem” to komedia kryminalna w reżyserii Pierfrancesco Diliberto, znanego pod pseudonimem Pif. Film w lekki i humorystyczny sposób (ale z należytym szacunkiem) pokazuje życie w Palermo w latach 80 z perspektywy Arturo.

Arturo jest zwykłym sycylijskim chłopcem, który (jak każde dziecko) chodzi do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy i ma swoje marzenia. Niezwykłość Arturo polega jednak na tym, że na co dzień zderza się z mafijną rzeczywistością. Zwierza się ze swojego zauroczenia Rocco Chinnici (jeden z sędziów, którzy zainicjowali prace przeciwko mafii), przeprowadza wywiad z generałem Dalla Chiesa i zajada się irisem z ricottą z inspektorem policji Borisem Giuliano.

“Mafia zabija tylko latem” opowiada o głośnych zbrodniach sycylijskiej mafii, które miały miejsce w latach 80. i 90., a o których sam Pif słyszał, wychowując się i dorastając na Sycylii. Koniec filmu można uznać za swoisty hołd bohaterom ruchu antymafijnego, którzy działali w tamtych czasach. 

Film otrzymał nagrodę Davida di Donatello za najlepszy debiut reżyserski w 2014 roku. 

La Siciliana Ribelle (2008)

“La Siciliana Ribelle” (angielski tytuł “Sicilian Girl”) w reżyserii Marco Amenty opowiada o sycylijskiej mafii z perspektywy kobiety. Film przedstawia historię Rity Atrii (w filmie Rity Mancuso, gdyż reżyser postanowił zmienić nazwiska ze względu na prywatność żyjącej rodziny), córki Vito Atrii, lokalnego bossa mafijnego z Partanny. W 1985 roku, w wieku 11 lat, Rita jest świadkiem zabójstwa swojego ojca przez innego członka tego samego klanu. Kilka lat później z rąk mafii ginie również jej brat. 

Rita, która przez lata zapisywała w swoim pamiętniku wszystkie, najbardziej ponure i brudne tajemnice mafii, pragnie zemsty. Jako 17-letnia dziewczyna zaczyna współpracować z wymiarem sprawiedliwości i z sędzią Paolo Borsellino, członkiem Sztabu Antymafijnego i jednym z sędziów, którzy doprowadzili do słynnego Maksiprocesu. Historia Rity nie ma szczęśliwego zakończenia. W 1992 roku, kilka dni po zamachu bombowym, w którym zginął sędzia Borsellino, Rita popełnia samobójstwo. 

“La Siciliana Ribelle” opowiada jedną z najmniej znanych historii mafijnych. Warto ją obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć jak zmieniała się mafia od środka na przełomie lat 80. i 90., jak działają mafijne mechanizmy i jak traktowane są osoby, które sprzeciwiają się mafijnej zmowie milczenia. 

Nie wiem, czy znajdziecie ten film w języku polskim (z napisami czy z lektorem), ale jeśli znajdziecie go po angielsku czy po francusku, zobaczcie go sobie, bo warto. 

Zdrajca (2019)

Tommaso Buscetta to jedno z głośniejszych i najbardziej znanych nazwisk współczesnej mafii. To on, jeden z czołowych przedstawicieli Cosa Nostry, sprzeciwił się mafii, złamał zmowę milczenia (omertà) i zaczął współpracować z włoskim i amerykańskim wymiarem sprawiedliwości. To właśnie on, Don Masino, został świadkiem koronnym i w 1986 roku podczas Maksiprocesu wyjawił wszystkie tajemnice sycylijskiej mafii. To przez niego (a raczej dzięki niemu) na ławie oskarżonych zasiadło 460 mafiosi. Większość z nich (ponad 360 osób) skazano, a aż 19 otrzymało dożywocie. 

“Zdrajca”, nowy film w reżyserii Marco Bellocchio, opowiada historię najsłynniejszego pentito (członek mafii, który złamał zmowę milczenia) w historii sycylijskiej mafii. Film rozpoczyna się sceną uroczystości ku św. Rozalii, patronki Palermo, w której uczestniczą najważniejsi członkowie mafii. Następnie ukazuje fragmenty włoskiego i brazylijskiego życia Tommaso Buscetty, działanie sycylijskiej mafii, współpracę bossa z Giovannim Falcone, przebieg Maksiprocesu i wydarzenia mu towarzyszące. 

Bellocchio przedstawia postać Buscetty bez cienia oceny. Z jednej strony to bezwzględny mafiozo, który zabił ogrom ludzi, a z drugiej – honorowy boss, któremu moralność i lojalność w stosunku do prawdziwego kodeksu mafijnego kazała ujawnić sekrety mafii. Staje on przeciwko nowym przywódcom Cosa Nostry, którzy zdradzili prawdziwy honor i prawdziwe wartości mafii. 

“Zdrajca” to bardzo ciekawie zrobiony i nakręcony obraz. Warto zobaczyć! 

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej – filmy dokumentalne

Nasz ojciec chrzestny (2019)

Pełnometrażowy film dokumentalny, który opowiada o życiu Tommaso Buscetty – pierwszego w historii bossa mafii, który obrócił się przeciwko swojej organizacji. “Nasz ojciec chrzestny” przedstawia historię Buscetty w sposób rzetelny, posiłkując się zarówno nagraniami telewizyjnymi, fragmentami Maksiprocesu i wypowiedziami osób, które miały styczność z Don Masino, jak i prywatnymi nagraniami rodziny Buscetta. Co najważniejsze (i najbardziej wartościowe), po 30 latach ukrywania się i milczenia rodzina Buscetta, czyli żona, córki i syn Don Tommaso, opowiadają o nim (i o całym swoim życiu) ze swojej perspektywy. 

Bardzo ciekawy dokument, który znajdziecie na Neflixie (tutaj). Polecam!

Najbardziej poszukiwani przestępcy: Matteo Messina Denaro – ostatni ojciec chrzestny Cosa Nostry (2020)

Matteo Messina Denaro to obecny boss Cosa Nostry, capo di tutti capi. Skazany na dożywocie m.in. za śmiertelne zamachy
w Capaci, Palermo, Florencji czy w Rzymie, Messina Denaro od 27 lat jest poszukiwany listem gończym. Nikt, dosłownie nikt nie wie, gdzie się ukrywa i czy w ogóle żyje. 

To właśnie jego postaci poświęcony jest jeden z odcinków nowej serii Netflixa “Najbardziej poszukiwani przestępcy”. Dowiecie się z niego, kim jest Messina Denaro, jakie przestępstwa ma na swoim koncie i co łączyło go z Totò Riina. W filmie wypowiadają się śledczy, którzy prowadzą lub prowadzili jego sprawę, przyjaciel oraz świadek koronny, który w latach 90. zeznawał przeciwko sycylijskiej mafii. 

Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia (2021)

“Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia” to najnowszy serial dokumentalny wyprodukowany przez Netflix, który pokazuje, co może się wydarzyć (i co się dzieje), kiedy ludzie mający na celu zwalczać mafię sami zostaną oskarżeni o wymuszenia czy nadużywanie swojej władzy. 

Bohaterami sześcioodcinkowego serialu Netflixa są dwie osobowości, zwalczające sycylijską przestępczość zorganizowaną. Jedną z nich jest Pino Maniaci – były przedsiębiorca budowlany, dzisiaj dziennikarz lokalnej telewizji Telejato zajmującej się działalnością antymafijną. Pino jest niesamowicie charyzmatycznym działaczem społecznym, który poświęcił swoje życie, aby zwalczać Cosa Nostrę i ukazywać nielegalne działania i nadużycia władzy. Drugą bohaterką jest Silvana Saguto, była sędzina i przewodnicząca Departamentu Środków Prewencyjnych sądu w Palermo, która przez wiele lat działała przeciwko mafii dla dobra Sycylii i całych Włoch. 

W 2013 roku Pino Maniaci ujawnia szczegóły działań Saguto, które z praworządnością mają niewiele wspólnego i nazywa je największym skandalem tego wieku. Na odpowiedź od wysoko postawionej sędzi Pino nie musi długo czekać tym bardziej, że władza, która działa przeciwko mafii dobrze wie, jak uciszyć niewygodnych świadków. Problem (dla Saguto) w tym, że Maniaci jest nieugięty i niczego się nie boi. 

Sprawa Saguto kończy się procesem i wyrokiem pod koniec 2020 roku, natomiast sprawa Pino Maniaci ma swój koniec w kwietniu 2021. Serial dokumentalny Netflixa opowiada o tym, co dzieje się przez te wszystkie lata (od 2013 do 2021), jakie sprawy i historie wychodzą na światło dzienne i kto tak naprawdę walczy z sycylijską mafią. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego

Poniżej znajdziecie najlepsze filmy włoskie. Postanowiłam umieścić je chronologicznie – od najstarszego do najmłodszego. Ułożenie listy zaczynając od najlepszego filmu byłoby po prostu trudne, gdyż każdy z tych filmów jest niezwykły i jedyny w swoim rodzaju. Zapraszam do lektury! Jeśli widzieliście jakiś klasyk kina włoskiego, który warto obejrzeć, a którego nie ma poniżej, dajcie znać w komentarzu. Chętnie obejrzę!

A jeśli macie ochotę na jakiś lżejszy film, podrzucam Wam listę najlepszych współczesnych włoskich komedii.  

Rzym, miasto otwarte (1945)

“Rzym, miasto otwarte” (“Roma, città aperta”) to dramat wojenny w reżyserii Roberto Rosselliniego, który jest uznawany za film rozpoczynający okres neorealizmu we włoskim kinie. Jest to również pierwszy film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego.

Akcja toczy się w okupowanym przez Niemców Rzymie. Pina (w tej roli Anna Magnani) oczekuje na ślub ze swoim ukochanym Francesco. Ślubu ma im udzielić Don Pietro (Aldo Fabrizi), który pomaga ruchowi oporu przekazując informacje i pieniądze. Pina i Francesco pomagają się ukryć Giorgio Manfrediemu, przywódcy ruchu oporu. Syn Piny, Marcello, wraz z kolegami wykonują małe zadania powierzone im przez podziemie. Jest jeszcze siostra Piny, która zaprzyjaźnia się z Mariną, byłą ukochaną Giorgia. Marina zdradza tajemnice podziemia w zamian za futra, leki i inne luksusowe produkty. “Rzym, miasto otwarte” ma wielu bohaterów i dla każdego z nich historia opowiedziana w filmie kończy się w mało pozytywny sposób. 

Film Rosselliniego w prosty sposób pokazuje codziennie życie mieszkańców Rzymu oraz ich walkę z niemieckim okupantem. “Rzym, miasto otwarte” to jeden z najważniejszych filmów włoskiego neorealizmu. W 1947 roku ekranizacja została nominowana do Oscarów w kategorii “Najlepszy scenariusz”. Warto zobaczyć!

Paisà (1946)

“Paisà” to drugi film z Trylogii Antyfaszystowskiej Rosselliniego. Podzielony na sześć odrębnych epizodów, opowiada historię wyzwolenia Włoch przez aliantów, którzy lądują na Sycylii i stopniowo posuwają się na północ kraju. Każda część rozgrywa się w innym miejscu Półwyspu Apenińskiego (Sycylia, Neapol, Rzym, Florencja, Romania, Nizina Padańska) i pokazuje wojnę z perspektywy lokalnych mieszkańców. Wydawać by się mogło, że historie te w żaden sposób się nie łączą, a jednak film jest spójny i przemyślany. Miks emocji, dialektów, języków i kultur tworzy panoramę ówczesnych Włoch, która wzrusza i nie daje o sobie zapomnieć.

W 1950 roku “Paisà” był nominowany do Oscarów za najlepszy scenariusz. Zarówno “Rzym, miasto otwarte” jak i “Paisà” są warte obejrzenia i przemyślenia. Do mnie bardziej przemówił jednak “Paisà”. Każdy z tych epizodów jest prosty, a jednak na swój sposób wzruszający i symboliczny. Każdy inaczej ściska za gardło i zostaje w pamięci. Piękny!

Złodzieje rowerów (1948)

“Złodzieje rowerów” (“Ladri di biciclette”) w reżyserii Vittorio De Sica to kolejny przykład włoskiego neorealizmu w kinie.

Antonio Ricci, mieszkaniec Rzymu, dostaje pracę przy rozwieszaniu plakatów na mieście. Do wykonywania tego zadania musi mieć jednak rower. Wraz z żoną Marią wykupuje z lombardu swój wcześniej zastawiony pojazd. Już pierwszego dnia pracy Antonio pada ofiarą tytułowych złodziei rowerów. Mężczyzna robi wszystko, żeby odnaleźć skradziony bicykl i jak najszybciej wrócić do pracy.

“Złodzieje rowerów” to film prosty i nieskomplikowany, a jednocześnie tak bardzo prawdziwy. Wciąga widza, momentami wzrusza i wywołuje przeróżne emocje. De Sica wspaniale uchwycił i oddał klimat powojennych Włoch oraz trudy ówczesnego życia.

W 1950 roku film został nagrodzony Złotym Globem za najlepszy film zagraniczny oraz nagrodą specjalną na Oscarach za “najlepszy obcojęzyczny film zaprezentowany amerykańskiej publiczności w 1949 roku”.

La Strada (1954)

Dramat “La Strada” Federico Felliniego jest uznawany za jedno z największych dzieł filmowych reżysera. Opowiada historię Gelsominy (Giuliatta Masina) i Zampano (Anthony Quinn), wędrownych artystów cyrkowych, których łączy specyficzna i trudna do zdefiniowania więź.

“La Strada” to bardzo emocjonalny film, który opowiada o miłości, cierpieniu, braku umiejętności wyrażania uczuć i o przemijaniu. Piękne czarno-białe zdjęcia i pełna emocji muzyka Nino Roty sprawiają, że film wzrusza i chwyta za serce.

Słodkie życie (1960)

“Słodkie życie” (“La Dolce Vita”) to kolejne arcydzieło filmowe Felliniego. Opowiada o dziennikarzu Marcello (Marcello Mastroianni), narcystycznym playboyu, który pracuje dla gazety plotkarskiej. Ta praca nie jest spełnieniem jego marzeń ani ambicji, ale pozwala mu na życie na wysokim poziomie, na poznawanie ważnych osobistości, na bycie kimś ważnym. “La Dolce Vita” obrazuje kilka dni z życia Marcello. Towarzyszymy mu m.in. w pracy, w spotkaniach czy w wystawnych przyjęciach i z każdą kolejną minutą odkrywamy, czym tak naprawdę jest ta tytułowa “dolce vita“.

Film “La Dolce Vita” zdobył wiele ważnych nagród i nominacji. Dostał m.in. Oscara za najlepsze kostiumy i Złotą Palmę za najlepszy film. Najbardziej kultową sceną z filmu (znaną nawet tym, którzy go nie oglądali) jest oczywiście scena w Fontannie Di Trevi z Anitą Ekberg, która wcieliła się w postać Sylvii, amerykańskiej gwiazdy.

“La Dolce Vita” oglądałam jakieś 5 lat temu i pamiętam, że wywarł on na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że to jeden z tych filmów, który nigdy się nie nudzi, zawsze fascynuje tak samo, a jednak inaczej. Bardzo polecam!

8 ½ (1963)

“Osiem i pół” to kolejne dzieło mistrza Felliniego, które jest uznawane przez krytyków za jeden z najlepszych i najbardziej inspirujących obrazów światowego kina. Guido (genialny Marcello Mastroianni) jest znanym reżyserem, który pracuje nad swoim kolejnym filmem. Problem w tym, że brakuje mu na niego pomysłów. Zaczyna więc analizować swoje życie, dzieciństwo oraz zrobione do tej pory filmy.

“8 ½”, jak większość filmów Felliniego” zdobył sporo nagród i nominacji. Jedną z nich jest Oscar z 1964 roku za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz za najlepsze kostiumy.

Dobry, zły i brzydki (1966)

“Dobry, zły i brzydki” (“Il buono, il brutto, il cattivo”) to ostatni film z tzw. “Trylogii Dolarowej” reżysera Sergio Leone. To właśnie Leone jest prekursorem gatunku filmowego jakim jest “spaghetti western“.

Film opowiada historię trzech rewolwerowców. Dobry, czyli bezimienny rewolwerowiec o przydomku “Blondas” zajmuje się chwytaniem pospolitych przestępców dla zysku. Zły to płatny zabójca o pseudonimie “Anielskie oczka”, a Brzydki jest niebezpiecznym przestępcą poszukiwanym listem gończym. Towarzyszymy im w perypetiach, które finalnie mają ich zaprowadzić do znalezienia ukrytego skarbu.

Ciekawa fabuła, wciągająca akcja z licznymi zwrotami i ambitne ukazanie westernu sprawiły, że “Dobry, zły i brzydki” są dzisiaj uznawane za klasykę gatunku i arcydzieło westernu. W rolach głównych wystąpili Clint Eastwood, Lee Van Cleef oraz Eli Wallach. Przepiękną i charakterystyczną muzykę do filmu napisał Ennio Morricone.

Cinema Paradiso (1988)

Zdecydowanie jeden z piękniejszych filmów Giuseppe Tornatore. “Cinema Paradiso” opowiada historię małego chłopca Salvatore, który każdą wolną chwilę spędza w miejscowym kinie. Mały Toto zaprzyjaźnia się z kinooperatorem Alfredo, który wprowadza go w magiczny świat kina. Po latach nieobecności Salvatore, znany reżyser, wraca na Sycylię do swojego rodzinnego miasteczka, powraca pamięcią do czasów dzieciństwa i przywołuje wspomnienia związane z kinem Paradiso.

“Cinema Paradiso” to wzruszająca opowieść o magii kina, o przyjaźni, o marzeniach i ich spełnieniu. Film Tornatore zdobył kilkanaście nagród m. in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Piękną i nostalgiczną muzykę do filmu skomponował wspaniały Ennio Morricone, a zdjęcia były kręcone na Sycylii.

Ukryte pragnienia (1996)

Film “Ukryte pragnienia” Bernardo Bertolucciego opowiada historię 19-letniej Lucy (Liv Tyler), która przyjeżdża do Toskanii, aby znaleźć swojego biologicznego ojca oraz chłopca, w którym zakochała się kilka lat wcześniej. Dziewczyna zatrzymuje się w domu przyjaciół swojej zmarłej matki, który przesiąknięty jest artystyczną bohemą.

Film Bertolucciego ma niesamowity klimat. Jest zmysłowy, sielankowy (wręcz idylliczny) i leniwy, jak letnie popołudnia spędzone na toskańskiej wsi. Urzekające zdjęcia sprawiają, że widz czuje jakby na chwilę przeniósł się do upalnej Toskanii.

Życie jest piękne (1997)

Piękny, wzruszający i chwytający za serce. “Życie jest piękne” (“La vita è bella”) w reżyserii Roberto Benigniego to prawdziwe arcydzieło. Główny bohater, Guido Orefice, zakochuje się w pięknej Dorze, która pochodzi z arystokratycznej rodziny i robi wszystko, żeby zwrócić jej uwagę. Zakochani postanawiają się w końcu pobrać, a po pewnym czasie na świat przychodzi ich syn Giosuè. Ich szczęście zostaje zakłócone przez wybuch wojny i nasilający się we Włoszech antysemityzm. Pewnego dnia Guido, jego syn i wujek zostają aresztowani i wywiezieni do obozu koncentracyjnego. Od tej pory Guido robi wszystko, żeby przekonać chłopca, że rzeczywistość jest zabawą, w której biorą udział również po zostali więźniowie oraz strażnicy. A ten kto się nie podda i wygra, dostanie w nagrodę prawdziwy czołg. 

“Życie jest piękne” to niezwykły film, który bawi swoim humorem i wyciska łzy opowiadaną historią. Obraz został nagrodzony trzema Oscarami w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepszy aktor pierwszoplanowy oraz najlepsza muzyka oryginalna do dramatu. Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie widzieliście, koniecznie nadróbcie!

1900: Człowiek legenda (1998)

1 stycznia 1900 roku na statku płynącym do Ameryki zostało znalezione niemowle. Nikt nie wie, jak się nazywa, skąd się wzięło i kim są jego rodzice. Chłopiec dostaje imię Danny Boodman T.D. Lemon, ale wszyscy mówią na niego 1900. Mały całe życie spędza na statku. To tu się wychował, dorósł i sam nauczył się grać na fortepianie. 1900 jest muzycznym geniuszem, wirtuozem klawiatury. Swój talent szlifował na transatlantyku, z którego nigdy nie zszedł na stały ląd.

“1900” jest przepięknym, wzruszającym i magicznym filmem Giuseppe Tornatore. Emocje są tu przekazywane za pomocą muzyki i obrazu. Nic dziwnego, w końcu muzyka jest tu jednym z bohaterów. “1900” nie jest tak znany jak pozostałe filmy reżysera, ale jak najbardziej Wam go polecam. Ten film zostaje w pamięci na długo, a ostatnia scena i monolog głównego bohatera wyciskają łzy i zostawiają widza z przemyśleniami na temat dzisiejszego (tak bardzo konsumpcyjnego) świata.

Malena (2000)

Jest lato 1941 roku. Do małego sycylijskiego miasteczka przyjeżdża piękna kobieta o imieniu Malena, której mąż walczy na lądzie. Kobieta wzbudza zainteresowanie mężczyzn i jest tematem złośliwych plotek żeńskiej części miejscowej społeczności. W pięknej Malenie zakochuje się trzynastoletni Renato. Zauroczenie powoli zamienia się w obsesję, która przejmuje kontrolę nad całym jego życiem. Jednocześnie chłopiec jest jedynym świadkiem tego, jak życie Maleny zmienia się na gorsze po śmierci jej męża. 

Film Giuseppe Tornatore jest piękny, zmysłowy i bardzo sensualny. Opowiada o dorastaniu i dojrzewaniu, o miłości i samotności, o odwadze i cierpieniu. “Malena” to również bardzo symboliczny film pokazujący dawną sycylijską rzeczywistość, wierzenia i obyczaje. Jedna z najbardziej kultowych scen tego filmu, podczas której Malena przechadza się po placu w towarzystwie spojrzeń lokalnej ludności została nakręcona na Piazza Duomo w Syrakuzach. Ten fragment na długo zapada w pamięci!

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

Najlepsze współczesne włoskie komedie: 

1. “Benvenuti al Sud” (2010)

Mój zdecydowany ulubieniec. “Benvenuti al Sud” to moja ulubiona włoska komedia, która (w dużym skrócie) opowiada o różnicach między południem a północą Włoch. Alberto (świetny Claudio Bisio) jest z zawodu naczelnikiem pocztowym, mieszkającym w północnej części Włoch, robiącym wszystko, żeby tylko przeniesiono go do oddziału w Mediolanie. Seria nieudanych zbiegów okoliczności sprawia, że ląduje on na samym południu włoskiego buta – w słonecznej i “zacofanej” Kalabrii. Jak Włoch z północy odnajdzie się w nowej sytuacji i czy w ogóle dogada się z mieszkańcami południa?

“Benvenuti al Sud” w fantastyczny sposób ukazuje, jakby nie było, prawdziwe różnice między dwiema odmiennymi częściami Włoch, z których śmieją się sami zainteresowani. Komedia Luki Miniero śmieszy, sprawia, że w oku pojawia się łezka i pokazuje, że południowe Włochy wcale nie są zacofane, że to właśnie tam znajduje się prawdziwe serce Italii.

2. “Quo Vado” (2016)

Prawdziwy Włoch jest maminsynkiem, mieszka z rodzicami do 40-stki, pracuje w urzędzie, gdzie pracę zapewnia mu wymarzone przez wszystkich “posto fisso“, dzień zamiast w pracy spędza na pogaduszkach w barze, nie przestrzega prawa, za nic ma przestrzeń publiczną, a próby przekupstwa traktuje jako akt dobrego serca. Taki właśnie jest Checco (Checco Zalone), bohater rewelacyjnej komedii “Quo Vado”, który nie zgadza się na porzucenie “posto fisso” i w związku z tym zostaje przeniesiony do najgorszych włoskich placówek, w których typowy Włoch nie wytrzymałby ani minuty. Czy Checco wytrzyma przeciwności losu? I czy odnajdzie swoje miejsce w bardziej cywilizowanym (niż Włochy) kraju?

Na te i inne pytania odpowiada “Quo Vado”. Świetna, inteligentna i zabawna komedia, która obnaża wszystkie stereotypy na temat Włoch i Włochów i celnie je wyśmiewa.

“Quo Vado” widziałam tysiące razy i za każdym razem ten film bawi mnie w ten sam sposób. Jest prawdziwy i jednocześnie fantastycznie przerysowany.

3. “Mine Vaganti. O miłości i makaronach” (2010) 

Tommaso jest synem właściciela wytwórni makaronu w Apulii, na południu Włoch. Mieszka i pracuje w Rzymie i w końcu zamierza wrócić do domu, aby wyznać całej rodzinie, że jest gejem. Wie, że powiedzenie prawdy zdyskwalifikuje go w oczach ojca i pozwoli mu na spokojne życie z dala od rodzinnych interesów. Niestety, misternie uknuty plan i wyjawienie skrzętnie ukrywanej tajemnicy legnie w gruzach. 

“Mine Vaganti” w reżyserii świetnego Ferzana Ozpetka to pełen żartów i farsy komediodramat, który w prześmiewczy i przerysowany sposób ukazuje problemy włoskiego społeczeństwa, jakimi są tolerancja i akceptacja odmienności. Lekkie poczucie humoru przeplata się tu z rodzinnymi tajemnicami i poszukiwaniem własnej tożsamości. Swego czasu “Mine Vaganti” był jedną z moich ulubionych współczesnych włoskich komedii. 

4. “Perfetti Sconosciuti” (2016)

Siódemka przyjaciół spotyka się na wspólnej kolacji, podczas której zaczynają całkiem niewinną grę, która jak się później okaże, ma szansę zrujnować życie każdego z nich. Gra polega na tym, iż każda wiadomość, sms czy rozmowa telefoniczna musi zostać upubliczniona. W końcu nie mają czego przed sobą ukrywać, prawda? Są przyjaciółmi i mówią sobie całą prawdę i tylko prawdę, co nie? 

Miłe spotkanie w gronie przyjaciół zamienia się w katastrofę. Na światło dzienne wychodzą małe kłamstewka, oszustwa i głęboko skrywane tajemnice. “Perfetti Sconosciuti” to świetnie zagrana słodko-gorzka tragikomedia, która bawi, wzrusza i daje konkretnie do myślenia. Jak mówią twórcy filmu, każdy z nas ma trzy życia: publiczne, prywatne i sekretne. Najlepiej, żeby wszystkie były jednakowe albo, żeby o tym ostatnim nikt nigdy się nie dowiedział. 

5. “Benvenuto Presidente” (2013)

Co się dzieje, czy włoscy parlamentarzyści robią sobie, kolokwialnie mówiąc, “jaja” i powołują na prezydenta Republiki legendę włoskiej historii, nieżyjącego od lat Giuseppe Garibaldiego? Pewnie nic. Gorzej, kiedy Giuseppe Garibaldi naprawdę istnieje, mieszka na północy Włoch i jest zwykłym, najzwyklejszym mieszkańcem, dla którego polityka jest tak odległa jak księżyc.

Zabawna i inteligentna włoska komedia, która w przerysowany sposób (ale jednak!) pokazuje na jakich zasadach działa i jak funkcjonuje włoska polityka. Dużo śmiechu, ale i refleksji gwarantowane! W roli głównej jak zawsze świetny Claudio Bisio, któremu akompaniuje nasza piękna Kasia Smutniak. 

6. “Immaturi” (2011)

Giorgio, Luisa, Lorenzo, Piero, Francesca i Virgilio to przyjaciele ze szkolnej ławki. Pomimo wspólnych marzeń, po zdanej maturze, każdy z nich wybiera inną drogę. Pewnego dnia dowiadują się, że ich egzamin dojrzałości został anulowany i że muszą podejść do niego jeszcze raz. W ten oto sposób, 20 lat później, szóstka przyjaciół spotyka się ponownie, aby wrócić do książek i wspólnych wspomnień. Czy tym razem nasi “Immaturi”, czyli niedojrzali, zdadzą swój egzamin dojrzałości?

Bardzo dobra i zabawna komedia, która pokazuje, że w gruncie rzeczy chyba nikt z nas tak naprawdę nigdy nie dorośleje.

7. “Se Dio vuole” (2015)

Tommaso to ceniony chirurg i zagorzały ateista. Mieszka w Rzymie, w pięknej zabytkowej kamienicy z widokiem na Castel Sant’Angelo, jest arogancki, niemiły i pewny tego, że jego rodzina jest idealna i szczęśliwa. Pewnego wieczoru, podczas rodzinnej kolacji, jego syn Andrea, który tak jak ojciec ma zostać lekarzem, oznajmia całej rodzinie, że zamierza rzucić studia i zostać księdzem. Od tej pory wrogiem numer jeden Tommaso zostaje Don Pietro, charyzmatyczny i nowoczesny ksiądz, który ściągnął jego syna “na manowce”. Aby odwieść chłopaka od życiowego błędu Tommaso wymyśla niecny plan, który ma na celu zdemaskować “księżulka” i pokazać, że jest on oszustem. Tylko czy aby na pewno? Jak zakończy się ta zabawna farsa, zobaczcie sami.

“Se Dio vuole” jest filmem słodko-gorzkim. Nie tylko bawi i rozśmiesza, ale także zmusza do zastanowienia się nad swoim życiem i do zadania samemu sobie kilku istotnych pytań. 

8. “Ex” (2009)

“Ex” to historia sześciu par, które łączy miłość i… ex oczywiście. Filippo i Caterina rozwodzą się i każde z nich chce zrzec się praw do swoich dziwnych dzieci. Luca i Loredana są małżeństwem od 25 lat i mają się tak kompletnie dosyć, że Luca postanawia wyprowadzić się do syna, aby przypomnieć sobie jak wygląda młodość i dawno stracona wolność. Elisa i Corrado są młodą parą, która ma się pobrać, a księdzem udzielającym ich ślubu ma być Lorenzo – ex Elisy. Paolo i Monique to szczęśliwie zakochana para. Ich życie byłoby usłane różami, gdyby nie to, że prześladuje ich Davide – chorobliwie zazdrosny ex Monique. Jest też Sergio, który niespodziewanie stracił ukochaną żonę i musi zająć się wychowywaniem dorastających córek. 

Bogata obsada komedii “Ex” sprawia, że akcja filmu płynie w świetnym tempie. Przezabawne dialogi, dobry humor sytuacyjny, sceny trzymające w napięciu i te wyciskające łzy sprawią, że będziecie się bawić znakomicie. 

9. “Moglie e Marito” (2017)

Andrea jest neurochirurgiem, który dodatkowo pracuje nad pewnym skomplikowanym eksperymentem. Sofia, jego żona, jest utalentowaną prezenterką telewizyjną, która ma szansę na wielką karierę. W wyniku nieudanej próby badania nasi bohaterowie zamieniają się ciałami i od tej pory, każde z nich, musi prowadzić życie swojej drugiej połówki. Czy Sofia, która mdleje na widok krwi, poradzi sobie na sali operacyjnej? Jak Andrea odnajdzie się w typowo damskich sprawach? Czy zamiana ról pozwoli na uratowanie ich związku?

Przezabawna komedia, która śmieszy, wzrusza i sprawia, że zaczynamy patrzeć na swój związek oczami drugiej połówki. Ten film warto obejrzeć chociażby dla samej Kasi Smutniak, która musi zachowywać się w nim jak prawdziwy mężczyzna. 

10. “L’Ora Legale” (2017)

Mieszkańcy małego miasteczka na południu Włoch, a dokładnie na Sycylii, mają dość korków, walających się wszędzie śmieci i nie funkcjonujących urzędów. Chcą zmiany na lepsze. W wyborach na prezydenta wygrywa Pierpaolo, młody polityk, którego głównym hasłem jest zmiana i poprawa jakości życia. Tylko czy zmęczeni obecną sytuacją Włosi są gotowi na zmiany? Nagle okazuje się, że za złe parkowanie są mandaty, że na przydrożną sprzedaż trzeba mieć pozwolenie, że prowadzenie każdej działalności musi być zgodne z prawem, a śmieci należy segregować i co gorsza, trzeba za nie płacić. Czy mieszkańcy miasteczka przyzwyczają się do tylu nowości?

Rewelacyjna komedia, która w przerysowany sposób pokazuje mentalność Włochów z południa. Gra wieloma stereotypami, ale ukazuje smutną prawdę na temat życia na południu Włoch. Śmieszy, miejscami zadziwia, ale też daje do myślenia, dlaczego we Włoszech wciąż tyle rzeczy nie działa.

Mam nadzieję, że powyższe propozycje przypadną Wam do gustu i że spędzicie ze współczesnym włoskim kinem niejeden miły wieczór. A jeśli macie do polecenia jakieś ciekawe włoskie komedie, które nie pojawiły się w tym zestawieniu, koniecznie dajcie znać w komentarzu. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej, które musisz zobaczyć

The post Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

CICHA NOC 

Najlepszy film mijającego roku. Zasłużenie zdobył aż 7 nagród na tegorocznych Złotych Lwach. Komediodramat w reżyserii Piotra Domalewskiego opowiada o “magii” prawdziwych polskich świąt. Adam pracuje za granicą, dokładnie w Holandii, i na Boże Narodzenie wraca do swojego rodzinnego domu. To, co w nim zastanie skutecznie zmotywuje go do wyjazdu na stałe. 

Domalewski w swoim pierwszym filmie dobitnie przedstawia nasze polski przywary, słabości i małe grzeszki. Daje do myślenia i pokazuje, że polska Wigilia nie idzie w parze z tą idealną wieczerzą wykreowaną przez telewizję. No bo kto z nas nie zna albo na własnej skórze nie doświadczył chociażby jednej z sytuacji przedstawionych w filmie? 

Matka, krzątająca się w kuchni i przygotowująca Wigilię, dzieci spędzające czas przed telewizorem i ojciec zaszywający się wśród swoich spraw. Powracający problem z alkoholem, który nawet w Wigilię służy do poprawy humoru czy do dodania sobie odwagi. Wzajemna niechęć i rywalizacja w rodzeństwie (bo “rodzeństwa się nie lubi, rodzeństwo się ma”). Problem z agresją i podnoszeniem ręki w małżeństwie. I w końcu problem z emigracją, która niszczy rodzinę i sprawia, że dzieci nie mają przy sobie jednego z rodziców, którego obecności tak bardzo potrzebują w okresie dorastania. Do tego dochodzą inne, mniejsze lub większe, defekty równie mocno zaznaczone w filmie. 

“Cicha noc” to zlepek wszystkich polskich problemów społecznych, nad którymi warto się chwilę głębiej zastanowić. Film nie pozostawia widza bez refleksji. Co więcej, zmusza go do przemyśleń i do wielokrotnego pokiwania głową na znak, że tak, tak właśnie jest. 

NAJLEPSZY

Niezwykle motywujący film biograficzny, opowiadający historię Jerzego Górskiego – byłego narkomana, polskiego triathlonisty i człowieka, który wygrał podwójnego IronMana. Oglądamy perypetie Jurka – młodego hipisa, który daje sobie w żyłę w towarzystwie przyjaciół i ukochanej dziewczyny; chłopaka, który jest świadkiem śmierci wszystkich swoich kolegów narkomanów; w końcu wraka człowieka, który jest o krok od śmierci. 

Jerzy Górski postanawia rozprawić się ze swoim nawykiem i zapisuje się do Monaru. Po drodze napotyka wzloty i upadki, a także znajduje cel, dla którego chce się zmienić i chce zacząć żyć na nowo. Główny bohater, grany przez utalentowanego Jakuba Gierszała, postanawia przebiec triathlon, a następnie celuje w amerykańskiego IronMana, z którego nawet sportowcy wracają w czarnym worku, co dopiero walczący ze swoimi słabościami były narkoman. Okazuje się, że Górski nie tylko biegnie w podwójnym (!!!) IronManie, ale też go wygrywa. 

Piękna i wzruszająca historia, która motywuje do ciężkiej i nieustannej pracy nad sobą. Pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych, a wszystko zależy od naszych myśli i tego, co mamy w głowie. Uwielbiam takie filmy! 

SZTUKA KOCHANIA. HISTORIA MICHALINY WISŁOCKIEJ

Fantastyczny film biograficzny, opowiadający historię Michaliny Wisłockiej, popularyzatorki sztuki kochania w czasach PRL-u. Opowiada o perypetiach głównej bohaterki na przestrzeni kilkudziesięciu lat (od lat 40. do 70.) i pokazuje, że dążenie do celu nigdy nie było i nie jest proste. Trzeba po prostu walczyć o swoje. 

Film w reżyserii Marii Sadowskiej przenosi nas w czasie. Kostiumy, scenografia, charakteryzacja czy muzyka dobitnie podkreślają epokę, w której dzieje się akcja. Świetna kreacja aktorska Magdaleny Boczarskiej, której towarzyszą w filmie najlepsi polscy aktorzy (m. in. Adamczyk, Kot, Stenka, Barciś, Mecwaldowski, Lubos, Szyc czy Gruszka). 
“Sztuka kochania…” to obraz, który chce się oglądać. Dobrze, że coś tak dobrego weszło do polskich kin w tym roku. 

TWÓJ VINCENT

Ten film animowany to małe dzieło sztuki. Polsko-brytyjska koprodukcja opowiada o życiu Van Gogha i próbuje rozwikłać zagadkę jego nagłej śmierci. Postać malarza, która wyłania się z tego obrazu to raczej zamknięty w sobie wrażliwiec niż nadużywający alkoholu schizofrenik. 

Oprócz wciągającej historii, która ma zadatki na kryminał i pięknej muzyki na wielkie uznanie zasługuje wykonanie produkcji. “Twój Vincent” to pełnometrażowa animacja malarska. Film najpierw został nakręcony, a następnie ponad 100 polskich i zagranicznych malarzy przeniosło na płótno ok. 65 000 obrazów malowanych farbą olejną. Zajęło im to 7 lat w i ciągu tego czasu wszyscy używali techniki naśladującej twórczość Van Gogha. Podobno na jedną sekundę filmu przypada aż 12 obrazów. 

“Twój Vincent” pozwala nam wejść do świata obrazów Van Gogha. Widz czuje się jak w jakimś magicznym świecie. Dodatkowo w filmie pojawia się ponad 120 prawdziwych obrazów malarza, które są wkomponowane w opowiadaną historię. Animacja zasługuje na wielkie brawa i podziw.

Po obejrzeniu “Twojego Vincenta” wyszłam z kina jak oczarowana, jakbym przez 90 minut była w całkowicie innym świecie. A to, co jest najlepsze to to, że “Loving Vincent” był wyświetlany w kinach w całej Europie. Moi znajomi z Sycylii byli tym obrazem zafascynowani i gratulowali mi, że Polacy stworzyli coś tak pięknego. Warto zobaczyć ten film na własne oczy. 

POKOT

Dramat Agnieszki Holland i Kasi Adamik powstały na podstawie książki Olgi Tokarczuk “Prowadź swój pług przez kości umarłych”. Piękny i mądry film przybliżający ekologiczne i społeczne problemy współczesnej Polski. Główną bohaterką jest Janina Duszejko, emerytowana pani inżynier, nauczycielka języka angielskiego, samotna ekolożka i miłośniczka dzikiej przyrody, która walczy o prawa braci mniejszych. 

“Pokot” zmusza widza do przemyśleń na temat myślistwa i polowań dla zabawy oraz samotnej starości (zarówno tej męskiej jak i kobiecej). Piękne zdjęcia, cudownie pokazana Kotlina Kłodzka i muzyczny motyw przewodni – to wszystko sprawia, że o tym filmie tak szybko się nie zapomina. 

Zobacz także: W obronie zwierząt, czyli “Pokot” Agnieszki Holland – pełna recenzja

PTAKI ŚPIEWAJĄ W KIGALI

Piękny, wzruszający, ciężki i przejmujący obraz Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze. Historia Anny, polskiej ornitolog i Claudine, jej znajomej, które przeżyły ludobójstwo plemienia Tutsi w Rwandzie w 1994 roku i przyjeżdżają do Polski, gdzie próbują poukładać swój świat na nowo.

Ważny i bolesny problem ludobójstwa, uchodźstwa w Polsce (które nadal emocjonuje) oraz praw człowieka do godnego życia. Dużo scen, które są wplecione o filmu to obrazy natury, która komentuje swój świat i swoje prawa w odwołaniu do praw panujących w świecie człowieka. 

Jeśli ktoś lubi filmy małżeństwa Krauze, to “Ptaki śpiewają w Kigali” na pewno mu się spodoba. 

LISTY DO M. 3

Na sam koniec coś dla fanów lekkich komedii (żeby nie było, że w ciągu roku nie pojawiło się nic ciekawego z tego gatunku filmowego). Trzecia część “Listów do M.” to świetna propozycja dla osób, które lubią się pośmiać, wzruszyć i wyjść z kina w dobrym humorze. Może ta cześć nie umywa się do “jedynki”, ale na 100% jest dużo lepsza od “Listów do M. 2”.
Ciepły, uroczy i przyjemny w odbiorze. Ciekawa kontynuacja wątków, które już znamy oraz perypetie nowych bohaterów (te drugie mogłyby być opowiedziane nieco lepiej). Piękna, świąteczna Warszawa i ciekawe zdjęcia z Piotrkowa. Dobra obsada aktorka, fajne dialogi, śmieszne żarty i wzruszające historie. “Listy do M. 3” to jedna z lepszych polskich komedii tego roku. 

Polskie kino w mijającym roku pokazało, że ma potencjał. Na ekranach wyświetlano dużo dobrych filmów, które powinniśmy chociaż raz obejrzeć i z których powinniśmy być dumni. Jak widać, polskie kino to nie tylko żenujące żarty i mało ambitne produkcje. Na szczęście mamy co oglądać.

Widzieliście któreś z powyższych propozycji? Który tegoroczny polski film podobał Wam się najbardziej? A może nie ma go na mojej liście. Podzielcie się Waszymi typami w komentarzu. 

The post Najlepsze polskie filmy 2017 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Od jakiegoś czasu mam absolutną słabość do współczesnych komedii francuskich. Uwielbiam je oglądać i zapominać dzięki nim o szarówce za oknem. Wciągają, śmieszą, bawią, ale i pozwalają głębiej zastanowić się nad problemem, którego dotykają i o którym mówią pod przykrywką lekkiego scenariusza.

Lubię takie obrazy i dlatego też chciałabym zaproponować Wam dzisiaj pięć fantastycznych komedii wprost znad Sekwany. Są to filmy w miarę nowe, które w ciągu kilku ostatnich lat weszły na ekrany polskich kin. Pośmiejecie się przy nich, wzruszycie, a może i przy okazji dojdziecie do jakiegoś ważnego wniosku, kto wie. Na pewno nie będziecie żałować, to mogę Wam obiecać z ręką na sercu. Każdy z filmów jest idealny na weekendowy wieczór w towarzystwie drugiej połówki, siostry, brata czy przyjaciółki i gwarantuję, że każdy z Was będzie się przy nich dobrze bawić.

Voulez-vous voir une comedie fransaise? Alors, allez vous!

1. Nietykalni (fr. Intouchables)

To francuski hit ostatnich lat i jeśli jeszcze go nie widzieliście od razu to nadróbcie. Film opowiada o przyjaźni uwięzionego na wózku i niepełnosprawnego Philippe’a (Francois Cluzet) oraz czarnoskórego Drissa (rewelacyjny Omar Sy), który swoje ma za uszami. Co może wyjść ze spotkania biednego i niezbyt grzecznego chłopaka z bogatym i obytym milionerem? Zobaczcie sami! Świetna zabawa i łzy wzruszenia gwarantowane.

“Nietykalni” to piękny, mądry, ciepły, zabawny i wzruszający film. Nie jestem w stanie przejść obok niego obojętnie. Powiem szczerze, że oglądam go co najmniej raz w roku i jeszcze ani razu mi się nie znudził. W dodatku ciągle wzruszają mnie te same sceny. Film udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych, że w życiu trzeba się cieszyć z najmniejszych rzeczy, a w przyjaźni najważniejsze jest zaufanie i wrażliwość na tę drugą osobę.

2. Za jakie grzechy, dobry Boże? (fr. Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu?)

Claude (Christian Clavier) oraz jego żona Marie (Chantal Lauby) to typowi Francuzi. Obyci, wykształceni, rodzinni i tolerancyjni. Do czasu! A dokładnie do czasu, kiedy w rodzinie pojawi się obcokrajowiec albo, co lepsza, kilku obcokrajowców. Na taką sytuację nie muszą długo czekać. Jedna córka wychodzi za mąż za Muzułmanina, druga za Żyda, a trzecia za Buddystę. Kiedy już Claude myśli, że nic gorszego nie może mu się przytrafić, że w rodzinie ma już Araba, Chińczyka i Żyda, dowiaduje się, że jego czwarta córka wychodzi za mąż za… czarnoskórego Katolika. Czy może być gorzej? Za jakie grzechy, dobry Boże?

Bardzo zabawna komedia, która w dowcipny sposób ukazuje największy problem (nie tylko) Francuzów – tolerancję i akceptację odmienności. Lekka i niezobowiązująca farsa rozprawia się z większością stereotypów, jedne obśmiewając, inne przerysowując. Wieczór z mieszanką kulturową gwarantowany.

3. Facet na miarę (fr. Un homme à la hauteur)

Ona, Diane (Virginie Efira), jest piękną, młodą prawniczką z zasadami. On, Alexandre (Jean Dujardin), to niezwykle przystojny, elokwentny, zabawny i czarujący biznesmen. Ma tylko jedną wadę – jest niskiego wzrostu. Ich drogi łączą się przez przypadek i mają szansę spleść się na stałe. Wszystko zależy jednak od Diane, która słucha nie tylko swojego serca, ale też tego, co ludzie powiedzą.

Zabawna i przesympatyczna komedia romantyczna ze świetnymi dialogami i żartami. Pokazuje, że miłość przychodzi znienacka i że nie chodzi w niej cyferki. Bo książę z bajki nie musi być duży i silny, ma być skrojony na naszą miarę. Po raz kolejny przekonujemy się, że zarówno w życiu jak i w miłości należy słuchać się (przede wszystkim) własnego serca.

“Facet na miarę” to film idealny na weekendowe wieczory. Lekki, przyjemny i pozostawiający widza w dobrym humorze. A co najlepsze, podoba się zarówno kobietom, jak i mężczyznom.

4. Czym chata bogata! (fr. À bras ouverts)

Jean-Etienne Fougerole (Christian Clavier) to bogaty, lewicowy pisarz-celebryta, który rozprawia się w swoich książkach z tematem tolerancji i otwartości, z którą w prawdziwym życiu nie zawsze ma po drodze. Podczas najważniejszej dla niego debaty telewizyjnej, zaprasza do swojego domu przypadkową rodzinę Romów w potrzebie. Chwyt marketingowy przeistacza się w realną sytuację, a Jean-Etienne zmuszony jest gościć pod swoim dachem rodzinę Babika. Co wyniknie z tego niezwykłego spotkania dwóch różnych rodzin, kultur i stylów życia?

“Czym chata bogata” to zabawna i lekka komedia, która pokazuje, że nie tak łatwo jest zaakceptować obyczaje i kulturę tak odmienną od naszej, ale nie jest to niemożliwe. Seria dowcipów i trafnych dialogów pozwala na dobrą zabawę. No i to wielkie, romskie wesele – kto by nie chciał choć raz w nim uczestniczyć?

5. Jutro będziemy szczęśliwi (fr. Demain tout commence)

Lekkie, zabawne i pouczające kino o dojrzewaniu i braniu odpowiedzialności nie tylko za samych siebie. Samuel (Omar Sy) to niepoprawny imprezowicz i podrywacz. Do życia podchodzi na luzie i myśli, że każdy problem można załatwić zalotnym spojrzeniem. Niestety, plany Samuela, a raczej jego permanentny brak planów, rozpadają się w momencie, gdy poznana przelotnie Kristin (Clemente Poesy) zostawia go z ich kilkumiesięczną córką.

Lata mijają, a z nieodpowiedzialnego kolesia wyrasta kochający i wspaniały ojciec, który zrobi wszystko dla swojej małej Glorii. Raz wychodzi mu to lepiej, innym razem nieco bardziej nieporadnie, ale jednego nie można mu zarzucić – jego miłość do córki jest kompletnie bezwarunkowa i zdolna do wszystkiego. Czy sielanka będzie trwać wiecznie? Przekonajcie się sami i… przygotujcie sobie paczkę chusteczek higienicznych.

“Jutro będziemy szczęśliwi” to piękny, ciepły, ale i zabawny film o relacji ojca z dzieckiem. Bawi, śmieszy oraz niesamowicie wzrusza. Uczy też, że w życiu ważne są te małe, niepozorne chwile, które składają się na większe “wow”. Co jeszcze reżyser chciał przekazać widzom? O tym musicie przekonać się sami po obejrzeniu tego filmu. Myślę, że zrozumiecie tę lekcję bardzo dobrze.

Oto moja piątka świetnych francuskich komedii, które warto obejrzeć i które są idealne na jesienne i zimowe wieczory. Można się przy nich naprawdę dobrze bawić. Takich filmów mam na swojej liście jeszcze dużo, dużo więcej. Jeśli będziecie zainteresowani, chętnie Wam je polecę.

A jakie są Wasze ulubione francuskie komedie? Znacie tytuły z powyższej listy? Widzieliście któryś z tych filmów? A może możecie mi coś polecić? Chętnie obejrzę w takie wieczory jak ten. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Najlepsze współczesne włoskie komedie, które musisz zobaczyć

The post 5 francuskich komedii, które musisz zobaczyć appeared first on kingagajatravels.pl.

Nie wiem, czy gdyby nie ubiegłoroczny wyjazd do Parku Yellowstone, ten film (kryminał i thriller o zabarwieniu społecznym) przejąłby mnie aż tak bardzo, do szpiku kości. Od zawsze byłam wrażliwa na zwierzęta i ich cierpienie. Każde wakacje jako dziecko spędzałam na wsi w towarzystwie koni i krów, karmiąc świnki i kurki. Ale to nie jest dzika zwierzyna, na którą się poluje. W momencie gdy jesz kolację z bizonem, obserwujesz spacerujące o świcie sarny i jedziesz ramię w ramię z idącym obok ciebie jeleniem, to masz poczucie, że ta prawdziwa natura powinna pozostać nienaruszona. Że ma ona takie samo prawo do egzystencji jak świat człowieka, który nie może sobie jej zawłaszczyć.

Ekologiczne i społeczne problemy obecnego świata porusza właśnie “Pokot”. Film wyreżyserowany na podstawie powieści Olgi Tokarczuk “Prowadź swój pług przez kości umarłych” przybliża nam polskie, małomiasteczkowe realia. Akcja rozgrywa się w Kotlinie Kłodzkiej, krainie dziewiczej i malowniczej natury. Główną bohaterką jest Duszejko, Janina Duszejko, emerytowana pani inżynier niegdyś budująca mosty w Syrii, obecnie dorabiająca ucząc dzieci języka angielskiego. Interesuje się astrologią, jest wegetarianką, żyje w zgodzie z naturą i próbuje występować w obronie tych słabszych, czyli naszych mniejszych dzikich braci.

Jest ona niezwykle wrażliwa na cierpienie zwierząt i nie może zrozumieć, jak można zabijać zwierzęta dla ludzkiego widzimisię. Z przykrością obserwuje to, co wyprawia się np. na lisiej farmie. Miarka przebiera się w momencie, gdy giną jej dwie suki. Od tego wydarzenia Duszejko za wszelką cenę stara się bronić zwierzęta. Niedługo po tym umiera jej sąsiad “Wielka Stopa”, zapalony kłusownik, a zaraz po nim w niewyjaśnionych okolicznościach umierają inne lokalne osobistości związane z myślistwem. Czy za tym wszystkim może stać zwierzęca chęć odegrania się za ludzkie przewinienia? Tego nie zdradzę. Powiem tylko, że karma wraca.

“Pokot” nie jest filmem czystym gatunkowo. Mamy tu do czynienia z kryminałem, który miejscami wchodzi w mariaż z thrillerem. Holland pokusiła się dodatkowo o liczne flashback’i, które mają nam przybliżyć opowiadaną w danym momencie historię. Czy był to dobry pomysł? Jak dla mnie nie za bardzo. Te odwołania do przeszłości trochę burzą jednolitość historii, a niekiedy pojawiają się znikąd i zmuszają widza do zastanowienia się “o co tutaj chodzi”.
Dzięki sielankowym scenom (których jest niewiele, ale są) można odetchnąć na chwilę i pośmiać się. Czarny humor, który w filmie jest miejscami mocno zarysowany, świetnie podkreśla nasze polskie przywary.

I właśnie o tej czarnej stronie polskości zdaje się mówić Agnieszka Holland. Lubimy mięso, ale brzydzimy się zwierzęcej krwi. Jesteśmy tolerancyjni, ale tylko do takiego stopnia, jaki nam pasuje. Nie popieramy łamania prawa, ale też nie zrobimy nic, żeby wyrazić swoją dezaprobatę. Wolimy stać z boku i nie wychylać się, bo tak jest bezpieczniej.
Małomiasteczkowość pokazana przez Holland aż boli. Świetnie pokazuje, że ci mniejsi i biedniejsi nie mają nic do gadania w starciu z lokalnymi władzami. Przekupni strażnicy prawa człowieczego i religijnego, którzy za nic mają sobie prawa zwierząt i chętnie uczestniczą w krwawych polowaniach symbolizują zło i upadek wyższych wartości. Smutne i, niestety, tak bardzo na czasie.

“Pokot” dla jednych może być protestem ekologów, dla innych miotaniem się starej, szalonej baby. Wydaje się, że Agnieszka Holland chciała zawrzeć w swoim najnowszym filmie dwie, największe bolączki obecnego świata. Ci, którzy walczą o naturę traktowani są przez innych jak wariaci. Jeśli jest to starsza, samotna kobieta, tym gorzej. Uznaje się ją za nienormalną. A czy czasami tymi “nienormalnymi” nie są ci, którzy stoją po drugiej stronie barykady? Mamy tutaj do czynienia również z obrazem samotnej starości – zarówno tej żeńskiej, jak i męskiej. Przedstawione inaczej, ale czy nie podobnie? Warto się nad tym zastanowić.

W “Pokocie” występuje plejada polskich aktorów – Agnieszka Mandat, dawno nie widziany Wiktor Zborowski, świetny jak zawsze Tomasz Kot, Borys Szyc, uroczy Jakub Gierszał, Andrzej Grabowski, Marcin Bosak, Andrzej Konopka oraz aktorzy z Czech – Miroslav Krobot oraz Patrycia Volny. Postaci są dobrze zarysowane, ale da się zaobserwować mocny podział na dobro i zło. Jeśli ktoś jest zły, to trudno będzie w nim znaleźć jakiekolwiek cechy dobra. Inaczej jest z dobrymi bohaterami – ich złe czyny są łatwiejsze do wytłumaczenia, a w ostateczności i tak rozumiemy, że robią to, co robią w imię wyższej idei.

Ogromne brawa dla Agnieszki Mandat za rolę Duszejko, która nie jest tak jednowymiarowa jakby się mogło wydawać. Jednych będzie denerwować ta szalona zwolenniczka przyrody, drudzy będą się nią zachwycać i nieco jej zazdrościć – wolności, pasji, odwagi i miejsca, w którym mieszka. Koniec końców, każdy ją polubi. Charakteryzacja, jaką Agnieszka Mandat przeszła przy okazji tej roli, zasługuje na uznanie. Wydawać by się mogło, że aktorka nareszcie dostała rolę, dzięki której w pełni może pokazać na co ją stać. 

“Pokot” to ukłon w stronę Kotliny Kłodzkiej. Mało się o niej mówi i słyszy, aż tu nagle zdajemy sobie sprawę, że tak piękną i dziewiczą naturę mamy na wyciągnięcie ręki. Genialne zdjęcia są zasługą Jolanty Dylewskiej. Ujęcia tych krajobrazów (lasów, łąk i wzgórz) z powodzeniem mogłyby znaleźć się na widokówkach z Kotliny Kłodzkiej.
Film obejmuje wszystkie pory roku, dzięki czemu widzimy jak zmienia się ta kraina, jak ewoluuje przyroda, jakie zwierzęta w niej można spotkać (i, niestety, na jakie i kiedy można polować). Kamera pięknie ujmuje tutaj naturalne światło – sceny o wschodzie i zachodzie słońca, światło zimowe i letnie. To wszystko działa na widza i pozwala mu lepiej “zaprzyjaźnić” się ze zmieniającą się naturą.

No i w końcu muzyka. Muzyka w “Pokocie” podkreśla każdą scenę. Tę mroczną uwydatnia, tej lekkiej akompaniuje. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że muzyka też obrazuje tu cztery pory roku. Motyw, który słyszymy na jesieni, jest inny od tego zimowego i letniego. Najmocniejszym, muzycznym, punktem kulminacyjnym jest sam koniec filmu i wykonanie piosenki myśliwskiej “Pojedziemy na łów” w wykonaniu chóru chłopięcego. Po tym, co właśnie zobaczyliśmy na ekranie, przechodzą nam ciarki po plecach i bierze wstręt, że już małe dzieci nucą ją pod nosem, nie rozumiejąc dobrze o czym opowiada.

“Pokot” nie jest filmowym arcydziełem, pod koniec historia zaczyna się trochę rozjeżdżać i realizm przechodzi w świat lekko idylliczny. Jednak nie o to tutaj chodzi. Agnieszka Holland zmusza do zastanowienia się nad rolą człowieka w obecnym świecie i nad jego znaczeniem. Czy człowiek może być Panem Bogiem i czy ma prawo do decydowania o tych, którzy nie mają głosu? Czy istnieje jakiekolwiek wytłumaczenie i przyzwolenie na polowanie i zabijanie niewinnych zwierząt? Czy myślistwo nie jest przypadkiem lekkomyślnym “sportem”, którzy sami zainteresowani nazywają tradycją?
“Pokot” zadaje także pytania o samotną starość i o naszą społeczną postawę. Bo czy widząc wszechobecne zło i łamanie prawa stajemy do walki czy może przyglądamy się w spokoju czekając, aż coś się wydarzy?
Czym to może skutkować w przyszłości? Chyba wolę sobie tego nie wyobrażać.

The post W obronie zwierząt, czyli “Pokot” Agnieszki Holland appeared first on kingagajatravels.pl.

Od początku!

O karcie z nielimitowanymi wejściami do kina dowiedziałam się w styczniu tamtego roku. Byłam u przyjaciółki w Holandii i między kolejnymi tematami rozmów przeleciała gdzieś informacja o zakupionym przez nią karnecie do kina, upoważniającym na nielimitowane wejścia. Pomyślałam sobie wtedy: “Kurcze, ale w tej Holandii są do przodu. Nielimitowane wejścia do kina to by było coś”. Po powrocie do Polski sprawdzałam oferty krakowskich kin i gdzieś przypadkiem znalazłam informację o raczkującej inicjatywie Cinema City Poland.

CINEMA CITY UNLIMITED…

… jest to piękna pomarańczowa karta, która uprawnia jej posiadacza do nielimitowanych wejść na seanse filmowe.
Proste? Banalne! Wystarczy wypełnić formularz przez Internet (lub w kinie), załączyć swoje zdjęcie, podać numer karty kredytowej/debetowej i już. Proces rejestracji i weryfikacji jest szybki i trwa około 1 dnia. Na kartę trzeba niestety poczekać trochę dłużej. Ja odebrałam moją Cinema City Unlimited jakiś miesiąc po złożeniu zamówienia. Przez cały ten czas do wejścia na filmy upoważniał mnie mail potwierdzający zakup.

Gdzie jest kruczek?

Niby wszystko fajnie i ładnie, ale… gdzieś musi być ten przysłowiowy kruczek. No i jest! Podczas zakładania karty zobowiązujemy się do kontynuowania umowy przez co najmniej rok. Co to znaczy? Że przez rok musicie płacić za kartę Cinema City Unlimited i nie możecie zerwać umowy. W sensie możecie, tylko że regulamin dokładnie opisuje co w takim przypadku czeka każdego posiadacza karty.

Polecam więc uważne przeczytanie regulaminu przed przystąpieniem do złożenia wniosku o kartę. Po roku umowa przechodzi automatycznie na czas nieokreślony i wtedy możecie sami zdecydować kiedy ją wypowiedzieć.

Ile kosztuje taka przyjemność?

Skoro już wspomniałam, że trzeba płacić, to warto powiedzieć sobie ile. Karta Unlimited kosztuje 46 zł miesięcznie (w przypadku płacenia ratalnego) lub 552 zł z góry za cały rok. Oczywiście są to ceny, które nie obejmują Warszawy. W Warszawie miesięczny koszt karty to 55 zł.

Czy to się opłaca?

Oczywiście,że się opłaca! Opłaca się i to bardzo pod warunkiem, że nie chodzicie do kina raz na pół roku. Jeśli Wasza wizyta na nowościach filmowych wynosi więcej niż 2 razy w miesiącu, to bardzo się opłaca. Koszt karty zwraca się już po 2 wyjściach do kina. Mówię tu o wyjściach w każdy inny dzień niż w środę, bo w środę bilety kosztują tylko 16,50 zł, a w taki np. czwartek już 27 zł.

Kalkulacja jest prosta: 27+27=54 (zł). A karta kosztuje tylko 46 zł. Prawie 10 zł do przodu.

No dobra, powiecie, ale to są przecież 46 zł, piechotą nie chodzą, a w kieszeni zostają. A ja się Was zapytam: “A wiesz na co wydajesz pieniądze w ciągu dnia?”. Tu batonik, tam smoothie, tu cola, tam frytki. A to jeszcze jakaś gazeta, którą przeczytasz w przyszłym miesiącu, a to jakiś lakier do paznokci, który będzie stał na półce “bo takiego koloru to jeszcze nie mam”, a to jakaś bluzka za 30 zł, która po pierwszym praniu będzie miała szwy na plecach.

No spoko! Tylko że jeśli lubisz chodzić do kina, a chodzisz mało “bo bilety takie drogie”, a i tak w ciągu miesiąca wydajesz kasę na pierdoły, to w tym przypadku (w przypadku karty) wydasz na coś pożytecznego. Zrelaksujesz się, poznasz kinowe nowości i narobisz trochę kultury. 

Taki właśnie był mój tok rozumowania. Uwielbiam chodzić do kina, ale bilety na seanse są dość drogie. Gdybym miała chodzić na wszystkie nowości, to chyba spałabym pod mostem. W ciągu miesiąca zdarza mi się kupić coś kompletnie niepotrzebnego i nawet nie zdaję sobie sprawy, że tu złotówka, tam 2, a tam 10 złotych i zaraz uzbierają się 46 zł, czyli równowartość karty.

Odkąd mam kartę Cinema City Unlimited i za nią płacę dużo częściej jestem w kinie, do którego mam, de facto, 5 minut piechotą. Dodatkowo, te wydane 46 zł to inwestycja w moje hobby, które mnie odstresowuje i które umila mi wolny czas.

Na koniec wypisałam Wam plusy i minusy posiadania karty Cinema City Unlimited.

PLUSY:

+ masz nieograniczoną możliwość oglądania filmów
+ możesz chodzić do kina ile razy chcesz, możesz oglądać ten sam film nawet 3 razy
+ możesz siedzieć w kinie nawet cały dzień i nikt Cię z niego nie wyrzuci
+ karta zwraca się już po dwóch seansach w miesiącu
+ opłata jest ściągana z karty debetowej automatycznie. Nie musisz się obawiać, że zapomnisz zapłacić
+ karta jest imienna, tak więc nikt inny nie może z niej korzystać poza właścicielem
+ bilety można kupować przez Internet, za pomocą konta Unlimited, a odebrać już w kinie (w normalnej kasie lub w automacie)
+ posiadacze karty Cinema City Unlimited są zapraszani na przedpremierowe seanse wybranych filmów
+ dostajesz Newsletter, w którym Cinema City informuje Cię o planowanych premierach, prapremierach i pokazach tylko dla posiadaczy karty.

MINUSY:

– umowa podpisywana jest na co najmniej rok
– jeśli godziny filmów nakładają się na siebie, nie ma możliwości kupienia biletu przez Internet (w kasie owszem)

Jak widzicie, posiadanie karty Cinema City Unlimited ma więcej plusów niż minusów. Jeśli tylko lubicie chodzić do kina, filmy to Wasza pasja, ale na ich częste oglądanie nie pozwalają Wam ceny biletów… ta karta będzie dla Was strzałem w dziesiątkę.

Ja polecam. Z ręką na sercu!

Chcecie wiedzieć ile razy byłam w kinie w ciągu tego roku z kartą Unlimited? Chcecie? No to Wam powiem. 64 razy! 

The post Czy warto zostać kinomaniakiem z kartą Cinema City Unlimited? appeared first on kingagajatravels.pl.

Filmy polecane na święta wcale nie muszą być jakimiś arcydziełami. Nikt nie oczekuje, że będą super ambitne i dobrze zrobione. Właśnie, że nie! Mamy nadzieję, że nas wzruszą, opowiedzą jakąś miłosną historię, która rozgrywa się w Boże Narodzenie i pokażą jak zwykłej, prostej rodzinie (zupełnie takiej, jak nasza) przydarza się coś niesamowitego.

Lubicie takie filmy, prawda? No kto ich nie lubi?! A zatem poznajcie 5 filmów, które idealnie wpisują się w tę atmosferę i które szczerze Wam polecam (ale tylko na święta).

Listy do M.

Zacznijmy patriotycznie. “Listy do M.” to nasz polski odpowiednik na “Love Actually”. Mnogość bohaterów, kilka różnych historii, różnie obchodzone święta. Jedno marzenie, które łączy wszystkich – trochę miłości i czułości na święta. Świetna obsada aktorska, śmieszne dialogi, wzruszające sceny. Jest fajnie, jest ciepło, jest swojsko.
W końcu kolejne święta można spędzić oglądając całkiem niezły świąteczny (polski!!!) film, a nie umierając przy do bólu oklepanym Kevinie, który od ponad dwudziestu lat jest sam w domu.

Ekspres Polarny

Macie dzieci? Nie? Nic nie szkodzi. Oglądając “Ekspres Polarny” sami poczujecie się jak dzieci. Piękna opowieść o 8-letnim chłopcu, który nie wierzy w Świętego Mikołaja, a przez to wątpi także w samą magię świąt. W Wigilię budzi go pociąg “Ekspres Polarny”, zatrzymujący się przed jego domem, który jedzie na Biegun Północny, czyli do siedziby samego Mikołaja. Czy chłopiec odzyska wiarę i zmieni nastawienie do Świąt Bożego Narodzenia? Jeśli nie widzieliście jeszcze tego filmu, koniecznie nadróbcie braki. I przygotujcie sobie paczkę chusteczek, bo łzy są murowane. Film opowiada i przypomina o tym, co jest ważne nie tylko w święta, ale w całym naszym życiu.

To właśnie miłość / Love Actually

Dziesięciu różnych mieszkańców Londynu i ich perypetie świąteczne. Wszyscy bohaterowie są w jakiś sposób ze sobą powiązani (rodzinnie albo towarzysko), a ich przedświąteczne przygody ogląda się z uśmiechem na twarzy i łezką w oku (niekoniecznie w tym samym czasie). Najlepsza scena? Zdecydowanie tańczący Hugh Grant.
“Love Actually” oglądam każdego roku i póki co jeszcze mi się nie znudził.

Cztery gwiazdki / Four Christmases

Na ten film trafiliśmy rok temu całkiem przypadkiem. A ponieważ nawet nawet się go oglądało i kilka śmiesznych scen w nim było to polecam. Kate i Brad co roku znajdują jakąś wymówkę, żeby tylko nie spędzić świąt ze swoimi rozwiedzionymi rodzicami. Tym razem jest podobnie, ale plany krzyżuje im zła pogoda i odwołane wszystkie loty i … jedna wypowiedź w telewizji. Tym razem są zmuszeni do odwiedzenia każdego z rodziców. Jak i czy przeżyją te święta psychicznie i… fizycznie? Na pewno nie będą się nudzić.

The Holiday

Dwie kobiety ze złamanym sercem, mieszkające na dwóch różnych półkulach (jedna w Anglii, druga w Ameryce) wymieniają się domami na okres świąt. Po co? Żeby odpocząć od swojego życia i zapomnieć o swoich ex. Co dostaną w zamian? Trochę miłości i czułości, której wcale nie szukały. Sympatyczna komedia romantyczna, dzięki której docenimy wspólny czas z naszymi drugimi połówkami.

Oto moja lista świątecznych filmów, która na pewno z roku na rok będzie się powiększać. A Wy macie jakieś swoje ulubione filmy, które oglądacie w okolicach Bożego Narodzenia? Polecacie coś szczególnie? Podzielcie się koniecznie w komentarzach!

The post 5 filmów idealnych na święta appeared first on kingagajatravels.pl.