Dolina Val d’Orcia – Montalcino

Montalcino to małe miasteczko położone w dolinie Val d’Orcia, które słynie z produkcji pysznego wina Brunello di Montalcino. Jeśli będziecie mieć okazję, koniecznie spróbujcie Brunello. Lokalnych sklepów i enotek z butelkami tego trunku jest tu pod dostatkiem.

Zwiedzanie zaczynamy od fortecy Fortezza di Montalcino, która została wybudowana w 1361 roku w najwyższym punkcie miasta. Twierdza została zaprojektowana przez sieneńskich architektów i miała na celu chronić mieszkańców przez obcymi najeźdźcami. Wchodzimy na teren fortecy przez ogromną, kamienną bramę. Wejście na plac i do ogrodów fortecy jest darmowe, ale jeśli chcemy zobaczyć wnętrza komnat i wspiąć się na mury musimy kupić bilet, który kosztuje 4 EUR od osoby.

Po wyjściu z fortecy kierujemy się w Via Ricasoli – małą, wąską uliczkę, pełną klimatycznych barów, restauracji i lokalnych sklepików z winem Brunello, serem pecorino czy toskańską oliwą z oliwek. Ta uliczka jest tak klimatyczna, że jedyne na co ma się ochotę to zamówienie kolejnego espresso w którymś z barów, obserwowanie spacerujących turystów i chłonięcie włoskiej atmosfery dolce far niente.

Idąc prosto dochodzimy do małego gotyckiego kościółka Chiesa di Sant’Agostino, pochodzącego z XIV wieku. Fasadę świątyni zdobi piękny, aczkolwiek skromny, portal oraz rozeta. Wnętrze kościoła zachwyca malowidłami ściennymi, które niedawno zostały odrestaurowane.

Następnie skręcamy w Via Spagni. To jedna z tych uliczek, które można spotkać tylko w małych toskańskich miasteczkach. Jest tu cicho, spokojnie i tajemniczo, a kamienna zabudowa przenosi nas kilka wieków wstecz. Po chwili dochodzimy do głównego kościoła w Montalcino, czyli do Cattedrale del Santissimo Salvatore. Świątynia pochodzi z XIV wieku, ale swój obecny, neoklasyczny wygląd zawdzięcza pracom restauratorskim, które miały tu miejsce na początku XIX wieku. Na skwerze przy kościele znajdują się ławeczki, na których można usiąść i podziwiać widok na miasto i pobliskie wzgórza.

Kontynuując spacer, dochodzimy do kolejnego kościółka – Chiesa della Madonna del Soccorso. Skręcamy w Via Roma, a następnie w Via Cavour i Via Mazzini i kierujemy się w stronę fortecy. Via Mazzini to główna ulica w Montalcino. Znajdziemy tu liczne sklepy i restauracje.

Docieramy do Piazza del Popolo, głównego placu w mieście, przy którym wznosi się średniowieczna wieża dawnego urzędu miasta, czyli Palazzo dei Priori (zwanego także Palazzo Comunale). Budynek pochodzi z końca XIII wieku, a zdobią go herby podestów, którzy dawniej rządzili miastem. Obok ratusza znajduje się La Loggia – renesansowy budynek z sześcioma okrągłymi łukami. Dzisiaj w jego wnętrzu znajduje się przytulna kawiarnia.

Piazza del Popolo to najbardziej malownicze miejsce w Montalcino. To tu spotykają się mieszkańcy i turyści, to tu toczy się życie.

Dolina Val d’Orcia – San Quirico d’Orcia

San Quirico d’Orcia to niewielkie średniowieczne miasteczko otoczone murami obronnymi. Leży ono na wzgórzu, z którego roztacza się widok na malowniczą dolinę Val d’Orcia. Warto przyjechać tu chociażby na chwilę, pospacerować małymi uliczkami i poczuć typowo toskański klimat.

Po zaparkowaniu na bezpłatnym parkingu publicznym znajdującym się pod samymi murami obronnymi, wspinamy się w górę i udajemy się godzinny spacer po San Quirico d’Orcia. Moje zwiedzanie rozpoczęłam od małego, romańskiego kościółka Chiesa di Santa Maria Assunta, który jest bardzo skromny, surowy i prosty – zarówno z zewnątrz, jak i w środku.

Idąc główną ulicą Via Dante Alighieri można poczuć ten leniwy klimat małego toskańskiego miasteczka. Jest cudownie! Fasady tutejszych domów są utrzymane w spójnej kolorystyce żółci i beżów, ale gdzieniegdzie trafimy też na niebieski czy różowy budynek.

Przy Via Dante Alighieri 93A znajduje się lokalny browar – Birrificio San Quirico, który oferuje lokalne piwa wyrabiane w sercu doliny Val d’Orcia.

Piazza della Libertà to miejsce spotkań mieszkańców. To tutaj spotykają się na poranną kawę lub popołudniowe pogaduszki.
Cichym świadkiem tych rozmów jest tutejszy kościół Chiesa della Madonna di Vitaleta, zwany także Chiesa di San Francesco. Budynek kościoła został zbudowany w 1867 roku na pozostałościach klasztoru św. Franciszka.

Przy Piazza della Libertà znajduje się również piękny park bukszpanowy Horti Leonini, do którego udałam się na krótki spacer i odpoczynek wśród zieleni.

Ostatnim miejsce, które warto zobaczyć w San Quirico jest Collegiata dei Santi Quirico e Giulitta, czyli XII-wieczny kościół zachowany w świetnym stanie do naszych czasów. Świątynia jest pięknym przykładem romańskiej sztuki architektonicznej. Zachwyca surowością, delikatnością i misternością zdobień i portali.

W drodze powrotnej skusiłam się na pyszne lody w lokalnej rzemieślniczej lodziarni Gelateria artigianale, która znajduje się przy Via Dante Alighieri 18A. Były one tak pyszne, że szybko pożałowałam, iż wzięłam tylko 2 smaki.

Dolina Val d’Orcia – Agriturismo Poggio Covili

Agroturystyka Poggio Covili leży w samym sercu doliny Val d’Orcia. Jej przepiękna, cyprysowa alejka znana jest wszystkim miłośnikom toskańskich krajobrazów, którzy przyjeżdżają tu o każdej porze dnia, aby uwiecznić ją na zdjęciach.

Poggio Covili należy do rodziny Pasquini, która odrestaurowała to miejsce i uczyniła z niego agroturystykę jak z bajki. Do dyspozycji gości są 4 apartamenty, prywatny ogród i basen, z którego rozciąga się cudowny widok na dolinę Val d’Orcia. Właściciele wyrabiają również oliwę z oliwek, którą można degustować.

Zdjęcie alei cyprysowej Poggio Covili było jednym z moich fotograficznych marzeń. Przyjechaliśmy tu prosto z San Quirico d’Orcia, żeby móc je zrobić. Alejka jest dosyć oblegana przez turystów i fotografów, a wejść można tylko do połowy drogi. Reszta to teren prywatny i mogą na niego wejść tylko goście agroturystyki.

Dolina Val d’Orcia – Villa Podere Belvedere

Podere Belvedere to kolejny bardzo znany punkt fotograficzny w dolinie Val d’Orcia. Otoczona cyprysami willa położona jest w bardzo malowniczym miejscu, pomiędzy toskańskimi wzgórzami, kilka kilometrów za San Quirico d’Orcia w stronę Pienzy.

Najpiękniejsze widoki są tu o wschodzie i o zachodzie słońca, ale również w ciągu dnia można zrobić prawdziwie bajkowe zdjęcia.

Dolina Val d’Orcia – Dom Gladiatora, czyli Villa Poggio Manzuoli

Słynny Dom Gladiatora znajduje się w pobliżu punktu widokowego na Podere Belvedere, dosłownie po drugiej stronie drogi SP 146. Za małym gajem oliwnym znajduje się aleja cyprysów, która prowadzi do willi Poggio Manzuoli.

Dom Gladiatora to kolejny, bardzo fotogeniczny punkt fotograficzny na mapie Toskanii. Podczas mojego pobytu tutaj brama prowadząca na teren posiadłości była zamknięta. Jedyne, co mi pozostało, to złapanie pocztówkowego kadru zza krat bramy.

Dolina Val d’Orcia – Cappella della Madonna di Vitaleta

Ta mała kapliczka stojąca samotnie pośród pól w otoczeniu kilku cyprysów jest jednym z symboli doliny Val D’Orcia oraz Toskanii. Kaplica Madonny z Vitalety powstała w XVI wieku i pochodzi z okresu późnego renesansu, jednak w 1884 roku została przebudowana (wewnątrz i zewnątrz) przez architekta Giuseppe Partiniego. W środku kapliczki znajdowała się niegdyś figura Madonny autorstwa włoskiego rzeźbiarza Andrea della Robbia, która od 1870 roku przechowywana jest w kościele Chiesa della Madonna di Vitaleta w San Quirico d’Orcia. 

Kapliczka została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jej magia polega na tym, że w zależności od światła i pory roku wygląda ona nieco inaczej. 

TRAVEL TIP: Kapliczka znajduje się na terenie prywatnym (proprietà privata). Żeby do niej dotrzeć, należy zostawić auto przed zamkniętą bramą i przejść ok. 1 km pieszo. Nikt Was stąd nie wygoni, gdyż Cappella di Vitaleta jest odwiedzana przez fotografów i miłośników toskańskich widoków z całego świata. 

Dolina Val d’Orcia – Pienza

Pienza jest renesansową perełką Toskanii i jednym z najchętniej odwiedzanych miasteczek w tej części Włoch. Słynie ona z pysznego sera pecorino, wspaniałych widoków oraz renesansowej architektury, która została zaprojektowana przez Bernardo Rosselliniego na polecenie papieża Piusa II. W wizji Piusa II Pienza miała być miastem idealnym. Zamierzenie to zostało chyba zrealizowane, bo dzisiaj miasteczko jest odwiedzane nie tylko przez turystów, ale również przez ekipy filmowe. W 1996 roku Pienza została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Zwiedzanie Pienzy rozpoczynamy od Piazza Dante Alighieri, przechodzimy przez XIII-wieczną bramę Porta al Murello (nazywaną również Porta al Prato) i spacerujemy Corso il Rossellino, przy którym znajdują się liczne sklepy z pamiątkami czy lokalnymi wyrobami spożywczymi (sery, wino, wędliny). 

Po drodze mijamy XIII-wieczny kościół Chiesa di San Francesco oraz Palazzo Piccolomini, czyli renesansowy pałac rodu Piccolominich wzorowany na florenckim Pałacu Rucellai. Przy głównym placu w mieście – Piazza Pio II – stoi XV-wieczna katedra, która zachwyca zarówno renesansową fasadą, jak i pięknym wnętrzem. 

Po wyjściu z katedry kierujemy się na lewo i schodzimy na taras widokowy za katedrę, z którego rozpościera się widok na całą dolinę Val d’Orcia. Najlepiej przyjść tu o zachodzie słońca, to właśnie wtedy widoki są najbardziej czarujące. 

Warto przejść się również urokliwą Via dell’Amore wzdłuż murów miejskich Pienzy. To kolejny punkt widokowy, z którego można zrobić idealne toskańskie zdjęcia. 

Kontynuujemy przechadzkę po Pienzy, spacerując wąskimi uliczkami Via della Volpe czy Via delle Case Nuove. Na koniec siadamy w którymś z tutejszych barów, zamawiamy kieliszek wina i zajadamy się serem pecorino. 

Toskania to z całą pewnością jeden z najpiękniejszych regionów we Włoszech. Jest ona przepełniona malowniczymi krajobrazami, uroczymi miasteczkami czy magicznych zakątków. Dlatego też podczas podróży po dolinie Val d’Orcia warto znaleźć swoje ulubione miejsca, wracać do nich i szukać kolejnych. Jestem pewna, że dolina Val d’Orcia i jej okolice spodobają się Wam tak samo, jak i mnie. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Florencja – praktyczny przewodnik, czyli co zobaczyć i gdzie zjeść

The post Dolina Val d’Orcia – najpiękniejsze miejsca w środkowej Toskanii appeared first on kingagajatravels.pl.

Spacerując po Florencji, na pewno prędzej czy później natraficie wzrokiem na niespotykane nigdzie indziej znaki drogowe. Ich autorem jest Clet Abraham (w artystycznym świecie znany po prostu jako CLET), francuski artysta, od ponad 20 lat mieszkający we Włoszech. 

O jego nowoczesnym i nietuzinkowym podejściu do sztuki ulicznej dowiedziałam się dobrych kilka lat temu. Całkiem przypadkowo natrafiłam w Internecie na zdjęcie, przedstawiające znak zakazu wjazdu niesiony przez czarnego ludzika, z podpisem “Clet, Florence“. Pomyślałam, że to całkiem zabawne i niebanalne podejście do tematu i wpadłam na pomysł, że jeśli pojadę kiedyś do Florencji, koniecznie muszę wybrać się na spacer śladami znaków drogowych Cleta i uwiecznić je na zdjęciach. 

Podczas ostatniej podróży do Toskanii spędziłam kilka dni we Florencji. Oprócz zwiedzania, oglądania zabytków i poznawania miasta, udało mi się złapać w kadry kilkanaście znaków drogowych Cleta. Zabawy przy poszukiwaniu ich w ulicznym zgiełku było co nie miara. Z czasem zaraziłam tym nawet kompanów mojej podróży. 

Ulubionym znakiem drogowym Cleta jest bez wątpienia znak zakazu wjazdu. Na jego temat istnieje dziś kilkadziesiąt wariacji – ludzik niosący poprzeczkę, kot, zakochany policjant czy człowiek zakuty w dyby. 

Jak mówi sam Clet, za każdym znakiem kryje się głębsze przesłanie i przemyślana symbolika. I tak na przykład, wspomniany już mały ludzik, niosący poprzeczkę znaku zakazu symbolizuje człowieka, który przejmuje kontrolę nad własnymi ograniczeniami i stawia czoła swoim wewnętrznym zakazom. Znak drogi bez przejazdu, który u Cleta jest stylizowany na krzyż, odnosi się do naszego życia pozaziemskiego. Są też znaki, które mają nam przypominać, że za każdym wyborem kryje się ogrom wątpliwości i niepewności. Jak to w życiu. 

Naklejki, które pojawiają się na znakach drogowych są przyklejane na specjalnym kleju, dzięki czemu nie niszczą one znaków i są łatwo usuwalne. Jak na prawdziwego artystę przystało, Clet ma zarówno swoich miłośników, jak i krytyków, według których to co robi, to zwykły wandalizm. Clet broni swojej sztuki przekonując, że w żaden sposób nie niszczy on mienia publicznego. Co więcej, artysta jest przeciwny jakiemukolwiek przejawowi wandalizmu, a znaki drogowe wykorzystuje jako część sztuki użytkowej, która ma na celu udekorowanie przestrzeni miejskiej, wywołanie uśmiechu na twarzach ludzi, a niekiedy również zmuszenie odbiorcy do myślenia.

Największą karą, jaką Clet dostał za swoje działania było 400 € grzywny od policjantów, którzy przyłapali go na gorącym uczynku. Clet nic sobie z tego nie robi i nadal tworzy artystyczne wersje nudnych znaków drogowych. Chociaż dziś ma już podobno potrzebne pozwolenia od lokalnych władz.  

Znaki drogowe Cleta można znaleźć nie tylko we Florencji. Ten poniższy przedstawiający rozlany kieliszek wina znalazłam w Monteriggioni, tuż przy murach miejskich. 

Jeśli będziecie kiedyś we Florencji, koniecznie wstąpcie do Clet Abraham Studio, które mieści się przy Via dell’Olmo 8 (w drodze na szczyt San Niccolò i Piazzale Michelangelo). Kupicie tam dzieła Cleta, jego obrazy i pełnowymiarowe znaki drogowe, a także naklejki ze znakami, które idealnie sprawdzą się jako nietypowy prezent z Florencji. 

Zobacz także: 

Florencja – praktyczny przewodnik, czyli co zobaczyć i gdzie zjeść

The post Florencki street art, czyli CLET i jego znaki drogowe appeared first on kingagajatravels.pl.

Krótka historia Florencji

Historia Florencji sięga aż do czasów przed naszą erą, kiedy to miasto Faesulae zostało założone przez samych Etrusków, kolejno zburzone i w 52 r. p.n.e. odbudowane przez Rzymian pod nazwą Florentia. Następnie Florencja przeszła w ręce Bizancjum, Gotów, Longobardów i Franków. W 1115 roku odzyskała swoje prawa i stała się niezależnym państwem-miastem: Republiką Florencką. Warto pamiętać, że Florencja była również jednym z głównych ośrodków handlu. W XII wieku miasto było świadkiem licznych kłótni i wojen między stronnictwami politycznymi Gwelfów i Gibelinów. Mimo to, Florencja prężnie się rozwijała, co pozwoliło na rozkwit sukiennictwa i jedwabnictwa. 

W 1348 roku Florencję nawiedziła zaraza, która spowodowała zmniejszenie się liczby jej mieszkańców. W 1434 roku Florencją zaczął rządzić ród Medyceuszy, dzięki czemu miasto stało się prawdziwą potęgą kulturalną i gospodarczą. To właśnie za panowania Medyceuszy Florencja wzbogaciła się o liczne budowle oraz prawdziwe dzieła sztuki. 

W XVI wieku ród Medyceuszy objął całkowite panowanie w mieście i ogłosił powstanie Księstwa Florencji, a następnie Wielkiego Księstwa Toskanii. W XVIII wieku Toskania wraz z Florencją przeszła w ręce austriackich Habsburgów. 

W 1861 roku Toskania zostaje przyłączona do Królestwa Sardynii, Królestwa Obojga Sycylii, Lombardii i terenów środkowych Włoch i w ten sposób wchodzi w skład Zjednoczonych Włoch. Mało osób wie, że Florencja była stolicą Włoch w latach 1865-1870.

Z Florencją związane są nazwiska takich wielkich osobistości jak Dante Alighieri, Cimabue, Leonardo Da Vinci, Michał Anioł, Niccolò Macchiavelli, Roberto Cavalli, Salvatore Ferragamo, Patrizia Pepe czy Gucci.

Jak tu dojechać?

Florencja położona jest w północno-środkowej części Toskanii, nad rzeką Arno, około 70 km od Sieny i 85 km od Pizy. Można tu dotrzeć dosłownie każdym środkiem transportu – samolotem, pociągiem, autobusem czy własnym samochodem.

Florencja posiada swój port lotniczy o statusie międzynarodowym “Firenze-Peretola“, nazywany również “Amerigo Vespucci”. Latają tu takie linie jak Alitalia, Lufthansa, AirFrance czy Swiss. Niestety, na lotnisko we Florencji nie dolecimy bezpośrednio z Polski. Najbliższym lotniskiem, na które latają samoloty z Polski jest lotnisko w Pizie. 

Z lotniska we Florencji do centrum miasta można dostać się autobusem BusItalia, którego przystanek znajduje się na prawo od wyjścia z hali przylotów. Bilet można kupić u kierowcy, a jego koszt to 6€ od osoby. BusItalia zawozi turystów bezpośrednio na stację Santa Maria Novella. 

Od lutego 2019 roku z i na lotnisko we Florencji kursuje także tramwaj T2, którego przystankiem końcowym jest Piazza dell’Unità, tuż obok stacji SMN. Podróż zajmuje ok. 20 minut, a bilet kosztuje 1,50€. 

Do Florencji można dotrzeć także pociągiem. Tutejsza główna stacja kolejowa Santa Maria Novella jest jedną z największych stacji we Włoszech, co sprawia, że jest bardzo dobrze skomunikowana z większością miast w całym kraju. Rozkład pociągów z Firenze Santa Maria Novella warto sprawdzić na stronie kolei państwowych Trenitalia.

Do Florencji kursują także autobusy regionalne, krajowe i międzynarodowe. Ich rozkład można sprawdzić na stronie przewoźnika.

Gdzie spać?

Florencja ma bardzo dobrze rozbudowaną ofertę hotelową i bazę noclegową, więc na pewno znajdziecie tu idealny nocleg. Jeśli wybieracie się na zwiedzanie Florencji większą grupą (4-5 osób), z ręką na sercu polecam Wam apartament, który zarezerwowaliśmy na czas pobytu w mieście. Jest to mieszkanie przy przepięknym placu Santa Croce, które oferuje firma Accommodation in Florence. Apartament ma jedną sypialnię z prywatną łazienką, salon z rozkładaną sofą, drugą łazienkę, kuchnię, półpiętro z kolejną sofą oraz moje ulubione miejsce, czyli taras, z którego rozciąga się widok na cały plac oraz na bajkowy kościół Chiesa di Santa Croce. 

Jeśli jedziecie do Florencji tylko we dwoje, na pewno znajdziecie hotel w idealnej dla Was cenie. 
Booking.com

Przewodnik po Florencji – co warto zobaczyć?

Florencja to miasto, które na każdym kroku zachwyca odwiedzających pięknymi budowlami, licznymi rzeźbami i znanymi dziełami sztuki. Wszystkie najważniejsze florenckie zabytki można zobaczyć w dwa dni, ale szczerze uważam, że nie ma sensu się tak spieszyć. Lepiej odkrywać to miasto spokojnie, powoli dawkując sobie artystyczne doznania, niż zobaczyć je raz, szybko i po łebkach. Florencja zasługuje na kilkukrotne odwiedziny i rozkoszowanie się jej pięknem.

Piazza Duomo 

Piazza Duomo to prawdziwy geniusz toskańskiej architektury. W samym jej centrum stoi majestatyczne Duomo Santa Maria del Fiore, czyli gotycka katedra zaprojektowana i wykonana przez Arnolfa di Cambio. Wykonana jest z trzech rodzajów marmuru: z marmuru białego z Carrary, z marmuru zielonego z Prato i z marmuru różowego z Maremmy. Sklepienie katedry wieńczy słynna kopuła Brunelleschiego, zbudowana na planie ośmiokąta o rozpiętości 45,4 m i wysokości 70 m.

Tuż obok świątyni stoi dzwonnica (Campanile) zaprojektowana w 1334 roku przez Giotta, a ukończona w 1359 r. Kampanila ma 85 m wysokości i, tak samo jak Duomo, została wykonana z marmuru toskańskiego.

Baptysterium przyciąga turystów swoimi słynnymi złotymi drzwiami, zwanymi “Bramą Raju” i uważanymi często za pierwsze dzieło renesansu. Drzwi wykonał Lorenzo Ghiberti, któremu zajęło to 21 lat. Wrota, które możemy dzisiaj podziwiać są jedynie kopią oryginalnych drzwi, które znajdują się w Museo dell’Opera del Duomo. Wnętrze Baptysterium zachwyca pięknymi mozaikami w stylu bizantyjskim.

Zabytki znajdujące się na Piazza Duomo wyglądają niesamowicie i sprawiają, że można zaniemówić z wrażenia. Ja zaniemówiłam! Dodatkowo, ma się wrażenie, jakby katedra, dzwonnica i baptysterium zostały zupełnie przypadkowo włożone w makietę Florencji przez jakiegoś szalonego architekta. Dzieję się tak dlatego, że zabytki te trochę nie pasują do otaczających je zwykłych florenckich kamienic.

TIP 1: Jeśli chcecie zwiedzić katedrę i baptysterium oraz wejść na sam szczyt kopuły, żeby podziwiać panoramę Florencji, przygotujcie się na stanie w kolejce. Żeby jej uniknąć, najlepiej dużo wcześniej kupić bilet przez internet (na stronie Il Grande Museo del Duomo). Bilet łączony do katedry, dzwonnicy, baptysterium i na kopułę kosztuje 18€. 

Piazza della Signoria

Piazza della Signoria nazywana jest “muzeum pod gołym niebem” lub “galerią rzeźby na wolnym powietrzu”. Nie sposób się temu nie dziwić. To właśnie tu możemy podziwiać Fontannę Neptuna Ammanatiego, kopię Dawida Michała Anioła, Herkulesa i Kakus Bandinellego oraz Loggię dei Lanzi, w której wystawione są starożytne posągi rzymskie. Najsłynniejszą z nich jest Porwanie Sabinek oraz Perseusz. 

Piazza della Signoria już od XIV wieku była centrum wydarzeń politycznych, odbywały się tu również festyny i turnieje. Dzisiaj to miejsce oblegane przez turystów, którzy chcą podziwiać jedno z najbardziej znanych miejsc we Florencji. 

Palazzo Vecchio

Palazzo Vecchio, czyli Stary Pałac, to średniowieczny pałac wybudowany w stylu romańskim, zwieńczony blankami oraz wysoką wieżą z zegarem. Budowę Palazzo Vecchio ukończono w 1322 roku i od tamtej pory pełni on swoją pierwotną funkcję – jest ratuszem Florencji. 

Tuż po wejściu do pałacu można podziwiać dziedziniec projektu Vasariego oraz kopię fontanny Verrocchia. We wnętrzach udostępnionych dla zwiedzających znajduje się muzeum, w którym można oglądać dzieła takich artystów, jak Michał Anioł, Donatello czy Vasari. 

Galleria Uffizi

Uffizi to jedno z najpiękniejszych i najsłynniejszych muzeów na całym świecie. Będąc we Florencji koniecznie trzeba je odwiedzić. 

Galleria Uffizi została zaprojektowana w XVI wieku przez Vasariego dla księcia Cosimo I (z rodu Medyceuszy) jako kompleks nowej administracji (wł. uffizio – biuro, urząd). Po 1581 roku, czyli po śmierci księcia, jego spadkobiercy zaczęli wystawiać tu dzieła sztuki należące do rodziny de’ Medici. W ten sposób powstała pierwsza na świecie galeria sztuki. 

Dziś w Uffizi można podziwiać obrazy malarstwa włoskiego i europejskiego oraz liczne rzeźby greckie i rzymskie. W 45 salach muzealnych można podziwiać ponad 2 tysiące dzieł sztuki. Znajdziecie tu takie obrazy, jak “Książę i księżna Urbino” Piera della Francesca, “Świętą Rodzinę” Michała Anioła, “Wenus z Urbino” Tycjana, “Madonnę z dzieciątkiem” Filippo Lippi czy “Wiosnę” oraz “Narodziny Wenus” Botticellego. 

TIP 1: Przed wejściem do Uffizi ciągną się ogromne kolejki, dlatego najlepiej zaplanujcie wizytę w muzeum odpowiednio wcześniej i kupcie bilet przez Internet. Cena biletu to koszt 12€ plus kilka euro za rezerwację online. Bilet zakupiony online musicie wymienić w kasie na bilet z kodem kreskowym, dlatego pamiętajcie, żeby być na miejscu kilka/kilkanaście minut wcześniej niż planowane wejście. 

TIP 2: Mało osób wie, że Galleria Uffizi jest połączona tajnym przejściem z Palazzo Pitti. Korytarz ten nazywany jest Korytarzem Vasariego, ma kilometr długości i biegnie między innymi nad Ponte Vecchio. W środku mieści się prywatna kolekcja malarstwa z ponad 1000 dzieł sztuki. Obecnie korytarz jest w renowacji, aczkolwiek po otwarciu będzie można zwiedzać go z przewodnikiem. 

Piazza Santa Croce i Basilica di Santa Croce

Plac Świętego Krzyża wraz z Bazyliką o tej samej nazwie to piękny przykład połączenia architektury gotyckiej i renesansowej. Większość kamienic okalających plac powstała na przełomie XIV i XVI wieku, a na fasadach niektórych z nich w dalszym ciągu można podziwiać pozostałości po dawnych freskach. 

Kościół Santa Croce to jeden z najważniejszych i najpiękniejszych kościołów w mieście. Powstał w latach 1294-1385 na podstawie projektu Arnolfa di Cambio, który zaprojektował również Duomo. We wnętrzach świątyni można podziwiać freski Giotta i Gaddiego, Krucyfiks Cimabuego oraz Kaplicę Pazzich autorstwa Brunelleschiego. W kościele Santa Croce spoczywają również sławni florentyńczycy, m.in. Galileusz, Michał Anioł czy Macchiavelli. 

TIP 1: W kościele Santa Croce spotkamy również polski akcent. W Kaplicy Castellani spoczywa Michał Kleofas Ogiński, polski polityk i kompozytor, a w Kaplicy Macchiavelli-Salviati znajduje się nagrobek Zofii Zamoyskiej z Czartoryskich. 

TIP 2: Codziennie w godzinach 7:30-18:45 można wejść do kościoła Santa Croce na modlitwę, a dokładnie do Kaplicy Najświętszego Sakramentu. Wierni nie płacą za wejście, ale nie mogą też zwiedzić całej bazyliki. W niedziele i święta o godz. 11:00 i 12:00 w kościele odbywa się msza święta. 

Ponte Vecchio

Ponte Vecchio, czyli Stary Most, to najstarszy most we Florencji, wybudowany w 1345 roku. Dawniej na moście mieściły się domy, warsztaty i sklepy rzemieślników – złotników, garbarzy i kowali. W 1593 roku garbarze, rzeźnicy i kowale zostali usunięci z mostu, gdyż traktowali płynącą w dole rzekę Arno jako wysypisko śmieci. Od tamtego czasu Ponte Vecchio jest siedzibą najlepszych złotników. Także i dziś na moście spotkamy same markowe sklepy jubilerskie. 

Ponte Vecchio to jeden z najpiękniejszych i najczęściej fotografowanych mostów we Florencji. 

TIP 1: Jest kilka miejsc, z których można zrobić idealne zdjęcie z widokiem na Ponte Vecchio. Można zrobić zdjęcie z Ponte alle Grazie, z Ponte Santa Trinità, z tarasu widokowego Golden View Open Bar, z któregoś Lungarno lub z małego, niepozornego balkoniku pod arkadą przy Borgo S.Jacopo 14. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Piazza San Lorenzo i Chiesa di San Lorenzo

Piazza San Lorenzo od dawien dawna pełniła rolę placu targowego, na którym kupcy oferowali swoje wyroby. Dzisiaj plac otoczony jest sklepikami i stoiskami z wyrobami ze skóry oraz pamiątkami.

Kościół San Lorenzo, od którego pochodzi nazwa placu, to jeden z najstarszych kościołów we Florencji. Posiada on tytuł bazyliki mniejszej. Na początku XV wieku kościół został przebudowany w renesansowym stylu przez Brunelleschiego. Wyjątkiem jest fasada, nad którą pracował sam Michał Anioł. Niestety, mimo kilku projektów po dziś dzień pozostaje ona w surowym stanie. Dlaczego? Jeśli jesteście ciekawi, sięgnijcie kiedyś po książkę “Ukryta Toskania“, w której znajdziecie rozwiązanie tej zagadki. 

W kościele San Lorenzo na szczególną uwagę zasługuje Stara Zakrystia oraz ambony wykonane przez Donatella, a także manierystyczne schody projektu Michała Anioła i Cappella dei Principi. Obok kościoła znajduje się Biblioteca Laurenziana zaprojektowana przez Michała Anioła, w której znajdują się zbiory rękopisów zebrane przez rodzinę Medyceuszy. 

Piazza della Repubblica

Piazza della Repubblica stoi w miejscu dawnego forum rzymskiego. Później znajdował się tu stary targ oraz getto żydowskie. W latach 80. XIX wieku wszystkie budynki wyburzono, a w ich miejscu powstała dzisiejsza Piazza della Repubblica wraz z ogromnym łukiem triumfalnym w rzymskim stylu, który został wzniesiony, aby uczcić wybór Florencji na stolicę Włoch. 

Dziś Piazza della Repubblica jest jednym z florenckich placów, które tętnią życiem. Spotkacie tu ulicznych grajków i artystów. Skręćcie w Via Calimala i udajcie się na Mercato Nuovo, nazywanym również Mercato del Porcellino. Znajdziecie tu stoiska targowe z pamiątkami oraz wyrobami skórzanymi. Przed zakupem koniecznie sprawdźcie, czy dany produkt faktycznie jest ze skóry i pamiętajcie, żeby się targować. 

A jeśli gustujecie w “pamiątkach” z wyższej półki, Waszym kierunkiem docelowym będzie Via de’ Tornabuoni. Znajdziecie tu sklepy i butiki luksusowych marek takich jak Armani, Tod’s, Bulgari, Max Mara, Hermes, Gucci, Prada czy Valentino. 

Piazzale Michelangelo

Najlepsze miejsce widokowe w całej Florencji. Żeby tu dotrzeć, trzeba wspiąć się po nieco stromym wzniesieniu, jednakże widok wynagrodzi Wam cały trud tego spaceru. To właśnie stąd można podziwiać przepiękną panoramę miasta. Największe tłumy gromadzą się tu tuż przed zachodem słońca. Nic dziwnego, to właśnie wtedy Florencja wygląda najpiękniej.

TIP 1: Jeśli chcecie zrobić zdjęcia Florencji podczas zachodu słońca, przyjdźcie tu sporo wcześniej i znajdźcie idealne miejsce do zdjęć. Piazzale Michelangelo jest wieczorami mocno oblegane, dlatego też warto przyjść tu na przykład na popołudniowy piknik ze znajomymi i zostać aż do zachodu słońca. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Casa di Dante

Casa di Dante to tak naprawdę gratka dla każdego filologa włoskiego i italomaniaka. To prawdopodobnie w tym domu, przy Via Santa Margherita 1, urodził się Dante Alighieri. Na początku XX wieku budynek został odbudowany, w wyniku czego odtworzono jego surową bryłę. Dzisiaj znajduje się tu muzeum poświęcone życiu i twórczości Dantego. Dla miłośników Włoch i literatury włoskiej jest to prawdziwa gratka. 

Przewodnik po Florencji – gdzie warto zjeść?

Mapa kulinarna Florencji jest niezwykle bogata i potrafi przyprawić o zawrót głowy. Większość restauracji oferuje dania tradycyjnej kuchni toskańskiej, która jest bardzo prosta i niesamowicie aromatyczna.

Poniżej znajdziecie sprawdzone restauracje, które przetestowałam na własnym żołądku. Trzy z nich karmią tradycyjnie, czyli po toskańsku, a jedna to sushi bar. Tak na wszelki wypadek, gdybyście mieli dość włoskiego jedzenia.

All’Antico Vinaio (Via Dei Neri 76)

All’Antico Vinaio to jedno z najbardziej kultowych miejsc we Florencji. To właśnie tu zjecie najlepsze panini w mieście. Ale zanim się to stanie, będziecie musieli odczekać swoje w kolejce. Nie rezygnujcie jednak i nie poddawajcie się. Kanapki z All’Antico Vinaio są warte czekania nawet w 30 minutowej kolejce. 

Do wyboru jest aż 5 rodzajów kanapek, ale ja polecam Wam tę z porchettą, grillowanymi bakłażanami i pikantnym sosem. Koszt kanapki to jedyne 5€, a wrażenia pod zjedzeniu pozostają bezcenne. I jeszcze jedno – All’Antico Vinaio ma aż 3 lokale w obrębie tej samej ulicy. Najdłuższe kolejki stoją zazwyczaj do tego pierwszego po lewej i tego po prawej stronie (idąc od Uffizi). Dlatego też sprawdźcie najpierw, czy kolejka do ostatniego lokalu (po lewej stronie ulicy) jest mniejsza. Zazwyczaj jest. 

Trattoria La Burrasca (Via Panicale 6)

La Burrasca to typowa florencka trattoria, którą polecili nam znajomi mieszkający we Florencji. Kucharzami są Toskańczyk i Sycylijczyk, dzięki czemu menu jest mieszanką kuchni tych dwóch regionów.

Skąd wiadomo, że dają tu dobrze jeść? Już Wam mówię. Po pierwsze, to kucharze we własnej osobie przynoszą dania do stolika i pytają, czy smakuje. Po drugie, menu zapisane jest tu ręcznie, na zwykłej kartce papieru A4. Nie zdziwcie się, jeśli dostaniecie lekko przybrudzoną kartę z odbitym kieliszkiem wina. A po trzecie, tradycyjna kuchnia to tutaj świętość. Ci, którzy zdobędą się na odwagę i zamówią tu dobrze wysmażoną Bistecca alla fiorentina ryzykują wyproszeniem z restauracji lub odmową przyjęcia zamówienia (co w sumie jest równe temu pierwszemu). 

My jedliśmy tu antipasto toscano, deskę serów, a na danie główne wybraliśmy wspomniany befsztyk. To wszystko okrasiliśmy domowym czerwonym winem Chianti Classico, które pasowało idealnie. 

Mercato Centrale (Via dell’Ariento) 

Będąc w okolicy kościoła San Lorenzo koniecznie zajrzyjcie do Mercato Centrale, największej hali spożywczej we Florencji, która znajduje się w samym centrum ulicznego targu. 

Mercato Centrale składa się z dwóch części. Na parterze znajdziecie stoiska handlowe, na których kupicie dosłownie wszystko – od warzyw i owoców, przez mięsa i ryby, po sery, pieczywo i wino. Jeśli chcecie zaopatrzyć się w lokalne sery lub wędliny (koniecznie spróbujcie salami finocchiona, które można znaleźć tylko we Florencji), zaplanujcie swoje zakupy jak najwcześniej rano. Mercato Centrale jest normalnym targowiskiem, na którym robią zakupy zarówno mieszkańcy Florencji, jak i właściciele restauracji, dlatego najlepsze produkty szybko schodzą. 

Pierwsze piętro to idealne miejsce dla wszystkich fanów idei slow food. To właśnie tu znajdują się liczne bary i restauracje, do których przychodzą zarówno miejscowi, jak i turyści. Spróbujecie tu lokalnych serów, wędlin i win, zjecie prawdziwą włoską pizzę, makaron, lampredotto, hamburgera z mięsa toskańskich krów czy chińskie pierożki. Pamiętajcie, żeby zostawić sobie miejsce na deser i prawdziwą włoską kawę. 

La Beppa Fioraia (Via dell’Erta Canina 6/R)

La Beppa Fioraia to nieformalna, ale bardzo elegancka restauracja w okolicy Piazzale Michelangelo. Menu jest zarówno tradycyjne, jak i nowoczesne, a obsługa sympatyczna i bardzo pomocna. 

To miejsce wybraliśmy na świętowanie moich 30 urodzin w rodzinnym gronie. Na przystawkę zamówiliśmy ogromną deskę ze wszystkimi proponowanymi smakołykami (crostini con fegatini di pollo są tu obłędne!), a na drugie danie każdy zamówił to, na co miał ochotę. Ja zdecydowałam się na pizzę (która ma tu bardzo dobre ciasto), ale mogę polecić Wam również burgera oraz tagliatę. 

Sushi Aurora (Via Ghibellina 61R)

Jako miłośnicy sushi (tym bardziej, jeśli jest w ofercie lunchowej “all you can eat“), zdecydowaliśmy się na wizytę w Sushi Aurora, które miało jedną z najwyższych ocen na TripAdvisor. I wiecie co? Nie zawiedliśmy się.

Zacznijmy od tego, że obsługa jest bardzo, ale to bardzo sympatyczna i życzliwa. Sushi wykonywane jest na bieżąco, ze świeżych składników, i smakuje obłędnie. W ofercie znajdziecie maki, nigiri, sashimi, temaki, a także sałatki i warzywa w tempurze. Jeśli zdecydujecie się na lunch “all you can eat” (dostępne codziennie w godzinach od 12:30-14:30), za obiad zapłacicie jedyne 15€.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Piza – praktyczny przewodnik po mieście Krzywej Wieży

The post Florencja – praktyczny przewodnik, czyli co zobaczyć i gdzie zjeść appeared first on kingagajatravels.pl.

Najpiękniejsze miasteczka Chianti Classico

Radda in Chianti

Radda in Chianti to mała, średniowieczna miejscowość położona na wzgórzu w samym sercu Chianti Classico. Domki z ciosanego kamienia, brukowane strome uliczki, specyficzna zabudowa i liczne wąskie zaułki sprawiają, że na chwilę przenosimy się do Średniowiecza. Podobno Radda in Chianti była dawniej osadą samych Etrusków.

Będąc w Raddzie warto odwiedzić romański kościół San Nicolò, pochodzący z XIII wieku, znajdujący się na samym szczycie wzniesienia. Na przeciwko kościoła możemy podziwiać renesansowy Palazzo del Podestà z XV wieku, na którego fasadzie można podziwiać tarcze z herbami mieszkańców miasta. 

Jeśli chodzi o najpiękniejsze miasteczka Chianti Classico to Radda jest zdecydowanie moim ulubionym. Jest niewielka, spokojna i bardzo przytulna. Spacer po niej trwa ok. 30 minut, ale warto się na niego zdecydować. Na zakończenie można przejść się wzdłuż murów obronnych, zrobić sobie zdjęcie z czarnym kogutem oraz podziwiać widok na wzgórza Chianti porośnięte winoroślami.

W Raddzie znajduje się wiele lokalnych sklepików oferujących pamiątki z tego regionu. Warto wstąpić do niektórych z nich i kupić coś niepowtarzalnego na pamiątkę.

Radda in Chianti – gdzie zjeść?

Jeśli zostaniecie w Raddzie na aperitivo lub kolację, z pewnością będziecie szukać sprawdzonych i dobrych miejsc, w których można dobrze zjeść. Poniżej polecam Wam dwa przetestowane miejsca, do których warto zajrzeć.

Lo Sdrucciolo (Via XX Settembre 15)

Lo Sdrucciolo to bar idealny na popołudniowe aperitivo. Koktajle tu przyrządzane są pyszne, szczere i idealnie wyważone. Pierwszy koktajl kosztuje 7€, a każdy następny 5€. Do tego na barze wystawione są rozmaite świeże przekąski, jak to w przypadku aperitivo bywa.
Dodatkowo, podczas sezonu letniego w każdy piątek (od godz. 20:00) w Lo Sdrucciolo grana jest muzyka na żywo.

Pizza Pie (Via XX Settembre 3)

Do Pizza Pie wybraliśmy się pewnego wieczoru, jak sama nazwa wskazuje, na pizzę właśnie. Z racji tego, że Radda in Chianti to malutka mieścinka, Pizza Pie jest miejscem, w którym lokalni mieszkańcy mieszają się z wypoczywającymi tu turystami. W pizzerii można usłyszeć wszystkie języki świata – od włoskiego, przez angielski, niemiecki, polski, aż do chińskiego.

Pizza Pie serwuje przystawki, makarony, lasagne czy sałatki, ale najbardziej znana jest ze swojej pizzy. I to jakiej pizzy! Tutejsza pizza jest ogromna (średnica ok. 50 cm) i spokojnie wystarczy dla dwóch super głodnych osób. Nie myślcie jednak, że skoro pizza jest tak duża, ma ona coś wspólnego z “plackami”, które można dostać w naszych polskich pizzeriach. Pizza z Pizza Pie jest typowo włoska, na cienkim cieście, z idealnie dobranymi składnikami świetnej jakości. Do tego lokalne wino Chianti i można biesiadować do późnej nocy.

Radda in Chianti – gdzie zaparkować?

W Raddzie najlepiej zaparkować wzdłuż chodnika przy ulicy Via XX Settembre. Tutejszy parking jest darmowy, ale należy sprawdzić po której strony ulicy trwa tylko 20 minut, a po której jest nielimitowany.

Castellina in Chianti

Castellina in Chianti jest chyba najbardziej eleganckich z miasteczek Chianti Classico. Jej mury obronne i XV-wieczną wieżę widać już z drogi SR222. Wystarczy tylko wejść do miasteczka, żeby się w nim zakochać. 

Na małym placyku w samym sercu Castelliny stoi neoromański kościół Chiesa di San Salvatore. Niestety, nie było mi dane wejść do środka. Gdy odwiedziliśmy Castellinę za dnia, w kościele akurat odbywał się pogrzeb, a wieczorem świątynia była już zamknięta. Jeśli będziecie mieć okazję, wejdźcie do środka i zobaczcie XV-wieczny fresk, który przetrwał po dziś dzień.

Spod kościoła warto udać się na spacer na Piazza del Comune, aby zobaczyć pozostałości po zamku i wieżę zamkową, w których mieści się dzisiaj Muzeum Archeologiczne. Następnie udajemy się na wąską i niezwykle klimatyczną Via Ferruccio, która jest główną ulicą spacerową w miasteczku. Można tu znaleźć sklepy z lokalnymi wyrobami, sklepy z pamiątkami, winiarnie oraz liczne restauracje. Jeśli macie trochę czasu, usiądźcie na lampkę czerwonego Chianti Classico w jednym z tutejszych sklepów winiarskich i, sącząc ten wyborny trunek, wczujcie się w leniwe życie toskańskiej prowincji.

Wracając do samochodu, warto przespacerować się Via delle Volte, czyli małym tunelem wykutym w murach obronnych, ciągnącym się wzdłuż centrum miasta. Zwiedzanie tunelu jest bezpłatne i całkowicie magiczne, pozwala na chwilowe przeniesienie się w czasie o kilka epok. Przez małe okienka wykute w murze można oglądać wzgórza i winnice Chianti, a przez okienka w drzwiach można podejrzeć piwnice wypełnione beczkami z winem. Najlepsze widoki oraz najciekawszy klimat są tu tuż przez zachodem słońca, kiedy to ostatnie promienie słońca oświetlają pobliskie wzgórza, a światła miasta powoli się zapalają. Bajka! W tunelu mieszczą się liczne restauracje oferujące toskańską kuchnię oraz degustację lokalnego wina Chianti Classico.

Castellina in Chianti – gdzie zaparkować?

Spory i bezpłatny, ale wiecznie zatłoczony parking znajduje się przy Viale della Rimembranza. Do godziny czasu można zaparkować również za darmo na białych miejscach przy ulicy Via Trento e Trieste.

Panzano in Chianti

Panzano in Chianti ma to szczęście, że jest naprawdę malowniczo położone. Zarówno z dolnego parkingu, jak i z górnej części starego miasta roztacza się widok, który zapiera dech w piersiach. Jeśli będziecie tu jechać samochodem, uważajcie na drodze! Widok na pobliskie wzgórza porośnięte winoroślami potrafi rozkojarzyć najbardziej skupionego kierowcę.

Panzano in Chianti nie jest dużym miasteczkiem, ale warto przeznaczyć na spacer po nim nawet 30 minut. Centrum Panzano jest Piazza Gastone Bucciarelli, mały skwerek służący mieszkańcom za miejsce spotkań. Wokół niego znajdziecie lokalne bary, sklepy i enoteki.

Następnie udajcie się na krótki (max. 10 minut) spacer Via Daverrazzano, która doprowadzi Was do średniowiecznego kościółka Chiesa di Santa Maria a Panzano. Świątynia została wybudowana w XIII wieku i przebudowana w XIX w., dlatego też jej wnętrze psuje to, co widzimy na zewnątrz. Wychodząc z kościoła i kierując się na lewo możemy podziwiać panoramę winnych wzgórz Panzano. Natomiast, kierując się na prawo możemy podziwiać wieżę zamkową i pozostałości po tutejszych murach zamkowych.

Po zejściu z górnej części Panzano, docierając na główny plac, udajcie się do Ristorante Oltre Il Giardino i koniecznie zejdźcie schodkami, które znajdują się tuż obok lokalu. To właśnie tu znajduje się najlepszy punkt widokowy na całą okolicę.

TIP 1: Co roku, w trzeci weekend września, w Panzano in Chianti odbywa się lokalne święto wina “Vino al Vino”, podczas którego można spróbować wszystkich win z okolic Panzano. Cena wstępu na to wydarzenie to 20€. W cenie dostajecie spis wystawców, mapę okolic Panzano z zaznaczonymi cantinami producentów oraz szklany kieliszek wina, do którego każdy wystawca nalewa Wam trunku, którego właśnie chcecie spróbować. Nie muszę chyba dodawać, że degustujecie ile chcecie i co chcecie. I tak przez 3 dni trwania święta.

Podczas podróży po Toskanii udało mi się dotrzeć na tę sagrę w ostatni dzień jej trwania i muszę Wam powiedzieć, że było to niezapomniane popołudnie i wieczór. Ogrom ludzi (przyjezdnych i mieszkańców), jazz na żywo oraz przemili wystawcy, którzy chętnie odpowiadali na wszystkie pytania oraz dzielili się swoją wiedzą na temat wina.

TIP2: Jeśli chcecie zrobić pocztówkowe zdjęcie całego Panzano in Chianti położonego na wzgórzu, to jadąc z Raddy in Chianti w kierunku Panzano zatrzymajcie się przy zatoczce dla samochodów między zjazdem na Località S. Leonino a Località S. Leolino. To właśnie w tym miejscu zobaczycie najlepszy widok na miasteczko, który koniecznie trzeba uwiecznić na zdjęciach.

Panzano in Chianti – gdzie zjeść?

Jeśli dotrzecie do Panzano w porze obiadowej lub wieczorem i będziecie mieć ochotę zjeść coś smacznego i lokalnego, polecam Wam wspomnianą już restaurację Oltre Il Giardino, która nie dość, że znajduje się w pięknym miejscu to jeszcze bardzo smacznie daje jeść. Jadłam tu Crostini con crema di fegatini, Risotto con zucchine e ricotta oraz Cinghiale alla Casentinese, czyli mięso z dzika i mogę zagwarantować, że zjedzie tu pyszną, tradycyjną toskańską kuchnię. 

Panzano in Chianti – gdzie zaparkować? 

Parkingi w Panzano są bardzo dobrze oznaczone. Jeden, górny, znajduje się w centrum miasta, zaraz za Piazza Gastone Bucciarelli, a drugi, dolny, znajdziecie poniżej miasta, tuż przy sklepie Coop. Z dolnego parkingu wejdziecie po schodach, które biegną tuż obok restauracji Oltre Il Giardino. Obydwa parkingi są darmowe. 

Monteriggioni

Miasteczko Monteriggioni może nie należy do regionu Chianti Classico, ale leży stosunkowo blisko (20 minut z Castelliny in Chianti) i jest na tyle malownicze, że szkoda go nie odwiedzić. 

Monteriggioni to małe średniowieczne miasto, a raczej twierdza położona na szczycie wzgórza między Florencją a Sieną. Miasto założone w latach 1214-1219 przez Republikę Sieny jest otoczone murami obronnymi i 14 wieżami, które przetrwały do naszych czasów. Monteriggioni zachowało swój średniowieczny klimat i urok, dlatego też warto spędzić w nim trochę czasu i pospacerować po rynku i malowniczych uliczkach.  

Zostawiając samochód na dolnym parkingu, wspinamy się wyznaczoną ścieżką do góry, pod mury obronne miasta. Po przejściu przez Porta Franca, główną średniowieczną bramę, wchodzimy na Piazza Roma, która jest tutejszym rynkiem. Na samym jej środku znajduje się charakterystyczna studnia otoczona kamiennymi murami i kamieniczkami, w których wnętrzach znajdują się bary, kawiarnie, restauracje i lokalne sklepiki z pamiątkami. Przy Piazza Roma stoi romańsko-gotycki kościół Chiesa di Santa Maria Assunta.

Monteriggioni obwarowane jest w całości zachowanymi murami obronnymi, które można zwiedzić i którymi można obejść całe miasto dookoła. Wejście znajduje się tuż obok bramy Porta Franca i kosztuje 4€. Długość murów wynosi jedynie 570 metrów.

Warto przejść się wzdłuż głównej ulicy Via 1° Maggio aż do Porta San Giovanni, drugiej bramy wejściowej do miasta, a następnie odbić w którąś z mniejszych uliczek, aby zobaczyć jak wygląda całe miasteczko. Spacerując po Monteriggioni należy pamiętać, że jest to jedno z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast we Włoszech. Podobno ostatnia przebudowa jaka miała tu miejsce odbyła się w XIV wieku! Od tamtej pory zabudowa architektoniczna pozostaje niezmieniona.

Na sam koniec usiądźcie przy stoliku na Piazza Roma, zamówcie aperitivo albo kieliszek wino Chianti Classico i obserwujcie, jak kolejni turyści wchodzący do miasta zachwycają się jego urokiem. Tak, Wy też tak wyglądaliście kilka minut temu. Jestem o tym przekonana. 

TIP 1: W pierwszy i drugi weekend lipca, w Monteriggioni odbywa się Festa Medievale, podczas której mieszkańcy przebierają się w średniowieczne stroje, a całe miasteczko przenosi się w czasie o kilka wieków. Można uczestniczyć w teatrach ulicznych, posłuchać muzyki dawnej czy spróbować średniowiecznej toskańskiej kuchni. 

Monteriggioni – gdzie zaparkować? 

Zwiedzający Monteriggioni mają do wyboru dwa parkingi. Pierwszy, dolny, znajduje się poniżej wzniesienia i kosztuje ok. 2-3€ za godzinę (pamiętajcie, żeby mieć drobne, bo w automacie nie można płacić kartą). ALE na tym parkingu znajduje się też kilka darmowych miejsc, na których w miarę dostępności możecie zostawić samochód. My odwiedzaliśmy Monteriggioni we wrześniu, w środku tygodnia i prawie wszystkie darmowe miejsca były wolne. 

Drugi parking znajduje się u góry, tuż pod murami obronnymi i kosztuje 3€ za godzinę. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Degustacja wina w Toskanii – najlepsze winiarnie na degustację wina Chianti

Chianti Classico w toskańskiej winnicy, czyli degustacja wina w Toskanii

The post Toskania: najpiękniejsze miasteczka Chianti Classico appeared first on kingagajatravels.pl.

Krótka historia Pizy

Piza to miasto z bardzo ciekawą historią. Założona przez Etrusków, w II w. p.n.e. została zdobyta przez Rzymian. Największy rozkwit miasta przypada jednak na okres między X a XII wiekiem. To wtedy nadano Pizie prawa miejskie, rozpoczęto budowę katedry, a samo miasto zaczęło być wielką potęgą handlową i morską, z portem morskim u ujścia rzeki Arno do Morza Tyrreńskiego.

W XIII wieku (dokładnie 1284r.) Piza przeszła w ręce Genueńczyków, którzy zlikwidowali port i zaprzestali odmulania rzeki. Te ostatnie działania sprawiły, że w XIV wieku, na skutek ogromnego zamulenia się rzeki Arno, Piza musiała oddać panowanie na morzu sąsiedniemu Livorno.

W 1343 roku założony został Uniwersytet w Pizie. Jednym z jego najsłynniejszych studentów jest oczywiście Galileusz, włoski astronom, astrolog i matematyk. W XV wieku, dzięki zdobyciu Pizy przez Florencję, którą rządziła rodzina Medyceuszów, Piza zaczęła rozkwitać i znacząco się rozwijać.

W trakcie II Wojny Światowej miasto zostało zajęte przez wojska niemieckie i na skutek bombardowań alianckich znacznie ucierpiało. W 1987 roku Campo dei Miracoli, czyli Plac Cudów, został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO.

Dziś Piza to średniej wielkości włoskie miasto, liczące ok. 85 000 mieszkańców, które jest prężnie działającym ośrodkiem uniwersyteckim oraz turystycznym. Dla wielu turystów to właśnie Piza jest pierwszym kontaktem z Toskanią.

Jak tu dojechać?

Piza położona jest w północnej części Toskanii, nad rzeką Arno, 80 km od Florencji i 17 km od Lukki. Można tu dotrzeć dosłownie każdym środkiem transportu – samolotem, pociągiem, autobusem czy własnym samochodem.

Pisa posiada swoje własne lotnisko “Galileo Galilei Airport” o statusie międzynarodowym. Tanie loty z Polski oferuje przewoźnik Ryanair, który lata do Pizy z Krakowa, Gdańska oraz z Warszawy-Modlina. Z lotniska w Pizie można się dostać zarówno do centrum miasta, jak i do pozostałych miast w Toskanii. Z “Galileo Galilei” kursują autobusy do Lukki, Viareggio oraz do Florencji. Informacje na temat rozkładów i czasów jazdy można uzyskać na stronie lotniska.

Do Pizy można dotrzeć także pociągiem. Tutejsza stacja kolejowa jest bardzo dobrze skomunikowana z większością miast w Toskanii. Z Pizy dostaniemy się do Florencji, Lukki, Carrary, Sieny, a także do Rzymu czy Cinque Terre. Rozkład pociągów z Pisa Centrale (główny dworzec kolejowy) warto sprawdzić na stronie kolei państwowych Trenitalia.

Do Pizy kursują także regionalne autobusy przewoźnika CTT (Compagna Toscana Trasporti). Ich rozkład można sprawdzić na stronie przewoźnika.

Gdzie spać?

Miejsce, które ze spokojnym sercem mogę Wam polecić to B&B Le Donzelle di Vettovaglie, który znajduje się przy Vicolo delle Donzelle 3, tuż niedaleko Piazza delle Vettovaglie, który jest uważany za wieczorne miejsce spotkań studentów. I faktycznie, wieczorem na Piazza delle Vettovaglie jest dosyć głośno i tłoczno, ale nie przeszkadza to w nocnym odpoczynku (okna są szczelne i bardzo dobrze wytłumiają hałas).

Jeśli chodzi o samo B&B, jest ono usytuowane z XVI-wiecznej kamienicy, a w niektórych pokojach można podziwiać pozostałości po freskach na ścianach oraz drewniane stropy. Goście mogą korzystać ze wspólnej kuchni z piekarnikiem, lodówką oraz pralką. Położenie B&B jest idealne: w 10 minut (spacerem) można się dostać do Krzywej Wieży, w 15 minut do stacji Pisa Centrale, a w mniej niż minutę nad Lungarno.

Jeśli B&B Le Donzelle di Vettovaglie nie jest w Waszym guście i wolicie poszukać hotelu w nieco wyższym standardzie, poniżej zostawiam Wam wyszukiwarkę noclegów Booking.com, dzięki której z pewnością znajdziecie idealny nocleg. 

Booking.com

Przewodnik po Pizie – co warto zobaczyć?

Piza nie jest miastem tak bardzo turystycznym jak na przykład Florencja czy Siena. Największe tłumy turystów spotkamy oczywiście pod Krzywą Wieżą. Jednakże przekonanie, że w Pizie oprócz Campo dei Miracoli nic nie ma jest dla miasta dosyć krzywdzące.

Wszystkie najważniejsze atrakcje w Pizie można zobaczyć w jeden dzień, ale warto tu zostać na noc, żeby wieczorem poczuć studenckiego ducha miasta, pójść na aperitivo i przejść się cichymi, aczkolwiek bardzo klimatycznymi uliczkami starego miasta.

A oto co warto zobaczyć w Pizie.

Campo dei Miracoli i Krzywa Wieża

Campo dei Miracoli, czyli Pole Cudów, to przepiękny kompleks architektury średniowiecznej. W jego skład wchodzi katedra, baptysterium, kampanila (czyli dzwonnica, którą jest nasza słynna Krzywa Wieża) oraz cmentarz Camposanto.

Campo dei Miracoli prezentuje przykład średniowiecznej architektury pizańskiej, która miała znaczący wpływ na rozwój innych miast Toskanii (szczególnie Lukki czy Pistoi) oraz na Sardynię czy Korsykę. Wystarczy zobaczyć katedrę w Cagliari (na Sardynii) czy kościół San Michele in Foro w Lukce, aby zauważyć podobieństwo do Duomo w Pizie.

Duomo, czyli Katedra Santa Maria Assunta (początkowo nazywana Santa Maria Maggiore) została zbudowana w 1064 roku, aby uczcić wielkość Pizy. Bazylika, zbudowana na planie krzyża, składa się z nawy głównej, czterech naw bocznych oraz z transeptu. Na skrzyżowaniu naw zbudowano kopułę. Najważniejszą i najbardziej przykuwającą wzrok częścią katedry jest oczywiście jej fasada główna … Wnętrze katedry, wykonane z marmuru białego i czarnego, oraz kasetonowe sklepienie nawiązują do wpływów architektury arabskiej.

Campanile, czyli dzwonnica, to znana przez wszystkich Krzywa Wieża (po włosku la Torre Pendente). Jej budowę rozpoczęto w 1173 roku. Ponieważ została ona wzniesiona na podmokłych terenach, już podczas jej budowy zaczęła się przekrzywiać. Fundamenty dzwonnicy sięgają 3 metrów w głąb ziemi. Całość budowli składa się z 7 kondygnacji – pierwsza zbudowana jest ze ślepych arkad, a reszta ma formę loggi.

Battistero di San Giovanni, zbudowane zostało w 1180 roku w celu udzielania w nim sakramentu chrztu świętego. Budynek wykonany na planie koła o średnicy 35 m, ma prawie 55 metrów wysokości i jest dzięki temu najwyższym baptysterium we Włoszech.

Camposanto to ostatni element wchodzący w skład Campo dei Miracoli. Marmurowy cmentarz powstał w 1277 roku, aby pomieścić groby, które były dawniej rozmieszczone wokół katedry. W XIV wieku jego wnętrze zaczęły pokrywać freski o tematyce życia i śmierci, które w czasie II Wojny Światowej zostały niemal całkowicie zniszczone. Po wojnie cmentarz został odrestaurowany, a freski, które przetrwały zostały przeniesione do Museo delle Sinopie w Pizie.

Wejście na Campo dei Miracoli jest otwarte i bezpłatne dla turystów. Kto jednak chce zwiedzić wnętrze wszystkich czterech obiektów musi zakupić bilet online lub w kasie, znajdującej się przy Polu Cudów.
Wejście do Katedry jest darmowe, należy jednak nabyć darmowy bilet, uprawniający do wejścia o konkretnej godzinie w kasie biletowej. Jeśli kupujecie bilet do każdej innej atrakcji (Baptysterium, Camposanto czy Krzywa Wieża), wstęp do bazyliki nie jest ograniczony czasowo i można ją zwiedzić w wybranej przez siebie porze.
Bilet do Baptysterium kosztuje 5€, na Krzywą Wieżę – 18€, a do Camposanto również 5€. Bilet łączony do Baptysterium i Camposanto kosztuje 7€.

Informacje na temat cen biletów, godzin otwarcia oraz możliwość zakupu biletów online znajdziecie na stronie Opera della Primaziale Pisana. 

Piazza dei Cavaglieri

Piazza dei Cavaglieri to jeden z najważniejszych (zaraz do Piazza Duomo) placów miejskich w Pizie. W średniowieczu pełnił on funkcję rynku miejskiego, na którym tętniło życie. W XVI wieku, na prośbę Kosmy I Medyceusza, plac został przebudowany w renesansowym stylu.

Na Piazza dei Cavaglieri możemy podziwiać pięknie zdobiony, renesansowy Palazzo della Carovana, którego fasadę zaprojektował Giorgio Vasari. Dzisiaj budynek ten gości prestiżowy wydział Uniwersytetu w Pizie, czyli Scuola Normale Superiore, w której kształcą się najzdolniejsi studenci.

Kolejnym budynkiem stojącym przy placu jest kościół św. Stefana – Chiesa di Santo Stefano dei Cavaglieri, który jest przykładem włoskiego manieryzmu. Jeśli będzie mieć okazję, odwiedźcie także wnętrze kościoła, gdzie znajdują się flagi tureckie skonfiskowane Turkom podczas licznych bitew morskich.

Borgo Stretto

Historyczna uliczka, otoczona portykami, prowadząca prosto nad rzekę Arno. Znajdziecie tu liczne sklepy oraz księgarnie z wystawionymi na zewnątrz stoiskami z książkami.

Kościół San Michele in Borgo

Kościół San Michele in Borgo to świetny przykład architektury romańskiej w Pizie. Wybudowany został na miejscu antycznej świątyni poświęconej Marsowi. Fasada kościoła pochodzi z XIV wieku, a jej górna część prezentuje typowy przykład architektury pizańskiej.

Jak sama nazwa wskazuje, San Michele in Borgo znajduje się przy Borgo Stretto. Łatwo go nie zauważyć, spacerując tą wąską uliczką, gdyż wygląda, jakby był wepchnięty pomiędzy dwie współczesne kamienice.

Lungarno

Deptaki wzdłuż wybrzeża rzeki Arno są świetnym sposobem na spokojne i leniwe poznawanie Pizy. Spacerując nad Arno można obserwować przeciwległy (północny lub południowy) brzeg rzeki, podziwiając przy tym liczne kamienice, muzea, pałace czy kościoły. Najbardziej obleganą i słynną częścią deptaków jest Lungarno Pacinotti, który odchodzi od mostu Ponte di Mezzo.

Kościół Santa Maria della Spina

Chiesa di Santa Maria della Spina to mały, gotycki kościółek, wykonany z białego marmuru, który znajduje się tuż nad samą rzeką Arno. Kościół powstał w 1230 roku. Pierwotnie znajdował się w całkiem innym miejscu niż obecnie i nazywał się również inaczej. Jego dawna nazwa brzmiała Santa Maria di Pontenovo i pochodziła od mostu, który dawniej łączył via Sant’Antonio z via Santa Maria, a który zawalił się w XV w.

Z racji tego, że kościół Santa Maria della Spina znajdował się na niestabilnym terenie, który zaczął się obniżać, a budynkowi groziło zalanie, zdecydowano się na przeniesienie go w inne miejsce. W latach 1871-1875 przeniesiono kościół na miejsce, w którym znajduje się obecnie.

Dzisiejsza nazwa Santa Maria della Spina pochodzi od niezwykłego reliktu, który od XIV do XIX wieku przechowywany był w tym kościele. Mowa o cierniu z korony cierniowej Chrystusa (po włosku “spina” znaczy “cierń”), który dzisiaj znajduje się w kościele św. Klary (Chiesa di Santa Chiara).

Mural “Tuttomondo”

Na tyłach kościoła Sant’Antonio (niedaleko Piazza Vittorio Emanuele II) znajduje się kolorowy mural “Tuttomondo” autorstwa nowojorskiego artysty, Keitha Haringa. Mural przedstawia 30 postaci, które w różny sposób (łącząc się ze sobą) prezentują pokój i harmonię na świecie.

Przewodnik po Pizie – gdzie warto zjeść?

Piza to miasto, w którym można dobrze zjeść, ale można też łatwo dać się naciągnąć na nijakie menu skomponowane pod turystów. Poniższe miejsca są nieco oddalone od głównych atrakcji miasta, ale dzięki temu możecie mieć pewność, że spotkacie w nich lokalnych mieszkańców.

Numeroundici (Via S. Martino 47)

Numeroundici, czyli po włosku numer jedynaście (“numero undici”) to bardzo swojskie miejsce, w którym spotykają się na obiedzie (lub kolacji) lokalsi – studenci, biznesmeni, emeryci czy liczne grupy znajomych. To, co jest najciekawsze w tym miejscu to to, że klient sam nakrywa sobie do stołu i sam po sobie sprząta (jest do tego specjalna instrukcja). Dopiero po nakryciu stołu można przejść do zamówienia jedzenia.

Menu, zapisane kredą na dużej tablicy, jest bardzo lokalne i złożone z regionalnych potraw. Wśród wymienionych dań można znaleźć potrawy na bazie mięs, ryb, a także dania wegetariańskie. Wszystko przygotowywane jest na bieżąco, ale mimo to na zamówione jedzenie nie czeka się długo. Ceny są bardzo przyzwoite i na każdą kieszeń.

W dni powszednie (poniedziałek – piątek) “Numeroundici” jest otwarte od 12:00 do 22:30 i (co najlepsze) nie jest zamykane podczas sjesty.

Mimì Cafè (Via delle Case Dipinte 15)

Mimì Cafè to jeden z tych barów, które są najbardziej polecane na wieczorne aperitivo. Cena drinków czy koktajli waha się od 5-7€, a w cenie otrzymuje się również poczęstunek w formie szwedzkiego stołu. Lokal jest tłumnie uczęszczany przez studentów i mieszkańców, dlatego też możliwe, że będziecie musieli chwilę poczekać na wolny stolik. Warto!

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:

Piza – 10 ciekawostek na temat miasta Krzywej Wieży

The post Piza – praktyczny przewodnik po mieście Krzywej Wieży appeared first on kingagajatravels.pl.

Wybierając się do Toskanii, poprosiłam znajomych sommelierów o kilka porad i polecenie najlepszych winiarni na degustację Chianti Classico. Dostałam od nich całkiem pokaźną listę, z której musiałam wybrać (wg własnych gustów i upodobań) cantinę idealną na zwiedzanie i smakowanie wina. Nie było to proste zadanie! Tym bardziej dla osoby wiecznie niezdecydowanej.

Zastanawiając się, co zrobić z poleconymi mi miejscami zapytałam Was na Istagramie, czy chcecie na ten temat osobny wpis. 89% osób głosujących odpowiedziała twierdząco i dlatego też na blogu pojawił się ten artykuł.

Poniżej znajdziecie polecone mi winiarnie, ich ofertę degustacyjną wraz z ceną oraz kontakt mailowy i stronę internetową. W niektórych cantinach obowiązuje wcześniejsza rezerwacja, a gdzieniegdzie oferta obiadowa czy kolacyjna obowiązuje tylko w wybrane dni. Oczywiście będąc w Toskanii, nie trzeba umawiać się i rezerwować z wyprzedzeniem degustacji wina. Podróżując po drogach Chianti Classico (w głównej mierze po SR222), bardzo często spotkacie się z małymi, prywatnymi winiarniami (najcześciej oznaczonymi prowizorycznymi znakami z napisem “degustazione vino“), do których można podjechać w każdej chwili, aby popróbować produkowanego tu wina. Jednakże tym, którzy planują świętowanie ważnej uroczystości (urodziny, rocznica itp.) i chcą mieć pewność, że nie zostaną odprawieni z kwitkiem, poniższa lista może jak najbardziej się przydać. 

Degustacja wina w Toskanii – winiarnie na degustację wina Chianti Classico

Mazzei – Loc. Fonterutoli, Castellina in Chianti

Rodzina Mazzei to jedna z najstarszych rodzin winiarskich w Chianti Classico. Ich wino produkowane jest w zamku Fonterutoli, w samym sercu regionu Chianti, od 1435 roku.

Oferta degustacyjna:

• Classic Wine Tour:
  – degustacja kilku win z komentarzem sommeliera;
  – czas trwania = 75 min;
  – 25€/osoba.
• Private VIP Tour:
  – prywatne zwiedzanie winiarni (przybliżenie historii rodziny Mazzei, prezentacja każdej z faz produkcji wina);
  – degustacja najlepszych roczników wina Mazzei;
  – czas trwania = 1,5-2 h;
  – 50€/osoba.
• Wine&Food Experience:
  – prywatne zwiedzanie winiarni;
  – degustacja wina;
  – obiad na zakończenie wizyty w winiarni;
  – czas trwania = 3-4 h;
  – 110€/osoba.

Rezerwacja degustacji w cantinie Mazzei jest obowiązkowa. Miejsce można zarezerwować poprzez stronę internetową: https://www.mazzei.it/en/Wine-tour/Wine-tour-tasting-Fonterutoli/, a dodatkowe informacje można uzyskać pod adresem mailowym: enoteca@fonterutoli.it 

Famiglia Mazzarini – Loc. Poggio Amorelli, Castellina in Chianti

Cantina rodziny Mazzarini to mała rodzinna winiarnia, produkująca wino Chianti Classico od 1988 roku. To właśnie to miejsce wybrałam na świętowanie moich 30 urodzin (o tym, jak to wszystko wyglądało, przeczytacie tutaj). Ich oferta degustacyjna jest prosta, ale zaspokoi oczekiwania nawet największych miłośników wina.

Oferta degustacyjna:

• Wine Tasting:
  – wizyta w winiarni i oprowadzenie po niej wraz z przybliżeniem procesu produkcji wina;
  – degustacja 6 win (Vermentino Spumante extra dry, Vermentino fermo IGT, Morellino di Scansano DOCG, Chianti Classico DOCG, Chianti Classico Riserva DOCG, Super Toscano IGT) oraz lokalnych toskańskich produktów (oliwa z oliwek extravergine, ocet balsamiczny, oliwa truflowa, toskańskie wędliny i sery, słodkie wino deserowe vinsanto wraz z ciasteczkami Cantuccini oraz lokalna grappa);
  – czas trwania = 1,5 h;
  – 25€/osoba.
• Light Lunch:
  – wizyta i zwiedzanie winiarni;
  – obiad złożony z przystawki antipasto misto toscano (bruschette, wędliny toskańskie, crostini z sosami), pierwsze danie (do wyboru: makaron na bazie grzybów i trufli, makaron penne z sosem pomidorowym), drugie danie (talerz serów z miodem i marmoladą bio), dodatki (świeże warzywa z octem balsamicznym), deser (ciasta wyrabiane na miejscu lub cantuccini z vin santo), kawa, grappa;
  – degustacja 6 win (te same, co w Wine Tasting)
  – czas trwania = 2 h;
  – 50€/osoba.

Rezerwację należy kierować na adres mailowy: info@famigliamazzarrini.it

Castelvecchi – Loc. Castelvecchi, Radda in Chianti

Agriturismo Borgo Castelvecchi to winiarnia z 1000 letnią tradycją, położona na malowniczych wzgórzach Chianti Classico. Można tu przyjechać na degustację, ale też zaszyć się na kilka dni w jednym z tutejszych apartamentów i korzystając z pięknie położonego basenu, cieszyć się życiem.

Oferta degustacyjna:

• Wine Tasting Classico:
  – wizyta w winiarni Castelvecchi;
  – degustacja 3 win;
  – 10€/osoba.
• Wine Tasting Sensoriale:
  – wizyta w winiarni Castelvecchi wraz z oprowadzeniem przez wszystkie fazy produkcji wina;
  – degustacja wina przy świetle świec;
  – 20€/osoba.
• Chianti Classico Experience, Pic-nic:
  – romantyczny piknik na tarasie widokowym lub pośród winnicy;
  – koszyk piknikowy, a w nim butelka wina Chianti Classico Capotondo oraz lokalne produkty;
  – 20€/osoba;
  – obowiązkowa rezerwacja przynajmniej dzień wcześniej.

Dodatkowe informacje można uzyskać pod adresem: castelvecchi@castelvecchi.com

Ricasoli – Loc. Madonna a Brolin, Gaiole in Chianti

Ricasoli to prawdopodobnie jedna z pierwszych rodzin zajmujących się produkcją wina Chianti Classico. Pierwsze wzmianki na temat rodziny barona Ricasoli pochodzą z 1141 roku. Przyjmuje się, że to właśnie od tamtej chwili rodzina, która po dziś dzień zajmuje historyczny zamek Castello di Brolio, zaczęła produkować wino.

Oferta degustacyjna:

• Tour Classico:
  – zwiedzanie winiarni;
  – degustacja win Ricasoli;
  – czas trwania = 2 h;
  – 28€/osoba
  – dostępność: codziennie rano o 10:30 od 16 marca-9 grudnia.
• Vineyard Tour:
  – zwiedzanie winnicy z przewodnikiem;
  – zwiedzanie gaju oliwnego i opowiadanie o produkcji oliwy z oliwek;
  – zwiedzanie winiarni wraz z oprowadzeniem i wytłumaczeniem każdej fazy produkcji wina;
  – degustacja win i oliwy z oliwek produkcji własnej;
  – czas trwania = 2 h;
  – 45€/osoba;
  – dostępność: każdy czwartek, od 16 marca-30 października, godz. 15:00.
• Visita ai giardini:
  – zwiedzanie ogrodów Zamku w Brolio;
  – bilet wstępu zawiera degustację jedno wina Ricasoli;
  – czas trwania = 1h;
  – 5€/osoba.
• Tour Tramonto: 
  – zwiedzanie Zamku w Brolio i ogrodów zamkowych podczas zachodu słońca;
  – aperitivo oraz kolacja, podczas której podane zostaną dnia kuchni toskańskiej oraz wina Ricasoli;
  – czas trwania = 1 h zwiedzania + kolacja;
  – 58€/ osoba;
  – dostępność: każdy wtorek, środa i sobota od kwietnia do września, godz. 18:00. Konieczna wcześniejsza rezerwacja.
• Tour Picnic Day:
  – piknik pośrodku winnicy;
  – koszyk z lokalnymi przysmakami przygotowanymi w tutejszej restauracji, butelka wina Ricasoli, butelka wody mineralnej;
  – czas trwania = 2h;
  – 120€/2 osoby;
  – dostępność: każdy poniedziałek, środa i piątek od kwietnia do września, godz. 12:30.

To tylko kilka wybranych spośród 8 różnych degustacji, które oferuje Ricasoli. Wszystkie dostępne oferty degustacyjne znajdziecie tutaj, a bardziej szczegółowe pytania możecie zadać, przesyłając maila na adres: shop@ricasoli.it.

Melini – Loc. Gaggiano, Poggibonsi

Winiarnia Melini istnieje w Toskanii od 1705 roku. Aby otrzymać bardziej szczegółowe informacje, należy wysłać maila na adres: melini@giv.it.

Dievole – Loc. Dievole, Castelnuovo Berardenga

Dievole to kolejna rodzina z długą winiarską tradycją sięgającą 1090 roku. W ich ofercie degustacyjnej znajduje się 8 różnych degustacji wina. Oto kilka z nich. 

• Dievole Wine Tasting Tour:
  – zwiedzanie winiarni wraz z omówieniem procesu powstawania wina;
  – degustacja wina wraz z poczęstunkiem lokalnymi serami oraz wyrabianą na miejscu oliwą z oliwek; 
  – czas trwania = 1 h;
  – 25€/osoba.
• Degustazione tecnica di Olio Extravergine d’Oliva:
  – degustacja oliwy z oliwek extravergine wyrabianej w winiarni Dievole wraz z omówieniem procesu jej wyrabiania;
  – 18€/osoba;
  – czas trwania = 1 h;
  – dostępność: codziennie, godz. 15:00.
• Tour Picnic Gourmet:
  – zwiedzanie winnicy i winiarni;
  – piknik w winnicy;
  – koszyk piknikowy, w którym znajduje się butelka Chianti Classico, buteleczka oliwy z oliwek oraz przygotowany specjalnie obiad;
  – 72€/osoba;
  – czas trwania = 2 h,
  – dostępność: od środy do soboty, godz. 11:00.

Resztę oferty degustacyjnej możecie zobaczyć tutaj. Szegółowe informacje na temat degustacji wina w winnicy Dievole otrzymacie pisząc maila na adres: reservations@dievole.it.

Querceto di Castellina – Castellina in Chianti 

Querceto di Castellina to powrót do korzeni. To winnica powstała w 1945 roku, która produkuje wina wyrabiane z pasją i miłością do ziemi i tradycji. 

Oferta degustacyjna: 

• Portfolio Wine Tasting: 
  – degustacja 4 win Querceto di Castellina z ostatniego rocznika;
  – rezerwacja nie jest wymagana;
  – czas trwania = 30 minut; 
  – 11€/osoba.
• Winery Tour & Portfolio Tasting:
  – zwiedzanie winnicy i winiarni;
  – degustacja 4 win;
  – czas trwania = 45-60 minut; 
  – 16€/osoba.
• Vertical Tasting:
  – degustacja 5 poprzednich roczników wina Podalirio Merlot;
  – czas trwania = 30-45 minut; 
  – 20€/osoba (ze zwiedzaniem winiarni 25€/osoba).
• Wine & Artisanal Wine Pairing: 
  – degustacja 4 lokalnych serów, każdy z nich sparowany z odpowiednim winem Querceto di Castellina;
  – obowiązkowa rezerwacja;
  – czas trwania = 30-45 minut; 
  – 20€/osoba.
• Taste of Tuscany Lunch & Wine Tasting:
  – 3-dniowy obiad, degustacja wina oraz zwiedzanie winiarni; 
  – czas trwania = 2 h; 
  – 30€/osoba;
  – rezerwacja obowiązkowa.
• Vineyard Dinner by Candlelight: 
  – kolacja w winnicy z akompaniamentem win Querceto di Castellina. Kolacja rozpoczyna się powitalną lampką wina na tarasie widokowym. Następnie rozpoczyna się 4-daniowa kolacja, podczas której podane zostają 3 czerwone wina; 
  – czas trwania = 3-4 h;
  – 90€/osoba; 
  – obowiązkowa rezerwacja przynajmniej tydzień wcześniej; 
  – minimum dla 6 osób; 
  – dostępność: od poniedziałku do niedzieli, od maja do września. 

Dokładny opis degustacji znajdziecie na stronie Querceto di Castellina. Kontakt jest możliwy pod adresem mailowym: info@querceto.com.

Jeśli uważacie ten artykuł za przydatny, udostępnijcie go w swoich mediach społecznościowych. Kto wie, może właśnie ktoś z Waszych znajomych wybiera się na degustację Chianti w Chianti i szuka właśnie ciekawych winiarni na tę okoliczność.

A jeśli macie swoje ulubione miejsca, do których warto się udać na degustację Chianti Classico, dajcie znać! Chętnie poszerzę tę listę o kolejne miejsca warte odwiedzenia. Stwórzmy razem listę najlepszych winiarni w Toskanii! 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

The post Degustacja wina w Toskanii – najlepsze winiarnie na degustację wina Chianti appeared first on kingagajatravels.pl.

Podróż po Toskanii, a konkretnie odwiedzenie regionu winiarskiego Chianti Classico, było moim marzeniem odkąd tylko pamiętam. Toskania jawiła mi się bowiem jako kwintesencja włoskości. Już na samą myśl o tym, że zobaczę na własne oczy te słynne wzgórza porośnięte winoroślami i gajami oliwnymi miałam ciarki na plecach i świeczki w oczach. Dlatego też, gdy w lipcu, siedząc na lotnisku w Bergamo i sącząc kieliszek czerwonego Merlota, doznałam nagle oświecenia, nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Po kilku długich miesiącach zastanawiania się nad tym, jakie jest to moje największe podróżnicze marzenie i jaki kierunek obrać na świętowanie 30 urodzin Toskania i Chianti wydały mi się tak bardzo banalne i zarazem tak okropnie upragnione. 

Objazdówkę po Toskanii planowałam już parę lat temu. Zakupiłam wtedy przewodnik po Florencji i Toskanii, zrobiłam plan całego wyjazdu i… nie pojechałam. Nie znalazłam kompana, z którym mogłabym wyruszyć na odkrywanie tego pięknego regionu. Na kilka dobrych lat zapomniałam więc o tym marzeniu i misternie upchnęłam go w najdalsze zakamarki pamięci. Do czasu, aż zupełnie nagle i niespodziewanie przypomniałam sobie o nim wpatrując się w szeroki pas startowy i majestatyczne góry stojące w oddali.

Po powrocie do domu siadłam do komputera i zabrałam się za planowanie i organizowanie wyjazdu. Najważniejszą rzeczą był oczywiście pobyt w Chianti i degustacja wina w sercu Toskanii.

Region Chianti – gdzie to jest?

Region Chianti znany jest chyba każdemu. To jeden z najstarszych regionów winiarskich we Włoszech, znajdujący się w środkowej Toskanii.

Wyróżniamy region Chianti, który tworzą następujące podobszary (zwane sottozone Chianti): Colli Aretini, Colli Fiorentini, Colline Pisane, Colli Senesi, Montalbano, Montespertoli, Rùfina oraz region Chianti Classico.

Obszar regionu Chianti rozciąga się przez sześć toskańskich prowincji: Florencję, Sienę, Pizę, Pistoię, Prato i Arezzo, natomiast Chianti Classico leży na pięknych wzgórzach, porośniętych winoroślami między Florencją a Sieną. To właśnie ten teren jest tym najbardziej znanym i cenionym w świecie winiarskim, z którego pochodzi najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Mówiąc o regionie Chianti i Chianti Classico należy wspomnieć o dwóch istotnych datach i wydarzeniach dla tego terytorium. Pierwszym z nich jest wydanie w 1716 roku przez wielkiego księcia Toskanii Kosmę III Medyceusza edyktu, w którym jasno zdefiniował on granice obszaru produkcji Chianti. Teren ten rozciągał się między Florencją a Sieną, a w jego skład wchodziły dzisiejsze gminy Gaiole, Greve, Castellina, Radda oraz po części takie gminy jak Barberino Val d’Elsa, Castelnuovo Berardenga, Poggibonsi, San Casciano i Tavarnelle Val di Pesa.

Drugą ważną datą jest rok 1932 kiedy to rząd włoski ustanowił dekret ministerialny, w którym odróżnił Chianti produkowane na swoim historycznym obszarze (czyli w Chianti Classico) od zwykłego wina Chianti. Od tamtej pory mamy wino Chianti, produkowane poza granicami geograficznymi “Chianti”, czyli na obszarze bardziej rozległym co widać na poniższej mapie, oraz wino Chianti Classico, produkowanie tylko i wyłącznie w granicach historycznego obszaru “Chianti”.

Chianti a Chianti Classico

Wino Chianti to synonim czerwonych win słonecznej Italii. Wiadomo, że jest to wino czerwone, wytrawne, produkowane w Toskanii, o cierpkim i lekko kwaskowym smaku. Ale… Chianti Chianti nierówne. 

Wino Chianti Classico produkowane jest tylko i wyłącznie na historycznym terenie Chianti, leżącym na toskańskich wzgórzach między Florencją a Sieną. Dokładnie ujmując, obejmuje on terytorium 4 głównych gmin, które znajdują się w granicach historycznego stowarzyszenia Gallo Nero. Są to Greve in Chianti, Radda in Chianti, Castellina in Chianti oraz Gaiole in Chianti. Dopisek w nazwie “in Chianti” oznacza właśnie to, że są to historyczne tereny wina Chianti Classico.

Wino Chianti Classico powstaje ze szczepu winorośli sangiovese. Aby wino mogło nosić nazwę “Classico”, zawartość szczepu sangiovese musi wynosić od co najmniej 80% do 100%. W maksymalnym, 20% odsetku innych odmian czerwonych winorośli mogą się znaleźć włoskie canaiolo, colorino, ciliegiolo, pugnitello lub międzynarodowe cabernet sauvignon oraz merlot.

Chianti Classico to wino o najwyższej denominacji, czyli DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). Każda butelka Chianti Classico posiada na szyjce charakterystyczny znaczek z czarnym kogutem, który jest symbolem konsorcjum opiekującym się winem Chianti Classico, a tym samym jest symbolem tego wina. Dlatego też jeśli widzicie na butelce naklejkę z kogutem, a nie widzicie oznaczenia denominacji DOCG, możecie być spokojni. Już sam symbol koguta informuje o tym, że pijecie najlepsze wino – Chianti Classico DOCG.

Wino Chianti produkowane jest na terenie kilku toskańskich prowincji. Możemy mieć zatem Chianti Colline Pisane, Chianti Colli Fiorentini, Chianti Rùfina czy Chianti Colli Senesi. Wino Chianti również zawiera denominację DOCG, ale jeśli chodzi o smak i aromat jest ono znacznie uboższe (żeby nie powiedzieć gorsze) niż Chianti Classico. Głównym szczepem wchodzącym w skład Chianti DOCG jest również sangiovese. Jego zawartość musi wynosić co najmniej 70-75% (różne źródła podają różne wartości). W pozostałym odsetku procentowym mogą znaleźć się te same domieszki szczepów, co w Chianti Classico (canaiolo lub cabernet sauvignon). Co ciekawe, w produkcji wina Chianti dopuszcza się stosowanie domieszki białych odmian (np. malvasia), których ilość nie może jednak przekroczyć 10%.

Gallo Nero, czyli dlaczego czarny kogut jest symbolem Chianti Classico?

Degustując wino Chianti Classico napewno zauważyliście, że na butelce widnieje znak czarnego koguta. Gallo Nero, czyli czarny kogut, to oficjalny symbol wina Chianti Classico. Tak naprawdę wino to nie musi mieć żadnego oznaczenia denominacji, gdyż sama naklejka z kogutem informuje nas, że pijemy Chianti Classico DOCG.

Pewnie zastanawiacie się, skąd wziął się ten kogut i dlaczego właśnie ten nielot jest symbolem wina. Z Gallo Nero wiąże się dosyć ciekawa legenda. Mówi się, że w czasie średniowiecznych walk między Florencją a Sieną te dwa państwa toczyły między sobą krwawe boje. To właśnie obszar Chianti, który leżał pomiędzy obydwoma państwami, był ciągłym tematem ich sporów. Aby zakończyć walki, zdecydowano się raz na zawsze ustalić ostateczną granicę między Florencją a Sieną.

Ustalono więc, że ze stolicy każdego państwa wyruszą rycerze na koniach (jeden z Florencji, jeden ze Sieny), a miejsce, w którym się spotkają będzie symbolizować przebieg granicy. Rycerze mieli wyruszyć o bladym świcie, a początkiem ich startu miało być pianie koguta. Zarówno Florentczycy, jak i Sieneńczycy, uważali, że wybranie najlepszego rycerza i konia to podstawa, ale jeszcze ważniejszą rzeczą jest wybranie idealnego koguta. Sieneńczycy wybrali białego koguta, którego “faszerowali” jedzeniem wierząc, że będzie śpiewać jeszcze donośniej. Florentczycy natomiast, wybrali czarnego koguta, którego trzymali w ciemnej klatce i którego głodzili, nie dając mu nic do jedzenia.

W dniu startu to właśnie czarny kogut, umęczony z głodu, zaczął piać na długo przed świtem, co pozwoliło rycerzowi z Florencji na wcześniejsze wyruszenie z miasta. Biały kogut Sieneńczyków spał sobie w najlepsze i zaczął piać dopiero, gdy zrobiło się widno. Rycerzowi ze Sieny udało się przebyć jedynie 12 km, gdzie w Fonterutoli (pod Sieną) spotkał rycerza z Florencji. Tym samym region Chianti przeszedł w całości w posiadanie Republiki Florenckiej.

Dziś czarny kogut to również symbol konsorcjum “Consorzio Vino Chianti Classico”, które czuwa nad właściwą produkcją wina Chianti Classico. 

Winnica rodziny Mazzarini

Winnica rodziny Mazzarini – Poggio Amorelli – to piękne i magiczne miejsce położone w samym sercu regionu Chianti Classico, zaledwie kilka kilometrów od centrum miasteczka Castellina in Chianti. Wzgórza porośnięte winoroślami, niezapomniane toskańskie krajobrazy oraz unoszący się zapach produkowanego wina Chianti sprawiają, że można zapomnieć tu o bożym świecie. 

Winnicę rodziny Mazzarini wybrałam na moją urodzinową degustację z kilku względów.
Po pierwsze, była to jedna z cantin, która została mi polecona przez znajomych sommelierów. Opisywali ją oni jako małe, ale przytulne miejsce, w którym zawsze znajdzie się ktoś, kto chętnie opowie o winach i oprowadzi po winiarni.
Po drugie, winiarnia Mazzarini jest w Toskanii znana, ale jest jednak dużo bardziej kameralna niż tacy potentaci jak słynna Ricasoli czy Mazzei.
Po trzecie, “Poggio Amorelli”, gdzie powstaje wino Mazzarini, jest totalnie rodzinne. W winiarni pracuje cała rodzina – Marco Mazzarini dogląda pracy oraz sprawdza przebieg produkcji wina, jego żona Adriana zarządza rezerwacjami i administruje pracę biurową, a najstarszy syn i córka również pomagają rodzicom w prowadzeniu biznesu. Dodatkowo, pracujący tu sommelierzy, kucharze oraz osoby, odpowiedzialne za produkcję najlepszego wina sprawiają wrażenie, jakby byli jedną wielką rodziną. Odnoszą się do siebie z szacunkiem, świetnie się czują w swoim towarzystwie i widać, że lubią spędzać ze sobą czas, oddając się jednej wspólnej pasji.
A po czwarte, winnica rodziny Mazzarini skończyła w tym roku, tak samo jak ja, 30 lat. I to właśnie ta informacja była tą, która przesądziła o wyborze tego miejsca na świętowanie moich urodzin. 

Zwiedzanie winnicy i degustacja wina w Toskanii u rodziny Mazzarini

Na zwiedzanie winnicy rodziny Mazzarini spóźniliśmy się jakieś 20 minut. Nie z własnej winy, oczywiście! Zatrzymał nas orszak pogrzebowy idący główną i zarazem jedyną drogą z Castelliny w kierunku Raddy.

Po przybyciu na miejsce, naszą dwójkę przejął przemiły sommelier Gianluigi, który od razu przeszedł do sedna i zaczął nam przybliżać wszystkie etapy powstawania wina w cantinie Mazzarini. Nasza degustacja wina w Toskanii odbyła się w połowie września, czyli w momencie, gdy vendemmia (zbiór winogron) trwa w najlepsze. Tuż po objaśnieniu pierwszych kroków produkcji wina, mieliśmy okazję na własne oczy zobaczyć ich przebieg. Traktor pełen świeżo zebranych winogron podjechał właśnie do maszyny, która mechanicznie rozgniata owoce, oddzielając tym samym sok od skórek i szypułek. Dla osoby, która od zawsze marzyła o odwiedzeniu winnicy ten widok był niesamowity.

Następnie przeszliśmy do wnętrza winiarni, słuchając wyjaśnień o kolejnych etapach procesu produkcji wina – fermentacji, dojrzewaniu i butelkowaniu. Na sam koniec udaliśmy się do miejsca, w którym przechowywane są zabutelkowane wina. Widok ścian wypełnionych butelkami Chianti Classico był niezwykły i… niecodzienny. 

Koniec zwiedzania winnicy zakończyliśmy degustacją, która odbyła się na tarasie. Rozciągał się stąd fantastyczny widok na wzgórza porośnięte winoroślami.
Zarezerwowana przeze mnie degustacja przewidywała spróbowanie 6 rodzajów win, zarówno białych, jak i czerwonych. Były to:

• Vermentino Spumante extra dry,
• Vermentino fermo IGT,
• Morellino di Scansano DOCG,
• Chianti Classico DOCG,
• Chianti Classico Riserva DOCG,
• Super Toscano IGT.

Podczas degustacji wina dostaliśmy do posmakowania przekąski, na które składały się lokalne produkty. Wśród nich była na przykład oliwa z oliwek extravergine wyrabiana przez rodzinę Mazzarini, ocet balsamiczny, oliwa truflowa (niebo w gębie!!!), toskańskie wędliny i sery, słodkie wino deserowe vinsanto wraz z ciasteczkami Cantuccini oraz lokalna grappa.

Przewidywany czas na zwiedzanie winnicy i degustację wina u rodziny Mazzarini to 1,5 godziny, ale nasza wizyta w winiarni przeciągnęła się do… równych 3 godzin. Wiecie, jak to jest – czas tak szybko płynie w doborowym towarzystwie. Gianluigi, nasz sommelier, opowiadał nam historię wina Chianti, dzielił się z nami ciekawostkami winiarskimi oraz odpowiadał na wszystkie nasze pytania.

Na koniec podszedł do nas Marco Mazzarini, właściciel tego pięknego miejsca. Przywitał się i zamienił z nami parę słów, opowiadając jak stworzył swoją cantinę oraz pokazując nam bio ogródek, który znajduje się na terenie winiarni.

Mimo wielu niespodziewanych momentów i zaskakujących sytuacji, nie mogłam sobie lepiej wymarzyć dnia moich 30 urodzin. Dawka wielu cennych winiarskich informacji i ilość dobrego wina, jaką wypiłam będzie mi towarzyszyć we wspomnieniach jeszcze przez długi czas.

Jeśli szukacie praktycznych informacji na temat degustacji wina w winnicy rodziny Mazzarini lub w innych winiarniach produkujących Chianti Classico, w poniższym artykule znajdziecie najlepsze i najbardziej znane miejsca, które mają świetną ofertę degustacyjną.

http://kingagajatravels.pl/degustacja-wina-w-toskanii/

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

The post Chianti Classico w toskańskiej winnicy, czyli degustacja wina w Toskanii appeared first on kingagajatravels.pl.

Kiedy planowałam podróż do Lukki nie spodziewałam się, że tak bardzo przypadnie mi ona do gustu. Miasteczko z pięknymi, wąskimi, średniowiecznymi uliczkami, z ukrytymi zaułkami, z uśmiechniętymi mieszkańcami i z klimatycznymi lokalami, które można zwiedzić w jeden dzień lub smakować, poznawać i chłonąć przez tydzień. Spodobało mi się też to, że ze względu na położenie, Lukkę można zwiedzić na rowerze, a samo miasto jest do tego świetnie przystosowane. Co więcej, czułam się tu jak we włoskim Amsterdamie. Na ulicach Lukki królują rowerzyści, którzy zdają się nie zwracać uwagi na warunki pogodowe. Nie ważne, czy pada czy nie – wsiadają na swój welocyped i mkną przed siebie.

Lukka – krótka historia

Lukka ma bardzo ciekawą historię. Została założona przez Etrusków, a od II w. p.n.e. była kolonią rzymską. Na przełomie IX i X wieku Lukka była głównym miastem Toskanii, a od 1160 r. mogła się poszczycić tytułem niepodległej republiki. Co prawda pod koniec X w. musiała oddać tytuł stolicy regionu Florencji, ale nadal utrzymywała duże znaczenie gospodarcze, handlowe i polityczne. W 1799 r. Lukka została zdobyta przez Napoleona, a od 1805 r. władzę nad nią objęła jego siostra – Eliza Bonaparte. Następnie miasto zostało włączone do Wielkiego Księstwa Toskanii, a w 1861 r. weszło w skład zjednoczonych Włoch.

Historia Lukki wpłynęła bardzo mocno na jej architekturę. Znajdziemy tu średniowieczne wieże, odniesienia do rzymskich zabudowań, renesansowe pałace czy piękne kościoły ozdobione fasadami w stylu pizańskim.

Lukka – co warto zobaczyć 

Lukkę można zwiedzać z mapą i przewodnikiem w ręce, na rowerze lub gubiąc się i odnajdując w jej magicznych uliczkach. Nie ważne, który sposób na poznanie miasta wybierzecie. Każdy jest dobry! A jeśli nie wiecie, co warto zobaczyć w Lukce, oto 10 miejsc i zabytków, które koniecznie musicie odwiedzić!

1. Duomo di San Martino (Piazza Antelminelli)

Cattedrale di San Martino, czyli Katedra Św. Marcina, to główny i najważniejszy kościół w Lukce. Jej przepiękna marmurowa fasada z trzema rzędami arkad w stylu pizańskim zachwyca każdego zwiedzającego miasto. Kościół powstał w VI w., jednak jego obecny wygląd zawdzięczamy przebudowie z okresu XI-XV wieku. Na fasadzie katedry możemy podziwiać rzeźbę św. Marcina siedzącego na koniu i dzielącego się swoimi szatami z żebrakiem. Obok fasady wyrasta dobudowana, dwukolorowa dzwonnica, przez co fasada jest niesymetryczna.

We wnętrzu kościoła znajduje się trzymetrowy, drewniany krucyfiks “Volto Santo” (Święta Twarz), który został wyrzeźbiony przez św. Nikodema i w średniowieczu był przedmiotem niezwykłego kultu. Legenda mówi, że św. Nikodemowi w wyrzeźbieniu twarzy Chrystusa pomogły anioły, a rzeźba przedstawia podobno prawdziwą twarz Jezusa.

W katedrze zachwyca również piękne trójnawowe wnętrze, arkady z kolumnami, rozety oraz organy.

Wstęp do Duomo jest płatny. Wejście do katedry to koszt 3€. Można nabyć bilety łączone: bilet uprawniający do zwiedzenia kościoła oraz do wejścia na dzwonnicę w kwocie 6€ lub bilet do katedry, dzwonnicy, muzeum i pobliskiego baptysterium w cenie 9€.

Wszystkie ważne informacje dotyczące zwiedzania znaleźć można na stronie Cattedrale di San Martino.

2. Chiesa di San Michele in Foro (Piazza San Michele)

Kościół San Michele in Foro pochodzący z VII wieku stoi (jak wskazuje jego nazwa) na miejscu dawnego forum rzymskiego. Uznawany jest za najpiękniejszy kościół w mieście. Czy tak faktycznie jest? Trudno mi to oceniać, gdyż każdy kościół z fasadą w stylu pizańskim urzeka mnie tak samo.

San Michele przykuwa wzrok za sprawą arkadowej fasady, wykonanej z różnokolorowego marmuru. Jej wysokość przewyższa linię dachu i wieńczy ją czterometrowa figura Michała Archanioła. Kunszt i symetria jej wykonania zachwyca i wspaniale kontrastuje z błękitnym niebem.

Na prawym narożniku świątyni podziwiać można rzeźbę Matki Boskiej z Dzieciątkiem, która jest odwzorowaniem rzeźby, znajdującej się we wnętrzu kościoła.

Biel świątyni ciekawie kontrastuje z jej ciemnym wnętrzem. Wszystko to za sprawą prawie całkowitego braku okien w fasadzie kościoła.

Wstęp do San Michele jest bezpłatny.

3. Torre Guinigi (Via Sant’Andrea)

Torre Guinigi to symbol miasta i najważniejsza wieża w mieście. Pochodzi ona z XV wieku i przynależy do Palazzo Guinigi, który należał dawniej do najbogatszej rodziny Guinigi w Lukce.

Aby wejść na szczyt wieży należy pokonać 230 schodów. Na tarasie Torre Guinigi rosną piękne dęby skalne, które są pozostałością po dawnych ogrodach, które mieściły się na wieży.

Z Torre Guinigi rozpościera się piękny widok na czerwone dachy kamieniczek oraz na pobliskie wzgórza.

Wejście na wieżę kosztuje 4€. Można kupić bilet łączony na Torre Guinigi i Torre delle Ore w cenie 6€.

Torre Guinigi widziana z tarasu widokowego Torre delle Ore 

4. Torre delle Ore

Średniowieczna Torre delle Ore to druga (zaraz po Torre Guinigi) najbardziej znana wieża w mieście. Poprzednio nosiła nazwę “Torre dei Quartigiani”, jednak od 1390 roku, kiedy to na wieży zamontowano zegar, zmieniła nazwę na Torre delle Ore.

Na wieżę prowadzi 206 schodów, a z jej tarasu widokowego można podziwiać panoramę Lukki oraz zrobić prawdziwie pocztówkowe zdjęcie.

Widok na Torre delle Ore z Torre Guinigi

Widok z Torre delle Ore

5. Piazza Napoleone

Dziewiętnastowieczny Piazza Napoleone to jeden z ważniejszych placów w mieście. Powstał w 1806 r. na cześć Napoleona. Nazwę tę nadała mu siostra wodza – Eliza Bonaparte Baciocchi, która rządziła Lukką. Pomnik ozdabiający plac przedstawia jednak nie Elizę, a jej następczynię – Marię Luizę Bourbon.

Plac otaczają platany oraz monumentalne fasady znajdujących się tu pałaców. Punktem charakterystycznym Piazza Napoleone jest karuzela, stylem nawiązująca do typowych francuskich karuzel.

6. Basilica di San Frediano (Piazza S. Frediano)

Kościół San Frediano to trzeci co do wielkości kościół Lukki. Zbudowany został w stylu romańskim, a jego fasadę zdobi przepiękna, złota bizantyjska mozaika, pochodząca z XII wieku i przedstawiająca postać Chrystusa Pankratora wstępującego do nieba wśród aniołów.

Kościół San Frediano jest miejscem spoczynku ciała św. Zity, świętej pochodzącej z Lukki.

7. Museo Puccini (Corte S. Lorenzo 9)

Muzeum poświęcone Giacomo Pucciniemu znajduje się w budynku, w którym urodził się i mieszkał kompozytor. Zajmuje ono całą powierzchnię jego dawnego mieszkania. W muzeum możemy podziwiać m.in. fortepian, przy którym Puccini skomponował większość swoich oper i przy którym pracował nad ostatnim dziełem – “Turandot”, liczne manuskrypty, kompozycje czy libretta, prywatne korespondencje i zdjęcia, oryginalne meble czy autentyczne stroje uszyte na potrzeby oper (np. strój Madame Butterfly czy przepiękny strój z premiery “Turandota” z 1926 roku).

Muzeum jest bardzo ciekawe i zasługuje na odwiedzenie. Bilet wstępu kosztuje 7€. Wszystkie informacje znajdziecie na stronie Puccini Museum.

8. Piazza Anfiteatro

Główny i najbardziej charakterystyczny plac Lukki. Powstał on na terenach dawnego rzymskiego amfiteatru, pochodzącego z czasów kiedy to Lukką rządzili Rzymianie. Przez wieki Amfiteatr popadł w ruinę i tak w VI wieku w jego wnętrzu zbudowano kamienice mieszkalne.

Dzisiaj na plac można wejść przez 4 bramy i podziwiać pastelowe, toskańskie kamienice. Przy Piazza Anfiteatro działają liczne restauracje, bary czy sklepy z pamiątkami, a w domach do dzisiaj mieszkają mieszkańcy. W okresie letnim, na placu, mają miejsce liczne wydarzenia artystyczne (koncerty, wystawy dzieł sztuki itp.).

9. Mury miejskie

4-kilometrowe mury obronne pochodzące z XVI-XVII wieku są dziś oblegane przez mieszkańców i turystów i pełnią funkcję alejek spacerowych i parku, po których można się przejść, pobiegać lub pojeździć na rowerze.
Mury miejskie otaczają całe zabytkowe centrum Lukki, dzięki czemu, obchodząc je dookoła, możemy podziwiać miasto z innej perspektywy.

10. Via Filungo

Via Filungo to główna ulica handlowa miasta. Znajdziemy tu sklepy znanych marek (np. Intimissimi, Max Mara czy Motivi), ale też lokalnych sprzedawców czy projektantów, bary, restauracje i małe sklepiki z lokalnymi produktami.

Jest jeszcze jedno miejsce w Lukce, którego nie opisują żadne przewodniki. Tym miejscem jest Piazzetta del Libro, czyli placyk ze starymi książkami, komiksami, mapami, winylami czy reprodukcjami obrazów. Piazzetta mieści się na tyłach kościoła San Giusto. Jeśli lubicie takie klimaty, to spędzicie tam dobrych kilkanaście minut przebierając w starych wydaniach.

Lukka zachwyca. Labiryntem wąskich uliczek, spokojem, typowo włoskim klimatem i zabytkami. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, każdy zakocha się w tym mieście na swój sposób. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Lukka – klimatyczne miejsca, w których dobrze zjesz i poczujesz się jak miejscowy
Kuchnia toskańska, czyli potrawy, których musisz spróbować

The post Lukka – co warto zobaczyć w mieście Pucciniego appeared first on kingagajatravels.pl.

1. Campo dei Miracoli, czyli Pole Cudów to najsłynniejszy plac w Pizie. Znajdują się tu 4 budowle powstałe w latach 1063-1350 – Duomo (katedra), Battistero (Baptysterium), Campanile (Dzwonnica, czyli Krzywa Wieża) oraz Campo Santo (cmentarz). Wszystkie cztery zostały wybudowane w średniowiecznym stylu pizańskim.
W 1987 roku Campo dei Miracoli zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

2. Krzywa Wieża w Pizie, czyli La Torre Pendente jest najchętniej i najczęściej fotografowanym zabytkiem Toskanii. Wieża została wybudowana na podmokłych terenach i to dlatego odchyliła się od pionu Co ciekawe, wieża zaczęła się przekrzywiać już podczas jej budowy, dokładnie na poziomie trzeciej kondygnacji. W 1993 roku osiągnęła 5,4 m odchylenia. Władzie miasta zarządziły konserwację wieży, które miało na celu jej lekkie wyprostowanie.

Obecnie odchylenie liczy 4,6 m, a inżynierowie pracujący nad wieżą dali 300-letnią gwarancję na to, że udało im się zatrzymać proces przekrzywiania wieży.

3. Piazza dei Cavalieri był dawniej rynkiem miejskim, na którym tętniło życie. Dziś jest odwiedzany przez turystów, którzy chcą zobaczyć coś więcej niż tylko Krzywą Wieżę.

Na P.zza dei Cavalieri można podziwiać kościół św. Stefana oraz Palazzo dei Cavalieri, który jest siedzibą najbardziej prestiżowego wydziału Uniwersytetu w Pizie – Scuola Normale Superiore, która ma na celu kształcenie najzdolniejszych studentów. Co ciekawe, wydział ten został założony przez Napoleona Bonaparte.

4. Rzeką przepływającą przez Pizę jest Arno. Spacerowicze mogą przechadzać się wzdłuż jej brzegów po Lungarno, czyli deptakach ciągnących się przy brzegu rzeki.

5. Od XI do XIII wieku Piza była potężnym miastem z ważnym portem morskim. Niestety, w XVI wieku rzeka Arno zaczęła się zamulać. Spowodowało to zamknięcie drogi do portu, przez co Piza musiała oddać panowanie na morzu sąsiedniemu Livorno.

6. Nad rzeką Arno stoi przepiękny gotycki kościół, wykonany z białego marmuru – Santa Maria della Spina, w którym przechowywana była niezwykła relikwia – cierń z korony cierniowej Chrystusa. Nazwa świątyni pochodzi właśnie od tej relikwii, gdyż “spina” po włosku znaczy “cierń”.

7. Nad rzeką Arno znajduje się Palazzo Reale. To właśnie tutaj Galileusz po raz pierwszy przedstawił swoje odkrycia dotyczące planet.

8. Jednym z najbardziej charakterystycznych budynków nad Arno jest Palazzo Blu, w którym dzisiaj znajduje się muzeum.

9. Miłośnicy sztuki i malarstwa na pewno nie zanudzą się w Pizie. Jest tu wiele muzeów i galerii sztuki. Najsłynniejsze jest Museo Nazionale di San Matteo, w którym znajdują się liczne dzieła artystów pochodzących z Pizy.

10. Na koniec współczesny akcent. Na tyłach kościoła Sant’Antonio można podziwiać mural “Tuttomondo” nowojorskiego artysty Keitha Haringa.

I jak podoba Wam się Piza? Wcale nie jest taka nudna jak się wydaje, prawda? I oferuje coś więcej niż tylko popularny obrazek Krzywej Wieży. Jeśli chcecie zobaczyć jak wygląda to miasto, zapraszam Was na mój pierwszy vlog o 10 ciekawostkach, dotyczących Pizy. Dajcie znać, czy Wam się spodobał (i nie przywiązujcie zbyt wielkiej wagi do pomyłek i wpadek… w końcu każdemu się zdarza, prawda?).

The post Piza – 10 ciekawostek na temat miasta Krzywej Wieży appeared first on kingagajatravels.pl.

W każdym odwiedzanym przeze mnie mieście staram się znaleźć moje małe, osobiste perełki; miejsca, w których zakochuję się od razu, chętnie w nich przebywam i często do nich wracam. Nie inaczej było podczas pobytu w Lukce. Na szczęście i tym razem mi się udało! Znalazłam miejsce idealne na pizzę, aperitivo czy kieliszek wina z książką w ręce oraz totalnie lokalną restaurację, w której nie spotkacie ani jednego turysty. Dwa z nich to moje najlepsze odkrycia i wiem, że przy następnym pobycie na pewno je odwiedzę. 

Oto moje perełki z Lukki:

1. Pizzeria Da Felice (Via Buia 12)

Pizzeria Da Felice to mój numer jeden! Kocham takie miejsca jak to. Prawdziwe, z historią, z duszą i z pasją. Da Felice to najstarsza pizzeria w Lukce (ma 100 lat!), w której jadają lokalsi i turyści. Lokalik jest mały i mieści zaledwie kilka stolików. W piękne dni można usiąść również na zewnątrz. To miejsce, gdzie właściciele znają swoich stałych klientów i witają się z nimi już od progu.

Da Felice skradła moje serce przepyszną pizzą Margheritą, Ceciną (pizza wyrabiana z mąki z ciecierzycy) oraz białym lokalnym winem z Montecarlo.

Jeśli będziecie kiedyś zwiedzać centrum Lukki i zgłodniejecie, koniecznie wybierzcie się do Felice. Nie ma sensu szukać czegoś innego.

2. Luccalibri (Viale Regina Margherita 137)

Luccalibri znalazłam przypadkowo. Dowiedziałam się o tym miejscu dzięki mojej siostrze, mieszkającej w mieście. Okazało się, że to nie tylko księgarnia sprzedająca książki, ale też kawiarnia, do której można wpaść na kawę, ciastko, wino czy na popołudniowe aperitivo.

Ponieważ pojechałam do Lukki odpocząć i popracować, szukałam miejsca, które będzie mieć stałe łącze Wi-Fi i gdzie mogłabym się zaszyć na całe popołudnia. Luccalibri wpasowała się w moje wymagania idealnie! Dzięki temu, że mogłam połączyć się tu z Internetem, co drugi dzień bywałam gościem tej kawiarnio-księgarni. Zamawiałam kawę lub smoothie i lokalne ciasto z Lukki (torta coi becchi, które jest tu przepyszne) i mogłam pracować.

To, co lubię w tym miejscu to niepowtarzalna artystyczno-kulturalna atmosfera. Wiele osób przychodzi tu popracować przy komputerze, poczytać książkę i napić się wina czy po prostu wpada na kawę. Na początku sali stoi pianino i każdy kto ma ochotę (i umiejętności) może na nim zagrać. Na taki mini-recital udało mi się załapać i było to coś fantastycznego.

3. T-Caffè (Viale Regina Margherita 195)

T-Caffè znajduje się w sąsiedztwie Luccalibri i jest idealnym miejscem na wieczorne piwo, wino lub aperitivo (lokal otwierany jest o 17:30). T-Caffè jest świetnym wyborem na piątkowe i niedzielne aperitivo. W cenie koktajlu dostajemy mini-kanapeczki, pizzerinki i przekąski, a do tego możemy korzystać również z bufetu, znajdującego się na głównym barze. Jedzenie jest pyszne, a koktajle robione od serce.  

4. Funiculì (Viale S. Concordio 483)

Funiculì jest oceniania na TripAdvisor jako jedna z najlepszych pizzerii w Lukce. Nie ma się co dziwić – pizzeria ta oferuje prawdziwą pizzę neapolitańską i może się poszczycić certyfikatem Associazione Verace Pizza Napoletana (pisałam o tym odznaczeniu tutaj). 

Pizza z Funiculì wypiekana jest w prawdziwym piecu opalanym drewnem i jest naprawdę pyszna. Menu jest spore, a rodzajów pizz jest bardzo dużo (jak dla mnie to nawet za dużo). Na deser można sobie wybrać np. neapolitańską babà, która jest idealnie wilgotna.
Jeśli będziecie mieć w Lukce ochotę na pizzę, to jak najbardziej polecam Wam to miejsce. 

5. Forno a vapore Amedeo Giusti (Via Santa Lucia 20)

Forno a vapore to tak naprawdę niezwykle zwyczajna piekarnia. Niby nie ma się czym zachwycać, a jednak mieszkańcy uważają ją za najlepszą w mieście. Dlaczego? Historia, renoma, świetne składniki i pyszne wyroby. W Forno a vapore dostaniecie przepyszne chleby (w tym chleb z mąki kasztanowej), różnego rodzaju focacce (bez soli, na słodko, z ziarnami czy z mąki kukurydzianej) czy małe pizzerinki. Jeśli zapytacie się przypadkowego mieszkańca Lukki, gdzie dostaniecie najlepszą focaccę, wskaże Wam właśnie to miejsce.

6. Gelatarium (Via Vittorio Veneto 38) 

Nie znam osoby, która nie lubiłaby lodów. Jeśli i Wy jesteście miłośnikami tego deseru, a dodatkowo lubicie ładne, oryginalne i instagramowe miejsca, będąc w Lukce koniecznie odwiedźcie Gelatarium! Po pierwsze, wszystkie lody są tu robione na miejscu, ręcznie, na bazie domowych receptur. Po drugie, smaki lodów są naprawdę pyszne. Po trzecie, możecie stworzyć swój ulubiony deser. Wybieracie wafelek lub kubeczek, smak lodów i posypkę lub polewę (można się obejść bez tego), a następnie płacicie za Wasz deser. Cena loda zależy od jego wagi. No a po czwarte, to miejsce jest niesamowicie piękne i oryginalne. Można usiąść na zdobionej ławeczce lub pohuśtać się na huśtawce i przenieść się na chwilę do dziecięcego świata. Magia!!! 

7. Le Du Palle (Via del Tiro a Segno 560) 

Od razu, na wstępie, chcę Was uprzedzić, że Du Palle to nie żadna elegancka i ekskluzywna restauracja. Jeśli więc lubicie jadać w wykwintnych miejscach, w których rządzą wyprasowane, białe obrusy, wypolerowane kieliszki oraz nienagannie ubrani kelnerzy, nie wybierajcie się tu!!! Szkoda Waszego zdrowia psychicznego. 

Du Palle to jedno z tych swojskich włoskich miejsc, gdzie rządzą białe (owszem!) papierowe obrusy, gdzie właściciel i szef kuchni w jednym podejdzie do Was w czasie kolacji i zacznie zagadywać, gdzie kelnerzy obsługują każdego z takim samym zapałem, gdzie nie spotkacie ani jednego turysty, a jedynymi gośćmi są tu mieszkańcy oraz gdzie jedzenie dostaniecie często na wyszczerbionych talerzach. Ale… co to jest za jedzenie!!! 

Du Palle to fantastycznie swojska trattoria, znajdująca się na terenie działającego klubu tenisowego (w końcu “du palle” znaczy nic innego jak “dwie piłki”). Chcąc przybliżyć mi klimat tego miejsca, znajomi Włosi określali je jako “molto rustico” (bardzo rustykalne), żeby nie powiedzieć, że jest jednak “un po’ spartano” (trochę spartańskie). Ja takie miejsca jednak jak najbardziej lubię, szanuję i ogromnie cenię, a to dlatego, że to właście w nich można zjeść kuchnię “jak u mamy” nie wydając przy tym fortuny. 

Menu w Du Palle jest dosyć krótkie i bazuje na lokalnych daniach (włoskie przystawki, lokalne makarony i tortelli oraz mięsiwa). Można wybrać zestaw w stałej cenie (najdroższy kosztuje 20€, a w jego skład wchodzi 4 daniowa kolacja) lub zdecydować się po prostu na coś z karty. Jadłam tu zarówno przystawki (głównie deska serów i wędlin), makarony i tortelli (tordelli al ragù, cacio e pepe) oraz słynną tagliata fiorentina i mogę powiedzieć, że wszystko było genialne. Żeby uświadomić Wam jak “drogie” jest to miejsce, przypomnę tylko naszą ostatnią kolację. 4 osoby, 3 daniowa kolacja (przystawki, makarony i tagliata), butelka wody, dwie butelki wina i dwie kawy – za to wszystko zapłaciliśmy 80€. Jak na Włochy to śmiesznie mało. 

Jeśli więc lubicie lokalne (rustykalne) miejsca, w których można zjeść smaczną i szczerą kuchnię, którą tworzą ludzie, kochający to, co robią to całkowicie polecam Wam to miejsce! Ja wiem, że będę tu wracać przy okazji każdej wizyty w Lukce. 

Lukka ma do zaoferowania jeszcze sporo innych miejsc, do których chętnie zajrzę przy kolejnej wizycie w mieście. Kulinarny przewodnik po Lukce będzie sukcesywnie uzupełniany, a jeśli Wy macie jakieś ulubione miejsca w mieście Pucciniego, polećcie je w komentarzach.

Zobacz także:
Kuchnia toskańska, czyli potrawy, których musisz spróbować

The post Lukka – klimatyczne miejsca, w których dobrze zjesz i poczujesz się jak miejscowy appeared first on kingagajatravels.pl.