Z Marrakeszu wyjechaliśmy zaraz po śniadaniu. Miejskie zabudowania szybko zamieniły się w brudne przedmieścia biedy, po których biegały bezpańskie psy, a ludzie maszerowali pieszo w porozrywanych ubraniach. Chwilę później naszym oczom ukazało się wielkie bogate osiedle ogrodzone bramą. Nie mogliśmy uwierzyć, że to, co widzimy dzieje się naprawdę. Takich kontrastów podczas całej naszej marokańskiej przygody było dużo więcej. Pod koniec wyjazdu zaczęliśmy się do tego powoli przyzwyczajać.

Jak powstaje olej arganowy?

Jechaliśmy spokojnie do Essaouiry, a suche pobocza ciągnęły się w nieskończoność. I nagle przed naszymi oczami ukazał się widok, na który czekałam od początku podróży do Maroka. Były to kozy skaczące po drzewie arganowym – Argania spinoza – które jest endemitem, czyli rośliną występującą tylko w jednym miejscu na ziemi. Tym miejscem jest właśnie Maroko, a dokładnie jego południowo-zachodnia część.

Okolice drzewa były opustoszałe. Zatrzymaliśmy się tam dosłownie na kilka zdjęć. Po chwili zza drzewa i z niedalekich krzaków wyskoczyli pasterze owiec, którzy za każde zrobione zdjęcie zażyczyli sobie po kilka dirhamów. Taka atrakcja turystyczna “in the middle of nowhere”.

Nie zajechaliśmy zbyt daleko. Już po chwili zatrzymaliśmy się w typowej marokańskiej spółdzielni zrzeszającej kobiety, pracujące przy produkcji oleju arganowego. 

Olej arganowy nazywany jest potocznie “złotem Maroka”. Dzięki temu, że zawiera kwasy tłuszczowe, antyoksydanty, fenole, steryny roślinne oraz bardzo dużo witaminy E ma fantastyczne właściwości. Obniża poziom cholesterolu, przyspiesza gojenie się ran, zapobiega miażdżycy i nowotworom, leczy choroby serca oraz choroby reumatyczne, przeciwdziała procesom starzenia, spłyca zmarszczki i zapobiega powstawaniu nowych oraz świetnie nawilża skórę. 

Owoce drzewa arganowego zbiera się w lipcu i w sierpniu. Mają one jajowaty kształt i ostatecznie przybierają jasnobrązowy kolor. Orzech arganowca zawiera w środku dwie-trzy pestki, z których tłoczy się olej. 

Marokanki cały dzień spędzają w specjalnych spółdzielniach zajmujących się produkcją oleju. Jest ona ciężka, czasochłonna i monotonna. Wszystko robi się ręcznie, a do wyrobu 1 litra oleju potrzeba aż 30 kg owoców. Przy każdym jednym stanowisku pracy, które oznacza jeden etap produkcji oleju, siedzi jedna kobieta. Najpierw oczyszcza się pestki, później rozłupuje się je kamieniami. Gotowe suszy się na powietrzu, a następnie mieli się w ręcznym młynku aż do momentu, w którym wytworzy się oleista pasta. Z pasty oddziela się czysty olej. Jeśli olej arganowy ma mieć zastosowanie spożywcze, tuż przed mieleniem pali się pestki na otwartym ogniu. 

Zarówno olej kosmetyczny, jak i olej spożywczy można kupić na miejscu w spółdzielni. Jego cena jest trochę wysoka, ale mamy świadomość, że jest on w 100% naturalny i oryginalny. W dodatku pieniądze idą prosto do rąk kobiet, które wykonują tę ciężką pracę, czyniąc tym samym ich życie nieco łatwiejsze i mniej zależne od ich mężów. 

Essaouira – port z niebieskimi łódkami

Po dokładnym przyjrzeniu się jak wygląda wyrób “złota Maroka”, udaliśmy się w dalszą podróż do Essaouiry. 

Essaouira (po polsku As-Suwajra, po angielsku As-Sawira, dawniej Mogador) to nadmorskie miasteczko, pełniące funkcję warownego portu. Założone zostało w połowie XV wieku przez Portugalczyków, a następnie przebudowane przez Francuzów w XVIII wieku. Mnie kusił jej spokój, nadmorska bryza i ciche uliczki Mediny, na które tak bardzo czekałam. 

Wysiedliśmy z busa tuż obok portu i swoje pierwsze kroki skierowaliśmy w stronę Medyny. Tuż przy Avenue Oqba Ibn Nafiaa mają swoje stragany i mini restauracje sprzedawcy ryb, którzy wykrzykują nazwy wszystkich narodowości świata, próbując zgadnąć skąd przybywają kolejni turyści, a gdy już trafią w tę prawdziwą, sypią utartymi sloganami w obcym języku. My usłyszeliśmy, że u nich tanio jak w Biedronce, że “codziennie niskie ceny” oraz że Fabri Fibra (włoski raper) to “italiano vero” (jest prawdziwym Włochem). Wybuchnęliśmy śmiechem i obiecaliśmy, że po zobaczeniu miasta jeszcze do nich wrócimy. 

Tutejsza Medyna jest niezwykła. Cicha, spokojna, magiczna i biało-niebieska. Jej uliczki nie są tak kręte i skomplikowanie ułożone jak w Marrakeszu. W końcu zaplanował ją Francuz, a i dawna nazwa miasta “Mogador” czyli “dobrze zaplanowany” zobowiązuje. W jej uliczkach można znaleźć wszystko. Sklepy z biżuterią czy z przyprawami; sklepy sprzedające olej arganowy, płyty winylowe, dywany, rękodzieło czy ceramikę. Gdziekolwiek się nie wejdzie, na odchodne zapytają Was, czy nie chcecie napić się herbaty. 

Orientalny klimat Medyny szybko daje się we znaki. Czuć tutejszy luz i spokój. Ma się ochotę spacerować tymi uliczkami w nieskończoność, chłonąc odgłosy, dźwięki i zapachy i obserwując tutejsze, leniwe życie. Nic dziwnego, że Medina w Essaouirze od 2011 roku jest wpisana na listę dziedzictwa UNESCO. To prawdziwe bogactwo kulturowe.

Po wyjściu z Medyny przeszliśmy przez bramę Bab El Mechouar i skierowaliśmy się w stronę dawnej dzielnicy żydowskiej – Mellah. Kolejnym punktem na naszej przypadkowej mapie miasta były mury obronne i port, w którym dryfują na morzu niebieskie łódki – symbol Essaouiry i największy skarb tutejszych rybaków. 

Atmosfera miasta chyba nam się udzieliła. Chodziliśmy powoli, bez celu, wdychając morskie powietrze i czując pod stopami zimnawy piasek. Morze nie należało do najczystszych, plaża też nie. Nie zrażało nas to jednak. Byliśmy zadowoleni, że nikt tu nie krzyczy, nikt nas nie zaczepia, nie nagania i nie naciąga do zakupu. Usiedliśmy w barze przy promenadzie i, wystawiając buzie do słońca, chwytaliśmy moment, aby zapamiętać go na jak najdłużej. 

Odwiedziliśmy też naszych “znajomych” z targu rybnego. Wybraliśmy rybę i owoce morza, które chcieliśmy zjeść i zaczekaliśmy aż zostaną podane. Szum morza, uderzanie fal o mury miasta, skrzekot mew i zapach ryb – tylko tyle wystarczyło, aby mój organizm zrozumiał, że nadeszła chwila odpoczynku, spokoju i szczęścia. 

Popołudnie spędziliśmy w dawnym sercu starego miasta. Usiedliśmy na tarasie jednej z restauracji przy placu Moulay el Hassan i obserwowaliśmy jak toczy się uliczny teatr. Mała grupa arabskich chłopaków dała pokaz swoich umiejętności gimnastyczno-tanecznych. Dwie kobiety w hidżabach zażyle o czymś dyskutowały. Mężczyzna na rowerze objechał plac 5 razy dookoła i odjechał w stronę portu. Przygarbiony staruszek o lasce powoli przemaszerował przez plac i zniknął w uliczkach Mediny. Grupa hiszpańskich turystów zebrała się razem, żeby zrobić sobie selfie. A my siedzieliśmy w zamyśleniu na tarasie, spoglądając raz na morze, raz na miasto. Każdy z nas miał swoją własną historię, inne doświadczenia i przeżycia. Każdy zwracał uwagę na coś innego. Łączyło nas jedno – odnaleźliśmy spokój pod niebem Essaouiry. 

Koniec dnia znaczył tylko jedno – wracamy do Marrakeszu. Od jutro znowu czeka nas hałas i chaos. Musimy uzbroić się w cierpliwość, zbudować na nowo barierę ochronną przed naciągaczami i przyzwyczaić oko do Mediny zbudowanej z różowego piaskowca. Tymczasem wsiedliśmy do autobusu i udaliśmy się w drogę. Zachodzące słońce malowało na niebie różową poświatę i zwiastowało dzień jutrzejszy. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Maroko – praktyczne informacje
Maroko od kuchni, czyli co warto zjeść w Maroku
Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać
Ait-Ben-Haddou na jeden dzień, czyli jedziemy na pustynię

The post Essaouira – marokański port w kolorze niebieskim appeared first on kingagajatravels.pl.

Wycieczka na pustynię kusiła mnie od dawna. Coś tak egzotycznego i niecodziennego było dla mnie spełnieniem małych marzeń i powodowało co jakiś czas motyle w żołądku. Zobaczyć na własne oczy góry Atlas – tak brzmiało jedno ze zdań wpisane na moją “bucket list”. Tak, jeszcze w gimnazjum na lekcjach geografii mówiłam sobie w myślach: “chciałabym kiedyś zobaczyć te góry Atlas, chciałabym móc przez nie przejechać i zobaczyć, co jest po drugiej stronie”. Chciałam też pogłaskać wielbłąda, żeby móc poczuć jego miękką w dotyku skórę. 14 lat później moje podróżnicze marzenia miały okazję nareszcie się spełnić.

“Zobaczyć Góry Atlas” 

Z powodu ograniczeń czasowych, mogliśmy pozwolić sobie na jednodniową wycieczkę przez góry Atlas do Ait-Ben-Haddou albo całkowicie z niej zrezygnować. Rezygnacja z obranego celu (a co za tym idzie – ze spełnionych marzeń) przychodzi mi niesamowicie ciężko, dlatego też kupiliśmy wyjazd na pustynię na jeden dzień i nie zastanawialiśmy się, czy ma to jakikolwiek sens.

Tamtego dnia zjedliśmy śniadanie w riadzie dużo wcześniej niż zwykle i udaliśmy się na wyznaczone miejsce zbiórki. Marrakesz dopiero budził się do życia, dzięki czemu mogliśmy obserwować rozkładających się handlarzy na placu Dżemaa El-Fna, służby odpowiedzialne za sprzątanie ulic czy rodziców z dziećmi pospiesznie idących do szkoły.

Krótko po wyjeździe z Marrakeszu droga zaczęła piąć się do góry, a naszym oczom ukazały się niesamowite widoki – przed nami ośnieżone szczyty gór, za nami suche połacie ziemi, które z każdym pokonywanym zakrętem zaczynały przybierać kolor zielonkawy, a następnie ciemnobrązowy. I tylko serpentyny wąskich, górskich dróg zdawały się przecinać ten krajobraz.

Kierowca naszego busa był typowym Mohammedem, ale zachowywał się jak Kubica. Wąskie drogi, strome zakręty i ograniczenia prędkości były dla niego niczym. Wyprzedzał na trzeciego na zakrętach o nachyleniu 90° i bawił się przy tym wybornie. Tylko my, garstka ludzi uwięziona w metalowej puszce busa, zdawaliśmy sobie sprawę z konsekwencji takiego zachowania. 

Kolejne kilometry przeżywałam z duszą na ramieniu i zamarzniętymi stopami. Biorąc pod uwagę, że w Marrakeszu codziennie było ciepło, a temperatura dochodziła do 25°C założyłam, że na pustyni będzie podobnie. I owszem, w Ait-Ben-Haddou było ciepło, ale żeby tam dotrzeć trzeba było przejechać przez zaśnieżone góry. Kto mógł podejrzewać, że w górach będzie zimno? Na pewno nie ja! 

Może właśnie dzięki temu wspomnienia z gór Atlas trwają we mnie żywe do tej pory. 

Po kilku godzinach dotarliśmy na wysokość 2260 m n.p.m., gdzie znajduje się Przełęcz Pastwisk – Tizi n’Tichka – najwyżej położona przełęcz w Maroku. Od naszego Mohammeda Kubicy dowiedzieliśmy się, że w razie złych warunków pogodowych przełęcz jest zamykana, odcinając tym samym mieszkańców prowincji Warzazate od reszty świata. Wezwana pomoc oraz dostarczenie żywności są wtedy możliwe tylko drogą powietrzną. 

Ait-Ben-Haddou

Kilkaset lat temu Ait-Ben-Haddou było jednym z ważniejszych miast handlowych na trasie karawan. Po wybudowaniu drogi na wspomnianej przełęczy Tizi n’Tichka, wioska berberska poszła w zapomnienie.
Dzisiaj ten piękny i malowniczy ksar (osada plemienna zbudowana z gliny i kamienia złożona z wielu kasb, czyli budynków warownych) jest jednym z najbardziej znanych obrazków Maroka. Wszystko to za sprawą studia produkcyjnego “Atlas Corporation Studio”, wybudowanego w pobliskim Warzazate i kilkudziesięciu filmów, w których Ait-Ben-Haddou zagrało główną rolę. Są wśród nich takie hollywoodzkie produkcje jak: “Gladiator”, “Aleksander”, “Gra o Tron”, “Jezus z Nazaretu”, “Babel” czy “Książę Persji”.

W 1987 roku Ait-Ben-Haddou zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO i od tamtego czasu odwiedzają go tłumy turystów (podobno, bo w dniu naszej wycieczki nie było tam prawie nikogo).

Do Ait-Ben-Haddou dotarliśmy około południa. Aby dostać się do właściwej części dawnej osady należy przejść pomiędzy uliczkami nowej części miasta oraz przekroczyć małą i niepozornie wyglądającą rzeczkę, a raczej strumyczek. Dla ludności lokalnej jest on dopełnieniem krajobrazu (dzieci bawią się i chlapią w wodzie), a dla turystów prawdziwym sprawdzianem ich umiejętności przetrwania w niemiejskich warunkach. Na wodzie, w różnych odstępach, ułożone są kamienie lub worki z piaskiem. Jeśli woda jest płytka, można przejść się po rzece lub przeskoczyć z kamienia na kamień. Zdarza się jednak i tak, że po ulewnych deszczach wody gwałtownie się podniosą i zakryje to prowizoryczne przejście. Wtedy trzeba iść przez wybudowany nieopodal most.

My mieliśmy to szczęście, że woda nie zakrywała całkowicie worków z piaskiem, ale nurt rzeki był bardzo rwący. Wiele osób obawiało się, że wpadnie do wody i pewnie gdyby nie tutejsze dzieciaki, które za swoją pomocną dłoń oczekiwały później drobnej zapłaty w postaci kilku dirhamów skończyłyby one w rzece. 

Po przejściu przez rzekę weszliśmy do osady przez, znaną nam ze szklanego ekranu, bramę. Miasteczko położone jest na lekkim wzgórzu i składa się z kilku (maksymalnie kilkunastu) wąskich uliczek, w których spotkać można małe, lokalne galerie sztuki, sklepiki oraz parę domostw, które są jeszcze zamieszkiwane. W starej części miasta mieszka już bowiem tylko 8 rodzin. Reszta wybrała nową część, która leży po drugiej stronie rzeki. 

Pospacerowaliśmy po Ait-Ben-Haddou, pozaglądaliśmy do sklepików i przyjrzeliśmy się z bliska jak powstają tutejsze przepiękne brązowe obrazki. Tutejsi artyści wykorzystują do malowania szafranu, zielonej herbaty, indygo i cukru rozpuszczonego w wodzie. Zabarwiają tymi składnikami kartkę, a następnie podstawiają ją po ogień. W ten sposób, z pustej (ewentualnie nieco zabarwionej) kartki papieru zaczyna wyłaniać się jedyny w swoim rodzaju obraz. Prawdziwa marokańska magia! Do dziś żałuję, że nie skusiłam się na jeden z nich. 

Wizyta w wiosce berberskiej zakończyła się zrobieniem pamiątkowych zdjęć z tarasu, z którego świetnie widać panoramę całego przeciwległego brzegu rzeki. Przeszliśmy też po nowo wybudowanym moście (widoki są niesamowite) i udaliśmy się na obiad. 

Ait-Ben-Haddou zrobiło na nas naprawdę duże wrażenie i pozostawiło niezatarte wrażenie oryginalności i prawdziwości. Czuliśmy, że to miejsce kryje w sobie wiele nieopowiedzianych historii… a może to magiczny duch kina? 

Wielbłąd mój przyjaciel

Na koniec dnia został jeszcze przejazd do Warzazate i spacer uliczkami miasta. Jednakże, najbardziej wyczekiwanym przeze mnie momentem było spotkanie z wielbłądami. Pięknymi i dobrymi zwierzętami o mądrym i ciepłym wzroku, które są bohaterami i świadkami pustynnych wydarzeń. Ich sierść jest niezwykle miękka i ciepła, aż chce się ją głaskać. 

Po raz pierwszy miałam możliwość wsiąść na wielbłąda i było to niezapomniane przeżycie. Nie powiem, wstawanie i siadanie jest dosyć dziwnym uczuciem. Wielbłąd przechyla się nieco do przodu, żeby wyprostować nogi, a nam wydaje się, że zaraz spadniemy. Podobnie przy siadaniu, kiedy to zwierzę nagle przechyla się do przodu i siada. Ruch wielbłąda jest powolny, spokojny i dostojny. Idealny do tego, aby oglądać z jego grzbietu piaski pustyni i majaczące w oddali zaśnieżone szczyty gór. 

Przejażdżka na wielbłądzie nie trwała długo, ale i tak przyniosła wiele radości i długo wspominane chwile. 

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

W Warzazate przystanęliśmy na krótki spacer po miasteczku, po czym udaliśmy się w drogę powrotną do Marrakeszu.

Dzień dobiegał końca. Prawdziwa, ciemna noc zastała nas w górach. Kto miał trochę więcej wiary i nadziei, poszedł spać. Kto wolał mieć wszystko pod kontrolą, obserwował niewidoczną prawie drogę i górski rajd Mohammeda. Ja należałam do tych drugich. Wolałam wiedzieć, czy będzie mi dane spędzić kolejną noc w cieple naszego riadu. To, co zobaczyłam po drodze zostało w mej pamięci jeszcze przez wiele tygodni.  

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Maroko – praktyczne informacje
Maroko od kuchni, czyli co warto zjeść w Maroku
Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać

The post Ait-Ben-Haddou na jeden dzień, czyli jedziemy na pustynię appeared first on kingagajatravels.pl.

Marrakesz to miasto niesamowite. To tu miesza się tradycja i nowoczesność, Europa i świat arabski, islamska powściągliwość i zachodni luz. Mówi się, że kto nie był w Marrakeszu, ten nie widział prawdziwego Maroka.
Mimo że to dopiero czwarte co do wielkości miasto tego kraju, to kulturowo i historycznie jest to jego główny ośrodek. 

Zobacz także: Maroko – praktyczne informacje, z którego dowiesz się na co uważać w Marrakeszu. 

10 MIEJSC, KTÓRE TRZEBA ZOBACZYĆ W MARRAKESZU 

Marrakesz to miasto pełne zabytków i miejsc, które trzeba zobaczyć. Warto przeznaczyć na nie trochę więcej czasu i spróbować odnaleźć tę arabską, orientalną atmosferę, ukrytą w każdym zakątku miasta.
Oto lista 10 miejsc, które według mnie koniecznie trzeba odkryć będąc w Marrakeszu. 

1. Plac Dżamaa el-Fna (Jemaa el-Fna)

Serce Marrakeszu, które tętni życiem zarówno w dzień jak i w nocy. Największy plac miasta rozciągający się od Meczetu Kutubijja do suków w Medinie. W ciągu dnia spotkacie tu lokalnych sprzedawców, stragany ze świeżo wyciskanym sokiem pomarańczowym czy zaklinaczy węży. Jednak dopiero pod wieczór zaczyna się tu odbywać prawdziwy teatr uliczny. Plac zapełnia się ludźmi, otwierają się tutejsze stragany z kuchnia marokańską, a turyści podziwiają to, co dzieje się dookoła. Obok zaklinaczy węży spotkać tu można fakirów, kobiety malujące dłonie henną, żonglerów, tancerzy czy mężczyzn z małpkami na smyczy pokazujących ich umiejętności. 

Polecam Wam skosztowanie lokalnego jedzenia z tutejszych straganów. Jest naprawdę dobre i czuć, że jest marokańskie. Nie dajcie się jednak naciągnąć na zrobienie sobie przypadkowego zdjęcia z małpą lub z wężem. Może Was to kosztować nawet kilkadziesiąt euro (pisałam o tym tutaj). 

Jeśli nie lubicie tłumów i naciągania w arabskim stylu, zamówcie herbatę w restauracji Le Grand Balcon du Cafe Glacier, usiądźcie na tarasie z widokiem na plac i obserwujcie życie toczące się na Dżemaa el-Fna. 

2. Meczet Kutubijja 

Największy meczet w Marrakeszu. Powstał w XII wieku, a jego nazwa pochodzi od arabskiego słowa al-kutubijjin, które oznacza “księgarz, bibliotekarz”. W dawnych czasach sprzedawcy rękopisów ustawiali koło meczetu swoje stragany i od tego zaczerpnięto jego nazwę, czyli Meczet Księgarzy.  

Meczet Kutubijja łatwo rozpoznać, a to za sprawą wieży minaretu, która ma 69 metrów wysokości i jest widoczna z bardzo daleka. Meczetu nie można zwiedzać, ale warto przejść się wokół jego murów i poobserwować zmierzających na modlitwę wiernych. 

3. Pałac El Badi 

El Badi to dzisiaj właściwie nie pałac, a ruiny dawnego pałacu znanego ze swojej świetności. Wybudowany w 1578 roku przez sułtana Ahmada al-Mansura zachwycał swoim pięknem. Cały budynek był pokryty białym marmurem i określano go mianem najwspanialszego pałacu na świecie. Został on zniszczony przez sułtana Maulaja Ismaila, który użył materiałów z El Badi do udekorowania swojej rezydencji w Meknesie. 

Dzisiaj z czasów świetności nie przetrwało zbyt wiele. W El Badi można podziwiać dziedziniec z basenem czy pawilony pałacowe. Warto wejść na dach i z tarasu widokowego spojrzeć na miasto. W zimie, przy odrobinie szczęścia, będziecie mieć możliwość poobserwowania bocianów, które tutaj zimują. 

Wstęp do pałacu kosztuje 20 dirhamów (ok. 2 Euro), można go odwiedzać codziennie od 9:00 – 17:00.

4. Pałac El Bahia 

Największy i najpiękniejszy pałac Marrakeszu dostępny dla zwiedzających. Wybudowany pod koniec XIX wieku zachwyca wielkością i wspaniałością zdobień. Kolorowe kafelki, mozaiki, piękne fontanny, sala z drewnianym stiukiem i egzotyczny, otaczający go ogród z nietuzinkową roślinnością. 

Wejście do El Bahia kosztuje 10 dirhamów. Warto go zwiedzić chociażby ze względu piękne arabskie wnętrza. 

5. Medina 

Najstarsza część Marrakeszu, czyli Medina, została wpisana w 1985 roku na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. W jej licznych i krętych uliczkach warto się zgubić, aby móc odnaleźć prawdziwe marokańskie perełki. 

To tu spotkamy lokalnych rzemieślników sprzedających swoje wyroby, handlarzy, który sprzedają dosłownie wszystko i tutejszych przewodników, którzy chętnie potowarzyszą nam podczas zwiedzania i opowiedzą kilka ciekawych historii za parę groszy. Medina to też liczne arabskie hammamy (łaźnie tureckie), souki (targi) czy mało uczęszczane przez turystów lokale z jedzeniem. 

W Medinie znajdują się też tradycyjne domy marokańskie – riady. Niektóre z nich zostały przekształcone na małe hotele i przyjmują pod swój dach turystów i podróżników (o tym, który riad Wam polecam, przeczytacie poniżej). 

6. Souq

Souki (suki) to tradycyjne arabskie targi, na których można kupić właściwie wszystko. Jedyną umiejętność, jaką trzeba posiadać, to umiejętność targowania się. Dla Marokańczyków targowanie się jest swoistym sportem narodowym. Jeśli zaczniecie zbijać cenę, zobaczycie w ich oczach ten błysk, który mówi wszystko – są w swoim żywiole. 

Głównym sukiem Marrakeszu jest Souq Semmarine, na którym można kupić wyroby rzemieślnicze, tkaniny, produkty skórzane czy pamiątki. Warto też odwiedzić suk z przyprawami, owocami i warzywami. 

7. Medrasa i meczet Ben Jusufa 

Medrasa to powstała w XIV wieku szkoła koraniczna. Piękne, bogate zdobienia i wspaniała arabska architektura zachwycają i cieszą oko. Cudowny dziedziniec z sadzawką i urządzone wnętrza pomieszczeń modlitewnych wyglądają niesamowicie. Moim skromnym zdaniem, jest to najlepszy i najpiękniejszy zabytek Marrakeszu. Urzekł mnie swoją sztukaterią, zdobieniami i mozaikami. 

Meczet Ben Jusufa został wybudowany w XII wieku przez sułtana, którego imię nosi. Nie jest on otwarty dla niemuzułmanów. 

Medrasę można zwiedzać codziennie od 9:00-17:00. Koszt wstępu wynosi 60 dirhamów (ok. 6 Euro). 

W sąsiedztwie medrasy znajduje się Muzeum Marrakeszu (Musee du Marrakech), w którym można oglądać zbiory archeologiczne, etnograficzne, dokumenty historyczne oraz przepięknie zdobione wnętrza.

8. Ogrody Majorelle

Jardin Majorelle znajduje się w części Ville Nouvelle, w dzielnicy Gueliz. Ogród został założony przez francuskiego malarza Jacques’a Majorell’a, a następnie kupił go światowej sławy projektant mody – Yves Saint Laurent. 

Decydując się na spokojny spacer pośród egzotycznych roślin można tu podziwiać kilkadziesiąt gatunków kaktusów czy drzew. 

Na terenie ogrodu znajduje się również Berber Museum. 
Wejście do ogrodu kosztuje 70 dirhamów, a do muzeum 30 DHS. 

9. Dzielnica Gueliz 

Nazywana jest również Nowym Marrakeszem. Ta nowoczesna część miasta jest alternatywą do starej części Marrakeszu. Znajdziecie tu piękne parki, luksusowe hotele, sklepy zachodnich marek, galerie sztuki czy ekskluzywne i eleganckie bary i restauracje. 

Warto spędzić tu chociaż jedno popołudnie, zobaczyć jak bardzo różni się ten nowoczesny Marrakesz od jego starej części i popatrzeć jak toczy się życie młodych Marokańczyków. 

10. Theatre Royal, czyli Teatr du Marrakech

Na przeciwko budynku dworca kolejowego – Gare de Marrakech – podziwiać można piękny i dostojny budynek siedziby teatru w Marrakeszu. Jego żółta fasada, ozdobna kopuła i wielkość konstrukcji onieśmielają i zaciekawiają. Podobno budynek stoi w większości nieużywany, a to za sprawą wad konstrukcyjnych wnętrza. Tak czy inaczej, warto wejść do środka i podziwiać dostępne dla każdego dziedzińce. We wnętrzach teatru można oglądać również wystawy artystyczne, które są tam wystawiane.

GDZIE SPAĆ W MARRAKESZU

Miejsce, które z ręką na sercu mogę polecić Wam na nocleg w Marrakeszu jest Riad L’Arabesque, znajdujący się w jednej z uliczek Mediny, 2 minuty od Placu Dżamaa el-Fna. Riad jest bardzo czysty, a pokoje urządzone są w tradycyjnym arabskim stylu. To naprawdę idealne miejsce na romantyczny wypad we dwoje. Obsługa riadu jest niezwykle sympatyczna i pomocna (z ich pomocą wymienialiśmy walutę i znaleźliśmy bardzo przystępne cenowo wycieczki).
Na nasz pobyt zarezerwowaliśmy pokój ze śniadaniem i kolacją. Dzięki temu codziennie mogliśmy spróbować innej potrawy gotowanej przez prawdziwą marokańską gospodynię. Coś pysznego!

Jeśli Riad L’Arabesque nie przypadł Wam do gustu, poniżej zostawiam Wam wyszukiwarkę noclegów Booking.com, dzięki której z pewnością znajdziecie idealny nocleg. 

Booking.com

Marrakesz to jedno z najbardziej orientalnych miast Maroka. Jest on specyficzny, głośny, kolorowy, chaotyczny i bardzo arabski. Jedni zakochają się w nim od razu, inni będą potrzebowali trochę czasu, aby oswoić się z jego swojskością. Jedno jest pewne – po powrocie z Marrakeszu każdy zatęskni za tym miastem. 

Byliście kiedyś w Marrakeszu? Jakie są Wasze ulubione miejsca w tym mieście? A może dopiero się tam wybieracie? Mam nadzieję, że ten krótki przewodnik pomoże Wam w odkrywaniu piękna tego miasta. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

The post Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać appeared first on kingagajatravels.pl.

Kuchnia marokańska to jedna z najbardziej aromatycznych kuchni świata. Zachwyca przyjezdnych i sprawia, że Marokańczycy są z niej bardzo dumni.
Na kuchnię marokańską (oraz na historię kraju) ogrowny wpływ wywarły obce kultury, które zamieszkiwały i panowały na tych terenach. Swoje piętno odcisnęli oczywiście Berberowie i Arabowie, których smaki przewodzą w kuchni marokańskiej. Wyczuwalne są też wpływy hiszpańskie, brytyjskie, śródziemnomorskie oraz francuskie.
Po kuchni śródziemnomorskiej Marokańczycy odziedziczyli oliwki, oliwę z oliwek, cytrusy czy świeże warzywa (takie jak bakłażan, pomidor czy cukinia). Wpływ Francji można zauważyć na przykład w typowo słodkim śniadaniu, na które składa się kawa z mlekiem, słodki rogalik, jogurt lub naleśnik z marmoladą.

Chcąc opisać kuchnię Maroka w kilku słowach należałoby powiedzieć: kuskus, oliwa z oliwek, orzechy, daktyle, strączki i aromatyczne przyprawy. Spośród tych ostatnich Marokańczycy uwielbili sobie kolendrę, kardamon, czosnek, paprykę oraz miętę, która jest podstawą tradycyjnego napoju Berber Whisky. 

Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że kuchnia Maroka jest niezwykle aromatyczna i bogata w smaki. Co najlepsze, rzadko się nudzi i wspaniale smakuje. Poniżej mała podpowiedź dla tych, którzy chcą się dowiedzieć, co warto zjeść, będąc w Maroku.

1. Tadżin

Narodowa potrawa Maroka, której trzeba spróbować. Tadżin to danie przypominające gulasz, które przygotowuje się w naczyniu o takiej samej nazwie. Robi się je z mięsa i warzyw z dodatkiem orzechów lub suszonych owoców.
Tak naprawdę każdy tadżin (jego smak i dodane składniki) zależy od osoby, która go przygotowuje. Każda gospodyni domowa i każdy szef kuchni mają swoje własne przepisy na tadżiny odziedziczane z pokolenia na pokolenie. Marokańskie przysłowie mówi, że “Nie ma dwóch takich samych tadżinów” i trudno się z nim nie zgodzić.

Do tadżinu używa się mięsa drobiowego, jagnięciny lub wołowiny, dodaje się warzywa oraz orzechy. Najbardziej klasyczny smak tej potrawy to połaczenie jagnięciny, daktyli i migdałów lub mięsa z kurczaka, oliwek i kiszonej cytryny. Danie podaje się wraz z kuskusem lub tutejszym chlebkiem typu pita.

Najlepszy tadżin jaki jadłam w Marrakeszu był przygotowany z wołowiny z dodatkiem suszonych śliwek i migdałów. Drugi niezapomniany smak to kurczak, zielony groszek, oliwki oraz kiszone cytryny.

Jeśli macie możliwość spróbowania tadżina ugotowanego przez prawdziwą, marokańską gospodynię domową, nie zastanawiajcie się dwa razy. W riadzie, w którym mieszkaliśmy, skorzystaliśmy z oferty kolacji przygotowywanych przez tutejsze gospodynie. Smaku tych potraw nigdy nie zapomnę. Były one niesamowicie aromatyczne i smakowały obłędnie. Dania z restauracji kompletnie się do nich nie umywały.

2. Kuskus 

Maroko kaszą kuskus stoi. Wariacji na jej temat można znaleźć naprawdę sporo, ale tradycyjnie jest ona podawana z gotowanymi warzywami, mięsem oraz bulionem, którym można sobie podlać każdą porcję. Marokański kuskus jest sypki i bardzo sycący. Lepiej wziąć dużą porcję na dwie osoby, niż zostawić pół dania na talerzu.

3. Szaszłyki z baraniny 

Szaszłyki mięsne (najczęściej z baraniny, ale można dostać też z kurczaka i wołowiny) to jedna z popularniejszych marokańskich propozycji na obiad. Do dobrze przyprawionego i zgrillowanego mięsa dostaniecie frytki lub ryż (w bardziej turystycznych restauracjach), kuskus oraz tutejsze sałatki.

4. Marokańskie sałatki 

Może niektórzy z Was stwierdzą, że nie ma się czym zachwycać, w końcu sałatka to sałatka. Ja też tak pomyślałam w momencie, gdy do pierwszej kolacji podano nam zwykłą mieszankę z cebuli, ogórka i pomidora. Na szczęście marokańskie smaki potrafią pozytywnie zaskoczyć. Nawet najprościej wyglądająca sałatka smakuje tutaj całkowicie inaczej. To wszystko za sprawą licznych przypraw, które są do niej dodawane.

5. Zupa harira 

Najlepsza i najbardziej pożywna zupa Maroka. Przygotowana na bazie mięsa z ciecierzycą, soczewicą, pomidorami, przyprawiona kolendrą, kuminem i podawana w towarzystwie daktyli.
Harira jest tradycyjnie gotowana w okresie Ramadamu. Można jej spróbować w restauracjach oraz na kulinarnych bazarach.

6. Owoce morza 

Świeże ryby i skorupiaki są podstawą kuchni zachodniej części Maroka. Smażone ryby, grillowane owoce morza czy zupa ze ślimaków nie powinna tu nikogo dziwić.
Podczas pobytu w Maroku odwiedziliśmy miasteczko Esaouira i w tutejszej przyportowej restauracji skusiliśmy sie na obiad na bazie owoców morza. Coś cudownego!

Arabska Coca-Cola i owoce morza

7. Marokańskie desery i słodkości 

Wszystkie tradycyjne ciasta i desery, z które można zjeść w Maroku są dla zwykłego śmiertelnika z północy Europy po prostu za słodkie. Marokanskie słodkości ociekają miodem lub lukrem i najczęściej są nadziewane orzechami, bakaliami lub daktylami.
Najpopularniejszymi ciastkami są Makrout, czyli ciasteczka z semoliny nadziewane daktylami, a po usmażeniu maczane w miodzie, Kaab el Ghazal („rogi gazeli”, czyli migdałowe ciasteczka obtoczone w cukrze pudrze) oraz Chebakia – marokańskie ciasteczka z miodem i sezamem.

Najdziwniejsza w smaku była dla mnie pastilla, czyli słodkie ciasto francuskie zawijane i nadziewane mięsem mielonym, orzechami i cynamonem.

8. Berber Whisky 

Nie, to nie berberski napój na bazie wysoko alkoholowego trunku. Berber Whisky to nazwa tutejszej tradycyjnej herbaty miętowej, która podawana jest wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. Herbatę uzyskuje się z parzenia zielonej herbaty typu gunpowder ze świeżymi liśćmi mięty. Można ją posłodzić cukrem lub miodem (z miodem smakuje lepiej). Marokańczycy wierzą, że picie hebaty łagodzi odczuwanie wysokiej temperatury.

Picie Berber Whisky w Maroku to swojego rodzaju kultura. Tutaj podczas spotkań (tych prywatnych czy biznesowych) zamawia się właśnie herbatę. W tradycyjnych domach podejmowanie gości tym napojem oznacza ogromny szacunek do drugiej osoby. Odmówienie jej wypicia może być odebrane jako obraza gospodarza. Jeśli zostaniecie zaproszeni do marokańskiego domu i dostaniecie herbatę tak słodką, że nie będziecie w stanie jej wypić, nie myślcie, że to faux pas popełnione przez gospodarza. Im słodsza herbata, tym większy wyraz szacunku dla gościa.

9. Sok ze świeżych pomarańczy 

Można go dostać na każdym większym placu oraz na suku (marokański targ). Kosztuje grosze, a smakuje wybornie.

Typowe marokańskie wózki, przy których sprzedaje się sok pomarańczowy

Jest jeszcze mięso z wielbłąda, które podobno uważane jest za jedno z najlepszych na świecie. Niestety, nie miałam okazji go spróbować, więc nie mogę się wypowiedzieć na jego temat.

Większość restauracji oferuje w swoim menu powyższe dania. Jednakże, jeśli chcecie spróbować jak naprawdę smakuje Maroko, zejdźcie z turystycznego szlaku. Najłatwiejszym sposobem na to będzie skosztowanie tutejszej kuchni na suku, typowym targu marokańskim.

W Marrakeszu najpopularniejszym miejscem, gdzie można dostać lokalną kuchnię jest plac Jemaa el-Fna, na którym tuż po zmroku otwierają się stragany z lokalnym jedzeniem (taki ichniejszy street food). Można tu zjeść szaszłyki z baraniny z cebulą i papryką, tadżin, kaszę kuskus z warzywami czy harirę. Hałas i zapachy tu panujące mówią tylko jedno: “tu się smakuje prawdziwe Maroko”. W całym tym wieczornym gwarze nawet naganiacze już tak bardzo nie przeszkadzają.

A jeśli zostaniecie zaproszeni do marokańskiej rodziny na obiad lub kolację (a także jeśli jecie posiłki w riadzie, w którym mieszkacie), uważajcie, aby nie zostawić resztek posiłku na talerzu. W Maroku powinno zjadać się wszystko, do końca. Za niegrzeczne uznaje się tu nieskończenie posiłku. Pozostawienie ostatniego kęsa na talerzu jest odbierane jako obrazę lub oznakę, że posiłek nie smakował. Nie, to nie żarty. Sama zostałam upomniana pierwszego dnia, że w Maroko zjada się wszystko, co zostanie podane.

Mam nadzieję, że powyższe informacje będą dla Was przydatne. Jeśli podobał Wam się ten artykuł i uważacie, że jest wartościowy, wyślijcie go w świat i podzielcie się nim w Waszych mediach społecznościowych.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać
Maroko – praktyczne informacje

The post Maroko od kuchni, czyli co warto zjeść w Maroku appeared first on kingagajatravels.pl.

Największą popularnością wśród turystów cieszą się takie miasta jak Marrakesz, Kasablanka, Fez, wspomniany Rabat, Essaouira, Agadir czy Ait-Ben-Haddou, leżący na pustyni, za górami Atlas.

Maroko, będąc jednym z krajów muzułmańskich, różni się również kulturą i stylem życia. Bary i restauracje w większości uczęszczane są przez mężczyzn. Kobiety chodzą w burkach, chociaż większość z nich jest bardzo zeuropeizowana. Na ulicach można spotkać zarówno dziewczyny w pełnym makijażu, ubrane po europejsku, okryte jedynie hidżabem jak i konserwatywne kobiety w nikabie czy burce.
Zobacz także: Jakie nakrycia głowy noszą muzułmanki i dlaczego?

Maroko to nie ZEA czy Arabia Saudyjska – pary niezamężne nie mają tu wielkich problemów i nic im nie grozi. Mogą nocować wspólnie w jednym pomieszczeniu i nikt nie prosi ich o przedstawienie aktu małżeństwa. Beztroskie zachowanie (tj. pocałunki, trzymanie się na ręce, przytulanie) na ulicach nie jest źle postrzegane, jednak z szacunku dla kultury i religii kraju, w którym jesteśmy warto powstrzymać się z wylewnością.

JĘZYK

Głównym językiem używanym w Maroku jest oczywiście język arabski oraz francuski, ale wiele osób mówi również po angielsku (albo co najmniej łamaną angielszczyzną). Na suku można też spotkać sprzedawców, którzy posługują się językiem polskim czy włoskim w stopniu komunikatywnym, czyli wystarczającym, aby sprzedać swój towar.

Podczas naszego pobytu co chwilę spotykaliśmy naganiaczy, jakimś cudem mówiących po włosku. Po pewnym czasie wycwaniliśmy się trochę i na pytanie “where are you from?” odpowiadaliśmy “from Poland”. Większość sprzedawców nie wiedziała, gdzie to, więc nie nękali nas dalej i pozwalali odejść w spokoju. Wiem jednak, że to szczęśliwy przypadek, ponieważ może się zdarzyć, że traficie na osobę, która wyrecytuje Wam “u mnie taniej niż w Biedronce”.

STREFA CZASOWA

Maroko leży w strefie czasowej GMT. Różnica czasu między Polską a Marokiem to jedna godzina do tyłu.

WALUTA

Oficjalną walutą w Maroku jest dirham marokański (MAD; 1MAD = ok. 0,40 PLN lub 1 EUR = ok. 11 MAD). Niech nie zdziwi Was jednak, że sprzedawca, z którym się targujecie chce otrzymać zapłatę w Euro. Wymieniając zagraniczną walutę w kantorze otrzymuje on korzystniejszą cenę niż normalny turysta.
Euro wymienicie na dirhamy marokańskie już na miejscu. Po przylocie, na lotnisku, warto wymienić sobie małą kwotę, a po dotarciu do hotelu zapytać, gdzie znajduje się kantor z najbardziej korzystnym przelicznikiem.
My korzystaliśmy z kantoru w Medinie, przy Rue Riad Zitoun el Jdid.

DOJAZD

Odkąd tanie linie lotnicze otworzyły połączenia między Polską a Marokiem, dojazd nie jest już tak trudny i czasochłonny. Ja leciałam do Marrakeszu EasyJetem z przesiadką w Mediolanie. Dzisiaj wystarczy zarezerwować bilet, spakować walizkę i przygotować się do czterogodzinnego lotu. Bez przesiadki.

Z Polski do Maroka lata WizzAir i RyanAir. Węgierska linia lotnicza obsługuje połączenia z Katowic, Warszawy i Wrocławia do Agadiru. Irlandzki przewoźnik proponuje loty z Krakowa do Marrakeszu.

CO PRZYWIEŹĆ Z MAROKA?

Jestem wielbicielką praktycznych i przydatnych pamiątek. Maroko daje nam tutaj pole do popisu. Jako pamiątkę z podróży można przywieźć dosłownie wszystko, za wyjątkiem alkoholu. Pamiątki najlepiej kupować na suku, czyli typowym marokańskim targu. Pamiętajcie też, żeby się targować, ponieważ ceny niektórych produktów potrafią być sporo zawyżone. Najlepiej przejść się po wszystkich straganach, porównać ceny, a później wrócić do jednego z nich i spróbować zbić cenę.

1. Przyprawy – Maroko to raj dla smakoszy. Typowe stragany z piramidami przypraw to tutaj codzienność. Warto przywieźć te, których nie dostaniemy tak łatwo w Polsce, jak np. szafran czy ras-el-hanout, czyli uniwersalną mieszankę 35 przypraw, idealną do dań mięsnych, zup i sosów. Warto zaopatrzyć się również w przyprawy, które są u nas dostępne, jednak ich smak i aromat w Maroku jest o wiele bardziej intensywny. Mowa o kolendrze, kurkumie czy cynamonie.

2. Tadżin – czyli naczynie do tradycyjnej marokańskiej potrawy (tadżin) wykonane z gliny. Do wyboru są mniejsze i większe rozmiary naczynia.

3. Biżuteria – zarówno ta złota, jak i srebrna jest w Maroku wykonywana ręcznie i wykończona pięknymi, orientalnymi zdobieniami.

4. Wyroby skórzane – różnego kształtu i koloru torby, torebki czy etui. Marokańska skóra jest bardzo dobrej jakości, dzięki czemu takie pamiątki na pewno pozostaną z nami na długo.

5. Kolorowe szale z kaszmiru wykonane ręcznie przez marokańskie kobiety. Najtańsze jakie znalazłam kosztowały ok. 10 euro i do dzisiaj żałuję, że ich nie kupiłam.

6. Olejek arganowy – czyli płynne złoto Maroka, które uważane jest za jeden z najlepszych olejków na świecie. Jego właściwości są ogromne i można by je długo wymieniać. Rozróżnia się dwa gatunki tego oleju – spożywczy oraz kosmetyczny. Warto zaopatrzyć się w niego w miejscu, w którym jest tradycyjnie wyrabiany przez Marokanki.

Marokanka pracująca przy pierwszym etapie powstawania oleju arganowego, którym jest rozłupywanie orzechów. 

7. Czarne mydło – produkowane jest z czarnych oliwek i używane często w marokańskim hammamie. Głęboko oczyszcza i nawilża skórę, a pozostawione dłużej na twarzy zadziała jak regenerująca maseczka. Będzie idealnym prezentem dla wielbicielek nowinek kosmetycznych.

CZEGO LEPIEJ NIE ROBIĆ I NA CO ZWRACAĆ UWAGĘ?

Maroko jest dla zwykłego turysty naprawdę bezpiecznym krajem. Jest jednak kilka rzeczy, na które lepiej uważać i zwrócić uwagę. Pozwoli to na jeszcze większą radość z urlopu i uchroni od niemiłych sytuacji, których w arabskim kraju lepiej unikać.

1. W każdym bezpiecznym miejscu są zakątki, które lepiej omijać. Dlatego też przed wyjazdem dobrze jest dowiedzieć się, w które dzielnice lepiej się nie zapuszczać i gdzie lepiej nie obnosić się drogim sprzętem.

2. Maroko to kraj arabski, a co za tym idzie – muzułmański. Oczywiście w stosunku do turystów zasady tutaj panujące nie są tak drastyczne, jak dla wyznawców Islamu. Warto jednak nosić odpowiedni strój i nie prowokować wyglądem. Kobiety powinny mieć zakryte ramiona, dekolt oraz kolana. Mężczyzn ten wymóg prawie nie obowiązuje – muszą oni mieć zasłonięte tylko kolana.

3. W krajach arabskich, w tym w Maroku, obowiązuje zakaz spożywania alkoholu. Nie kupicie go w żadnym sklepie ani w restauracji. Jedyne miejsca, w których napijecie się piwa, wina czy drinka to restauracje hotelowe oraz rzadko spotykane, aczkolwiek istniejące, bary dla turystów.
Marokańczycy uznają za bardzo niestosowne i obraźliwe pytanie o alkohol, więc lepiej to sobie odpuścić. W Marrakeszu alkohol dostaniecie na pewno w Hotel Islane Marrakesh oraz w Restaurant La Boucherie Marrakesh.

4. Uważajcie na naciągaczy. Marokańczycy to miły i sympatyczny naród, jednak i tu zdarzają się wyjątki. Jeśli zostaniecie zaczepieni na ulicy i będziecie nagabywani do zakupienia jakiejś wycieczki lub czegokolwiek innego, podziękujcie grzecznie, aczkolwiek stanowczo, i oddalcie się. Nie dajcie zaprosić się do restauracji w celu przedstawienia oferty. Istnieje duże ryzyko, że jeśli się na nią nie zgodzicie, za zamówienie będziecie musieli zapłacić sami. My zostaliśmy tak właśnie naciągnięci i dobrze, że wzięliśmy tylko herbatę miętową, a nie jakieś wykwintne danie.

5. Będąc w Marrakeszu i chcąc wybrać się gdzieś na wycieczkę, zapytajcie o taką możliwość w swoim hotelu lub riadzie. Dzięki temu możecie znaleźć naprawdę dobrą ofertę.

6. Jeśli już jesteśmy przy Marrakeszu – uważajcie na siebie przechodząc środkiem placu Jemaa el-Fna. Jako turyści będziecie zaczepiani i naciągani na zakup najróżniejszych rzeczy. Jeśli nie jesteście odporni na zaczepki, obejdźcie plac dookoła. Nie dajcie się też naciągnąć na “darmowe” zdjęcia z małpkami lub wężem. Do momentu zrobienia zdjęcia nie będzie Was to nic kosztować, jednak już po naciśnięciu spustu migawki cena może pójść w górę, nawet do 20$.

Jeśli chcecie mieć darmowe zdjęcie małpek, wężów czy ogólnie tego, co dzieje się na Jemaa el-Fna polecam Wam wybrać się do jednej z restauracji z widokiem na plac. Stolik na tarasie widokowym i teleobiektyw (lub daleki zoom) załatwią sprawę.
Poniższe zdjęcie wykonałam z tarasu widokowego restauracji Le Grand Balcon du Cafe Glacier. Udaliśmy się do niej na obiad i herbatę, dzięki czemu mogłam do woli cykać zdjęcia bez konieczności “użerania” się i targowania z placowymi artystami. Co najlepsze, jeśli zamówicie coś w restauracji (a wystarczy nawet herbata), możecie w niej siedzieć tyle, ile macie ochotę i obserwować życie na placu.

7. W Marrakeszu warto uważać również podczas robienia zdjęć. Nie wiem z czego to wynika, ale Marokańczycy (szczególnie ci, mieszkający w Marrakeszu) nie lubią, gdy robi się im zdjęcia. Kilka razy podczas robienia fotografii straganom w Medinie lub na Jemaa el-Fna zostałam grzecznie poproszona o ich skasowanie. Ale już w Essaouirze sprzedawcy bardzo chętnie pozują do zdjęć i wręcz proszą o uwiecznienie ich sklepików.

Maroko to piękny i niezwykle ciekawy arabski kraj. Warto odwiedzić go chociaż raz w życiu i posmakować. Jestem przekonana, że przeżycia, których w nim doświadczycie, zostaną zapamiętane na długo. Ja sama do dzisiaj mam przed oczami marokańskie obrazy, wspominam w myślach pewne sytuacje, a na końcu języka czuję smak tadżinu z drobiem i zielonym groszkiem.

Maroko można od razu pokochać lub znienawidzić. Życzę Wam, aby szybko przypadło Wam do gustu. Mam nadzieję, że powyższe informacje będą dla Was pomocne.

Zobacz także:
Marrakesz, prawdziwe serce Maroka – co warto zobaczyć i gdzie spać
Ait-Ben-Haddou na jeden dzień, czyli jedziemy na pustynię
Maroko od kuchni, czyli co warto zjeść w Maroku

The post Maroko – praktyczne informacje appeared first on kingagajatravels.pl.