Metro w Sankt Petersburgu – przydatne informacje

Metro w Sankt Petersburgu zostało uruchomione w 1955 roku, ale prace nad nim rozpoczęły się już w 1941 roku. Petersburskie metro składa się z pięciu linii: czerwonej (Kirowsko-Wyborskiej), niebieskiej (Moskiewsko-Pietrogrodzkiej), zielonej (Newsko-Wasileostrowskiej), pomarańczowej (Przewobrzeżnej) oraz fioletowej (Frunzeńsko-Nadmorskiej).

Pierwszą, otwartą w 1955 roku linią metra była linia czerwona, która jest też najdłuższa jeśli chodzi o ilość stacji (jest ich 19). Linię niebieską uruchomiono w 1961 r, zieloną – w 1967 r, a pomarańczową w 1985 roku. Najkrótszą linią jest linia pomarańczowa.

Metro w Petersburgu uznawane jest za jedno z najgłębiej położonych systemów na całym świecie. Najniżej położoną stacją (nie tylko w Petersburgu, ale i w całej Rosji) jest stacja Admiraltiejskaja – znajduje się 86 metrów pod ziemią.

Metro w Sankt Petersburgu kursuje od około 5:30 do północy. Koszt pojedynczego przejazdu to 45 RUB. Na każdej stacji metra są automaty, w których można kupić żeton na metro.
Zobacz także: strona internetowa metra w Petersburgu, gdzie znajdziesz wszystkie przydatne informacje.  

Metro w Sankt Petersburgu – najpiękniejsze stacje

Najpiękniejsze stacje metra w Sankt Petersburgu mieszczą się w większości na czerwonej linii (tej najstarszej). Osobą, której petersburżanie zawdzięczają to, że ich metro wygląda tak, jak wygląda jest Józef Stalin. To on zdecydował, że skoro mieszczanie nie mają wstępu do carskich pałaców, będą mieć swoje “pałace dla ludu”. Na wielu stacjach metra znajdziemy złote mozaiki, obrazy, piękne żyrandole, rzeźby, płaskorzeźby, marmur, kolumny czy motywy socrealistyczne. Wszystko z przepychem i na bogato – jak to w Rosji.

Avtovo

To właśnie stacja Avtovo jest uważana za najpiękniejszą stację metra w Sankt Petersburgu. Znalazła się nawet na liście najpiękniejszych stacji świata dziennika Guardian. Znajdziemy tu 46 kolumn (30 wykonanych z marmuru i 16 zdobionych szkłem) oraz ogromne i imponujące żyrandole. Wysiadając można się poczuć jak w pięknym pałacu, a nie na stacji metra. Tematem stacji jest obrona Leningradu podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.

Kirovsky Zavod

Nazwa stacji Kirovsky Zavod pochodzi od znajdującej się w pobliżu fabryki Kirowskiego. Tematem przewodnim stacji jest rozwój przemysłu socjalistycznego. Cała stacja ozdobiona jest szarym marmurem, a płaskorzeźby na ścianach przedstawiają różne gałęzie przemysłu byłego Związku Radzieckiego. Na końcu stacji stoi pomnik towarzysza Lenina. 

Narvskaya

Narvskaya jest jedną z najbardziej majestatycznych stacji. Jej ściany pokryte są jasnym marmurem. Tematem tej stacji są zawody w całym Związku Radzieckim. Na ścianach można podziwiać płaskorzeźby lekarzy, budowniczych, rolników, marynarzy i innych wysoko cenionych profesji.

Pushkinskaya

Stacja metra poświęcona najsłynniejszemu rosyjskiemu poecie – Aleksandrowi Puszkinowi. Na końcu stacji znajduje się rzeźba Puszkina, a za nią widnieje obraz Carskiego Sioła (obecnie Puszkina), w którym pisarz spędził większość swojej młodości.

Tekhnologichesky Institut

Stacja Tekhnologichesky Institut jest bardzo surowa i minimalistyczna. Całkowicie odwrotnie niż poprzednie stacje. Jej ściany pokryte są jasnym marmurem. Znajdziecie tu płaskorzeźby znanych rosyjskich naukowców oraz daty głównych osiągnięć naukowych Rosji wraz z ich datami.

To tylko kilka z najpiękniejszych stacji metra w Sankt Petersburgu. Będąc w mieście koniecznie udajcie się na wycieczkę po petersburskim metrze. To ciekawa alternatywa dla tradycyjnego zwiedzania miasta. Wysiądźcie też na stacji Leninsky Prospekt, Baltiyskaya, Admiraltiejskaja czy Nevsky Prospekt i przekonajcie się, jak wyglądają inne stacje metra. 

Zobacz także:

Sankt Petersburg – praktyczny przewodnik po Wenecji Północy

The post Metro w Sankt Petersburgu – najpiękniejsze stacje metra w Petersburgu appeared first on kingagajatravels.pl.

Przewodnik po Petersburgu – jak dojechać?

Do Petersburga dolecimy bezpośrednio z Warszawy polskimi liniami lotniczymi LOT. Za bilet dla jednej osoby w dwie strony zapłaciłam ok. 1000 zł.

Aby dostać się z lotniska Petersburg-Pułkowo do centrum miasta, należy wsiąść w autobus nr 39, który odjeżdża spod terminala. Autobus dojeżdża do stacji metra Moskovskaya i kosztuje 40 rubli. Na stacji Moskovskaya należy przesiąść się w niebieską linię metra, która zatrzymuje się w samym centrum na stacji Nevsky Prospekt.

Zobacz także: jak ubiegać się o wizę do Rosji?

Przewodnik po Petersburgu – gdzie spać?

Petersburg ma bardzo dobrze rozwiniętą bazę noclegową. Na pewno znajdziecie tu idealny dla siebie nocleg. Do wyboru macie kilka opcji – eleganckie i luksusowe hotele, tańsze hostele i prywatne apartamenty w dobrych cenach. Te ostatnie bardzo często mają typowo rosyjski wystrój wnętrz, chociaż można też znaleźć mieszkania w nowoczesnym, europejskim stylu.

Jeśli szukacie taniego hotelu w Petersburgu, poniżej zostawiam Wam wyszukiwarkę noclegów Booking.com, dzięki której z pewnością znajdziecie idealny nocleg.

Booking.com

Przewodnik po Petersburgu – co zobaczyć? 

Sankt Petersburg jest przepięknym miastem, które oczaruje i zachwyci każdego. Bajkowe cerkwie, majestatyczne pałace, szerokie arterie czy eleganckie parki to tylko jedne z wielu atrakcji, jakie ma dla nas to miasto. Poniżej znajdziecie i przeczytacie o miejscach, które znalazły się na mojej mapie Petersburga i które zobaczyłam w ciągu tygodniowego pobytu w Wenecji Północy. Zwiedzałam je powoli, w swoim tempie, bez pośpiechu. Tak, żeby niczego nie pominąć, nie przegapić, a żeby konkretnie się zachwycić.

Jeśli macie tylko 3-4 dni na Petersburg, z pewnością uda Wam się zobaczyć większość z opisanych przeze mnie miejsc. A trzymając się poniższej kolejności, macie możliwość udać się na całkiem konkretny spacer po Petersburgu. Miłego zwiedzania!

Cerkiew Spasa-na-Krowi

Sobór Zmartwychwstania Pańskiego, potocznie nazywany Cerkwią Spasa-na-Krowi, został wybudowany w miejscu śmiertelnego zamachu na cara Aleksandra II (stąd też nazwa “na krwi”). Prace rozpoczął Aleksander III w celu upamiętnienia swego ojca. Budowa świątyni trwała 24 lata, od 1883 do 1907 roku. W 1930 roku nakazano jej zamknięcie. Planowano ją nawet zburzyć, ale na szczęście do tego nie doszło. W 1997 roku Cerkiew została ponownie otwarta i ma dziś status zabytku.

Cerkiew na Krwi jest chyba jedną z najpiękniejszych świątyni prawosławnych jakie widziałam. Sobór wybudowano w tradycyjnym rosyjskim stylu, który panował w budownictwie sakralnym w XVI i XVII wieku. Jego wygląd (zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz) zachwyca. Wysokość świątyni wynosi 81 m, wieńczy ją 5 cebulastych złoconych i emaliowanych kopuł, a środek pokrywa prawie 7 tys. m2 mozaiki. Mozaiki te przedstawiają sceny z Nowego Testamentu, wizerunki świętych oraz 144 herby regionów, prowincji i miast z czasów panowania cara Aleksandra III.

TRAVEL TIP: Cerkiew otwarta jest codziennie od godz. 10:30 do 17:30. Bilet wstępu kosztuje 350 RUB, w cenie biletu nie ma zwiedzania z audio przewodnikiem (ta przyjemność kosztuje dodatkowe 200 RUB). Cerkiew na Krwi warto zwiedzić tuż po jej otwarciu, ponieważ to wtedy są najmniejsze kolejki do kas i najmniej zorganizowanych wycieczek.

Newski Prospekt

Newski Prospekt to główna arteria Petersburga i najbardziej znana ulica w mieście. Ciągnie się przez 4,5 kilometra od budynku Admiralicji i Placu Pałacowego aż do Soboru Aleksandra Newskiego, rosyjskiego świętego prawosławnego. Ulica jest ogromna i zachwyca rozmachem. Po 4 pasy ruchu w każdą stronę, piękne kamienice i pałace, które idealnie ze sobą współgrają, kościoły, hotele, restauracje czy luksusowe sklepy znanych marek.

Dzisiaj Newski Prospekt to reprezentacyjna ulica Petersburga, która dawniej pełniła funkcję drogi wylotowej do Nowogrodu, a pierwotnie podobno miała być kanałem.

Warto wybrać się tu na spacer i poczuć tętniące życiem centrum miasta. Jeśli nie macie czasu na 4,5 km przechadzkę, dojdźcie chociaż do Mostu Aniczkowskiego z posągami koni lub do Placu Vosstaniya, przy którym stoi potężny obelisk.

Plac Pałacowy

Plac Pałacowy to jedno z tych miejsc w Petersburgu, które robią wrażenie właśnie swoją wielkością. Plac ma prawie 60 000 m2. Na samym jego środku stoi Kolumna Aleksandrowska autorstwa Augusta de Montferranda, który był odpowiedzialny także za budowę Soboru św. Izaaka. Przy placu znajduje się Pałac Zimowy oraz łuk triumfalny, który upamiętnia zwycięstwo nad Napoleonem w 1812 roku.

TRAVEL TIP: W ciągu dnia Plac Pałacowy jest pełen przechodniów i turystów. Jego piękno i ogrom robią największe wrażenie, gdy jest on niemalże pusty. Dlatego też warto tu przyjść z samego rana (tuż po wschodzie słońca), kiedy na placu nie ma nikogo.

Ermitaż

Ermitaż to z całą pewnością największa atrakcja miasta. Galeria sztuki założona w 1764 roku z polecenia Katarzyny II, to dziś drugie co do wielkości muzeum na świecie. Co roku odwiedza go ponad 4 mln turystów, zbiory muzeum liczą około 3 mln eksponatów, a sale ekspozycyjne mają łączną długość prawie 20 km. Pałac Zimowy, mieszczący się przy Placu Pałacowym, jest głównym gmachem kompleksu Ermitaż, w którego skład wchodzi aż 5 budynków.

W Ermitażu można podziwiać bogate zbiory sztuki europejskiej i rosyjskiej. Znajdziemy tu malarstwo włoskie, hiszpańskie, flamandzkie czy francuskie, a także sztukę grecką, egipską i azjatycką. Możemy oglądać tu dzieła takich wielkich malarzy jak Rubens, Monet, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Tycjan, van Gogh, Goya, Matisse, Caravaggio, Picasso czy Kandinsky.

Ermitaż był na mojej bucket list od kilku dobrych lat, dlatego też planując zwiedzanie Petersburga przeznaczyłam na niego cały dzień. Pałac Zimowy zachwycił mnie wielkością, przepychem, rozmachem i wyglądem carskich komnat. Cudowne żyrandole, niesamowite i precyzyjne zdobienia oraz ilość dzieł sztuki zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Z drugiej strony muzeum zmęczyło mnie ilością zwiedzających i trochę rozczarowało. Spodziewałam się czegoś więcej, większego efektu “wow” jeśli chodzi o zbiory malarstwa. Bardzo chciałam zobaczyć sztukę i malarstwo rosyjskie, a niestety podczas mojej wizyty ta sala (jak i kilka innych) była zamknięta, przez co pewien niesmak pozostał. 

TRAVEL TIP: cena biletu wynosi 700 RUB. Dzieci, uczniowie i studenci międzynarodowi wchodzą za darmo (wystarczy okazać legitymację studencką). Bilet można kupić przez internet, na miejscu w kasie lub w automatach biletowych, które znajdują się tuż przy wejściu do kompleksu. Osoby wchodzące za darmo muszą czekać w kolejce do kasy, gdyż tylko tam dostaną bilet uprawniający do wejścia. Od 2019 roku trzeci czwartek każdego miesiąca jest dniem darmowego zwiedzania.

Muzeum jest otwarte od 10:30-18:00, a w środy i piątki od 10:30-21:00. Zamknięte: w poniedziałki oraz 9 maja.

Na zwiedzanie Ermitażu warto przygotować sobie około 3-4 godziny.

Koniecznie wejdźcie do toalety, która znajduje się na parterze, na prawo przed głównymi schodami i zwróćcie uwagę na kafelki, którymi jest ona wyłożona. Tak, dobrze widzicie, to płytki zaprojektowane przez Gianniego Versace specjalnie dla Ermitażu.

Pomnik Jeździec Miedziany

Spacerując nad rzeką Newą na pewno dotrzecie do Jeźdźca Miedzianego, czyli pomnika Piotra I na koniu. Został on postawiony w 1782 roku z rozkazu carycy Katarzyny II. Na pomniku znajduje się inskrypcja w języku łacińskim “Petro Primo Catharina Secunda MDCCLXXXII”, co oznacza “Piotrowi Pierwszemu Katarzyna Druga, roku 1782”.

Posąg Piotra Wielkiego umieszczony jest na tzw. Kamieniu Grzmotu, który jest nazywany największym kamieniem kiedykolwiek przeniesionym przez człowieka. Postać cara wskazuje wyciągniętą ręką na zachód w stronę Newy, podczas gdy jego koń przydeptuje węża, który ma symbolizować wrogów Piotra I i jego reform.

Sobór św. Izaaka

Sobór św. Izaaka, wybudowany w 1818 roku z polecenia cara Aleksandra I, jest największą świątynią prawosławną w całym Petersburgu i czwartą co do wielkości świątynią kopułową na świecie. Może pomieścić w środku nawet 14 tysięcy wiernych. Jego wnętrza zachwycają zdobieniami, złoceniami i pięknymi freskami, a pokryta 100 kilogramami szczerego złota kopuła jest widoczna z każdego zakątka w mieście.

Głównym architektem świątyni był francuz, Auguste de Montferrand. Budowa Soboru zajęła mu aż 40 lat! Mówi się, że jest to dzieło jego życia, gdyż miesiąc po zakończeniu prac, architekt zmarł.

Z Soborem św. Izaaka wiąże się wiele ciekawych historii, ale tą najbardziej niesamowitą jest fakt, iż po rewolucji październikowej w świątyni mieściło się muzeum ateizmu. Po dziś dzień na monumentalnych kolumnach można również dostrzec ślady po kulach z czasów II wojny światowej.

Sobór św. Izaaka jest jednym z najważniejszych zabytków Petersburga. Warto wejść do świątyni i zobaczyć jej bogate wnętrze, a także wspiąć się po ponad 200 stopniach na kolumnadę, skąd można podziwiać imponującą panoramę całego miasta.

TRAVEL TIP: Sobór jest otwarty w godzinach od 10:30- 18:00, zamknięty w środy. Bilet wstępu do muzeum kosztuje 350 RUB, a na kolumnadę dodatkowe 200 RUB.

Twierdza Pietropawłowska i Sobór św. Piotra i Pawła

Twierdza Pietropawłowska to kolejny “must see” podczas wizyty w Petersburgu. W końcu to właśnie w tym miejscu wszystko się zaczęło. To tu, w 1703 roku, car Piotr I założył Sankt Petersburg.

Twierdza mieści się na Wyspie Zajęczej. Podobno nazwa wyspy pochodzi od zająca, którego car zobaczył na brzegu wyspy i uznał za dobry znak na założenie miasta (podobno, bo teorii na temat pochodzenia nazwy jest kilka, a ta jest tylko jedną z nich). I to właśnie dlatego znajdziecie tu wiele rzeźb zająców. Najsłynniejszą z nich jest oczywiście rzeźba zająca przy Moście Jana. Legenda mówi, że ten, kto rzuci monetę tak, że spadnie ona przy skokach zająca, zapewni sobie szczęście i powodzenie.

Na terenie Twierdzy znajduje się mennica, dawne więzienie (w którym więziony był m.in. Tadeusz Kościuszko, Fiodor Dostojewski, Lew Trocki czy Aleksander Uljanow), kilka muzeów oraz Sobór Świętych Piotra i Pawła, który jest najważniejszą świątynią Petersburga. To właśnie tu pochowani są wszyscy rosyjscy carowie. Sobór wieńczy złota 122-metrowa iglica. 

TRAVEL TIP: Bilet wstępu do wszystkich atrakcji Twierdzy to koszt 700 RUB. Wejście do samego Soboru św. Piotra i Pawła kosztuje 550 RUB. 

Meczet Soborowy

Meczet Soborowy znalazłam całkowicie przypadkiem na Instagramie, przeglądając zdjęcia z Petersburga i szukając inspiracji. Jego widok totalnie mnie zachwycił. Jak wiecie, jestem ogromną fanką arabskich zdobień i dekoracji, dlatego też niebieska ceramika pokrywająca portal, kopułę i górną część minaretów zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Cieszę się, że tu dotarliśmy i że zobaczyłam to cudo na własne oczy.

Meczet w Petersburgu został wybudowany w latach 1909-1921 i przez wiele lat był uznawany za największy meczet w Europie. Może on pomieścić aż 5000 wiernych. Po koniec lat 30. XX wieku meczet zamknięto i urządzono w nim magazyn sprzętu medycznego. W 1956 roku meczet został ponownie otwarty i jest on dzisiaj czynną świątynią muzułmańską i ośrodkiem religijnym dla wiernych.

Meczet jest otwarty dla nie muzułmanów. Obowiązują w nim jednak te same zasady, co w innych świątyniach islamskich: kobiety muszą mieć zasłonięte włosy i ramiona, mężczyźni muszą mieć na sobie długie spodnie, a podczas modlitwy obowiązuje zakaz robienia zdjęć. Podczas naszej wizyty meczet był otwarty, dlatego też udało nam się wejść do środka i zobaczyć jego wnętrza. Nie zrobiłam jednak żadnych zdjęć, ponieważ w tym samym czasie trwała modlitwa wiernych.

Samo wnętrze meczetu jest bardzo skromne. Na uwagę zasługuje ogromny żyrandol przyozdobiony cytatami z Koranu, marmurowe kolumny oraz turkusowe nisze w ścianach, zwane mihrabami.

TRAVEL TIP: zwiedzanie meczetu jest darmowe, jednak nie zawsze jest on otwarty. Meczet znajduje się przy ulicy Kronverkskiy Prospekt 7, tuż przy stacji metra Gor’kovskaya (niebieska linia), niedaleko Twierdzy Pietropawłowskiej. 

Pole Marsowe

Będąc w Petersburgu, warto wybrać się na nieco dłuższy spacer od Twierdzy Pietropawłowskiej, przez Most Troicki aż do Pola Marsowego. Jest to duży park o powierzchni 9 ha, którego nazwa pochodzi od rzymskiego boga wojny Marsa. To miejsce pamięta jeszcze krwawe wydarzenia z czasów rewolucji lutowej, kiedy to śmierć poniosło wielu rewolucjonistów. W 1917 roku odbył się tu uroczysty pogrzeb 184 bojowników, którzy zginęli w starciach z wojskami obalonego cara. Ku pamięci poległych postawiono tu pomnik nazywany Mauzoleum Ofiar Rewolucji. Od 1956 roku płonie tu również wieczny znicz.

W latach 20. XX wieku zaaranżowano tu ogrody miejskie, a dzisiaj jest to jedno z ulubionych miejsc wypoczynkowych mieszkańców i turystów, którzy przychodzą tu poczytać książkę, poleżeć na kocu na trawie czy po prostu pospacerować.

Sobór Kazański

Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej to jedna z piękniejszych budowli sakralnych w Petersburgu i zdecydowanie jedna z ważniejszych dla wyznawców prawosławia. To tu znajduje się Kazańska Ikona Matki Bożej, która jest jedną z najbardziej czczonych ikon w Rosji. Do dzisiaj nie wiadomo jednak, czy w soborze jest oryginał czy kopia Kazańskiej Ikony.

Sam Sobór Kazański został wybudowany w latach 1801-1811. Głównym architektem był Andriej Worochin, który tworząc plan wzorował się na Bazylice św. Piotra na Watykanie. Budowla utrzymana jest w stylu neoklasycystycznym. Na szczególną uwagę zasługuje kolumnada o długości 111 metrów złożona z 96 kolumn korynckich o wysokości 13 m każda.

W latach 30. XX wieku znajdowało się tu Muzeum Historii Religii i Ateizmu.

Dom Knigi

Po drugiej stronie ulicy, na przeciwko Soboru Kazańskiego, stoi piękny secesyjny budynek. To prawdziwe dzieło sztuki w stylu art nouveau. Kiedyś znajdowała się tu siedziba firmy Singer, dzisiaj to Dom Knigi, czyli Dom Książki – jedna z najsłynniejszych księgarni w Petersburgu. Warto wejść tutaj chociaż na chwilę, żeby zobaczyć ciekawe i (co tu dużo mówić) specyficzne wnętrze.

TRAVEL TIP: w księgarni nie wolno robić zdjęć. Na pierwszym piętrze budynku znajduje się kawiarnia Singer Cafe, z której roztacza się piękny widok na Sobór Kazański.

Muzeum Rosyjskie

Państwowe Muzeum Rosyjskie, znajdujące się w Pałacu Michajłowskiego, może pochwalić się największym zbiorem sztuki rosyjskiej w Petersburgu – od sztuki ludowej po współczesną. Jeśli lubicie sztukę i malarstwo i chcecie zaznajomić się z dziełami rosyjskich artystów, to bardzo Wam to muzeum polecam. Ja wybrałam się tu głównie dla współczesnego rosyjskiego malarstwa i obrazów Kandinsky’ego, ale szczerze przyznam, że zbiory Muzeum Rosyjskiego podobały mi się o wiele bardziej niż te w Ermitażu.

TRAVEL TIP: bilet wstępu do Muzeum Rosyjskiego kosztuje 500 RUB, studenci międzynarodowi płacą tylko 250 RUB. Muzeum zamknięte jest we wtorki.

Ulica Rubinsteina i Pyat’ Uglov

Ulica Rubinsteina to jedna z ładniejszych ulic w Petersburgu. Stojące przy niej kamienice i pałacyki zachwycają fasadami. Ale ulica Rubinsteina jest popularna z innego powodu – to miejsce pełne kawiarni, barów czy restauracji (jest ich tu ponad 50!). Warto tu przyjechać, żeby odkryć kulinarne możliwości Petersburga. To miejsce jest świetne na lunch, popołudniowego drinka czy romantyczną kolację.

Na samym końcu ulicy Rubinsteina znajduje się Pyat’ Uglov, zwany także Five Corners, czyli neoklasycystyczny budynek o kształcie trapezoidu. Jego nazwa nawiązuje do skrzyżowania pięciu ulic, przy których on stoi. Wieża Pyat Uglov miała kiedyś zegar, a we wnętrzach budynku mieściły się apartamenty, sklepy oraz kino. Dziś Pyat Uglov gości m.in. hotel oraz fancy restauracje z pięknymi wnętrzami. Można tu zjeść burgera z kraba z Kamczatki lub napić się rosyjskiego białego wina przy dźwiękach jazzu.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

Mozaichnyy Dvorik

Jest w Petersburgu takie miejsce, gdzie czas płynie wolniej i gdzie nawet w szary, deszczowy dzień świeci słońce. Dlatego też jeśli będziecie mieć chwilę wolnego czasu, koniecznie się tam wybierzcie. Tym miejscem jest Mozaichnyy Dvorik, czyli małe podwórko pomiędzy kamienicami przy ulicy Chaykovskogo 2. Pełno tu wielokolorowych mozaik, które zdobią ściany budynków, chodników, ławeczek czy fontanny.

Mozaichnyy Dvorik, stworzony przez artystę Vladimira Lubenko, to miejsce, którego nie ma w żadnym przewodniku. Można trafić na nie całkowicie przypadkowo albo przejść obok, nie zauważając. Ja dowiedziałam się o nim dzięki koleżance, która była ze mną w Petersburgu, a która przypadkiem znalazła je w Internecie.

Uwielbiam mozaiki i kolorowe miejsca stworzone z pasją i pomysłem. Tutaj przeniosłam się na chwilę do świata z bajki, do magicznej krainy ze snów. Mozaichnyy Dvorik to ciekawe miejsce na mapie Petersburga, o którym wiedzą pewnie tylko mieszkańcy i garstka turystów. Warto przyjść tu na krótki spacer, usiąść na ławce i dać się wciągnąć w kolorowy świat.

Peterhof

Peterhof to zespół pałacowo-parkowy, carska dacza założona przez Piotra I, która była jego reprezentacyjną rezydencją. Wiele osób nazywa to miejsce rosyjskim Wersalem, gdyż faktycznie było ono wzorowane na francuskim pałacu. Najpiękniejszą częścią parku jest Wielki Pałac z Wielką Kaskadą w stylu francuskim, której najbardziej reprezentacyjną częścią jest fontanna Neptuna. Całość wykonana jest w stylu barokowym. Wielką Kaskadę zdobi 37 złoconych posągów z brązu, 64 fontanny i 142 wodotryski.

Górna część parku zachwyca symetrycznymi alejkami, równo przyciętymi żywopłotami i małymi jeziorkami. Dolne ogrody Peterhofu nawiązują do angielskiej sztuki ogrodniczej, a z najbardziej północnego krańca daczy roztacza się widok na Zatokę Fińską i niedaleki Sankt Petersburg.

Peterhof zachwyca rozmachem, złoceniami i precyzyjną organizacją zieleni. To miejsce należy do turystycznych “must see” podczas podróży do Petersburga. Idealne na jednodniową wycieczkę i odpoczynek od dużego miasta. Jeśli byliście w Wersalu i podobał Wam się pałac Ludwika XIV, to Peterhof na pewno przypadnie Wam do gustu.

TRAVEL TIP: wejście do ogrodów Peterhofu kosztuje 900 RUB (rok 2019). Bilet wstępu do Pałacu to dodatkowy koszt.
Dojazd: należy dostać się metrem do stacji Baltiyskaya (czerwona linia metra), na dworcu Baltiyskiy vokzal przesiąść się na pociąg jadący do Nowego Peterhofu (koszt biletu to 60 RUB), a następnie złapać autobus nr. 351-A lub 356 (40 RUB). W drogę powrotną po Petersburga zdecydowaliśmy się wrócić wodolotem, który wysadził nas na przystani pod Ermitażem. Koszt wodolotu to 850 RUB, a dla studentów 750 RUB. Podróż wodolotem trwa około 45 minut. Istnieje możliwość zakupienia biletu na wodolot w dwie strony (Petersburg-Peterhof-Petersburg).

Przewodnik po Petersburgu – gdzie zjeść?

Mapa kulinarna Petersburga jest bardzo bogata i ma ona ogrom ciekawych miejsc do zaproponowania.  To właśnie dlatego starałam się odkryć ich jak najwięcej. Chciałam znaleźć tu moje ulubione miejsca, do których chętnie bym wracała (nawet myślami), prawdziwe perełki, lokalne restauracje, które uczciwie karmią i oryginalne miejsca. Myślę, że mi się to udało!

Poniżej znajdziecie kawiarnie, bary i restauracje, które z czystym sercem mogę Wam polecić. Do niektórych wracałam/wracaliśmy po kilka razy, bo tak bardzo przypadły nam do gustu. Mam nadzieję, że Wam też się spodobają. Smacznego!

Sokol Coffee

Ciekawe i oryginalne miejsce z dobrą kawą i czekoladowym ciastkiem. Sokol Coffee to rosyjska sieć kawiarni, którą wyróżnia jeden szczegół – podczas zamówienia na kubku do kawy pojawia się Wasza podobizna.

Bardzo podoba mi się ten pomysł (i chwyt marketingowy) i ogromnie żałuję, że zwlekałam z wybraniem się do Sokol Coffee na śniadanie aż do ostatniego dnia. A jeśli Wy też chcecie mieć pamiątkę z Petersburga w postaci kubka po kawie z Waszą podobizną to zapiszcie sobie ten adres – Volynskiy Pereulok 4 (niedaleko Ermitażu i Newskiego Prospektu).

Marketplace

Super miejsce na śniadanie, obiad, popołudniowe wino i kolację. Marketplace to sieć restauracji, które mają dość ciekawy koncept. Bierzesz tacę, sztućce, wybierasz, co chcesz zjeść i płacisz w kasie. Niby banalne i nic oryginalnego, ale… jedzenie jest tu robione na bieżąco, dzięki czemu wszystko jest super świeże. Na środku sali jest stacja kucharzy, którzy na Waszych oczach przygotowują zamawiane dania. Coś genialnego!

Do wyboru są tu dania kuchni rosyjskiej, włoskiej czy azjatyckiej, a w menu znajdziecie również opcje dla wegan. Mają tu pyszną kawę i smaczne desery. Samo miejsce ma fajny, nieco fancy wystrój.

Stolowaja nr. 1 (Newski Prospekt 25)

Stolowaja nr. 1 to must see, must be i must eat podczas pobytu w Petersburgu. To sieć rosyjskich barów mlecznych, w których można zjeść prawdziwą, domową rosyjską kuchnię. Smacznie, świeżo i niedrogo. Wybór dań jest ogromny, dzięki czemu spróbujecie tu wszystkich tradycyjnych dań kuchni rosyjskiej – od sałatek, przez zupy i główne dania aż do deserów. Polecam!

Pyshechnaya (Bolshaya Konyushennaya 25)

Jeśli odwiedziliście Stolowaję, to teraz koniecznie musicie pójść do Pyshechnaya. To najsłynniejsza pączkarnia w Petersburgu, która trzyma się tradycyjnej receptury od 1958 roku. Mega kultowe miejsce, które trzeba odwiedzić, żeby poczuć się jak lokals. Weźcie sobie pączka, kawę z samowara i przystańcie na chwilę, żeby poczuć klimat minionej epoki.

Pączki, które wyglądają jak donuty, może nie są niczym specjalnym (są tłuste, słodkie i dosyć puszyste), ale to miejsce polecali mi mieszkańcy Petersburga, więc coś w nich musi być. W Pyshechnaya, jak to dawniej bywało, nie można płacić kartą, więc przygotujcie sobie drobną gotówkę.

Phali Hinkali (Bolshaya Morskaya Ulitsa, 27)

Jeśli już znudzą Wam się dania kuchni rosyjskiej i będziecie mieć ochotę na coś innego niż pielmieni, bliny z kawiorem czy sałatki, koniecznie wybierzcie się do Phali Hinkali, która słynie z najlepszej kuchni gruzińskiej w Petersburgu. Gruzińska kuchnia jest w Rosji bardzo popularna, a sami Rosjanie rozkochali się w chinkali i chaczapuri.

Phali Hinkali spodobało nam się tak bardzo, że odwiedziliśmy je dwukrotnie. Za drugim razem zamówiliśmy tak wiele dań, że talerze dosłownie nie mieściły się na stole. Dzięki temu mogliśmy spróbować chinkali, chaczapuri, czeburka, zupy charczo, pkhali, zapiekanego bakłażana i oczywiście gruzińskiego wina. Jedzenie w tej restauracji jest genialne, obsługa bardzo miła i pomocna, a wystrój tak domowy, że nie chce się stamtąd wychodzić.

Burger & Crab (Rubinsteina Ulitsa, 40)

Piękne miejsce i przepyszne jedzenie! Tak mogłabym podsumować to miejsce i na tym zakończyć, ale tego nie zrobię i wytłumaczę Wam, dlaczego tak uważam.

Do Burger & Crab dotarliśmy na lunch w ostatnim dniu pobytu w Petersburgu. Akurat spacerowaliśmy po ulicy Rubinsteina i stwierdziliśmy, że czas na obiad. Wybór padł na tę restaurację, która mieści się we wspomnianym wyżej budynku Pyat ‘Uglov. Wystrój lokalu jest bardzo nowoczesny, minimalistyczny i fancy, kelnerzy mówią po angielsku (!), a menu bazuje na dwóch potrawach – na burgerach i na krabie. My zdecydowaliśmy się na burgery, ale w nieco zmodyfikowanym wydaniu, czyli z mięsem z kraba. Do tego białe wino i widok na ulicę Rubinsteina. Jedzenie było genialne! Chrupiąca maślana bułka, idealnie dobrane dodatki, a mięso z kraba – świeże, delikatne i bardzo smaczne.

Ceny w Burger & Crab nie należą do najtańszych, ale naprawdę warto tu przyjść i spróbować pysznego kraba, który sprowadzany jest aż z Kamczatki.

Bagatelle (Bolshaya Konyushennaya Ulitsa, 1)

Bagatelle znajdowała się tuż obok wynajętego przez nas mieszkania i kusiła, kiedy przechodziliśmy. Za pierwszym razem wybraliśmy się, żeby sprawdzić to miejsce, bo nie mieliśmy planów na wieczór, a nie chcieliśmy siedzieć w mieszkaniu. Za drugim razem poszliśmy tam dlatego, że posmakowały nam ich przekąski i że poczuliśmy się w Bagatelle mega swojsko, prawie jak w domu.

Bagatelle to typowy lokal “russian style“. Chyba nic tu do siebie nie pasuje. Wystrój w stylu barowym z secesyjnymi plakatami na ścianach, muzyka klubowa lecąca naprzemian z francuskimi i rosyjskimi piosenkami, serdeczna obsługa (kelnerkami są panie dobrze po 40.), a w menu tradycyjna rosyjska kuchnia ze wstawkami europejskimi.

Prawdę powiedziawszy, jadłam tu najlepsze bliny z kawiorem w Petersburgu i miałam okazję spróbować naprawdę dobrego rosyjskiego, czerwonego wina. Jedzenie w Bagatelle jest bardzo smaczne, uczciwe i domowe. Cenowo wychodzi też naprawdę spoko. Dodatkowo podobał mi się fakt, iż byliśmy w tej restauracji jedynymi turystami, a przecież znajduje się ona między Ermitażem a Cerkwią na Krwi.

Jeśli będziecie przechodzić obok to odważnie zejdźcie po schodach i zamówcie coś do jedzenia. Myślę, że nie będziecie żałować.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

Social Club (Rubinsteina Ulitsa, 40/11)

Na koniec mam dla Was piękne i eleganckie miejsce, idealne na lunch czy wieczornego drinka. Social Club to jedno z moich ulubionych miejsc w Petersburgu i wiem, że przy okazji następnej wizyty w mieście na pewno wpadnę tu na wino. Uwielbiam takie ładne i fotogeniczne miejsca z przemiłą obsługą. 

Tym razem przyszliśmy tu na wieczorny koncert jazzowy i świetnie się bawiliśmy. To właśnie tutaj zamówiłam rosyjskie białe wino Likuriya, które okazało się ciekawą alternatywą dla francuskiego Rieslinga. Jeśli lubicie wino, koniecznie zamówcie tu Likuriyę i dajcie znać, co o nim myślicie. 

Zobacz także:

Wiza turystyczna do Rosji – praktyczne informacje + niespodzianka

The post Sankt Petersburg – praktyczny przewodnik po Wenecji Północy appeared first on kingagajatravels.pl.

Kup bilet i zarezerwuj hotel

Przed rozpoczęciem wnioskowania o wizę turystyczną do Rosji warto najpierw kupić bilet i zarezerwować hotel (całkowicie odwrotnie niż w przypadku wnioskowania o wizę do USA).

Podczas wypełniania wniosku o wizę trzeba podać dokładne daty wjazdu i wyjazdu do/z Rosji. Podana data wjazdu to dzień, od którego zaczyna się liczyć wiza. Warto mieć to na uwadze, jeśli na przykład planujecie pobyt w Rosji dłuższy niż tydzień lub chcecie podróżować Koleją Transsyberyjską. Wtedy każdy dzień jest dosłownie na wagę złota.

Kolejną ważną rzeczą jest rezerwacja zakwaterowania na czas pobytu w Rosji. Potwierdzenie rezerwacji hotelu jest wymagane przy ubieganiu się o wizę. Do wszystkich dokumentów należy dołączyć także takie potwierdzenie. My zarezerwowaliśmy nocleg przez booking.com (z możliwością bezpłatnego odwołania rezerwacji) i wydrukowaliśmy potwierdzenie, które dołączyliśmy do paszportu, zdjęcia, wniosku itd.
Z tego co słyszałam (nie jest to oficjalnie potwierdzona informacja), lepiej zarezerwować pobyt w hotelu niż w apartamencie u prywatnej osoby. W tym drugim przypadku istnieje ryzyko, że Konsul odrzuci wniosek o wizę.

Wiza turystyczna do Rosji – potrzebne dokumenty

Wychodzę z założenia, że przed wypełnianiem jakiegokolwiek wniosku o wizę warto mieć skompletowane wszystkie potrzebne dokumenty. Dzięki temu mamy wszystkie informacje w jednym miejscu i możemy szybko i sprawnie znaleźć to, czego akurat szukamy.

Poniżej znajdziecie spis wszystkich dokumentów, które są potrzebne przy wyrabianiu wizy turystycznej do Rosji wraz z ich wytycznymi.

1. Paszport, który musi być ważny co najmniej 180 dni po dacie zakończenia podróży.
2. 1 zdjęcie paszportowe
   – rozmiar 3,5 x 4,5 cm;
   – wykonane w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
   – jasne i jednolite tło;
   – zrobione na wprost, pokazujące wyraźnie oczy i twarz z obu stron od wierzchołka głowy do górnej części barków, bez nakrycia głowy, z zamkniętymi ustami;
   – twarz musi zajmować 70-80% fotografii;
   – kolorowe, ostre, dobrej jakości.
3. Wniosek wizowy wypełniony (tylko i wyłącznie) elektronicznie, wydrukowany za pomocą specjalnej strony internetowej Departamentu Konsularnego MSZ Rosji i podpisany. Wniosek musi być wypełniony w języku rosyjskim lub angielskim.
4. Ubezpieczenie na kwotę min. 30 000 EUR, które obejmuje koszty leczenia w Rosji. Ja wybrałam ubezpieczenie turystyczne firmy Signal Iduna, które dokupiłam przez stronę pośrednika Aina Travel (ale jeśli nie korzystacie z usług pośrednika, możecie kupić ubezpieczenie bezpośrednio na stronie Signal Iduna).
   Jeśli macie już wykupione ubezpieczenie, które obejmuje wspomniane wcześniej koszty leczenia w Rosji to wystarczy wydrukować umowę ze stawkami ubezpieczenia i załączyć ją do wniosku.
5. Voucher (zaproszenie), który musi być wystawiony przez rosyjską firmę turystyczną lub hotel, w którym nocujecie. Nie każdy hotel wystawia vouchery, ale warto się zapytać i ewentualnie skorzystać z takiej możliwości. Innym sposobem na otrzymanie vouchera jest jego zakup za pośrednictwem biura, które w bardzo prosty sposób można znaleźć w internecie. Wystarczy, że wpiszecie w Google “voucher/zaproszenie do Rosji” i znajdziecie firmy i biura podróży, które wystawiają takie oficjalne zaproszenia.

Wniosek o wizę – wypełnianie i składanie

O wizę turystyczną do Rosji można zacząć ubiegać się na 3 miesiące przed wyjazdem. Wniosek o wizę należy wypełnić i wydrukować za pomocą strony internetowej Departamentu Konsularnego MSZ Rosji http://visa.kdmid.ru.
Warto zapisać sobie indywidualny numer wniosku i hasło – pozwala to na edytowanie i poprawianie wniosku, gdy jego sesja została przerwana lub wygasła (aby skorzystać z tej możliwości należy zachować kopię roboczą wniosku przez kliknięcie przycisku “Zachowaj kopię”). Wniosek musi być wypełniony w języku rosyjskim lub angielskim (podczas wypełniania wniosku można wybrać podpowiedzi wyświetlane po polsku). Wypełniony i wydrukowany wniosek należy jeszcze podpisać.

Wizę turystyczną do Rosji można wyrobić w Ambasadzie Federacji Rosyjskiej w Warszawie oraz w Konsulatach Generalnych, które znajdują się w Krakowie, w Gdańsku oraz w Poznaniu. Przy składaniu wniosku obowiązuje rejonizacja, czyli przypisanie województw do danego konsulatu.
Poniżej zostawiam Wam informację, które województwo podlega pod które miasto.

1. Warszawa: mazowieckie, łódzkie, lubelskie, podlaskie.
2. Kraków: małopolskie, śląskie, świętokrzyskie, podkarpackie.
3. Gdańsk: pomorskie, zachodniopomorskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie.
4. Poznań: wielkopolskie, lubuskie, dolnośląskie, opolskie.

Przy umawianiu wizyty należy wziąć pod uwagę, pod który konsulat podlega Wasze województwo.

Następnym krokiem jest złożenie wniosku. W tym celu należy umówić się na wizytę na stronie danego Konsulatu Generalnego Rosji. Miejcie na uwadze, iż na wizytę w Konsulacie można czekać nawet 1,5-2 miesiące. Otrzymanie wizy to kwestia 4-10 dni roboczych, ale dopiero po wizycie i złożeniu wszystkich dokumentów.

Jeśli nie macie na tyle czasu, możecie skorzystać z usług Centrum Wizowego, które załatwia wizę w ciągu 5-7 dni od daty złożenia wniosku (z usług Centrum Wizowego korzystają m.in. biura turystyczne pośredniczące i pomagające w otrzymaniu wizy).

Wiza turystyczna do Rosji – ile to kosztuje?

Biorąc pod uwagę fakt, iż wiza do Rosji wydawana jest tylko na okres czasu podany we wniosku, nie jest ona wcale taką tanią zachcianką.

• wiza turystyczna: 150 zł (tryb zwykły)/300 zł (tryb ekspresowy)
• voucher: tu ceny są zróżnicowane i wahają się od 80-150 zł
• ubezpieczenie: ok. 50 zł
• Centrum Wizowe: 25 €

Moja wiza turystyczna do Rosji

Bilety do Rosji, a dokładnie do Sankt Petersburga, kupiliśmy ponad 4 miesiące przed planowaną podróżą. Ponieważ lecieliśmy w większej grupie znajomych (6 osób), stwierdziliśmy zgodnie, że także o wizę będziemy się starać wszyscy razem. Czas leciał, a my przekładaliśmy wypełnienie wniosku z tygodnia na tydzień.

3 tygodnie przed wyjazdem zorientowaliśmy się, że nie zdążymy z wyrobieniem wizy, jeśli będziemy się o nią starać w standardowy sposób. Na wizytę w Konsulacie w Krakowie trzeba było czekać 1,5 miesiąca, a my nie mieliśmy tyle czasu. Mogliśmy wypełnić wniosek i udać się do Centrum Wizowego, ale czas nas gonił (dosłownie i w przenośni).

Wnioskując o wizę do Stanów, wszystkim zajmowałam się sama, ale ubiegając się o wizę do Rosji stwierdziłam, że tym razem skorzystam z pomocy pośrednika, a dokładnie z usług firmy Aina.pl. Wolałam mieć pewność, że wszystkie dokumenty są poprawnie wypełnione, że niczego nie brakuje i że w razie “w” będę mogła liczyć na wsparcie kogoś, kto zna się na tej całej papierkowej robocie. Formularz wniosku, który jest na stronie Aina Travel jest banalnie prosty, a jego wypełnienie nie jest tak skomplikowane, jak na oficjalnej stronie Departamentu Konsularnego MSZ Rosji. Za pośrednictwem Aina załatwiłam też voucher i ubezpieczenie.

W dogodnym dla mnie terminie podjechałam do biura pośrednika i złożyłam wszystkie dokumenty potrzebne do otrzymania wizy. Istnieje rownież możliwość zamówienia kuriera, który odbierze od Was dokumenty i dostarczy je bezpośrednio do Aina. Paszport z wizą do Rosji czekał na mnie dokładnie tydzień po złożeniu wszystkich dokumentów w biurze Aina w Krakowie.

Nigdy nie korzystałam z usług biur pośredniczących w wyrabianiu wizy, ale tym razem zmusiła mnie do tego sytuacja i jestem z tego bardzo zadowolona. Pomoc Aina pozwoliła zaoszczędzić mi czas (którego miałam bardzo mało) i nerwy (każda sytuacja, w której muszę załatwić coś w urzędzie lub w konsulacie przeokropnie mnie stresuje, a tym razem nie było inaczej). Dodatkowo miałam pewność, że wniosek jest kompletny i że nie brakuje mi żadnych dokumentów, bo panie pracujące w biurze wszystko dokładnie sprawdziły.

Myślę, że skorzystanie z usług pośrednika jest idealnym wyjściem w przypadku, kiedy nie macie czasu lub kiedy wnioskowanie o wizę Was przerasta, nie znacie się na tym, robicie to pierwszy raz i chcecie mieć pewność, że wszystko jest zrobione tak, jak należy.

…niespodzianka!

A na koniec obiecana niespodzianka! Dzięki uprzejmości Aina Travel mam dla Was kod rabatowy w wysokości 30% na hasło KINGAJA30 na pośrednictwo wizowe na stronie Aina Travel. Kod obejmuje wyrobienie wizy do wszystkich krajów, które Aina ma w swojej ofercie. Mam nadzieję, że kod rabatowy Wam się przyda i że nie raz z niego skorzystacie. 

The post Wiza turystyczna do Rosji – praktyczne informacje + niespodzianka appeared first on kingagajatravels.pl.

Do Dubaju poleciałam na przełomie 2017/2018 roku. Bilety były tanie, znajomi zaproponowali, że nas przenocują, a i ucieczka przed polską zimą wydawała się być dobrym pomysłem. Lecąc do ZEA nie mieliśmy żadnych planów na świętowanie Nowego Roku, ale im bardziej zbliżaliśmy się do końca roku, tym coraz częściej w mojej głowie pojawiało się ponaglające pytanie…

To co robimy w sylwestra?

Znajomi, u których się zatrzymaliśmy byli w ten wieczór w pracy, dlatego też wspólna impreza odpadała. Mieliśmy dwa wyjścia – pojechać do centrum, wtopić się w tłum i odliczać ostatnie sekundy starego roku wyświetlane na Burdż Chalifie albo zarezerwować miejsce w restauracji hotelu Atlantis za „jedyne” 3000 zł i podziwiać sztuczne ognie z Palmy Jumeirah. Nie chciałam doświadczać ani jednego, ani drugiego.

Po pierwsze, zarówno w centrum, jak i w metrze mogliśmy się spodziewać ogromnych tłumów, których w przypadku takich wydarzeń szczerze nie znoszę. A po drugie, nie po to leciałam do Dubaju, żeby udawać zblazowaną milionerkę, którą nie jestem. 3000 zł za kolację sylwestrową od osoby to jednak lekka przesada, nie sądzicie?

I gdy już myślałam, że spędzimy tę noc jak co roku – w piżamach, w domu, przed telewizorem – nagle wpadliśmy na genialny pomysł. A gdyby tak pojechać na pustynię? W końcu Dubaj wyrósł na piasku, więc niesamowicie byłoby powitać nowy rok wracając do korzeni tego miejsca.

Zaczęliśmy buszowanie po Internecie. Sprawdziliśmy wszystkie możliwe oferty, poszukaliśmy najlepszej ceny, przeczytaliśmy opinie, zapłaciliśmy i, po raz pierwszy od wielu lat, nie mogliśmy się doczekać sylwestrowego wieczoru.

Sylwester na pustyni? Czemu nie!

Na miejsce zbiórki, które w naszym przypadku znajdowało się przy sklepie Spinneys obok Burjman Centre mieliśmy się stawić między 19:00 a 19:30. Jako mieszkańcy Europy północno-środkowej, a raczej ja jako Polka z natrętną manią punktualności, pojawiliśmy się w umówionym miejscu już o 18:40. Żeby a nuż się nie spóźnić.

Minęła 19:00, 19:15, 19:30, 19:40, a nasz Jeep nadal się nie pojawiał. Zdenerwowani i poirytowani zadzwoniliśmy do biura, w którym powiedziano nam, że na mieście są ogromne korki i samochód na pewno się spóźni, ale nie podjedzie pod wyznaczone nam miejsce. Musimy podejść pod oddalony o 10 minut hotel, z którego kierowca ma odebrać, biorących udział w imprezie turystów.

Jak nam powiedziano, tak też zrobiliśmy. Udaliśmy się pod hotel i tam znowu czekaliśmy. 20:00, 20:15… o 20:30 pod hotel podjechał biały Jeep, z którego wysiadł kierowca ubrany w białą dziszdaszę i zaprosił nas do środka. Myślałam, że zamienię się w kłębek nerwów. Punktualność jednak nie popłaca, przynajmniej w krajach arabskich.

Wyjechaliśmy z Dubaju i zaczęliśmy kierować się na północ. Po około 30 minutach dojechaliśmy do wioski Al Awir, za którą asfalt miękko zamienił się w bezkresną pustynię. Nagle zrobiło się ciemno, a jedynymi światłami, które oświetlały pustynne wydmy były światła samochodu. Myślałam, że się zgubimy i że na tym skończy się nasze świętowanie Nowego Roku. Jednakże kierowca znał tę drogę na pamięć i już po kilku minutach krążenia i skakania między jedną wydmą a drugą, spostrzegliśmy wyłaniające się z oddali światła pustynnej osady.

Po dojechaniu na miejsce wysiedliśmy przed typową beduińską wioską. Dzisiaj nie mieszkają w niej Beduini, miejsca te służą za atrakcję turystyczną i są wykorzystywane w przypadku takich wydarzeń jak sylwester na pustyni czy popularne w Dubaju wycieczki na pustynię, nazywane również Desert Safari.

Wino, szisza i bezalkoholowy szampan

Usiedliśmy blisko sceny, na typowych siedzeniach majlis i czekaliśmy na rozpoczęcie imprezy. Na każdym stoliku stały zimne napoje, woda oraz… bezalkoholowy szampan o smaku winogronowym.

Chwilę po 21:00, gdy pani pełniąca rolę konferansjera powitała wszystkich i zaprosiła do wspólnej zabawy, z głośników popłynęła arabska muzyka na przemian ze znanymi dyskotekowymi hitami, a w specjalnie przygotowanej strefie otwarto stanowiska z przystawkami. Do wyboru były oczywiście chrupiące falafele, chlebek tandoori, paluszki rybne, wegetariańskie samosy, frytki, shoarma z kurczaka czy serowe spring rools’y. Jedzenie było przepyszne, a dzięki temu, że niektóre przekąski były przygotowywane na miejscu, były one niesamowicie świeże i aromatyczne.

W cenie biletu wstępu każda para miała do dyspozycji sziszę, czyli popularną w krajach arabskich fajkę wodną. My wybraliśmy smak jabłkowy i paliliśmy ją przy naszym stoliku. Co jakiś czas podchodził do nas chłopak z obsługi i, gdy było to konieczne, zmieniał węgielek na bardziej rozżarzony. Zainteresowani mogli przebrać się w tradycyjne arabskie stroje i zrobić sobie zdjęcie, a kobiety mogły skorzystać z ozdobienia swoich dłoni tatuażem z henny. Oczywiście, że się skusiłam. 

Ponieważ wykupiliśmy opcję z nielimitowanym alkoholem, mogliśmy również skorzystać z baru, gdzie barmani podawali wino, whisky lub robili kolorowe drinki. 

Miałam nadzieję, że sylwester na pustyni będzie wydarzeniem typowo lokalnym chociaż z drugiej strony bałam się, że będzie to impreza skrojona stricte pod turystów. Na szczęście najliczniejszą grupą uczestników były hinduskie rodziny mieszkające w Dubaju, następnie rodziny arabskie, a później my – turyści z całego świata.

Co jakiś czas na scenie pojawiała się wspomniana pani konferansjerka, rozpoczynając tym samym gry i zabawy, zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Jeszcze przed północą oglądaliśmy taniec brzucha do arabskiej muzyki wykonany przez skąpo odzianą tancerkę.

Około 23:00 otwarto ogromny namiot, w którym znajdowały się stoły z dostępnymi potrawami oraz siedzenia, przy których można było spożywać kolację. Wybór dań był ogromny: przeróżne sałatki, hummus, baba ghanoush, grillowane mięsiwa (kurczak, baranina, jagnięcina), hinduskie potrawy (np. Chicken Tikka Masala), ryby, ryż, a także coś słodkiego na deser. Jedzenie było przepyszne, a wybór był tak ogromny, że nie wiedziałam, czego warto spróbować. Całe szczęście, namiot kulinarny był otwarty prawie do końca imprezy.

Tuż przed wybiciem północy na scenie zaczęły się przygotowania do wspólnego odliczania ostatnich sekund 2017 roku. Kto chciał, mógł wyjść na scenę, podziękować za kończący się rok, pochwalić się tym, co udało mu się osiągnąć i złożyć życzenia swoim bliskim oraz wszystkim obecnym. Chwilę przed końcem starego roku życzenia złożył organizator i zaczęło się wspólne odliczanie.

5… 4… 3… 2… 1… Happy New Year! W powietrze wystrzeliły konfetti i korki od bezalkoholowego szampana. A my staliśmy wpatrzeni w siebie i nie wiedzieliśmy, czy najpierw wznieść toast tym winogronowym napojem z bąbelkami czy whisky, którą mieliśmy w drugim kubeczku. Trochę nas to śmieszyło, ten alkohol i zarazem jego brak, ale rozumieliśmy dlaczego tak jest. Byliśmy w kraju, w którym spożywanie alkoholu jest zakazane, wokół nas były tradycyjne rodziny arabskie, więc chociażby z tego względu szampan musiał być odpowiedni.

Taniec Tanura, taniec ognia i taniec wśród wydm

Ostatnie dwie godziny pustynnego sylwestra minęły już dużo spokojniej. Nowy rok się zaczął, nikt na nic konkretnego już nie czekał, ale każdy w głębi duszy miał nadzieję, że oto zaczyna się 2018 rok, dużo lepszy od tego, który właśnie się skończył.

Delektowaliśmy się na przemian winem, whisky i tym nieszczęsnym szampanem, którego było nam po prostu szkoda wylać. Rozmawialiśmy, paliliśmy sziszę i planowaliśmy wspólny nowy rok.

Na koniec imprezy czekał nas jeszcze tradycyjny arabski taniec Tanura, który widziałam wtedy po raz pierwszy w życiu i który zrobił na mnie ogromne wrażenie oraz taniec ognia, który był magicznym zakończeniem wieczoru.

Około 2 w nocy zaczęliśmy się zbierać i kierować w stronę samochodów, które miały nas odwieźć do domu. Nie przypuszczaliśmy, że trafi nam się kierowca, który sprawi, że zapamiętamy tę noc raz na zawsze. Spokojny powrót przez piaski pustyni zamienił się nagle w prawdziwy rafting. Skakaliśmy po wydmach, tańczyliśmy wśród złotych wzniesień i ślizgaliśmy się, skręcając raz w prawo, raz w lewo. Nie wiem, kto miał większą frajdę z tego przejazdu – kierowca czy my, pasażerowie. Wyjeżdżając na asfaltowaną drogę w Al Awin żałowałam, że ta niespodziewana zabawa tak szybko się skończyła.

Nasz kierowca był niesamowicie rozmowny i starał się zamienić chociaż kilka słów z każdym z naszej szóstki. Na sam koniec stwierdził, że tak dobrze mu się z nami rozmawia, że nie odwiezie nas od razu do hoteli. I tym sposobem udało nam się załapać na nocną przejażdżkę po centrum Dubaju.

Tak właśnie wyglądał mój sylwester na pustyni w Dubaju. Zaczął się niepewnie, a zakończył się niesamowicie i niezapomnianie. Było to całkowicie nowe doświadczenie, za które jestem ogromnie wdzięczna i które dziś bardzo miło wspominam. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie mi dane powitać nowy rok na dubajskiej pustyni. I wznieść toast bezalkoholowym szampanem. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię

The post Sylwester w Dubaju, czyli Nowy Rok na pustyni i toast bezalkoholowym szampanem appeared first on kingagajatravels.pl.

Co warto przywieźć na pamiątkę z Dubaju?

Poniższa lista to moje subiektywne pomysły na pamiątkę z Dubaju, które (mam nadzieję) pomogą Wam w znalezieniu tego idealnego upominku z wakacji. Ja z podróży najczęściej przywożę coś do jedzenia (słodycze, przyprawy lub sery), oryginalną biżuterię, lokalne perfumy lub jakiś element garderoby. Oczywiście każdy z nas jest inny i stawia na coś innego. Ważne, żeby pamiątka z wakacji była “nasza” i żeby przypominała nam piękne chwile spędzone w danym miejscu. 

1. Daktyle

Pyszne, mięsiste i słodkie. Dużo smaczniejsze od tych, które dostaniemy w Polsce. Emiraty słyną z produkcji tych owoców. W sklepach i na bazarach dostaniecie ich różne rodzaje: z migdałami, w gorzkiej czekoladzie, w białej czekoladzie, oblane czekoladą i obsypane orzeszkami. Warto kupić ładnie opakowane na prezent dla bliskich.

Dobra rada: cena daktyli spotykana na tutejszych sukach może przyprawić o zawrót głowy. Takie samo opakowanie (jak nie większe) dostaniecie np. w Carrefourze. Warto sprawdzić ceny i je porównać. 1 kg daktyli kupiliśmy we francuskim hipermarkecie za 18 AED. Identycznie opakowanie na suku kosztowało (bagatela!) 60 AED. Różnica w cenie jest ogromna!

2. Przyprawy

Na Targu Przypraw (Spice Souq) na Deirze dostaniecie wszystkie przyprawy świata. W Dubaju szczególnie warto zakupić szafran i kardamon. Są one tutaj sporo tańsze niż u nas, a mają o wiele lepszą jakość.

Jeśli lubicie mieszanki ziół i przypraw, poszukajcie różnorodnych mieszanek również na suku. Najbardziej popularny jest zaatar, czyli przyprawa na bazie tymianku, sumaku i sezamu dodawana do popularnych w kuchni libańskiej chlebków z serem. Tutejsi sprzedawcy proponują też mixy przypraw sporządzone przez nich na miejscu i pasujące do różnych dań mięsnych lub rybnych. My skusiliśmy się właśnie na takie zestawy. Dzięki temu mamy mieszkanki przypraw pasujące do grillowanych ryb, kurczaka tikka masala czy do ostrego warzywnego curry.

Dobra rada: pamiętajcie o targowaniu się podczas kupowania przypraw. Jeśli nie jesteście pewni, czy dana cena jest adekwatna do produktu, sprawdźcie ile za kilogram tej samej rzeczy zapłacicie w hipermarkecie.

3. Kawa

Kraje arabskie słyną z wyśmienitej kawy. W Dubaju znajdziecie przeróżne i najbardziej wyszukane gatunki kaw z całego świata. Można je kupić na wagę w zwykłym Carrefourze, w Muzeum Kawy (Villa 44, Al Fahidi Historical Neighborhood) czy w Starbucksie. Warto skusić się np. na tradycyjną kawę z kardamonem. A do kawy koniecznie daktyle – to połączenie jest typowo arabskie i smakuje obłędnie.

4. Herbata

Na suku oprócz przypraw znajdziecie również różne mieszanki herbat, które mogą być wspaniałą pamiątką lub prezentem. Tutejsi sprzedawcy proponują zwykłą czarną herbatę lub mix herbat, do których dodają bergamotkę, szafran lub płatki bławatka. Aromat takiego naparu jest niesamowity!

5. Szal kaszmirowy

Kaszmir to najdroższy surowiec na świecie. Pozyskiwany jest z kóz kaszmirskich hodowanych w Himalajach. Wyroby z kaszmiru są niezwykle miękkie, przyjemne w dotyku i bardzo ekskluzywne. Na dubajskim Targu Tkanin (Textile Souq) dostaniecie nie tylko piękne tkaniny, fantastycznie zdobione abaje, ale również kaszmirowe szale. Podczas pobytu w Dubaju warto zaopatrzyć się w taką pamiątkę.

Uważajcie jednak, bo kaszmir to najczęściej podrabiany materiał na świecie. Prawdziwy szal kaszmirowy na pewno nie będzie kosztował 20 zł. Ja za swój szal trochę dałam (mimo, że i tak się targowałam) i mam nadzieję, że nie jest to podróbka. Podczas zakupu pomagałam sobie artykułem od Doroty z bloga Kameralna oraz wskazówkami ze strony marki Minou.

6. Złoto

Złota biżuteria to pomysł na trochę droższą, ale i trwalszą pamiątkę. Emirackie złoto jest znane i cenione na całym świecie. Na Targu Złota (Gold Souq) znajdziecie masę sklepów, sprzedających złotą biżuterię – pierścionki, bransoletki, naszyjniki czy zawieszki. Znalezienie świecidełek z 24-karatowego złota nie jest tu żadnym problemem, a ich cena potrafi być bardzo atrakcyjna. Pamiętajcie, że również na Targu Złota można się targować. Jeśli kupujecie złotą biżuterię, zwróćcie uwagę na to, czy dostaliście certyfikat oryginalności. Każdy sprzedawca powinien Wam go wystawić (pisałam o tym tutaj).

7. Perfumy

Na dubajskich sukach oraz w lokalnych sklepach z perfumami (znajdziecie je też w większych centrach handlowych) dostaniecie tutejsze perfumy, które wyróżniają się niezwykle intensywnym zapachem i trwałości. Rodzajów zapachów jest tu mnóstwo i na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. 

Najbardziej popularne są perfumy, zawierające w swoim składzie oud, czyli olejek eteryczny wydobywany z żywicy drzewa arganowego. Ten aromat jest niezwykle drogi i trwały, co czyni go jednym z najdroższych składników perfum na świecie. Oud potrafi być półtora raza droższy niż złoto! 

W Dubaju znajdziecie perfumy z oudem zarówno na straganach, w małych jak i w dużych perfumeriach. Ich cena nie jest bardzo zawrotna. Za małą buteleczkę z 20 ml perfum zapłacicie kilkanaście złotych. 

Jeśli o mnie chodzi, z Dubaju przywiozłam pyszne i mięsiste daktyle, przyprawy oraz szal kaszmirowy i wyroby tekstylne. Żałuję, że nie skusiłam się na mieszankę herbat oraz na perfumy, które są bardzo intensywne i długo utrzymują się na skórze. Trudno, przynajmniej mam powód, aby jeszcze kiedyś wrócić do Dubaju. A co Wy najczęściej kupujecie na pamiątkę?

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab?
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Dubaj – co warto przywieźć na pamiątkę? appeared first on kingagajatravels.pl.

Wielki Meczet Szejka Zajida Abu Dhabi

Trochę historii i ciekawostek

Wielki Meczet Szejka Zajida zrodził się z pomysłu Szejka Zajida ibn Sultana Al Nahajjana, pierwszego prezydenta Emiratów. Jego budowa rozpoczęła się 1996 roku, a zakończyła 11 lat później, czyli w 2007 roku. Niestety, szejk nie doczekał się otwarcia meczetu. Zmarł on w 2004 roku. 

Budowa meczetu kosztowała 205 mln funtów, a do jego wzniesienia użyto macedońskiego marmuru Sivec, złota, ceramiki, szkła kryształowego oraz kamieni półszlachetnych. Meczet zajmuje powierzchnię 22 412 m², ozdobiony jest 1048 kolumnami i 82 kopułami, z czego kopuła główna jest największą na świecie (85 m wysokości i 32,8 m średnicy) i znajduje się tuż nad główną salą modlitewną. Zwieńczenia kopuł i minaretów oraz kapitele kolumn zostały wykonane z 24-karatowego złota. Główny dziedziniec pokryty jest kwiatową mozaiką, która jest uważana za największą marmurową mozaikę na świecie (17 tys. m² powierzchni).

Biały kolor Wielkiego Meczetu Szejka Zajida ma symbolizować czystość oraz pobożność. W jego wnętrzach zawieszono 7 pozłacanych żyrandoli, wykonanych z kryształów Swarovskiego, a główną salę modlitw zdobi największy na świecie ręcznie tkany dywan, dzieło 1200 artystów, które podobno waży aż 35 ton!

Dookoła meczetu rozmieszczone są baseny z wodą, które wieczorem piękne odbijają fasadę w lustrze wody. Dzięki temu jeszcze lepiej widać idealną symetrię tego obiektu.

Jak się ubrać?

Wielki Meczet, jak i każdy inny meczet w ZEA jest świątynią, w której obowiązują bardzo surowe zasady dotyczące stroju. Dlatego też jeśli możecie, ubierzcie się wcześniej zgodnie z panującym tu dress codem. Mężczyźni muszą nosić długie spodnie i t-shirty zakrywające ramiona, natomiast kobiety muszą być całe zakryte (spódnica maxi, zasłonięte ręce i włosy). Jeśli nie macie odpowiedniego stroju, tuż na wejściu zostaniecie skierowani do wypożyczalni strojów, w której dostaniecie męskie diszdasze i kobiece abaje. Wypożyczenie abai nic nie kosztuje, nie trzeba też zostawiać żadnych dokumentów tożsamości, a do wyboru macie kolor beżowy i granatowy. Ja wybrałam ten drugi. 

Zwiedzanie czas zacząć

Wielki Meczet Szejka Zajida nie bez przyczyny ma w swojej nazwie przyimek “wielki”. Jego budowla góruje nad całym miastem i jest widoczna ze wszystkich trzech mostów łączących wyspiarską część miasta ze stałym lądem. Ja udałam się do meczetu samochodem, ale z tego co się orientowałam można dojechać tu również autobusem z Dubaju, który zatrzymuje się tuż przed świątynią. Parking samochodowy jest całkowicie bezpłatny, tak samo jak wejście i zwiedzanie meczetu. 

Tak się złożyło, że Wielki Meczet zwiedzaliśmy w piątek, który jest w Islamie dniem wolnym. Meczet był otwarty dopiero od 16:30 przez co trafiliśmy na tłumy zwiedzających. Na szczęście, dzięki temu mieliśmy możliwość podziwiania zachodu słońca w tym cudownym miejscu. Meczet Szejka Zajida można zwiedzać samemu lub z przewodnikiem. Taka przyjemność nic nie kosztuje. My zwiedzaliśmy meczet na własną rękę, ponieważ nie zdążyliśmy na oprowadzanie. Wszystkie przydatne informacje na temat godzin otwarcia, możliwości zwiedzania oraz ubioru znajdziecie na stronie meczetu (tutaj). 

Przed wejściem do środka musieliśmy jeszcze zdjąć buty i odłożyć je w odpowiednie miejsce, aby być godnymi odwiedzenia muzułmańskiej świątyni. Wielki Meczet to jeden z niewielu meczetów, który jest otwarty dla niewiernych, czyli wyznawców innych religii niż Islam. 

Moje wrażenia

Wymarzony Meczet Szejka Zajida zrobił na mnie ogromne wrażenie. Symetria tej budowli jest idealna i wprawia w zachwyt. Widać, że każda rzecz była tu jak najlepiej przemyślana. Meczet jest bajkowy i przywodzi mi na myśl pałac jak z Baśni 1000 i jednej nocy. Nie powiem, przechadzając się jego wnętrzami i dziedzińcem czułam się trochę jak arabska księżniczka. Meczet mimo swojej monumentalności i luksusowych zdobień wygląda naprawdę prosto i elegancko. Aż chce się przebywać w jego wnętrzach.

Tak się złożyło, że udało nam się być w meczecie podczas nawoływania do modlitwy. Za każdym razem śpiewy muezina robią na mnie spore wrażenie, ale tym razem, będąc w tak religijnym miejscu to było jeszcze bardziej niepowtarzalne. Echo śpiewów pozwalało jeszcze lepiej poczuć klimat tego miejsca.

Tuż po zachodzie słońca zapaliły się wszystkie światła i oświetliły na granatowo fasadę meczetu. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy Grand Mosque podobał mi się bardziej za dnia czy w nocy. W obydwu przypadkach wyglądał bajkowo i magicznie.

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Abu Dhabi – z wizytą w Wielkim Meczecie Szejka Zajida appeared first on kingagajatravels.pl.

Podczas przygotowywania planu wyjazdu do Dubaju, jeden wieczór zarezerwowałam w całości na pustynne safari, które jest bardzo popularne wśród osób, odwiedzających ZEA. To połączenie kultury z dużą dawką przygody, która zadowoli każdego. W skład Desert Safari wchodzi przejażdżka samochodem terenowym, przejażdżka na wielbłądzie, kolacja z tradycyjnymi arabskimi potrawami oraz pokazy tańca Tanura i tańca brzucha.

Ile to kosztuje, czyli praktyczne informacje

Koszt takiej wycieczki dla jednej osoby, w zależności od firmy organizującej atrakcję, wynosi od 180-300 zł od osoby. Jedną z najpopularniejszych firm w Dubaju, która organizuje Desert Safari jest Arabian Adventures. Ich ceny potrafią jednak przyprawić o zawroty głowy.

Dzięki temu, że mieszkaliśmy u znajomych, którzy już nie raz byli na takim safari dowiedzieliśmy się, że najlepiej poszukać ofert najpierw na Grouponie, a ewentualnie później sprawdzić inne firmy. Tak też zrobiliśmy i dzięki temu zapłaciliśmy za safari niecałe 72 AED za osobę.

Nasze Desert Safari obejmowało przejazd busem na pustynię, rajd terenówkami po wydmach, przejażdżkę na wielbłądzie, pokaz tańca, kolację oraz malowanie henną. Kto chciał, mógł pojeździć na quadach, zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie z orłem oraz pojeździć na sandboardzie.

Jedziemy na pustynię!

Ponieważ wiedzieliśmy, że w dniu safari będziemy trochę zwiedzać miasto, zarezerwowaliśmy wycieczkę z przejazdem busem z najbardziej dogodnego dla nas miejsca. W naszym przypadku był to Spinney’s w dzielnicy Bur Juman, ale istnieje też możliwość zarezerwowania prywatnych jeepów, które o podanej godzinie podjeżdżają pod hotel i zabierają uczestników bezpośrednio na miejsce atrakcji.

Pierwszą atrakcją po dojechaniu był oczywiście rafting terenówkami przez wydmy pustyni. Jechaliśmy jeepem, trzymając się kurczowo, a kierowca bawił się w najlepsze raz po raz skręcając i dosłownie skacząc autem. Przejazd był fajną przygodą, ale porównując go do driftu, który przeżyliśmy w noc sylwestrową… nie ma porównania. Tamten kierowca był szalony i tak prowadził auto, że każdy miał wrażenie, jakby jechał z kierowcą Formuły 1. Ten był spokojniejszy, ale też dawał radę.

Po dojechaniu do wioski beduińskiej mieliśmy czas wolny, który mogliśmy wykorzystać w różnoraki sposób. Najpierw udaliśmy się na przejażdżkę na wielbłądach, która okazała się tylko krótkim okrążeniem. Mimo to, zabawy było co niemiara! Mój wielbłąd, a raczej wielbłądzica, miał dziwne humory i raz był super wesoły, a za chwilę agresywny. Dzięki tej krótkiej przygodzie przypomniałam sobie jak miłe i puszyste w dotyku są wielbłądy i jak dziwnym uczuciem jest moment wstawania i siadania.

Po wielbłądach przyszedł czas na zrobienie sobie zdjęć z punktów widokowych. Skakanie, tarzanie się w piasku, wygłupy i wspinanie się na najwyższe wydmy – tak zapamiętam ten czas. Czas beztroskiej zabawy z przyjaciółmi.

Po chwili udało nam się zobaczyć przebiegające przez pustynię dzikie wielbłądy, które wciąż żyją tu na wolności. Ten widok był niesamowity!

Warto pamiętać, że jeszcze do lat 50. XX wieku pustynia była domem dla Beduinów, a wielbłądy były ich środkiem transportu oraz stanowiły cenne źródło mleka i mięsa. Do dziś uważa się, że mleko wielbłąda jest jednym z najzdrowszych odmian mleka na świecie.

Nie skusiłam się na jazdę po pustyni na quadzie. Chciałam tylko spróbować sandboardingu, czyli popularnej tutaj odmiany snowboardingu. Niestety, wszystkie deski były wypożyczone.

W dniu naszego Desert Safari niebo było trochę zachmurzone i bałam się, że mój zachód słońca na pustyni nie będzie tak idealny, jak go sobie wymarzyłam. Na szczęście, w momencie kiedy słońce chowało się za horyzont, chmury na chwilę odeszły i miałam okazję obserwować piękny, różowy zachód słońca. Nie mówię, mogło być lepiej, ale też nie narzekam, bo na własnej skórze doświadczyłam zachodu słońca na pustyni. Wrażenia są niesamowite. Dookoła złoty piasek, a w oddali słońce powoli kłaniające się i znikające za linią najdalszych wydm.

Po zachodzie słońca udaliśmy się do wioski beduińskiej, która nie jest prawdziwą osadą, a czymś stworzonym na potrzeby turystów, aby uświadomić im jak to kiedyś wyglądało. Na początek, powitano nas gorącą Karak Tea z daktylami. Po raz pierwszy miałam okazję spróbować tego połączenia i powiem tylko tyle – to jest obłędne! Słodycz herbaty (nie trzeba jej słodzić, bo dzięki mleku jest na tyle słodka) miesza się ze słodyczą daktyli, a na koniec na języku można poczuć lekką goryczkę naparu.

Usiedliśmy na podłodze, na specjalnie przygotowanych siedzeniach majlis i raczyliśmy się herbatą. Chwilę później otwarto stanowiska kulinarne i mogliśmy rozpocząć kolację. Raczyliśmy falafelami, hummusem i pitą oraz samosami (indyjskie pierożki), które były tylko przystawką. Następnie przyszedł czas na dania główne ustawione w formie bufetu. Można było nałożyć sobie na talerz przeróżne sałatki, curry, duszone mięsa z ciecierzycą czy grillowane mięsiwa (jagnięcina, baranina, kurczak). Jedzenie było tak pyszne, że nie mogliśmy się od niego oderwać.

Podczas kolacji można było zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie w tradycyjnym arabskim stroju czy ozdobić dłoń tatuażem z henny. Na to ostatnie bardzo chętnie się skusiłam.

Chwilę po kolacji rozpoczęła się ostatnia część wycieczki, czyli pokazy tańca. Najpierw bardzo sprawny i przystojny tancerz uraczył nas tańcem Tanura, a po nim tańcem z ogniem. Na sam koniec podziwialiśmy taniec brzucha w wykonaniu pięknej Arabki.

Taniec Tanura

Desert Safari skończyło się koło godziny 20:30. Po ostatnim pokazie tańca dokończyliśmy kolację i zaczęliśmy się zbierać do samochodu, który zawiózł nas do Dubaju. Wieczorem na pustyni jest dosyć zimno i wietrznie, a temperatura spada do 10-15°C. Z jednej strony cieszyłam się, że to już koniec, bo zaczęłam zamarzać, a z drugiej żałowałam, że wszystko co dobre tak szybko przemija. 

Dzisiaj wiem jedno – Desert Safari to jedno z najciekawszych i najlepszych wspomnień i doświadczeń z pobytu w Dubaju. Jeśli jeszcze kiedyś tu wrócimy, na pewno wybierzemy się na pustynię po raz kolejny. No i może uda mi się w końcu pojeździć na sandboardzie. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię appeared first on kingagajatravels.pl.

Burj Khalifa

Trochę historii

Budowa Burj Khalify, czyli w tłumaczeniu na język polski “Wieży Chalify” rozpoczęła się 21 września 2004, a zakończyła 16 sierpnia 2009 roku. Do jej oficjalnego otwarcia, 4 stycznia 2010 roku, nie było dokładnie wiadomo jaką wysokość udało się osiągnąć jej twórcom. To wtedy też ogłoszono, że budynek, który pierwotnie miał nosić nazwę Burj Dubaj będzie się nazywać nieco inaczej. Dziś wiadomo, że Burj Khalifa liczy 828 metrów, a jej nazwa została zmieniona na cześć władcy emiratu Abu Dhabi i prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich – Khalifa bin Zayeda, który podczas ogromnego kryzysu finansowego z 2009 roku wspomógł zadłużony Dubaj kwotą 25 mld USD. 

Ogólny wygląd i plan, na którym zbudowano wieżę nawiązuje do kwiatu pustyni Hymenocalis oraz architektury islamu. Początkowo Burj Khalifa miała mierzyć “jedyne” 560 metrów. Jej wysokość trzykrotnie podwyższano. Najpierw do 650 m, później do 750 m, a ostatecznie do 828 metrów. Aby nadać budynkowi smuklejszy kształt, jego najwyższe piętra (od 154 wzwyż) zostały zbudowane z lekkiej stalowej konstrukcji, a nie z żelbetu. 

Skandalem, który wyszedł na światło dzienne podczas budowy Burj Khalify był (oprócz kryzysu finansowego) strajk budowlańców, którzy domagali się wyższych płac oraz ludzkiego traktowania. Niektórzy pracodawcy odbierali swoim pracownikom paszporty i za pracę w trudnych warunkach płacili im grosze. Podobno wykwalifikowany cieśla zarabiał $7,5 na godzinę, a osoba bez kwalifikacji tylko 4 USD. Ponoć po negocjacjach z pracodawcami pracownicy wrócili do swoich obowiązków. Jednakże biorąc pod uwagę, że w ZEA istnienie jakichkolwiek związków zawodowych jest zabronione, prawda mogła być zgoła inna. 

Wiele osób uważa, że Burj Khalifa jest hołdem złożonym nauce i nowoczesnej technologii, że to przełom w architekturze, że to duma Dubaju, symbol postępu i nowoczesności. Moim zdaniem, podziwiając najwyższą budowlę świata należy przede wszystkim pamiętać o osobach, które ją budowały. Tymi ludźmi byli robotnicy z Indii i Pakistanu, którzy dzisiaj nazywani są współczesnymi niewolnikami. Ilu z nich zmarło z przegrzania, pracując po 12 godzin w 50 stopniowym upale? Ilu z nich popełniło samobójstwo, bo nie mogli dłużej wytrzymać okropnego traktowania i niehumanitarnych warunków pracy? Mam wrażenie, że osoby odwiedzające Wieżę Chalify często zapominają o tej smutnej prawdzie i widzą tylko jedną stronę medalu. 

Naj, naj, naj

Burj Khalifa zdecydowanie wpłynęła na prestiż Dubaju oraz na jego pozycję w światowych rankingach na miejsca “naj”. Oto kilka ciekawostek dotyczących tego drapacza chmur: 

• Burj Khalifa jest najwyższą wolnostojącą budowlą oraz najwyższym budynkiem wzniesionym kiedykolwiek przez człowieka. 
• Burj Khalifa posiada największą liczbę pięter użytkowych – ma ich aż 160 przy całkowitej licznie kondygnacji 206 pięter. 
• Budynek obsługuje 56 wind, w tym najdłuższa winda na świecie. Każda z nich porusza się z prędkością 10 metrów/sekundę. 
• Najwyżej położoną restauracją na świecie jest Atmosphere, która znajduje się na 122 piętrze wieżowca.
• W Burj Khalifie znajduje się najwyżej położony basen na świecie (76 piętro), najwyżej położony meczet (158 piętro) oraz najwyżej położony taras widokowy na świecie (425 m).
• Budowa Burj Khalify kosztowała 1,5 mld USD. 
• W budowie wieży uczestniczyło 12 tysięcy robotników. 
• Podobno Burj Khalifę widać z odległości 95 km.

W budynku znajdują się apartamenty prywatne, 144 mieszkania urządzone przez samego Armaniego, biura, restauracje, siłownia, SPA, meczety oraz luksusowy Armani Hotel. 

Zwiedzamy Burj Khalifę 

Do najwyższego budynku świata można dotrzeć samochodem (i zaparkować w The Dubai Mall) lub transportem publicznym. Dojedziemy tu czerwoną linią metra, przystankiem docelowym jest Burj Khalifa/Dubai Mall.

Aby dotrzeć do wejścia należy pokonać prawie całe The Dubai Mall, które (nie zapominajmy) jest największym centrum handlowym na świecie. Wejście do Burj Khalify znajduje się na najniższym poziomie, a drogę do niej wskazują liczne znaki. Jeśli nie chcecie błądzić, już przy samym wejściu do galerii poproście w Informacji o książeczkę z mapą w środku.

Bilety na taras widokowy At The Top najlepiej kupić z odpowiednim wyprzedzeniem przez internet na stronie http://www.burjkhalifa.ae/en/index.aspx. Przedsprzedaż biletów rusza na 30 dni do przodu. Ponieważ bilety szybko znikają, nie warto kupować ich na miejscu. Nie dość, że są one nieco droższe niż na stronie internetowej, to ryzykujecie, że może ich już nie być.

Ceny biletów wahają się w zależności od piętra, na które chcecie wjechać oraz od godziny wejścia. Wjazd na taras widokowy na 124 i 125 piętro kosztuje 135 AED, ale już w godzinie szczytu (między 16:00-18:00) wydamy 210 AED. Istnieje też możliwość zakupu biletu łączonego, który pozwala na wyjechanie na 148, a następnie na zjechanie na 124 i 125 piętro. Taka przyjemność w godzinach od 9:30 do 18:00 kosztuje 525 AED. Warto pamiętać, że czas pobytu na 148 piętrze jest limitowany i wynosi tylko 30 minut. Na pozostałych piętrach widokowych można przebywać do woli bez ograniczeń czasowych.

Wybierając się na zwiedzanie Burj Khalify, warto zarezerwować sobie trochę czasu na dotarcie do wejścia oraz na stanie w kolejkach. Co prawda idą one szybko i sprawnie, jednakże lepiej mieć nieco więcej czasu w zapasie.

Planując wizytę w Burj Khalifie nie wiedzieliśmy, że można kupić bilet łączony z inną atrakcją (np. kawą w tutejszej kawiarni czy obiadem). Ostatecznie skusiliśmy się na zakup biletu, który umożliwił nam wjazd na 124 i 125 piętro oraz zapewnił nam trzydaniowy obiad w The Burj Club. Kosztował on 250 AED od osoby. Czy był dobrym pomysłem? Czytajcie dalej.

Co za widok!

Kocham tarasy widokowe! Uwielbiam kontemplować i podziwiać panoramy miast, które roztaczają się z wysokości. Jest w nich coś zachwycającego, stałego i ulotnego zarazem. Moment, w którym staję przy szybie i wyobrażam sobie, że tam gdzieś w oddali toczą się inne ludzkie życia jest dla mnie fantastyczny. Lubię też sprawdzać samą siebie i zgadywać, gdzie znajdują się znane przeze mnie budynki.

Wybierając się do Dubaju wiedziałam, że wjazd na taras widokowy Burj Khalify będzie wysoko na mojej liście “must do“. W każdym odwiedzanym przeze mnie mieście nie potrafię odmówić sobie wizyty na wieży widokowej, nie ważne, czy to wieża kościelna czy wysoki biurowiec. Nie inaczej było w Dubaju. Jedynym “problemem” była godzina wejścia.

Najlepszą porą dnia na wjazd na górę jest godzina przed zachodem słońca. Dzięki temu można obserwować miasto za dnia oraz tuż po zmroku, gdy zapalają się światła miasta. Jednakże ze względu na cenę wybraliśmy się na Burj Khalifę w ciągu dnia.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Aby dostać się na taras widokowy musimy przejść przez kontrolę bezpieczeństwa, podobną do tej na lotnisku. Po kontroli przechodzimy przez wystawę, opowiadającą dokładną historię powstawania budynku. Na sam koniec kierujemy się do windy, która w ciągu minuty przenosi nas na 125 piętro, na wysokość 452 m.

Po wyjściu z windy każdej osobie lub parze robione są zdjęcia, które następnie wykorzystywane są do fotomontażu z panoramą Dubaju. Takie zdjęcie można odebrać przy wyjściu, jednak ze względu na okropną obróbkę i chamski fotomontaż mało osób decyduje się na ich zakup. My też się nie skusiliśmy.

Widok, jaki można podziwiać z okien wieżowca robi wrażenie. Po jednej stronie wody Zatoki Perskiej, po drugiej piaski pustyni, a dookoła wysokie wieżowce, biurowce, hotele i węzły komunikacyjne. Patrząc w dal, oglądaliśmy dubajskie widoki i szukaliśmy wzrokiem Palmy Jumeirah, hotelu Burj Al Arab czy Wysp Świat. Po obejściu 125 piętra dookoła udaliśmy się schodami na 124 piętro i z otwartego tarasu obserwowaliśmy pokaz fontann, który odbył się o godzinie 13:00. Z tej perspektywy wyglądają one równie ciekawie.

Udając się do wyjścia, przechodzimy przez sklep z pamiątkami gdzie możemy nabyć kubki z Burj Khalifą, breloki do kluczy z Burj Khalifą czy koszulki… też z Burj Khalifą. Ustawiając się w kolejce do windy, trzeba mieć na uwadze, że może ona chwilę potrwać. My czekaliśmy na zjazd na dół tylko 30 minut.

Obiad pod Burj Khalifą

Po zwiedzeniu tarasu widokowego i zjechaniu na dół, zaprowadzono nas niedostępnymi dla reszty zwiedzających korytarzami na taras The Burj Club (siłownia, SPA i restauracja), gdzie czekał na nas zapłacony wcześniej obiad. Usieliśmy przy wskazanym stoliku i zaczęliśmy wybierać menu.

W skład obiadu wchodzą trzy dania – przystawka, danie główne oraz deser. Na przystawkę wybraliśmy orientalną zupę z soczewicy ze szpinakiem i cytryną (ja) oraz sałatkę z zielonych warzyw z krewetkami (Kot). Na danie główne obydwoje zamówiliśmy grillowanego okonia z pomidorkami cherry oraz bazylią, a na deser raczyliśmy się najlepszym sernikiem z białej czekolady i z solonym karmelem, jaki kiedykolwiek jadłam.

Czekając na nasze dania podziwialiśmy widoki z tarasu restauracyjnego. Przed nami były korty tenisowe, wody fontanny oraz wysokie biurowce, a za naszymi plecami górowała, kontrastująca z bezchmurnym niebem szklana konstrukcja Burj Khalify.

Czy warto było zapłacić te 120 AED więcej i w spokoju, bez stresu i pośpiechu, w tak fantastycznej aranżacji zjeść pyszny obiad? Jak najbardziej! Wszystkie dania były perfekcyjnie przygotowane i podane, a smak sernika chodzi za mną do tej pory. Pewnie gdybyśmy zdecydowali się na obiad w którejś z restauracji na Souk Al-Bahar, zapłacilibyśmy podobne pieniądze. Tu, w The Burj Club, mieliśmy spokój, brak tłumów turystów i fantastyczny jazz płynący z głośników.

Wrażenie

Na większości odwiedzających Dubaj Burj Khalifa robi ogromne wrażenie. No cóż, będę z Wami szczera, na mnie zrobiła tylko wrażenie. Jej opływowa i kaskadowa konstrukcja wcale nie wydawała mi się najwyższym budynkiem świata. To fakt, szklana fasada budynku jest potężna, pięknie odbija światło i kontrastuje z niebem, ale mojego serca jakoś nie podbiła. Dużo większe wrażenie zrobił na mnie chicagowski Willis Tower i mimo że jest on dużo niższy (527,3 m), to poprzez swoją bryłowatość i w miarę jednolitą budowę wydawał mi się wyższy niż Wieża Chalify.

Oglądanie panoramy Dubaju było dla mnie swoistą ciekawostką kulturalną. Dubaj z lotu ptaka wygląda trochę abstrakcyjnie, jak fatamorgana, oaza życia wybudowana na środku pustyni, która ma dziwić, szokować i zachwycać. Uświadamiać potomnym, że niemożliwe nie istnieje. Jestem ciekawa jak za 10 lat będzie wyglądać widok ze 124 piętra. Biorąc pod uwagę, że Dubaj jest wiecznym placem budowy, to co uchwyciłam na fotografiach może się całkowicie zmienić.

Wjeżdżając na górę super szybką windą, oglądając panoramę Dubaju, przechadzając się schodami czy smakując obiad cały czas z tyłu głowy miałam na uwadze ludzi, dzięki którym powstał ten budynek. Ich ciężką harówkę, oddanie, niegodziwe warunki pracy. Ich miłość do rodziny, na którą ciężko zarabiali marne pieniądze. Ich krew, pot i zapewne łzy. Myśląc o nich, nie umiałam w pełni podziwiać wspaniałości Burj Khalify. Bo żeby móc ją wybudować ku szczęściu milionów, tysiące ludzi musiało cierpieć. Czy było warto? Każdy z odwiedzających to miejsce musi odpowiedzieć sobie na to pytanie sam, w zgodzie z własnymi przekonaniami.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?

The post Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata appeared first on kingagajatravels.pl.

Burj Al Arab

Ten najsłynniejszy i jeden z najdroższych hoteli, którego nazwa po polsku oznacza “Wieżę Arabów” powstał w 1999 roku, a jego budowa trwała 5 lat (od 1994 r). Podobno Szejk Maktum III ibn Raszid al-Maktum zlecił zaprojektowanie go brytyjskiemu architektowi Thomasowi Wrightowi za pomocą tylko trzech kresek. Ten narysował żagiel, prototyp symbolu Dubaju, który silnie nawiązuje do rybackiej przeszłości tego miejsca i który dzisiaj wynosi go na wyżyny luksusu.

Do budowy Żagla użyto m. in. 360 tysięcy m³ betonu, ponad 9 tysięcy ton stali czy 150 tysięcy m² szkła okiennego. Dzięki super wytrzymałej konstrukcji budynek może podobno wytrzymać trzęsienia ziemi i huragany. Niesamowite, prawda? To teraz najlepsza część. Burj Al Arab, wysoki na 321 metrów, w swoich wnętrzach kryje 202 pokoje rozmieszczone na 28 piętrach. Najmniejszy z nich liczy 169 m², a największy aż 780 m². Jedna noc w hotelu, w zależności od apartamentu, kosztuje od 1.000$ do nawet 28.000$.

Burj Al Arab położony jest na sztucznej wyspie, oddalonej od brzegu o 280 metrów, której fundamenty wsparto na 230 betonowych palach, zatopionych w piasku. Myśl o ogromie tej budowli robi wrażenie.

Na każdym piętrze, goście hotelowi mają do swojej dyspozycji osobną recepcję. To wszystko, aby ich pobyt był jeszcze bardziej komfortowy. Podobno proporcje liczby pracowników do liczny gości wynoszą 6:1, a każdy z gości na czas pobytu dostaje do swojego użytku pokrytego 24-karatowym złotem iPada. Wszystko po to, aby na wyciągnięcie ręki skorzystać z usług kamerdynerskich, sprawdzić usługi hotelowe czy menu restauracyjne.

Pracownicy hotelu są zobowiązani do utrzymania w ścisłej tajemnicy kto ze światowych sław był i jest gościem Żagla. Nazwiska można ujawnić dopiero po śmierci danej osoby.

Śniadanie w Burj Al Arab

W momencie, w którym kupiliśmy bilety do Dubaju zaczęłam układać sobie w głowie wstępny plan podróży. Wiedziałam, że nie chcę poprzestać tylko na luksusowej części miasta, że chcę zobaczyć również zwykłe dzielnice, w których toczy się codziennie życie mieszkańców. Wiedziałam też, że zrobię wszystko, aby móc wejść do Burj Al Arab i wyrobić sobie na jego temat swoje własne zdanie. 

Kiedy wpadłam na informację, że do Żagla można wejść, będąc tylko i wyłącznie jego gościem stwierdziłam, że nie stać mnie na spędzenie w nim chociaż jednej nocy. No dobra, może było mnie i stać na najtańszy apartament, ale najzwyczajniej w świecie byłoby mi szkoda wydać 1000$ tylko po to, aby przespać się w najbardziej luksusowym hotelu świata. Renoma renomą, ale pamiętajmy, że jestem z Krakowa. Pochodzenie zobowiązuje! 

Po dłuższych i bardziej zaawansowanych przeszukiwaniach Internetu natrafiłam na kolejną informację, która mówiła, że wystarczy mieć rezerwację stolika w jednej z żaglowych restauracji, aby móc wejść do jego środka. Weszłam na stronę hotelu i przeglądając oferty menu zdecydowałam, że jeden z pierwszych dni nowego roku rozpoczniemy śniadaniem w Burj Al Arab. 

Zarezerwowałam stolik w restauracji Sahn Eddar, jednej z trzech, które oferują śniadanie w hotelu. Jego klasyczne menu najbardziej przypadło mi do gustu. W mailu potwierdzającym rezerwację otrzymałam informację na temat dress codu, obowiązującego w restauracji i numer rezerwacji. Nie pozostawało mi nic innego jak cierpliwie poczekać na TEN dzień. 

#FANCYSTART 

3 stycznia 2018 roku mieliśmy rozpocząć śniadaniem w wielkim stylu. Dzień wcześniej ustaliliśmy dress code w taki sposób, aby pasować do siebie i do wymogów. Nasz stolik zarezerwowany był na 10 rano, ale już o 9:00, ze specjalnym zapasem czasu, wyszliśmy z mieszkania i rozpoczęliśmy łapanie taksówki. 

Tuż po wejściu do samochodu, z pewnym siebie głosem, oznajmiłam taksówkarzowi, że poproszę o kurs do Burj Al Arab. Ten popatrzył na mnie tylko we wstecznym lusterku, włączył taksometr i ruszył w kierunku Żagla. Gdy zbliżaliśmy się do celu, upewniając się, czy aby na pewno dobrze zrozumiał, zapytał jeszcze raz, czy życzymy sobie kurs do czy pod Burj Al Arab. Oczywiście, że do!

Wjazd do hotelu jest niezwykle pilnie strzeżony. Potężna brama wjazdowa i dwie budki ochrony oddzielają tę świątynię luksusu od zwykłych przechodniów. Pierwszy ochroniarz sprawdził nasze nazwiska, rezerwację oraz poprosił o pokazanie maila potwierdzającego. Drugi natomiast sprawdził, czy liczba osób wjeżdżających na teren hotelu zgadza się z rezerwacją. Wszystko było jak należy i mogliśmy podjechać pod hotel. Im bardziej zbliżaliśmy się do Żagla, tym bardziej jego konstrukcja i fasada sprawiały wrażenie potężnej i masywnej. Drzwi taksówki otworzyli nam lokaje, którzy zaprosili nas do środka. 

Nie mam słów, które potrafiłyby w dosadny sposób opisać moje pierwsze wrażenie. Z jednej strony wiedziałam, że jestem w najbardziej luksusowym hotelu świata, a z drugiej – byłam trochę rozczarowana tym, co widziałam. Wnętrze, na pierwszy rzut oka, jest bardzo bogate, przesadnie wystylizowane i jakby trochę kiczowate. To, co zrobiło na mnie duże wrażenie to widok z dołu na piętra i ich kolorystyczne rozróżnienie oraz kaskadowa fontanna, witająca nas na wejściu i sięgająca półpiętra.

Weszliśmy na półpiętro i skierowaliśmy się do restauracji, gdzie potwierdzono naszą rezerwację, wskazano nam stolik i podano menu. Obsługująca nas kelnerka wyjaśniła, co wchodzi w zakres każdego śniadania oraz dała nam kilka chwil do namysłu.

W skład menu śniadaniowego wchodzą dwa różne zestawy. Pierwszy zestaw to “Continental Breakfast”. Wybierając go dostaniemy świeżo wyciskany sok (do wyboru jest pomarańczowy, jabłkowy, ananasowy, arbuzowy, marchewkowy, mango oraz grejpfrutowy), koszyk świeżego pieczywa, specjalnie wybrane dżemy i marmolady, masło oraz jeden ciepły napój (kawa, herbata lub gorąca czekolada). Taki zestaw kosztuje 160 AED.
Drugi zestaw śniadaniowy kosztuje 190 AED i jest już bardziej rozbudowany. “Healthy Breakfast” składa się z 5 części. Są to dania i napoje, które możemy sobie wybrać spośród trzech różnych propozycji. I tak mamy tu świeżo wyciskany sok, sałatkę warzywną, główne ciepłe danie, słodki deser oraz ciepły napój.

Stawiając na klasykę wybrałam śniadanie Continental, a Kot skusił się na “Healthy Breakfast”. Czekając na posiłek mogliśmy podziwiać wnętrze hotelu i uwieczniać je na zdjęciach. Obsługa restauracji, przyzwyczajona do takich sytuacji, posyłała nam delikatne uśmiechy. Swoją drogą, tutejsi kelnerzy to bardzo grzeczne, sympatyczne, uczynne i wiecznie uśmiechnięte osoby. Widać, że w Żaglu zatrudnia się wysoko wykwalifikowanych pracowników, którzy mają odpowiednie podejście do klienta.

Raz po raz zaczęto przynosić nam na stolik kolejne części naszych śniadań. Nic nie zdziwiło mnie tak bardzo jak to, że logo hotelu było wybite nawet na kostce masła, a dżemy i czekolada zapakowane były w oryginalnie zamknięte słoiczki z logo Burj Al Arab.

Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab? Wyśmienicie! Czuć, że składniki są świeże, że pieczywo jest wypiekane na miejscu, a dżemy i marmolady zostały przygotowane na podstawie najlepszych receptur. Masło było idealnie słone, konfitura pomarańczowa przeniosła mnie na chwilę na Sycylię, a czekolada była lepsza od Nutelli. Śniadanie “Healthy” było bardziej złożone i trochę cięższe. Najbardziej smakował mi z niego pudding chia z musem z mango, ale to pewnie dlatego, że nie jadam na co dzień słonych śniadań. Śniadaniem w Burj Al Arab raczyliśmy się przez dobre dwie godziny. Delektowaliśmy je spokojnie, zapamiętując w głowie każdy osobny smak.

A gdyby tak zwiedzić sobie hotel?

W pewnym momencie, siedząc, rozglądając się po sali i smakując świeżego rogalika z masłem naszła mnie myśl, że może by tak spróbować zobaczyć coś więcej niż tylko półpiętro restauracji i toalety. Większość obsługi restauracji Sahn Eddar to osoby o urodzie azjatyckiej, ale wśród nich wypatrzyłam jedną dziewczynę o bardzo europejskich rysach. Przypatrywałam się jej przez dłuższą chwilę i utwierdzałam się tylko w moim dziwnym wewnętrznym przekonaniu, że to musi być Polka. Siedziałam spokojnie, z gracją i elegancją, a w środku myśli biły się ze sobą. Podejść do niej i zagadać czy może poczekać na dogodną chwilę. Biorąc pod uwagę miejsce, w którym się znajdowaliśmy, wybrałam tę drugą opcję.

Czekałam niecierpliwie, aż w pewnym momencie dziewczyna przeszła obok naszego stolika, a na jej plakietce dostrzegłam imię. Gosia. Bingo! Jesteśmy w domu! Chwilę później Gosia sprzątała stolik obok nas, a ja wykorzystałam sytuację i zagadałam do niej po polsku.

Zapytałam o kilka istotnych rzeczy, które nurtowały mnie od samego wejścia do hotelu. Jak się okazało, Gosia pracuje w Burj Al Arab od pół roku, ale wcześniej pracowała w Anglii i Irlandii i właśnie tam wyrobiła sobie doświadczenie potrzebne do obsługi bardziej wymagającego klienta. Porozmawiałyśmy też o jej wrażeniach i naszym pobycie w Dubaju. Na koniec zapytałam grzecznie, czy nie byłoby możliwości zobaczenia czegoś więcej niż sam teren restauracji. Możliwość była, trzeba było tylko sprawdzić, gdzie mogliśmy wejść, a gdzie nie.

Na początku Gosia miała oprowadzić nas po restauracji na 27 piętrze, jednak z powodu dużej ilości gości w restauracji nie mogła wyjść na przerwę. Jak się również okazało wszystkie pokoje hotelowe były zajęte i nie mogliśmy wejść do żadnego z nich, aby zobaczyć na własne oczy jak wyglądają od środka. Myślałam już, że nie uda nam się zobaczyć reszty hotelu. Na szczęście nic jeszcze nie było stracone. 

Zjedliśmy śniadanie, zapłaciliśmy i udaliśmy się na małe zwiedzanie. Na sam początek poszła toaleta. Niby toaleta jak toaleta, nie powinna wyszczególniać się niczym specjalnym, ale nawet w tak zwyczajnym miejscu dało się zauważyć niezwyczajne detale. Papier toaletowy z wytłoczonym logo Burj Al Arab, świeże róże przy umywalkach, mydło o unikalnym zapachu, który idealnie łączy się z zapachem kremu do rąk i perfum Burj Al Arab oraz jednorazowe ręczniki bawełniane do wytarcia sobie rąk. Co najlepsze, ręczniki te są prane na bieżące i dokładane, aby powstała z nich piramidka była zawsze pełna. W toalecie jest również osobne miejsce, toaletka, do poprawienia sobie makijażu. Tutaj możemy skropić się perfumami lub nawilżyć ręce balsamem Burj Al Arab.

Następnie przyszedł czas na pozostałą części hotelu. Za zgodą managera Gosi i ochrony hotelowej udało nam się wyjechać na 27 piętro do restauracji Al Muntaha, z której rozciąga się widok na całą Zatokę Perską. Widać stąd Palmę Jumeirah, Wyspy Świat oraz Burj Khalifę. Pochodziliśmy po restauracji, obserwując przygotowanie lokalu do lunchu i zjechaliśmy na taras hotelowy, na którym znajduje się basen, plaża oraz restauracje. 

Wnętrze restauracji Al Muntaha na 27. piętrze Burj Al Arab

Widok na Wyspy Świat

Spacerując wokół Żagla nie mogliśmy uwierzyć, że udało nam się zobaczyć coś więcej niż mieliśmy w planach. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, że do odważnych świat należy, a marzenia trzeba spełniać (a przynajmniej spróbować je spełnić).  

Prosto z tarasu udaliśmy się do windy, która z powrotem zawiozła nas na półpiętro. Nie wiem, czy winda była złota czy może tylko pozłacana, ale jej całokształt i ociekające złotem ściany imponowały wykonaniem. Ostatnie chwile w Burj Al Arab spędziliśmy przypatrując się dokładnie wszystkim detalom, kolorowym mozaikom i fantastycznie zautomatyzowanej fontannie. Czy żałuję, że nie zobaczyłam żadnego apartamentu z bliska? Trochę szkoda, że nie udało nam się wejść do żadnego pokoju, ale przeglądając zdjęcia w internecie wiem, że i tak nie są one specjalnie w moim guście. Są przestylizowane i kiczowate. 

Pobyt w Żaglu dobiegł końca. Wychodząc z niego mieliśmy wrażenie, jakbyśmy spędzili tu wieki. Na sam koniec, jak na prawdziwego turystę przystało, zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie pod tablicą Burj Al Arab. Oddalając się od hotelu mieliśmy dziwne wrażenie snu na jawie. Nie wydawało nam się realne, że właśnie gościliśmy w najdroższym hotelu świata. Trzygodzinne doświadczenie luksusu zakończyło się wraz z zatrzaśnięciem się za nami potężnej bramy. Kto wie, może tu jeszcze wrócimy.

Czy warto było wydać na posiłek w tak niezwykłym miejscu 350 zł za dwie osoby? Nie wiem i myślę, że każdy musi odpowiedzieć sobie sam na takie pytanie. Ja na pewno nie żałuję. Co prawda nie zjadłam tam nic wyjątkowego, ale to chyba nie o to chodzi. Liczy się miejsce, oprawa, sposób podania i nienaganna obsługa. Śniadanie w Burj Al Arab miało być niecodziennym rozpoczęciem nowego roku, nowym doświadczeniem oraz okazją do przekonania się, jak to jest pławić się w takim luksusie na co dzień. Pewnie stołując się w Deirze ta kwota starczyłaby nam na jedzenie śniadań przez tydzień. Na pewno jednak nie zobaczylibyśmy Żagla na własne oczy i nie wyrobilibyśmy sobie o nim własnego zdania. A pieniądze… to rzecz nabyta. Dzisiaj są, jutro ich nie ma. Jeśli mam już je wydawać, to właśnie na takie podróżnicze, małe przyjemności. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?

The post Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab? appeared first on kingagajatravels.pl.

Już następnego dnia po wylądowaniu w Dubaju przekonałam się, że opinie, które krążą na temat tego miasta odbiegają nieco od rzeczywistości. I nie mówię tu o cudowności tej metropolii i jej bardzo subiektywnie pojmowanym pięknie. Chodzi mi o zakaz spożywania alkoholu, który w takim mieście jak Dubaj jest dla mnie całkowicie zrozumiały. Islam, Koran i prawo szariatu – rozumiem. Akceptuję też to, że nie kupię tu piwa w hipermarkecie, a w zwykłej restauracji nie dostanę osobnej karty win. Ok, takie jest prawo, tak tam jest, więc trzeba się dostosować.

Pewnie zrozumiecie jak wielkim szokiem było dla mnie, gdy drugiego wieczoru pojechaliśmy do klubu na plaży, a tam można było normalnie podejść do baru i poprosić o “whisky on the rocks” czy o “gin and tonic“. Szokiem było też zobaczyć mężczyzn w diszdaszach, który bawili się razem z Europejczykami. Z dnia na dzień i z każdą przeżytą w Dubaju imprezą, pierwsze zdziwienie powoli ustępowało miejsca zrozumieniu. Rozumiem, że muszą w Dubaju istnieć takie miejsca, w których przyzwyczajeni do normalnego spożywania alkoholu ekspaci mogą się normalnie pobawić albo wyskoczyć na drinka. No i co z tego, że gryzie się to z ogólnym prawem? Hipokryzja hipokryzją – ważne, że dirhamy w sakwie się zgadzają.

Żeby w pełni bezpiecznie imprezować w Dubaju, należy pamiętać o kilku mniej lub bardziej ważnych szczegółach:

• Ręce przy sobie, co oznacza tyle, że nieznajomych nie należy dotykać czy poklepywać po ramieniu. Nie wiadomo kiedy trafi się na osobę, która sobie tego nie życzy i może zrobić z tego awanturę. 
• W Dubaju dużą uwagę zwraca się na strój, w którym wchodzi się do klubów. U panów dżinsy i t-shirt w zupełności wystarczą. Panie nie powinny świecić zbyt głębokim dekoltem czy za krótką mini. Takie są zasady, jednakże nie raz widziałam dziewczyny w spodenkach ledwo zakrywających pośladki, które wchodziły bez żadnego problemu. Uważam jednak, że jeśli jesteśmy tam tylko turystami, to lepiej się zakryć niż mieć jakieś nieprzyjemności. Strzeżonego… 
• Spożywanie alkoholu jest dozwolone tylko w klubach i hotelowych restauracjach. Nigdzie indziej! Warto mieć na uwadze, że w Dubaju nie wolno wychodzić na ulicę pod wpływem alkoholu. Jeśli ściągniecie na siebie zbyt wiele uwagi, osoby zbulwersowane Waszym zachowaniem mogą zadzwonić na policję. A wizyta na komisariacie w stanie wskazującym nie skończy się tylko pouczeniem. Pamiętajcie, żeby uważać na swoje zachowanie również w taksówce. Jeśli taksówkarz zauważy, że jesteście pijani, ma obowiązek zawieźć Was bezpośrednio na komisariat policji. 
• Imprezy w Dubaju rozpoczynają się około godziny 21:00, a kończą już o 3:00 w nocy. Nie ma możliwości pójścia na tzw. after party, ponieważ żaden klub czy lokal nie organizuje imprez do białego rana (no chyba, że wybieracie się na rave party na pustynię. Wtedy wszystko jest możliwe). 

Gdzie zatem można poimprezować w Dubaju?

Barasti

Barasti to najmodniejszy lokal na plaży w Dubaju, który mieści się w kurorcie Le Méridien Mina Seyahi Beach Resort & Marina. Do Barasti można przyjść na lunch lub popołudniowe opalanie się na plaży i zostać do wieczornej imprezy. Knajpka składa się z dwóch poziomów – na piętrze można usiąść w restauracji z widokiem na morze i plażę, na parterze grana jest muzyka na żywo przez lokalny zespół, a na zewnątrz (na plaży) znajduje się stanowisko DJ-a, który miksuje najpopularniejsze klubowe kawałki. Barasti może pochwalić się goszczeniem u siebie takich gwiazd jak David Guetta czy ATB.
Wieczorem z Barasti roztacza się widok na wysokie apartamentowce Mariny. Tutejszą atmosferę spokojnie można porównać do najlepszych imprez klubowych w naszych europejskich kurortach takich jak Ibiza czy Ayia Napa.
Jedynym minusem jest cena alkoholu. Za butelkę Desperadosa zapłacicie 42 AED, za czarnego Johnny Walkera na lodzie trzeba dać 45 AED, a zwykła wódka z Red Bullem kosztuje “jedyne” 65 AED.
Ach, i nie zdziwcie się jeśli po wyjściu z klubu jakaś przypadkowa dziewczyna będzie chciała wsiąść z Wami do taksówki. Ilość prostytutek w klubie i jego okolicach jest naprawdę duża. Tak, prostytucja w Dubaju jest zakazana. 

Adres: Le Meridien Mina Seyahi Beach Resort & Marina, Dubai Marina
Strona www: http://www.barastibeach.com/en

Cargo

Jeden z bardziej eleganckich i szykownych lokali. Znajduje się w budynku Pier 7 w samym centrum Dubai Mariny, a widok jaki można podziwiać z jego tarasu jest naprawdę niezły. Codziennie po południu (od godz. 16:00) w Cargo można usiąść na późny lunch, posmakować kuchni azjatyckiej, napić się czegoś mocniejszego i odpocząć, rozkoszując się widokiem na Marinę. 

Wieczorem lokal zamienia się w coctail bar, w którym można spotkać się ze znajomymi na drinka lub potańczyć. W każdy wtorek w Cargo obowiązuje Ladies Night. Panie dostają 3 kupony na 3 drinki z karty – zupełnie za darmo (link do pełnej listy z lokalami, oferującymi Ladies Night znajdziecie na końcu artykułu). 

Adres: 3rd Floor, Pier 7, Dubai Marina
Strona www: https://cargo-dubai.com/

Disconekt

Jeśli macie ochotę na dobrą muzykę klubową w środowy wieczór, jedynym słusznym kierunkiem będzie klub Disconekt, który znajduje się w Vii Dubai, na siódmym piętrze Conrad Hotel. Disconekt organizuje imprezy tylko w środy, dlatego też dla większości ekspatów jest jednym z niewielu miejsc, do których udają się w środku tygodnia. Dress code nie jest jakoś szczególnie sprawdzany. Panowie powinni mieć koszulę i długie spodnie, kobiety – szpilki. Ja weszłam w koszuli, dżinsach i trampkach i też było ok. 

Adres: Vii Dubai, 7th Floor, Conrad Hotel, Sheikh Zayed Road 

The Stabels Bar & Restaurant

The Stabels to miejsce, w którym możecie zjeść lunch, napić się piwa, potańczyć, posłuchać muzyki na żywo, zagrać w beer ponga i spróbować ujechać byka. Wystrojem i klimatem nawiązuje to typowych amerykańskich, kowbojskich lokali. Przypominają o tym amerykańskie flagi, plakaty, grafiki, wielki Harley Davidson na wejściu czy chociażby wspomniany byk na środku drugiej sali. 

Na pierwszym piętrze królują latynoskie rytmy, a na drugim można usłyszeć bardziej różnorodne klimaty (od Adele, przez Lady Gagę, aż po RHCP). The Stabels to świetne miejsce na wieczorne piwo ze znajomymi i odpoczynek przy muzyce na żywo. 

Adres: Sheikh Zayed Road, Next to Raddison Royal Hotel, Behind Zoom Supermarket

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
!Lista Ladies Night w Dubaju!

The post Dubaj nocą, czyli gdzie imprezować w Dubaju appeared first on kingagajatravels.pl.