Dolina Val d’Orcia – Montalcino

Montalcino to małe miasteczko położone w dolinie Val d’Orcia, które słynie z produkcji pysznego wina Brunello di Montalcino. Jeśli będziecie mieć okazję, koniecznie spróbujcie Brunello. Lokalnych sklepów i enotek z butelkami tego trunku jest tu pod dostatkiem.

Zwiedzanie zaczynamy od fortecy Fortezza di Montalcino, która została wybudowana w 1361 roku w najwyższym punkcie miasta. Twierdza została zaprojektowana przez sieneńskich architektów i miała na celu chronić mieszkańców przez obcymi najeźdźcami. Wchodzimy na teren fortecy przez ogromną, kamienną bramę. Wejście na plac i do ogrodów fortecy jest darmowe, ale jeśli chcemy zobaczyć wnętrza komnat i wspiąć się na mury musimy kupić bilet, który kosztuje 4 EUR od osoby.

Po wyjściu z fortecy kierujemy się w Via Ricasoli – małą, wąską uliczkę, pełną klimatycznych barów, restauracji i lokalnych sklepików z winem Brunello, serem pecorino czy toskańską oliwą z oliwek. Ta uliczka jest tak klimatyczna, że jedyne na co ma się ochotę to zamówienie kolejnego espresso w którymś z barów, obserwowanie spacerujących turystów i chłonięcie włoskiej atmosfery dolce far niente.

Idąc prosto dochodzimy do małego gotyckiego kościółka Chiesa di Sant’Agostino, pochodzącego z XIV wieku. Fasadę świątyni zdobi piękny, aczkolwiek skromny, portal oraz rozeta. Wnętrze kościoła zachwyca malowidłami ściennymi, które niedawno zostały odrestaurowane.

Następnie skręcamy w Via Spagni. To jedna z tych uliczek, które można spotkać tylko w małych toskańskich miasteczkach. Jest tu cicho, spokojnie i tajemniczo, a kamienna zabudowa przenosi nas kilka wieków wstecz. Po chwili dochodzimy do głównego kościoła w Montalcino, czyli do Cattedrale del Santissimo Salvatore. Świątynia pochodzi z XIV wieku, ale swój obecny, neoklasyczny wygląd zawdzięcza pracom restauratorskim, które miały tu miejsce na początku XIX wieku. Na skwerze przy kościele znajdują się ławeczki, na których można usiąść i podziwiać widok na miasto i pobliskie wzgórza.

Kontynuując spacer, dochodzimy do kolejnego kościółka – Chiesa della Madonna del Soccorso. Skręcamy w Via Roma, a następnie w Via Cavour i Via Mazzini i kierujemy się w stronę fortecy. Via Mazzini to główna ulica w Montalcino. Znajdziemy tu liczne sklepy i restauracje.

Docieramy do Piazza del Popolo, głównego placu w mieście, przy którym wznosi się średniowieczna wieża dawnego urzędu miasta, czyli Palazzo dei Priori (zwanego także Palazzo Comunale). Budynek pochodzi z końca XIII wieku, a zdobią go herby podestów, którzy dawniej rządzili miastem. Obok ratusza znajduje się La Loggia – renesansowy budynek z sześcioma okrągłymi łukami. Dzisiaj w jego wnętrzu znajduje się przytulna kawiarnia.

Piazza del Popolo to najbardziej malownicze miejsce w Montalcino. To tu spotykają się mieszkańcy i turyści, to tu toczy się życie.

Dolina Val d’Orcia – San Quirico d’Orcia

San Quirico d’Orcia to niewielkie średniowieczne miasteczko otoczone murami obronnymi. Leży ono na wzgórzu, z którego roztacza się widok na malowniczą dolinę Val d’Orcia. Warto przyjechać tu chociażby na chwilę, pospacerować małymi uliczkami i poczuć typowo toskański klimat.

Po zaparkowaniu na bezpłatnym parkingu publicznym znajdującym się pod samymi murami obronnymi, wspinamy się w górę i udajemy się godzinny spacer po San Quirico d’Orcia. Moje zwiedzanie rozpoczęłam od małego, romańskiego kościółka Chiesa di Santa Maria Assunta, który jest bardzo skromny, surowy i prosty – zarówno z zewnątrz, jak i w środku.

Idąc główną ulicą Via Dante Alighieri można poczuć ten leniwy klimat małego toskańskiego miasteczka. Jest cudownie! Fasady tutejszych domów są utrzymane w spójnej kolorystyce żółci i beżów, ale gdzieniegdzie trafimy też na niebieski czy różowy budynek.

Przy Via Dante Alighieri 93A znajduje się lokalny browar – Birrificio San Quirico, który oferuje lokalne piwa wyrabiane w sercu doliny Val d’Orcia.

Piazza della Libertà to miejsce spotkań mieszkańców. To tutaj spotykają się na poranną kawę lub popołudniowe pogaduszki.
Cichym świadkiem tych rozmów jest tutejszy kościół Chiesa della Madonna di Vitaleta, zwany także Chiesa di San Francesco. Budynek kościoła został zbudowany w 1867 roku na pozostałościach klasztoru św. Franciszka.

Przy Piazza della Libertà znajduje się również piękny park bukszpanowy Horti Leonini, do którego udałam się na krótki spacer i odpoczynek wśród zieleni.

Ostatnim miejsce, które warto zobaczyć w San Quirico jest Collegiata dei Santi Quirico e Giulitta, czyli XII-wieczny kościół zachowany w świetnym stanie do naszych czasów. Świątynia jest pięknym przykładem romańskiej sztuki architektonicznej. Zachwyca surowością, delikatnością i misternością zdobień i portali.

W drodze powrotnej skusiłam się na pyszne lody w lokalnej rzemieślniczej lodziarni Gelateria artigianale, która znajduje się przy Via Dante Alighieri 18A. Były one tak pyszne, że szybko pożałowałam, iż wzięłam tylko 2 smaki.

Dolina Val d’Orcia – Agriturismo Poggio Covili

Agroturystyka Poggio Covili leży w samym sercu doliny Val d’Orcia. Jej przepiękna, cyprysowa alejka znana jest wszystkim miłośnikom toskańskich krajobrazów, którzy przyjeżdżają tu o każdej porze dnia, aby uwiecznić ją na zdjęciach.

Poggio Covili należy do rodziny Pasquini, która odrestaurowała to miejsce i uczyniła z niego agroturystykę jak z bajki. Do dyspozycji gości są 4 apartamenty, prywatny ogród i basen, z którego rozciąga się cudowny widok na dolinę Val d’Orcia. Właściciele wyrabiają również oliwę z oliwek, którą można degustować.

Zdjęcie alei cyprysowej Poggio Covili było jednym z moich fotograficznych marzeń. Przyjechaliśmy tu prosto z San Quirico d’Orcia, żeby móc je zrobić. Alejka jest dosyć oblegana przez turystów i fotografów, a wejść można tylko do połowy drogi. Reszta to teren prywatny i mogą na niego wejść tylko goście agroturystyki.

Dolina Val d’Orcia – Villa Podere Belvedere

Podere Belvedere to kolejny bardzo znany punkt fotograficzny w dolinie Val d’Orcia. Otoczona cyprysami willa położona jest w bardzo malowniczym miejscu, pomiędzy toskańskimi wzgórzami, kilka kilometrów za San Quirico d’Orcia w stronę Pienzy.

Najpiękniejsze widoki są tu o wschodzie i o zachodzie słońca, ale również w ciągu dnia można zrobić prawdziwie bajkowe zdjęcia.

Dolina Val d’Orcia – Dom Gladiatora, czyli Villa Poggio Manzuoli

Słynny Dom Gladiatora znajduje się w pobliżu punktu widokowego na Podere Belvedere, dosłownie po drugiej stronie drogi SP 146. Za małym gajem oliwnym znajduje się aleja cyprysów, która prowadzi do willi Poggio Manzuoli.

Dom Gladiatora to kolejny, bardzo fotogeniczny punkt fotograficzny na mapie Toskanii. Podczas mojego pobytu tutaj brama prowadząca na teren posiadłości była zamknięta. Jedyne, co mi pozostało, to złapanie pocztówkowego kadru zza krat bramy.

Dolina Val d’Orcia – Cappella della Madonna di Vitaleta

Ta mała kapliczka stojąca samotnie pośród pól w otoczeniu kilku cyprysów jest jednym z symboli doliny Val D’Orcia oraz Toskanii. Kaplica Madonny z Vitalety powstała w XVI wieku i pochodzi z okresu późnego renesansu, jednak w 1884 roku została przebudowana (wewnątrz i zewnątrz) przez architekta Giuseppe Partiniego. W środku kapliczki znajdowała się niegdyś figura Madonny autorstwa włoskiego rzeźbiarza Andrea della Robbia, która od 1870 roku przechowywana jest w kościele Chiesa della Madonna di Vitaleta w San Quirico d’Orcia. 

Kapliczka została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jej magia polega na tym, że w zależności od światła i pory roku wygląda ona nieco inaczej. 

TRAVEL TIP: Kapliczka znajduje się na terenie prywatnym (proprietà privata). Żeby do niej dotrzeć, należy zostawić auto przed zamkniętą bramą i przejść ok. 1 km pieszo. Nikt Was stąd nie wygoni, gdyż Cappella di Vitaleta jest odwiedzana przez fotografów i miłośników toskańskich widoków z całego świata. 

Dolina Val d’Orcia – Pienza

Pienza jest renesansową perełką Toskanii i jednym z najchętniej odwiedzanych miasteczek w tej części Włoch. Słynie ona z pysznego sera pecorino, wspaniałych widoków oraz renesansowej architektury, która została zaprojektowana przez Bernardo Rosselliniego na polecenie papieża Piusa II. W wizji Piusa II Pienza miała być miastem idealnym. Zamierzenie to zostało chyba zrealizowane, bo dzisiaj miasteczko jest odwiedzane nie tylko przez turystów, ale również przez ekipy filmowe. W 1996 roku Pienza została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Zwiedzanie Pienzy rozpoczynamy od Piazza Dante Alighieri, przechodzimy przez XIII-wieczną bramę Porta al Murello (nazywaną również Porta al Prato) i spacerujemy Corso il Rossellino, przy którym znajdują się liczne sklepy z pamiątkami czy lokalnymi wyrobami spożywczymi (sery, wino, wędliny). 

Po drodze mijamy XIII-wieczny kościół Chiesa di San Francesco oraz Palazzo Piccolomini, czyli renesansowy pałac rodu Piccolominich wzorowany na florenckim Pałacu Rucellai. Przy głównym placu w mieście – Piazza Pio II – stoi XV-wieczna katedra, która zachwyca zarówno renesansową fasadą, jak i pięknym wnętrzem. 

Po wyjściu z katedry kierujemy się na lewo i schodzimy na taras widokowy za katedrę, z którego rozpościera się widok na całą dolinę Val d’Orcia. Najlepiej przyjść tu o zachodzie słońca, to właśnie wtedy widoki są najbardziej czarujące. 

Warto przejść się również urokliwą Via dell’Amore wzdłuż murów miejskich Pienzy. To kolejny punkt widokowy, z którego można zrobić idealne toskańskie zdjęcia. 

Kontynuujemy przechadzkę po Pienzy, spacerując wąskimi uliczkami Via della Volpe czy Via delle Case Nuove. Na koniec siadamy w którymś z tutejszych barów, zamawiamy kieliszek wina i zajadamy się serem pecorino. 

Toskania to z całą pewnością jeden z najpiękniejszych regionów we Włoszech. Jest ona przepełniona malowniczymi krajobrazami, uroczymi miasteczkami czy magicznych zakątków. Dlatego też podczas podróży po dolinie Val d’Orcia warto znaleźć swoje ulubione miejsca, wracać do nich i szukać kolejnych. Jestem pewna, że dolina Val d’Orcia i jej okolice spodobają się Wam tak samo, jak i mnie. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Florencja – praktyczny przewodnik, czyli co zobaczyć i gdzie zjeść

The post Dolina Val d’Orcia – najpiękniejsze miejsca w środkowej Toskanii appeared first on kingagajatravels.pl.

Spacerując po Florencji, na pewno prędzej czy później natraficie wzrokiem na niespotykane nigdzie indziej znaki drogowe. Ich autorem jest Clet Abraham (w artystycznym świecie znany po prostu jako CLET), francuski artysta, od ponad 20 lat mieszkający we Włoszech. 

O jego nowoczesnym i nietuzinkowym podejściu do sztuki ulicznej dowiedziałam się dobrych kilka lat temu. Całkiem przypadkowo natrafiłam w Internecie na zdjęcie, przedstawiające znak zakazu wjazdu niesiony przez czarnego ludzika, z podpisem “Clet, Florence“. Pomyślałam, że to całkiem zabawne i niebanalne podejście do tematu i wpadłam na pomysł, że jeśli pojadę kiedyś do Florencji, koniecznie muszę wybrać się na spacer śladami znaków drogowych Cleta i uwiecznić je na zdjęciach. 

Podczas ostatniej podróży do Toskanii spędziłam kilka dni we Florencji. Oprócz zwiedzania, oglądania zabytków i poznawania miasta, udało mi się złapać w kadry kilkanaście znaków drogowych Cleta. Zabawy przy poszukiwaniu ich w ulicznym zgiełku było co nie miara. Z czasem zaraziłam tym nawet kompanów mojej podróży. 

Ulubionym znakiem drogowym Cleta jest bez wątpienia znak zakazu wjazdu. Na jego temat istnieje dziś kilkadziesiąt wariacji – ludzik niosący poprzeczkę, kot, zakochany policjant czy człowiek zakuty w dyby. 

Jak mówi sam Clet, za każdym znakiem kryje się głębsze przesłanie i przemyślana symbolika. I tak na przykład, wspomniany już mały ludzik, niosący poprzeczkę znaku zakazu symbolizuje człowieka, który przejmuje kontrolę nad własnymi ograniczeniami i stawia czoła swoim wewnętrznym zakazom. Znak drogi bez przejazdu, który u Cleta jest stylizowany na krzyż, odnosi się do naszego życia pozaziemskiego. Są też znaki, które mają nam przypominać, że za każdym wyborem kryje się ogrom wątpliwości i niepewności. Jak to w życiu. 

Naklejki, które pojawiają się na znakach drogowych są przyklejane na specjalnym kleju, dzięki czemu nie niszczą one znaków i są łatwo usuwalne. Jak na prawdziwego artystę przystało, Clet ma zarówno swoich miłośników, jak i krytyków, według których to co robi, to zwykły wandalizm. Clet broni swojej sztuki przekonując, że w żaden sposób nie niszczy on mienia publicznego. Co więcej, artysta jest przeciwny jakiemukolwiek przejawowi wandalizmu, a znaki drogowe wykorzystuje jako część sztuki użytkowej, która ma na celu udekorowanie przestrzeni miejskiej, wywołanie uśmiechu na twarzach ludzi, a niekiedy również zmuszenie odbiorcy do myślenia.

Największą karą, jaką Clet dostał za swoje działania było 400 € grzywny od policjantów, którzy przyłapali go na gorącym uczynku. Clet nic sobie z tego nie robi i nadal tworzy artystyczne wersje nudnych znaków drogowych. Chociaż dziś ma już podobno potrzebne pozwolenia od lokalnych władz.  

Znaki drogowe Cleta można znaleźć nie tylko we Florencji. Ten poniższy przedstawiający rozlany kieliszek wina znalazłam w Monteriggioni, tuż przy murach miejskich. 

Jeśli będziecie kiedyś we Florencji, koniecznie wstąpcie do Clet Abraham Studio, które mieści się przy Via dell’Olmo 8 (w drodze na szczyt San Niccolò i Piazzale Michelangelo). Kupicie tam dzieła Cleta, jego obrazy i pełnowymiarowe znaki drogowe, a także naklejki ze znakami, które idealnie sprawdzą się jako nietypowy prezent z Florencji. 

Zobacz także: 

Florencja – praktyczny przewodnik, czyli co zobaczyć i gdzie zjeść

The post Florencki street art, czyli CLET i jego znaki drogowe appeared first on kingagajatravels.pl.

Krótka historia Florencji

Historia Florencji sięga aż do czasów przed naszą erą, kiedy to miasto Faesulae zostało założone przez samych Etrusków, kolejno zburzone i w 52 r. p.n.e. odbudowane przez Rzymian pod nazwą Florentia. Następnie Florencja przeszła w ręce Bizancjum, Gotów, Longobardów i Franków. W 1115 roku odzyskała swoje prawa i stała się niezależnym państwem-miastem: Republiką Florencką. Warto pamiętać, że Florencja była również jednym z głównych ośrodków handlu. W XII wieku miasto było świadkiem licznych kłótni i wojen między stronnictwami politycznymi Gwelfów i Gibelinów. Mimo to, Florencja prężnie się rozwijała, co pozwoliło na rozkwit sukiennictwa i jedwabnictwa. 

W 1348 roku Florencję nawiedziła zaraza, która spowodowała zmniejszenie się liczby jej mieszkańców. W 1434 roku Florencją zaczął rządzić ród Medyceuszy, dzięki czemu miasto stało się prawdziwą potęgą kulturalną i gospodarczą. To właśnie za panowania Medyceuszy Florencja wzbogaciła się o liczne budowle oraz prawdziwe dzieła sztuki. 

W XVI wieku ród Medyceuszy objął całkowite panowanie w mieście i ogłosił powstanie Księstwa Florencji, a następnie Wielkiego Księstwa Toskanii. W XVIII wieku Toskania wraz z Florencją przeszła w ręce austriackich Habsburgów. 

W 1861 roku Toskania zostaje przyłączona do Królestwa Sardynii, Królestwa Obojga Sycylii, Lombardii i terenów środkowych Włoch i w ten sposób wchodzi w skład Zjednoczonych Włoch. Mało osób wie, że Florencja była stolicą Włoch w latach 1865-1870.

Z Florencją związane są nazwiska takich wielkich osobistości jak Dante Alighieri, Cimabue, Leonardo Da Vinci, Michał Anioł, Niccolò Macchiavelli, Roberto Cavalli, Salvatore Ferragamo, Patrizia Pepe czy Gucci.

Jak tu dojechać?

Florencja położona jest w północno-środkowej części Toskanii, nad rzeką Arno, około 70 km od Sieny i 85 km od Pizy. Można tu dotrzeć dosłownie każdym środkiem transportu – samolotem, pociągiem, autobusem czy własnym samochodem.

Florencja posiada swój port lotniczy o statusie międzynarodowym “Firenze-Peretola“, nazywany również “Amerigo Vespucci”. Latają tu takie linie jak Alitalia, Lufthansa, AirFrance czy Swiss. Niestety, na lotnisko we Florencji nie dolecimy bezpośrednio z Polski. Najbliższym lotniskiem, na które latają samoloty z Polski jest lotnisko w Pizie. 

Z lotniska we Florencji do centrum miasta można dostać się autobusem BusItalia, którego przystanek znajduje się na prawo od wyjścia z hali przylotów. Bilet można kupić u kierowcy, a jego koszt to 6€ od osoby. BusItalia zawozi turystów bezpośrednio na stację Santa Maria Novella. 

Od lutego 2019 roku z i na lotnisko we Florencji kursuje także tramwaj T2, którego przystankiem końcowym jest Piazza dell’Unità, tuż obok stacji SMN. Podróż zajmuje ok. 20 minut, a bilet kosztuje 1,50€. 

Do Florencji można dotrzeć także pociągiem. Tutejsza główna stacja kolejowa Santa Maria Novella jest jedną z największych stacji we Włoszech, co sprawia, że jest bardzo dobrze skomunikowana z większością miast w całym kraju. Rozkład pociągów z Firenze Santa Maria Novella warto sprawdzić na stronie kolei państwowych Trenitalia.

Do Florencji kursują także autobusy regionalne, krajowe i międzynarodowe. Ich rozkład można sprawdzić na stronie przewoźnika.

Gdzie spać?

Florencja ma bardzo dobrze rozbudowaną ofertę hotelową i bazę noclegową, więc na pewno znajdziecie tu idealny nocleg. Jeśli wybieracie się na zwiedzanie Florencji większą grupą (4-5 osób), z ręką na sercu polecam Wam apartament, który zarezerwowaliśmy na czas pobytu w mieście. Jest to mieszkanie przy przepięknym placu Santa Croce, które oferuje firma Accommodation in Florence. Apartament ma jedną sypialnię z prywatną łazienką, salon z rozkładaną sofą, drugą łazienkę, kuchnię, półpiętro z kolejną sofą oraz moje ulubione miejsce, czyli taras, z którego rozciąga się widok na cały plac oraz na bajkowy kościół Chiesa di Santa Croce. 

Jeśli jedziecie do Florencji tylko we dwoje, na pewno znajdziecie hotel w idealnej dla Was cenie. 
Booking.com

Przewodnik po Florencji – co warto zobaczyć?

Florencja to miasto, które na każdym kroku zachwyca odwiedzających pięknymi budowlami, licznymi rzeźbami i znanymi dziełami sztuki. Wszystkie najważniejsze florenckie zabytki można zobaczyć w dwa dni, ale szczerze uważam, że nie ma sensu się tak spieszyć. Lepiej odkrywać to miasto spokojnie, powoli dawkując sobie artystyczne doznania, niż zobaczyć je raz, szybko i po łebkach. Florencja zasługuje na kilkukrotne odwiedziny i rozkoszowanie się jej pięknem.

Piazza Duomo 

Piazza Duomo to prawdziwy geniusz toskańskiej architektury. W samym jej centrum stoi majestatyczne Duomo Santa Maria del Fiore, czyli gotycka katedra zaprojektowana i wykonana przez Arnolfa di Cambio. Wykonana jest z trzech rodzajów marmuru: z marmuru białego z Carrary, z marmuru zielonego z Prato i z marmuru różowego z Maremmy. Sklepienie katedry wieńczy słynna kopuła Brunelleschiego, zbudowana na planie ośmiokąta o rozpiętości 45,4 m i wysokości 70 m.

Tuż obok świątyni stoi dzwonnica (Campanile) zaprojektowana w 1334 roku przez Giotta, a ukończona w 1359 r. Kampanila ma 85 m wysokości i, tak samo jak Duomo, została wykonana z marmuru toskańskiego.

Baptysterium przyciąga turystów swoimi słynnymi złotymi drzwiami, zwanymi “Bramą Raju” i uważanymi często za pierwsze dzieło renesansu. Drzwi wykonał Lorenzo Ghiberti, któremu zajęło to 21 lat. Wrota, które możemy dzisiaj podziwiać są jedynie kopią oryginalnych drzwi, które znajdują się w Museo dell’Opera del Duomo. Wnętrze Baptysterium zachwyca pięknymi mozaikami w stylu bizantyjskim.

Zabytki znajdujące się na Piazza Duomo wyglądają niesamowicie i sprawiają, że można zaniemówić z wrażenia. Ja zaniemówiłam! Dodatkowo, ma się wrażenie, jakby katedra, dzwonnica i baptysterium zostały zupełnie przypadkowo włożone w makietę Florencji przez jakiegoś szalonego architekta. Dzieję się tak dlatego, że zabytki te trochę nie pasują do otaczających je zwykłych florenckich kamienic.

TIP 1: Jeśli chcecie zwiedzić katedrę i baptysterium oraz wejść na sam szczyt kopuły, żeby podziwiać panoramę Florencji, przygotujcie się na stanie w kolejce. Żeby jej uniknąć, najlepiej dużo wcześniej kupić bilet przez internet (na stronie Il Grande Museo del Duomo). Bilet łączony do katedry, dzwonnicy, baptysterium i na kopułę kosztuje 18€. 

Piazza della Signoria

Piazza della Signoria nazywana jest “muzeum pod gołym niebem” lub “galerią rzeźby na wolnym powietrzu”. Nie sposób się temu nie dziwić. To właśnie tu możemy podziwiać Fontannę Neptuna Ammanatiego, kopię Dawida Michała Anioła, Herkulesa i Kakus Bandinellego oraz Loggię dei Lanzi, w której wystawione są starożytne posągi rzymskie. Najsłynniejszą z nich jest Porwanie Sabinek oraz Perseusz. 

Piazza della Signoria już od XIV wieku była centrum wydarzeń politycznych, odbywały się tu również festyny i turnieje. Dzisiaj to miejsce oblegane przez turystów, którzy chcą podziwiać jedno z najbardziej znanych miejsc we Florencji. 

Palazzo Vecchio

Palazzo Vecchio, czyli Stary Pałac, to średniowieczny pałac wybudowany w stylu romańskim, zwieńczony blankami oraz wysoką wieżą z zegarem. Budowę Palazzo Vecchio ukończono w 1322 roku i od tamtej pory pełni on swoją pierwotną funkcję – jest ratuszem Florencji. 

Tuż po wejściu do pałacu można podziwiać dziedziniec projektu Vasariego oraz kopię fontanny Verrocchia. We wnętrzach udostępnionych dla zwiedzających znajduje się muzeum, w którym można oglądać dzieła takich artystów, jak Michał Anioł, Donatello czy Vasari. 

Galleria Uffizi

Uffizi to jedno z najpiękniejszych i najsłynniejszych muzeów na całym świecie. Będąc we Florencji koniecznie trzeba je odwiedzić. 

Galleria Uffizi została zaprojektowana w XVI wieku przez Vasariego dla księcia Cosimo I (z rodu Medyceuszy) jako kompleks nowej administracji (wł. uffizio – biuro, urząd). Po 1581 roku, czyli po śmierci księcia, jego spadkobiercy zaczęli wystawiać tu dzieła sztuki należące do rodziny de’ Medici. W ten sposób powstała pierwsza na świecie galeria sztuki. 

Dziś w Uffizi można podziwiać obrazy malarstwa włoskiego i europejskiego oraz liczne rzeźby greckie i rzymskie. W 45 salach muzealnych można podziwiać ponad 2 tysiące dzieł sztuki. Znajdziecie tu takie obrazy, jak “Książę i księżna Urbino” Piera della Francesca, “Świętą Rodzinę” Michała Anioła, “Wenus z Urbino” Tycjana, “Madonnę z dzieciątkiem” Filippo Lippi czy “Wiosnę” oraz “Narodziny Wenus” Botticellego. 

TIP 1: Przed wejściem do Uffizi ciągną się ogromne kolejki, dlatego najlepiej zaplanujcie wizytę w muzeum odpowiednio wcześniej i kupcie bilet przez Internet. Cena biletu to koszt 12€ plus kilka euro za rezerwację online. Bilet zakupiony online musicie wymienić w kasie na bilet z kodem kreskowym, dlatego pamiętajcie, żeby być na miejscu kilka/kilkanaście minut wcześniej niż planowane wejście. 

TIP 2: Mało osób wie, że Galleria Uffizi jest połączona tajnym przejściem z Palazzo Pitti. Korytarz ten nazywany jest Korytarzem Vasariego, ma kilometr długości i biegnie między innymi nad Ponte Vecchio. W środku mieści się prywatna kolekcja malarstwa z ponad 1000 dzieł sztuki. Obecnie korytarz jest w renowacji, aczkolwiek po otwarciu będzie można zwiedzać go z przewodnikiem. 

Piazza Santa Croce i Basilica di Santa Croce

Plac Świętego Krzyża wraz z Bazyliką o tej samej nazwie to piękny przykład połączenia architektury gotyckiej i renesansowej. Większość kamienic okalających plac powstała na przełomie XIV i XVI wieku, a na fasadach niektórych z nich w dalszym ciągu można podziwiać pozostałości po dawnych freskach. 

Kościół Santa Croce to jeden z najważniejszych i najpiękniejszych kościołów w mieście. Powstał w latach 1294-1385 na podstawie projektu Arnolfa di Cambio, który zaprojektował również Duomo. We wnętrzach świątyni można podziwiać freski Giotta i Gaddiego, Krucyfiks Cimabuego oraz Kaplicę Pazzich autorstwa Brunelleschiego. W kościele Santa Croce spoczywają również sławni florentyńczycy, m.in. Galileusz, Michał Anioł czy Macchiavelli. 

TIP 1: W kościele Santa Croce spotkamy również polski akcent. W Kaplicy Castellani spoczywa Michał Kleofas Ogiński, polski polityk i kompozytor, a w Kaplicy Macchiavelli-Salviati znajduje się nagrobek Zofii Zamoyskiej z Czartoryskich. 

TIP 2: Codziennie w godzinach 7:30-18:45 można wejść do kościoła Santa Croce na modlitwę, a dokładnie do Kaplicy Najświętszego Sakramentu. Wierni nie płacą za wejście, ale nie mogą też zwiedzić całej bazyliki. W niedziele i święta o godz. 11:00 i 12:00 w kościele odbywa się msza święta. 

Ponte Vecchio

Ponte Vecchio, czyli Stary Most, to najstarszy most we Florencji, wybudowany w 1345 roku. Dawniej na moście mieściły się domy, warsztaty i sklepy rzemieślników – złotników, garbarzy i kowali. W 1593 roku garbarze, rzeźnicy i kowale zostali usunięci z mostu, gdyż traktowali płynącą w dole rzekę Arno jako wysypisko śmieci. Od tamtego czasu Ponte Vecchio jest siedzibą najlepszych złotników. Także i dziś na moście spotkamy same markowe sklepy jubilerskie. 

Ponte Vecchio to jeden z najpiękniejszych i najczęściej fotografowanych mostów we Florencji. 

TIP 1: Jest kilka miejsc, z których można zrobić idealne zdjęcie z widokiem na Ponte Vecchio. Można zrobić zdjęcie z Ponte alle Grazie, z Ponte Santa Trinità, z tarasu widokowego Golden View Open Bar, z któregoś Lungarno lub z małego, niepozornego balkoniku pod arkadą przy Borgo S.Jacopo 14. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Piazza San Lorenzo i Chiesa di San Lorenzo

Piazza San Lorenzo od dawien dawna pełniła rolę placu targowego, na którym kupcy oferowali swoje wyroby. Dzisiaj plac otoczony jest sklepikami i stoiskami z wyrobami ze skóry oraz pamiątkami.

Kościół San Lorenzo, od którego pochodzi nazwa placu, to jeden z najstarszych kościołów we Florencji. Posiada on tytuł bazyliki mniejszej. Na początku XV wieku kościół został przebudowany w renesansowym stylu przez Brunelleschiego. Wyjątkiem jest fasada, nad którą pracował sam Michał Anioł. Niestety, mimo kilku projektów po dziś dzień pozostaje ona w surowym stanie. Dlaczego? Jeśli jesteście ciekawi, sięgnijcie kiedyś po książkę “Ukryta Toskania“, w której znajdziecie rozwiązanie tej zagadki. 

W kościele San Lorenzo na szczególną uwagę zasługuje Stara Zakrystia oraz ambony wykonane przez Donatella, a także manierystyczne schody projektu Michała Anioła i Cappella dei Principi. Obok kościoła znajduje się Biblioteca Laurenziana zaprojektowana przez Michała Anioła, w której znajdują się zbiory rękopisów zebrane przez rodzinę Medyceuszy. 

Piazza della Repubblica

Piazza della Repubblica stoi w miejscu dawnego forum rzymskiego. Później znajdował się tu stary targ oraz getto żydowskie. W latach 80. XIX wieku wszystkie budynki wyburzono, a w ich miejscu powstała dzisiejsza Piazza della Repubblica wraz z ogromnym łukiem triumfalnym w rzymskim stylu, który został wzniesiony, aby uczcić wybór Florencji na stolicę Włoch. 

Dziś Piazza della Repubblica jest jednym z florenckich placów, które tętnią życiem. Spotkacie tu ulicznych grajków i artystów. Skręćcie w Via Calimala i udajcie się na Mercato Nuovo, nazywanym również Mercato del Porcellino. Znajdziecie tu stoiska targowe z pamiątkami oraz wyrobami skórzanymi. Przed zakupem koniecznie sprawdźcie, czy dany produkt faktycznie jest ze skóry i pamiętajcie, żeby się targować. 

A jeśli gustujecie w “pamiątkach” z wyższej półki, Waszym kierunkiem docelowym będzie Via de’ Tornabuoni. Znajdziecie tu sklepy i butiki luksusowych marek takich jak Armani, Tod’s, Bulgari, Max Mara, Hermes, Gucci, Prada czy Valentino. 

Piazzale Michelangelo

Najlepsze miejsce widokowe w całej Florencji. Żeby tu dotrzeć, trzeba wspiąć się po nieco stromym wzniesieniu, jednakże widok wynagrodzi Wam cały trud tego spaceru. To właśnie stąd można podziwiać przepiękną panoramę miasta. Największe tłumy gromadzą się tu tuż przed zachodem słońca. Nic dziwnego, to właśnie wtedy Florencja wygląda najpiękniej.

TIP 1: Jeśli chcecie zrobić zdjęcia Florencji podczas zachodu słońca, przyjdźcie tu sporo wcześniej i znajdźcie idealne miejsce do zdjęć. Piazzale Michelangelo jest wieczorami mocno oblegane, dlatego też warto przyjść tu na przykład na popołudniowy piknik ze znajomymi i zostać aż do zachodu słońca. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Casa di Dante

Casa di Dante to tak naprawdę gratka dla każdego filologa włoskiego i italomaniaka. To prawdopodobnie w tym domu, przy Via Santa Margherita 1, urodził się Dante Alighieri. Na początku XX wieku budynek został odbudowany, w wyniku czego odtworzono jego surową bryłę. Dzisiaj znajduje się tu muzeum poświęcone życiu i twórczości Dantego. Dla miłośników Włoch i literatury włoskiej jest to prawdziwa gratka. 

Przewodnik po Florencji – gdzie warto zjeść?

Mapa kulinarna Florencji jest niezwykle bogata i potrafi przyprawić o zawrót głowy. Większość restauracji oferuje dania tradycyjnej kuchni toskańskiej, która jest bardzo prosta i niesamowicie aromatyczna.

Poniżej znajdziecie sprawdzone restauracje, które przetestowałam na własnym żołądku. Trzy z nich karmią tradycyjnie, czyli po toskańsku, a jedna to sushi bar. Tak na wszelki wypadek, gdybyście mieli dość włoskiego jedzenia.

All’Antico Vinaio (Via Dei Neri 76)

All’Antico Vinaio to jedno z najbardziej kultowych miejsc we Florencji. To właśnie tu zjecie najlepsze panini w mieście. Ale zanim się to stanie, będziecie musieli odczekać swoje w kolejce. Nie rezygnujcie jednak i nie poddawajcie się. Kanapki z All’Antico Vinaio są warte czekania nawet w 30 minutowej kolejce. 

Do wyboru jest aż 5 rodzajów kanapek, ale ja polecam Wam tę z porchettą, grillowanymi bakłażanami i pikantnym sosem. Koszt kanapki to jedyne 5€, a wrażenia pod zjedzeniu pozostają bezcenne. I jeszcze jedno – All’Antico Vinaio ma aż 3 lokale w obrębie tej samej ulicy. Najdłuższe kolejki stoją zazwyczaj do tego pierwszego po lewej i tego po prawej stronie (idąc od Uffizi). Dlatego też sprawdźcie najpierw, czy kolejka do ostatniego lokalu (po lewej stronie ulicy) jest mniejsza. Zazwyczaj jest. 

Trattoria La Burrasca (Via Panicale 6)

La Burrasca to typowa florencka trattoria, którą polecili nam znajomi mieszkający we Florencji. Kucharzami są Toskańczyk i Sycylijczyk, dzięki czemu menu jest mieszanką kuchni tych dwóch regionów.

Skąd wiadomo, że dają tu dobrze jeść? Już Wam mówię. Po pierwsze, to kucharze we własnej osobie przynoszą dania do stolika i pytają, czy smakuje. Po drugie, menu zapisane jest tu ręcznie, na zwykłej kartce papieru A4. Nie zdziwcie się, jeśli dostaniecie lekko przybrudzoną kartę z odbitym kieliszkiem wina. A po trzecie, tradycyjna kuchnia to tutaj świętość. Ci, którzy zdobędą się na odwagę i zamówią tu dobrze wysmażoną Bistecca alla fiorentina ryzykują wyproszeniem z restauracji lub odmową przyjęcia zamówienia (co w sumie jest równe temu pierwszemu). 

My jedliśmy tu antipasto toscano, deskę serów, a na danie główne wybraliśmy wspomniany befsztyk. To wszystko okrasiliśmy domowym czerwonym winem Chianti Classico, które pasowało idealnie. 

Mercato Centrale (Via dell’Ariento) 

Będąc w okolicy kościoła San Lorenzo koniecznie zajrzyjcie do Mercato Centrale, największej hali spożywczej we Florencji, która znajduje się w samym centrum ulicznego targu. 

Mercato Centrale składa się z dwóch części. Na parterze znajdziecie stoiska handlowe, na których kupicie dosłownie wszystko – od warzyw i owoców, przez mięsa i ryby, po sery, pieczywo i wino. Jeśli chcecie zaopatrzyć się w lokalne sery lub wędliny (koniecznie spróbujcie salami finocchiona, które można znaleźć tylko we Florencji), zaplanujcie swoje zakupy jak najwcześniej rano. Mercato Centrale jest normalnym targowiskiem, na którym robią zakupy zarówno mieszkańcy Florencji, jak i właściciele restauracji, dlatego najlepsze produkty szybko schodzą. 

Pierwsze piętro to idealne miejsce dla wszystkich fanów idei slow food. To właśnie tu znajdują się liczne bary i restauracje, do których przychodzą zarówno miejscowi, jak i turyści. Spróbujecie tu lokalnych serów, wędlin i win, zjecie prawdziwą włoską pizzę, makaron, lampredotto, hamburgera z mięsa toskańskich krów czy chińskie pierożki. Pamiętajcie, żeby zostawić sobie miejsce na deser i prawdziwą włoską kawę. 

La Beppa Fioraia (Via dell’Erta Canina 6/R)

La Beppa Fioraia to nieformalna, ale bardzo elegancka restauracja w okolicy Piazzale Michelangelo. Menu jest zarówno tradycyjne, jak i nowoczesne, a obsługa sympatyczna i bardzo pomocna. 

To miejsce wybraliśmy na świętowanie moich 30 urodzin w rodzinnym gronie. Na przystawkę zamówiliśmy ogromną deskę ze wszystkimi proponowanymi smakołykami (crostini con fegatini di pollo są tu obłędne!), a na drugie danie każdy zamówił to, na co miał ochotę. Ja zdecydowałam się na pizzę (która ma tu bardzo dobre ciasto), ale mogę polecić Wam również burgera oraz tagliatę. 

Sushi Aurora (Via Ghibellina 61R)

Jako miłośnicy sushi (tym bardziej, jeśli jest w ofercie lunchowej “all you can eat“), zdecydowaliśmy się na wizytę w Sushi Aurora, które miało jedną z najwyższych ocen na TripAdvisor. I wiecie co? Nie zawiedliśmy się.

Zacznijmy od tego, że obsługa jest bardzo, ale to bardzo sympatyczna i życzliwa. Sushi wykonywane jest na bieżąco, ze świeżych składników, i smakuje obłędnie. W ofercie znajdziecie maki, nigiri, sashimi, temaki, a także sałatki i warzywa w tempurze. Jeśli zdecydujecie się na lunch “all you can eat” (dostępne codziennie w godzinach od 12:30-14:30), za obiad zapłacicie jedyne 15€.