Tegoroczna wizyta w Chicago zaprocentowała odkryciem nowych miejsc i upewnieniem się, że między mną a miastem jest pewna nić porozumienia. Chicago to idealne (jak dla mnie) miejsce do życia, do pracy i do relaksu. Można znaleźć tu miejsca eleganckie, wykwintne oraz całkowicie swojskie i zwyczajne. Liczne bary i restauracje, muzea, wystawy, wydarzenia sportowe, koncerty w salach koncertowych i w plenerze – tu nie można się nudzić.

Po zeszłorocznym pobycie w Chicago podzieliłam się z Wami sporą dawką sprawdzonych przeze mnie miejsc. Mogliście poczytać o tym gdzie w Chicago warto zjeść i co można, a nawet trzeba zwiedzić (muzea i cała reszta).

Tegoroczna wizyta w Wietrznym Mieście była o niebo luźniejsza. Po pierwsze, wszystkie interesujące mnie muzea odwiedziłam poprzednim razem. Po drugie, ponieważ nie miałam aż tak dużo czasu (tylko 1,5 tygodnia), zdecydowałam się na poznawanie nowych miejscówek i na odkrywanie nieznanego. Dzięki temu obeszłam całe Downtown wzdłuż i w szerz, robiąc przy tym każdego dnia ponad 10 tysięcy kroków.

Czy było warto? Jak najbardziej! Dzięki temu zobaczyłam mało uczęszczane przez turystów zakątki miasta i znalazłam miejsca, za którymi wiem, że będę tęsknić.

Co warto zobaczyć w Chicago i gdzie warto zjeść?

The Allis at Soho House (113 – 125 North Green Street)

Gdy po raz pierwszy zobaczyłam to miejsce na IG postanowiłam, że chociażby nie wiadomo co, muszę je odwiedzić. Kocham takie piękne miejsca urządzone ze smakiem i wiedziałam, że The Allis przypadnie mi do gustu.
Lokal znajduje się w dawnej przemysłowej części Downtown i jest uczęszczany w większości przez lokalnych mieszkańców. Można tu przyjść na śniadanie, lunch czy kolację. Ja zdecydowałam się przyjść tu na brunch, odpocząć, ponapawać się tym wnętrzem i porobić notatki na bloga. Jedzenie jest tu proste, ale pyszne i świeże.
The Allis to zdecydowanie moje ulubione miejsce w Chicago i najpiękniejszy lokal w jakim kiedykolwiek byłam.

Goddess and the Baker (33 S Wabash Ave)

Przy okazji któregoś z kolei spaceru po Wabash Avenue, natrafiłam na Goddess and the Baker – miejsce z pięknym, przytulnym wnętrzem i wspaniałą ladą, za którą kryły się same smakołyki, takie jak brownie, rainbow cake czy cheesecake. Żeby usiąść w gąszczu monster przy stoliku pod oknem, przychodziłam tu kilka razy. W końcu mi się udało… ostatniego dnia.

Żeby tradycji stało się zadość wybrałam brownie (a dokładnie cheesecake brownie) oraz duże cappuccino. W końcu Chicago jest miastem, w którym narodziło się to ciastko.

Goddess and the Baker to kolejne piękne miejsce w Chicago, w którym można przyjść na lunch, popołudniową kawę czy ciacho. W Polsce od razu zostałoby okrzyknięte jako miejsce dla hipsterów, a w Stanach jest jednym z wielu ładnych miejscówek, które trafiają w mój gust.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

The Protein Bar (33 S Wabash Ave)

Protein Bar and Kitchen znalazłam całkowicie przypadkiem. Znudziły mi się już burgery i miałam naprawdę ogromną ochotę na coś zdrowego. To miejsce okazało się zbawieniem dla mojej formy. Świeże i zdrowe sałatki, ciekawe kompozycje na bazie kaszy czy sycące wrapy napakowane samymi zdrowymi (i dobrymi) rzeczami. Oprócz sałatek, wrapów, zup czy smoothies mają tu pyszne soki jednodniowe. Mój wybór padł na sok z pietruszki, ananasa, jabłka, szpinaku, selera, jarmużu, imbiru, ogórka i cytryny. Pyszny mix i kopalnia witamin.

Z racji tego, że zdrowa żywność jest w Stanach “dobrem luksusowym” takich miejsc jak The Protein Bar jest trochę za mało, a jeśli już są to posiłek trochę w nich kosztuje. Warto tu jednak zajrzeć i zjeść coś naprawdę pożywnego.

Navy Pier i Bubba Gump Shrimp Co (700 E Grand Ave #131)

Navy Pier to molo na Jeziorze Michigan, na którym znajduje się kompleks atrakcji turystycznych z widokiem na jezioro oraz całe centrum Chicago. Są tu liczne restauracje, sklepy z pamiątkami, teatr, muzeum dla dzieci, wystawy, diabelski młyn czy trasy spacerowe.

Navy Pier warto odwiedzić przy okazji spaceru u wybrzeża Lake Michigan.

Jeśli oglądaliście Foresta Gumpa, to na pewno będziecie kojarzyć Bubbę, barkę Jenny oraz słynne krewetki. Sieć restauracji Bubba Gump Shrimp Co została zainspirowana właśnie tym filmem i specjalizuje się w krewetkach i innych owocach morza. Wnętrze lokalu jest inspirowane Forestem i można w nim znaleźć wiele gadżetów z filmu (kreacje filmowe, cytaty, zdjęcia). Gdyby nie to, że po prostu miałam okazję spróbować menu Bubby, pewnie nigdy bym tu nie przyszła. I w sumie to byłby duży błąd.

Jeśli lubicie krewetki, a i pozostałe owoce morza nie są Wam straszne, udajcie się na obiad do Bubba Gump. Menu nie należy do najtańszych, porcje wydają się być małe, ale z ręką na sercu mogę potwierdzić, że można się nimi najeść. W dodatku jedzenie jest tu pyszne i świeże.

Warto wspomnieć, że zamawiając wybrany koktajl, podświetlana szklanka należy do Was i dostajecie ją w prezencie. Dla fanów gadżetów to idealna sprawa. Jeśli w danym dniu macie urodziny, warto o tym wspomnieć kelnerom. Piosenka, którą śpiewają dla solenizanta od razu poprawia humor.

Kilwins (310 S Michigan Ave)

Kilwins to miejsce istniejące od 1947 roku i produkujące wysokiej jakości czekoladę, lody, pralinki czy ciastka. Do tego dołóżcie miłą i uczynną obsługę, która jest naprawdę zainteresowana klientem i jego gustami.

Do Kilwins trafiłam tydzień po jego otwarciu w centrum Chicago i od razu zachwyciło mnie podejściem do klienta. Pytano nas o ulubione smaki i częstowano kolejnymi wyrobami, żebyśmy mogły wyrobić sobie zdanie o produktach i spróbować, co mają w swojej ofercie.

Skusiłyśmy się na masę czekoladową (ichniejsze fudges) o smaku mlecznej czekolady i słonego karmelu. Chocolate Fudge to chyba najlepsza czekoladowa rzecz, jaką kiedykolwiek jadłam. Rozpływa się w ustach lepiej niż jakiekolwiek brownie, a jej smak jest super aksamitny.

Jeśli będziecie mieć możliwość zajrzenia do Kilwins i będziecie mieć ochotę na coś słodkiego, skuście się na którąś masę. Nie pożałujecie.

Oak Street Beach

Plaża w centrum Chicago? Tak, to możliwe właśnie na Oak Street Beach, na którą dostaniecie się w ciągu 5-10 minut z Michigan Ave. Można tu przyjść się opalić, popływać w jeziorze czy po prostu przejść się brzegiem i popatrzeć w horyzont. Tuż obok jest wspomniany wcześniej Navy Pier oraz Magnificient Mile, czyli fragment Michigan Avenue ze sklepami najdroższych marek.

Na Oak Street Beach znajdziecie również bar, w którym można napić się drinka lub zjeść obiad. Relaks w takim miejscu to naprawdę fantastyczna rzecz. I właśnie dlatego uważam, że Chicago to idealne miejsce do życia – jest tu wszystko na wyciągnięcie ręki.

John Hancock Center

Panorama Chicago z John Hancock Center (czwarty co do wysokości budynek w Chicago) to jeden z najsłynniejszych widoków nie tylko w całym mieście, ale i w Stanach Zjednoczonych. Wysoka na 344 metry wieża, zakończona jest obserwatorium (360° Chicago na 94 piętrze, czyli na 310 metrach) oraz restauracją. Wstęp na piętro widokowe jest płatny i kosztuje ok. 21$. Dodatkowo, można tu skorzystać z TILTa, czyli ze specjalnego okna, które wysuwa się do przodu sprawiając, że wisi się w powietrzu nad Downtown.

Czy warto wybrać się na Johna Hancocka? To zależy, czy byliście już na Willis Tower czy nie i czy lubicie tarasy widokowe. Ja mam do nich słabość, więc jak najbardziej jestem na tak.

Jak widzicie, Chicago jest pełne ciekawych i nietuzinkowych miejsc, które warto odwiedzić. To nie tylko mekka Polaków, ale również świetne miasto do codziennego życia i funkcjonowania. Jeśli będziecie kiedyś w Chi Town, koniecznie odwiedźcie któreś z powyższych miejsc. I dajcie znać, czy przypadło Wam do gustu.

Zobacz również: 20 chicagowskich ciekawostek

The post Chicago – co warto zobaczyć i gdzie trzeba zjeść appeared first on kingagajatravels.pl.

Mój pierwszy road trip po Stanach odbył się w 2016 roku i tak naprawdę miał dwie części. Pierwsza prowadziła z Chicago do Niagara Falls (możecie poczytać o tym tutaj), a druga – z Chicago do Yellowstone National Park i z powrotem (klik, klik). Tegoroczny road trip zakładał podróż z Chicago na zachodnie wybrzeże i zwiedzenie wszystkich ważniejszych parków narodowych (m. in. Zion National Park, Bryce Canyon, Grand Canyon, Death Valley).
Podróż przez Amerykę należy do rzeczy w miarę łatwych i bardzo przyjemnych. Jest jednak kilka spraw, o których należy koniecznie pamiętać i które trzeba dograć tuż przed wyjazdem.

Po pierwsze – znajdź idealne towarzystwo

Może dla kogoś ta rada brzmi banalnie, ale prawda jest taka, że podróżując z kimś jednym samochodem przez minimum dwa tygodnie, 24 na dobę, może dojść do różnych sytuacji. Najlepiej pojechać z osobą/osobami, które w miarę dobrze się zna i z którymi nadaje się na podobnych falach. Warto zastanowić się w jak dużej grupie chcemy podróżować. Jeśli wybieramy się w podróż z dzieckiem, nie mamy większego wyboru. Ale jeśli jest to paczka znajomych, zawsze możemy zdecydować komu zaproponować wyjazd, a kto będzie dla nas zbędnym bagażem. Dwie osoby są ok, trzy – idealnie, cztery – optymalnie, pięć – jak dla mnie to już za dużo. Zbyt wiele opinii i punktów widzenia do brania pod uwagę.

W zeszłym roku udaliśmy się w podróż w trójkę (Tato, moja siostra i ja). W tym roku dołączył do nas narzeczony mojej siostry i muszę powiedzieć, że ilość osób była w sam raz. W zeszłym roku podróż przebiegła bez problemów, w tym roku mieliśmy kilka spięć i nieporozumień. Może to urok podróżowania w większej grupie, a może w dłuższym okresie czasu. Jedno jest pewne – to od osób, z którymi wybierzesz się w podróż zależy jak ją zapamiętasz i jakie wykreujecie wspólnie wspomnienia. Ważne, żeby były niezapomniane.

Po drugie – postaraj się o wizę

Jeśli masz już wizę, możesz opuścić ten punkt. Warto jednak pamiętać, że fakt, iż mamy ważny paszport i kupiony bilet (chociaż nie powinno się kupować biletu przed wnioskowaniem o wizę) nic nie znaczy. Żeby móc wjechać na terytorium Stanów Zjednoczonych należy posiadać ważną wizę turystyczną B1/B2 (jak o nią wnioskować pisałam tutaj). Taka wiza wystarczy, aby móc spokojnie podróżować po Ameryce. Podczas rozmowy z konsulem dobrze jest podać cel podróży i wstępny zarys wyprawy. Łatwiej o pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Po trzecie – zaplanuj urlop i zarezerwuj bilet

Jeśli ktoś pracuje jako freelancer, to obowiązuje go tylko druga część tego zdania. Ci, którzy pracują na etacie zmuszeni są zaplanować i poprosić o urlop oraz kupić bilet na ustalony termin. Przy tym punkcie warto się zastanowić, ile nasz road trip będzie trwał. Najkrótszy, w miarę sensowny okres czasu to dwa tygodnie. Nie ma sensu jechać na krócej. Odległości w USA są naprawdę ogromne i żeby coś zobaczyć i nie zajechać się na śmierć dwa tygodnie to takie idealne minimum. Oczywiście najlepiej polecieć na miesiąc i zwiedzać na spokojnie, mając wystarczający zapas czasu.

Nasz tegoroczny wyjazd do USA trwał miesiąc, jednak na road tripa pojechaliśmy na dwa tygodnie. Nie starczyło, żeby zobaczyć wszystko to, co było zaplanowane, ale i tak było dobrze. Pod koniec wyprawy byliśmy naprawdę zmęczeni podróżą i było nam obojętne czy i co zobaczymy następnego dnia. Wiem jednak, że gdybyśmy mieli więcej czasu do zagospodarowania, zwiedzalibyśmy na luzie i byliśmy mniej wykończeni.

Zobacz także: Jak podróżować dużo, często i tanio, w którym znajdziesz podpowiedzi jak znaleźć tani bilet lotniczy.

Po czwarte – zaplanuj, co chcesz zobaczyć.

I podziel to sobie na dwie listy. Jedna niech zawiera miejsca “must see“, których nie można odpuścić, a druga – “nice to see” z miejscami, które można odpuścić w razie gdyby nie starczyło czasu. To naprawdę pomaga w podejmowaniu decyzji na miejscu.

Warto zaplanować sobie wstępną trasę i kolejność zwiedzania, która ułatwi przejazd z miejsca na miejsce. Nasza tegoroczna trasa wyglądała następująco: Chicago – Arches National Park (nieplanowane) – Monument Valley – Lower Antelope Canyon (nieplanowane) – Horseshoe Bend (nieplanowane) – Bryce Canyon – Zion National Park – Grand Canyon – Hoover Dam – Las Vegas – Red Rock Canyon (nieplanowane) – Death Valley – Sequoia National Park – Chicago.

W naszych planach był jeszcze Petrified Tree National Forest, Yosemite National Park, Los Angeles i San Francisco, których przez brak czasu i ogólne osłabienie wszystkich nie udało nam się odwiedzić.

Przygotowując wstępną listę miejsc polecam wziąć pod uwagę ilość parków narodowych i ewentualny zakup karty America The Beautiful. Kosztuje ona jedyne 80$, a pozwala na wjazd do wszystkich National Parks za darmo.

Po piąte – wykup ubezpieczenie.

Chyba nie trzeba tego tłumaczyć. Road trip jest długi, męczący i zaskakujący. Nie da się go do końca przewidzieć. Lepiej być przygotowanym na każdą ewentualność, niż później płacić krocie. Jak wiadomo amerykańska służba zdrowia do najtańszych nie należy. Warto spać spokojnie ze świadomością, że jesteśmy ubezpieczeni, niż martwić się na zapas. W zeszłym roku ubezpieczyłam się na 40 tysięcy zł, w tym – na 50 tys. zł. Opłata miesięczna za to ubezpieczenie nie była nie wiadomo jak droga (max. 150 zł).
Na szczęście nic mi się nie stało, ale nie czuję, żeby było to pieniądze wywalone w błoto. Uważam, że w przypadku tak dalekich i nieprzewidywalnych podróży warto dmuchać na zimne.

Po szóste – spakuj się porządnie.

Dwa tygodnie lub miesiąc w trasie to nie lada wyzwanie. Trzeba być przygotowanym na każdą sytuację. Bagaż, który bierzemy ze sobą powinien mieć wszystkie potrzebne rzeczy. W zależności od tego, na jaką porę roku przypada road trip po Stanach trzeba spakować wygodne buty do długiego spacerowania po parkach, wygodne ciuchy na drogę, kapelusz lub czapkę, okulary przeciwsłoneczne, dres, ciepłą piżamę, gruby sweter lub polar (wieczory w parkach narodowych potrafią być zimne nawet w lecie), leki oraz krem z wysokim filtrem (SPF 30 lub SPF 50).

Zobacz także: Jak spakować walizkę na tygodniowe wakacje? 

Po siódme – wypożycz samochód.

Do tej pory nie brałam tego punktu pod uwagę. W każdą podróż po USA jeździmy samochodem taty, ale wiem, że przy następnych amerykańskich wojażach będę potrzebowała auta.
Samochód można wypożyczyć przez Internet, przez pośrednika na miejscu lub od razu w wypożyczalni. Ponieważ nie mam w tym temacie dużego rozeznania ani żadnych doświadczeń, linkuję Wam świetne teksty od Pawła z interamerica.com (tutaj) oraz od Magdy i Michała z followtheview.com (tutaj) na temat wypożyczania auta w USA.

Po ósme – zrób zakupy i zaplanuj posiłki.

Z tym planowaniem posiłków to może tak nie do końca. Warto jednak zaopatrzyć się w jedzenie, które przyda się w czasie drogi. Woda, napoje, chleb, twarde owoce (jabłka, gruszki, śliwki, brzoskwinie), zupki w proszku (a’la Gorący Kubek) oraz zupki chińskie w pudełku, konserwy rybne i mięsne, przyprawy, kawa i herbata.

Od zeszłego roku podróżujemy w ten sposób, że w Chicago robimy zakupy na zapas, a jeśli coś się skończy albo trzeba będzie coś kupić, to kupujemy to po drodze w Walmarcie albo w innym K-Marcie. Zabieramy ze sobą niezawodną kuchenkę gazową (a raczej butlę gazową i mały palnik), która jest źródłem ciepłej wody na kawę, herbatę, zupkę lub owsiankę. Można też na niej podgrzać gotowy sos do makaronu i posiłek gotowy. Do tego zabieramy garnek, kubki termiczne na kawę, 2-3 miseczki, jednorazowe talerze oraz sztućce.

Jeśli znudzi nam się menu, które sami sobie obmyślimy, pozwalamy sobie na coś bardziej treściwego. Może to być burger w Burger Kingu czy pizza. Staramy się jednak nie jeść w takich miejscach codziennie i przygotowujemy sobie sami posiłki. Mamy wtedy więcej frajdy i oczywiście wykorzystujemy rzeczy, które mamy w zapasie.

Po dziewiąte – kup namiot i materac.

W końcu trzeba gdzieś spać. Jeśli nie masz zamiaru podróżować po Stanach kamperem, najprostszą rzeczą będzie namiot i dmuchany materac.

Zarówno w tym, jak i w zeszłym roku mieliśmy do naszej dyspozycji czteroosobowy namiot oraz dwa dmuchane materace. Kempingi w USA nie wyglądają tak, jak te w Polsce. Są świetnie zorganizowane i mają wiele udogodnień.
Przemierzając Amerykę można spotkać następujące możliwości noclegu:
– campground prywatny (z wszelkimi udogodnieniami jak WiFi, prysznic z ciepłą wodą, pralnia itp.)
– campground w parku narodowym (są to kempingi trochę bardziej biedne. Często brakuje prysznica, a o WiFi można zapomnieć)
– RV camp – prywatny kemping, który ma zarówno miejsca dla RV (kampery) jak i tents (namioty)
– RV park – parking tylko dla RV, czyli kamperów, przyczep kempingowych (chociaż w kilku RV park zdarzyło nam się dostać miejsce pod namiot)

Jeśli nie lubicie takich dzikich przygód, nie pozostaje Wam nic innego, jak zarezerwować pokoje w hotelach i cieszyć się luksusem i wygodnym noclegiem. Jest tylko jeden mały szczegół – wybierając tę opcję płacicie sporo więcej i szybko może się, okazać, że po prostu nie stać Was na kontynuowanie wycieczki. Różnicę widać gołym okiem – najdroższy nocleg na polu namiotowym kosztuje ok. $30, a średni nocleg w motelu – $100.

Po dziesiąte – zrób ręczne notatki i zaopatrz się w niezbędne książki.

“Ręczne notatki? Zwariowała?” pomyślicie. Powiem więc tak: jest wiele miejsc w USA, w których zasięg odmawia posłuszeństwa i nie chce współpracować. Jeśli wszystko notujecie na telefonie, najlepiej miejcie zapisane notatki w notatniku. Ściągnijcie z chmury (czy skądkolwiek) wszystkie niezbędne informacje na temat Waszej podróży. Warto również pobrać mapy z Google, aby działały w trybie offline. Nie zawsze będzie możliwość podłączenia się do WiFi, a jeśli już będzie to niepowiedziane, że będzie on działał bez przeszkód.
Jeśli udajecie się do amerykańskich parków narodowych, warto przed wyjazdem zaglądnąć na ich strony internetowe i sprawdzić, czy nie ma jakichś alertów.

Jeśli chodzi o książki to moimi faworytami podczas naszych podróży po Ameryce są dwie pozycje. Pierwsza z nich to oczywiście Road Atlas z mapami wszystkich stanów. Dzięki niemu wiadomo, na którym zjeździe warto zjechać (jeśli akurat Google Maps odmówi posłuszeństwa) oraz za ile mil można spodziewać się granicy stanu, czyli miejsca, w którym zatrzymujemy się na obowiązkowe foto przy tablicy.

Drugą książką, która nie raz uratowała nam skórę i która jest ogromnie przydatna podczas naszych (powiedzmy to sobie szczerze) średnio zaplanowanych wyjazdów jest Next Exit, czyli spis wszystkich zjazdów (am. exit) na wszystkich większych highwayach we wszystkich stanach. Jak to działa? Przypuśćmy, że jesteśmy w Kolorado, jedziemy autostradą nr. 70, jesteśmy na zjeździe 185 i chcemy sprawdzić, na którym exicie będzie można się zatrzymać na zatankowanie i jakiś posiłek. Otwieramy “Next Exit” na stanie Colorado, na stronie ze spisem 70-ki, szukamy zjazdu 185 i sprawdzamy, gdzie w najbliższej okolicy możemy się zatrzymać. Proste, prawda?

Ta książka nie raz uratowała nas przed brakiem noclegu. Muszę się przyznać, że na początku podchodziłam do niej bardzo sceptycznie, ale kiedy sprawdziła się po raz pierwszy podczas naszego zeszłorocznego wyjazdu do Yellowstone, bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Dzisiaj nie wyobrażam sobie road tripu po USA bez “Next Exit”.

Wiecie już jak zabrać się za planowanie road tripu po USA i co wziąć ze sobą. Teraz nie pozostaje Wam nic innego, jak kupić bilet i wyruszyć w poszukiwaniu przygód. Gotowi? No to w drogę! 

Zobacz także: 
10 ważnych rzeczy, o których należy wiedzieć przed wylotem do USA 

The post Jak zaplanować USA Road Trip? – poradnik appeared first on kingagajatravels.pl.

Road Trip po zachodnich stanach Ameryki był moim marzeniem od kilku dobrych lat. Realnym planem stał się dopiero na początku roku, w momencie, gdy dostałam na maila potwierdzenie zakupu biletów lotniczych.
Na początku padło kilka pomysłów. Z pomysłów zaczęły wykluwać się plany, a te przemieniły się w cel.

Dzisiaj wiem jedno. Tysiące zdjęć na karcie, miliony wspomnień, nowe doświadczenia i nieopisane wrażenia są bezcenne i to dla nich warto podróżować. Łapać ulotne chwile i zamieniać je w trwające na dłużej pocztówki w pamięci.

Podsumowanie

USA Road Trip 2017 rozpoczął się 6 sierpnia o godzinie 13:00, a zakończył się 19 sierpnia po godzinie 16:00. Miejscem początkowym i końcowym było miasto Chicago, IL.
Trwał on równe 13 dni.
W tym czasie przejechaliśmy 9 stanów: Illinois, Iowa, Nebraska, Kolorado, Utah, Arizona, Nevada, Kalifornia oraz Wyoming.
W wyprawie uczestniczyły 4 osoby.
Podróżowaliśmy samochodem marki Lexus, którym przejechaliśmy trochę ponad 5300 mil (ok. 8500 km).
Zatankowaliśmy 240 galonów paliwa, które po przeliczeniu daje nam 908,5 litra benzyny.
Na paliwo wydaliśmy ok. 620$.
Spaliśmy w 2 motelach i na 10 różnych kempingach. W sumie opłata za noclegi wyniosła nas ok. 400$ (na 4 osoby!).

Wypiliśmy ponad 50 kubków kaw (w tym ok. 10 kubków kawy w Starbucksie). Zjedliśmy 0,5 kg płatków owsianych, 3 kg jabłek, 2 kg bananów, 1 kg śliwek, 1 kg moreli i 10 bochenków chleba. W chwilach słabości skusiliśmy się na 2 opakowania ciastek chip chocolate, 5 paczek chipsów, 4 pizze oraz 12 zestawów w Burger Kingu (wszystko na 4 osoby, ma się rozumieć).

Nic nie zgubiliśmy, nikomu nic się nie stało, podczas podróży nikt nie ucierpiał. Za to choroba (przeziębienie + gorączka) dopadła 3 osoby. Wszyscy przeżyli i w momencie pisania tego podsumowania mają się dobrze.

TOP 10

Nie jest łatwo zrobić ranking 10 najlepszych miejsc z podróży, podczas której co druga rzecz była spełnianym marzeniem. Każde z nas miało problem z podaniem pierwszej trójki. Później poszło już łatwiej.

Poniżej zobaczycie, które miejsca najbardziej przypadły nam do gustu. Poprosiłam Tatę i moją siostrę o zrobienie swojej subiektywnej “Złotej Dziesiątki”. W końcu każdy z nas ma swój gust, każdy odbiera pewne rzeczy inaczej i każdemu inaczej w duszy gra. W dodatku Tato pewne rzeczy widział po raz drugi, dlatego też zachwyciły go one nieco mniej niż nas. Dodatkowo, gdybym wymieniła tylko moje ulubione miejsca i powiedziała, że to nasze sporo bym Was przekłamała. Nasze typy różnią się między sobą – niektóre wcale, inne diametralnie.

Oto nasze TOP 10:

To tak naprawdę tylko TOP 10 miejsc, które zobaczyliśmy. Na każde z nich składa się milion małych chwil i tysiące wspomnień, których nie da się ułożyć w żadne ramy i zmierzyć. No bo na przykład…

– w Grand Canyon widziałam najpiękniejszy zachód słońca w moim życiu.
– Bryce Canyon zachwycił mnie potęgą kolorów natury i skalnymi hoodoos.
– Kanion Antylopy był czymś niezwykłym, niepowtarzalnym, czymś, czego nie można opisać jednym słowem. Tu również zaskoczyła mnie potęga natury i to, że istnieje w ogóle takie miejsce, w którym ukrywają się prawdziwe cudeńka skalne.
– Monument Valley to z kolei dzikie serce skrywanej we mnie Pocahontas i krótka, aczkolwiek niezapomniana dla mnie, rozmowa z Indianką z plemienia Navaho. Monument Valley to też trudności w znalezieniu noclegu, ogromny księżyc w pełni, wielkie szczęście i wyniesiona lekcja, że każdy problem da się rozwiązać.
– Dolina Śmierci zaskoczyła mnie ogromną przestrzenią i wysokimi temperaturami, które na dłuższą metę są nie do wytrzymania (i mówię to ja, osoba uwielbiająca sycylijskie upały dochodzące do 40°C).
– Park Sekwoi ma dla mnie zapach wanilii i kojarzy mi się z nadwyrężonym o patrzenia w niebo karkiem. To też bajkowy nocleg pod sekwoją. Czy można chcieć czegoś więcej?
– Horseshoe Bend to moje ulubione połączenie kolorów – niebieskiego z zielonym. To także ogromne osłabienie organizmu, walka z samą sobą i wytrzymanie każdej kolejnej sekundy.
– Zion National Park jest miejscem ponownego spotkania sympatycznych Mongołów; miejscem, w którym króluje natura. Przy okazji Ziona mam przed oczami przepiękny firmament gwiazd, w który można by się wpatrywać całą noc.
– Hoover Dam symbolizuje dla mnie wielkość umysłu człowieka i jego ciężką pracę.
– A Las Vegas? No cóż, LV to fantastyczny pokaz fontann pod Bellagio, wygrana w kasynie i… (kolejna) wielka lekcja od życia, dzięki której nauczyłam się, że problemy się rozwiązuje, a z każdej sytuacji jest wyjście.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

Jak widzicie, nasz USA Road Trip to nie tylko przejechane odległości, pozaliczane miejsca na mapie i zrobione zdjęcia. To przede wszystkim wspólne wspomnienia, spełnione marzenia, uwrażliwienie na piękno natury, lekcje życia i doświadczenia, których nikt nam nie odbierze. To dla takich chwil warto poznawać świat. 

The post USA Road Trip 2017 – podsumowanie appeared first on kingagajatravels.pl.

Moje przeziębienie i ogólne osłabienie organizmu nie minęło, a co gorsza, rozwinęło się jeszcze bardziej. Zakatarzona, przemarznięta, bez głosu i z gorączką marzyłam tylko o jednym – o powrocie do domu i o zaśnięciu w ciepłym, wygodnym łóżku. Nie mówię, polubiłam już te wieczory i poranki w namiocie. Jednakże w takiej chwili, kiedy osłabienie spowalniało każdy mój ruch, oczy łzawiły, a chusteczki higieniczne stawały się najbliższym towarzyszem podróży, wolałabym po prostu być już w domu.

Podjęcie ostatecznej decyzji, dotyczącej tego, co robimy i gdzie się kierujemy nie przyszło łatwo. Z jednej strony wszyscy chcieliśmy wrócić już do Chicago, a z drugiej – szkoda nam było rezygnować z tego, co mogliśmy jeszcze zobaczyć.

Na początku, bardzo świadomie zrezygnowaliśmy z Los Angeles. Za bardzo zależało mi na tym, żeby poczuć klimat tego miasta i nie chciałam wjechać do centrum, zobaczyć trzy rzeczy na krzyż i wyjechać. Chciałam tam spędzić co najmniej 3 dni, w końcu Los Angeles to jedno z moich większych życiowych marzeń, a tyle czasu niestety nie mieliśmy.

Następnie odpuściliśmy San Francisco. Powód był podobny jak w przypadku Los Angeles. Dodatkowo, wszystkie miejsca na wycieczkę do Alcatraz były wykupione na 5 dni do przodu. Nie mieliśmy aż tyle czasu, za 4 dni musieliśmy być w Chicago. Stwierdziliśmy z łamiącym się sercem, że San Francisco też zobaczymy przy następnej możliwej okazji.

Ostatnim miejscem na naszej mapie mogło być Yosemite National Park. Jednak w pobliżu zjazdu z autostrady na Yosemite, popatrzyliśmy tylko na siebie i zrozumieliśmy się bez słów. Odpuszczamy wszystko i wracamy do domu. Przed nami jeszcze tylko jeden highway, 3 dni drogi, i już.

Jedenastego dnia przejechaliśmy przez Kalifornię i kawałek Nevady. Na nocleg zatrzymaliśmy się w małym kowbojskim miasteczku Lovelock. Kemping Lazy K Campground wyglądał średnio zachęcająco, ale miał miejsca pod namiot, prysznice i był dość tani (20$). Zadzwoniliśmy do właścicielki, która podała nam kody do łazienek, wytłumaczyła jak mamy się zarejestrować, skąd wziąć kopertę i gdzie ją wrzucić po uzupełnieniu i włożeniu gotówki. Postąpiłam wg jej wskazówek – wypełniłam dane, włożyłam 20$ do koperty i wrzuciłam ją do skrzynki na listy. Jakie było nasze zaskoczenie, gdy w trakcie spożywania kolacji podjechała do nas właścicielka kempingu z prośbą o zapłatę, bo w skrzynce nic nie było.
Byłam chora, rozdrażniona i rozkojarzona, ale w momencie, gdy wrzucałam pieniądze do skrzynki dobrze wiedziałam, co robię. Przez chwilę stałam oszołomiona i nie wiedziałam co powiedzieć. Przecież to nie mogło tak po prostu wyparować. Po dokładnym sprawdzeniu skrzynki okazało się, że koperta zablokowała się w połowie i nie spadła na sam dół. Kamień z serca.
Dokończyliśmy kolację, wzięliśmy prysznic i bez pośpiechu poszliśmy spać. Nie musieliśmy się już nigdzie spieszyć. Następnego dnia czekała nas tylko droga do domu.

Dzień 12

Noc na kempingu w Lovelock nie należała do najprzyjemniejszych. Jak się okazało w nocy, tuż za ogrodzeniem były tory kolejowe. Po piątym pociągu, który przejechał i wyrwał nas ze snu przestałam liczyć dalej. Rano zjedliśmy śniadanie, umyliśmy się i po zatankowaniu na pobliskiej stacji benzynowej ruszyliśmy w drogę. Choroba zaczęła atakować moją siostrę. Druga osoba chora w samochodzie – to nie zapowiadało niczego dobrego.

Po Nevadzie wjechaliśmy do Utah. Droga zaczęła się dłużyć coraz bardziej, za to krajobraz za oknem powoli zmieniał się na lepsze. Tuż po przekroczeniu granicy Nevady i Utah naszym oczom ukazał się całkowicie biały horyzont. Gdziekolwiek okiem sięgnąć – biało. Ta biel nie była oczywiście przypadkowa. Zbliżaliśmy się powoli w okolice słynnych słonych jezior i Salt Lake City, jednakże widok ten był naprawdę niesamowity. Z suchej i żółto-brązowej Nevady przenieśliśmy się nagle do Utah, którego biel cudownie kontrastowała z błękitem nieba.

Minęliśmy Salt Lake City, po którym naszym oczom okazały się zielone góry. Nauczeni doświadczeniem wiedzieliśmy, że to normalne, że krajobraz zmienia się tu jak dotknięciem magicznej różdżki. Jednak po tygodniu drogi pośród dosyć monotonnych widoków byliśmy zaskoczenie tym, co właśnie widzieliśmy.

Po Utah przyszedł czas na Wyoming, w którym też znaleźliśmy nocleg na The Travel Camp w okolicy Green River – rzeki, która faktycznie miała zielony kolor (przynajmniej w okolicy naszego kempingu). Okazało się, że właściciele kempingu mają ciotkę w Chicago, która z pochodzenia jest Polką. Ucieszyła nas ta informacja, ale też jakoś specjalnie nie zaskoczyła.
Rozłożyliśmy namiot, zjedliśmy kolację, umyliśmy się i poszliśmy spać. Zmęczenie coraz bardziej dawało o sobie znać i dlatego też postanowiliśmy, że następnego dnia obudzimy się o 6 rano, zrobimy kawę i ruszymy w drogę. Może dzięki temu uda nam się dojechać na wieczór do domu.

Dzień 13

Trzynasty dzień zaczął się tak, jak go sobie zaplanowaliśmy. O 6:45 siedzieliśmy już w samochodzie – zwarci i gotowi do drogi. Nie było łatwo. Zapowiadał się cały dzień w aucie z przerwą na jedzenie, tankowanie i toaletę. Co najgorsze – choroba dorwała też Tatę.

Po Wyoming wjechaliśmy do Nebraski i to w niej spędziliśmy cały dzień. Pod wieczór, gdy zrozumieliśmy, że nie damy rady zajechać tego dnia do Chicago, zaczęliśmy poszukiwania kempingu, mając nadzieję, że będzie to ostatnia noc pod namiotem. Pierwszy znaleziony kemping był horrendalnie drogi (40$ za namiot), a drugi – nie miał miejsc pod namioty. Nie pozostało nam nic innego, jak przejechać jeszcze kilkanaście mil i skierować się do parku miejskiego na 426 zjeździe, który został nam polecony.

Było już dobrze po 20 i kasa parku, a co na tym idzie i kempingu, była zamknięta. Objechaliśmy wszystkie miejsca dookoła. Wiele z nich było pustych, ale jak się później okazało były one zarezerwowane. Ich właściciele mogli w każdej chwili przyjechać lub nie pojawić się wcale. Przy piątym okrążeniu zdecydowaliśmy się na prawdziwe szaleństwo – spanie na dziko na publicznym kempingu!!! W końcu kiedy mieliśmy przeżyć tę przygodę, jak nie w ostatnią noc.

Zaparkowaliśmy samochód na parkingu przy łazienkach i zaczęliśmy rozkładać namiot na pobliskiej wolnej łące, która chyba do nikogo nie należała. Było już ciemno, a więc żeby nie kusić losu nie używaliśmy żadnych latarek. Miejsce, na którym stawialiśmy namiot oświetliliśmy sobie lampami z samochodu. I nagle, jak gdyby nigdy nic, podszedł do nas mieszkaniec kampera obok i zapytał, czy nie potrzebujemy pomocy albo przynajmniej oświetlenia. Jeśli tak, to on chętnie pożyczy nam swoją latarkę. Odmówiliśmy i grzecznie podziękowaliśmy za zainteresowanie. Byliśmy zdziwieni tym, co nas właśnie spotkało. Spodziewaliśmy się opieprzu i wyrzucenia z tego miejsca, a oferowano nam… pomoc. Takie rzeczy mogą się zdarzyć tylko w USA.

Zjedliśmy szybką kolację i poszliśmy się umyć. Następnego dnia chcieliśmy wyjechać jak najwcześniej rano. I wcale nie dlatego, żeby nie przyłapano nas na złym uczynku. Chcieliśmy jak najszybciej zobaczyć ciągnące się pola kukurydzy – zapowiedź, że zbliżamy się do domu.

Dzień 14

Pokarało nas za tę noc na dziko. Dzieci mieszkańców z pola obok bawiły się (o ile bieganie i dzikie wrzaski można uznać za zabawę) w najlepsze do północy. W dodatku ich ojciec (w stanie lekkiego spożycia) wdał się w kłótnię ze swoim kolegą, a ta skończyła się dopiero koło 3 w nocy. Jakby przygód było mało materac, na którym spałam w którymś momencie stał się dziwnie miękki. Obudziłam się dobrze przed czasem i to wcale nie dlatego, że byłam wyspana. Po prostu, spanie na kamienistej ziemi przestało być wygodne.

Wyjechaliśmy z kempingu chwilę po 7 rano. Niewyspani i połamani liczyliśmy, ile mil nam jeszcze zostało i w ile możemy pokonać tę trasę. Po Nebrasce wjechaliśmy do Iowa, a po nim czekało nas już tylko Illinois. Pola kukurydzy zaczęły się pojawiać już coraz częściej. Wyczerpani i śpiący dotarliśmy do domu parę minut po 16.

Byliśmy szczęśliwi. Że udało nam się spełnić marzenia, że mogliśmy zobaczyć taki kawał świata, że nic nam się po drodze nie stało. Że bez skrupulatnego planu wyszła z tego wyjazdu świetna podróż. I w końcu, że tej nocy będziemy spać w wygodnym łóżku. Wnieśliśmy wszystkie rzeczy do domu, rozpakowaliśmy się i odłożyliśmy mapy na półkę. Znak, że nasz USA Road Trip zakończył się na dobre.

P.S. Tak na dobrą sprawę, to już kolejnej nocy zaczęłam tęsknić za spaniem w namiocie. Co prawda Tato zaproponował, że rozłoży mi namiot w ogrodzie i będę mogła w nim spać do końca pobytu w USA. Nie zgodziłam się, to już nie byłoby to samo 😉

Sprawdzone noclegi: 

• Lazy K Campground, Lovelock, NV: opłata za namiot – $20, czyste łazienki z prysznicem, WIFI.
• The Travel Camp, Green River, WY: opłata za namiot – $21,80, czyste łazienki z prysznicem, WIFI.

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9
Sequoia Welcome To – dzień 10

The post Goodbye California, wracamy do Chicago! – dzień 11, 12 i 13 appeared first on kingagajatravels.pl.

Wstaliśmy, wzięliśmy prysznic, złożyliśmy namiot i nastawiliśmy wodę. Ciepła kawa, owsianka z owocami i widok na Lake Success skąpane w porannym słońcu – to wszystko wystarczyło mi do pełni szczęścia. Ze smutkiem odjeżdżaliśmy z tego miejsca, ale mieliśmy świadomość, że widoki, które na nas czekały są jeszcze lepsze.

Do Sequoia National Park dojechaliśmy po niecałej godzinie jazdy. Zrobiliśmy (jak zwykle) pamiątkowe zdjęcie przy tablicy, pokazaliśmy Senior Pass i wjechaliśmy na teren parku.

Sequoia National Park

Park Narodowy Sekwoi to znajduje się we wschodniej części pasma gór Sierra Nevada i to właśnie tu w naturalny sposób rosną sekwoje – największe drzewa świata. Został on ustanowiony parkiem narodowym 1890 roku, jako drugi po Parku Narodowym Yellowstone.

Wjazd do Parku Sekwoi kosztuje 30$ i jest ważny przez 7 kolejnych dni. Potrzeba dłuższej chwili czasu, żeby dojechać do Visitors Center. Droga pnie się stromo w górę, a liczne zakręty przyprawiają o zawrót głowy. Moje obawy z Doliny Śmierci spełniły się w Sequoia N.P. Na teren parku wjechaliśmy z wystarczającą ilością paliwa, aby dojechać do stacji benzynowej w Stony Creek Village w Sequoia National Forest, czyli jakieś 40 mil od wjazdu. Droga pod górę i liczne zakręty sprawiły, że w ciągu jednej mili silnik spalał paliwo, które kiedy indziej wystarczyłoby nam na 2-3 mile. Reszty możecie domyślić się sami. Do Giant Forest Museum dojechaliśmy z migającym napisem “Low fuel” i możliwością przejechania jeszcze… 0 mil.

Po raz kolejny amerykańskie parki narodowe zadziwiły mnie swoją organizacją. To, że drogi są świetnie przystosowane do milionów turystów, że łatwo jest je zwiedzać, że wszystko jest świetnie opisane – to wiadomo. Ale to, że po 30 minutach od zatelefonowania z prośbą o pomoc i o benzynę mieliśmy już wystarczającą ilość, paliwa by pojechać dalej, przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania.