Na Vulcano zaczynaliśmy się czuć prawie jak u siebie w domu.
Na Lipari było trochę inaczej.

Lipari to największa wyspa w archipelagu Wysp Eolskich i tę wielkość faktycznie czuć. 37 km² nie jest już tak łatwo przejechać na rowerze tym bardziej, że większa część trasy prowadzi pod górę. 11 tysięcy mieszkańców w przeciwieństwie do 700 też robi różnicę.

Wychodząc na brzeg w Porto di Lipari od razu uderzyła nas “wielkość” tej wyspy. Zaczęliśmy nawet żartować, że czujemy się jakbyśmy z małej wsi przyjechali do wielkiego miasta. Tę różnicę naprawdę czuć. Banki, szpital, szkoły, duży oddział poczty, przystanek autobusowy, supermarkety i małe stragany, restauracje i klimatyczne bary, markowe sklepy i małe autorskie galerie sztuki.
Tak, Lipari jest centrum administracyjno-handlowym Wysp Eolskich.

Od razu po przybyciu na Lipari “przejął” nas Luigi, właściciel tutejszej (jedynej w porcie) wypożyczalni aut i skuterów. Luigi ma gadane i jest w stanie przekonać swoją ofertą każdego, nawet tak niechętnie nastawione do wypożyczenia auta osoby jak my. Co prawda wypożyczyliśmy u niego skuter i to też dopiero po zobaczeniu miasta, portu Marina Corta i zwiedzeniu muzeum.

Główną ulicą w Lipari jest Corso Vittorio Emanuele, długi deptak przy którym znajdują się sklepy, restauracje, bary, banki i poczta. My odbiliśmy w via Maurolico, żeby zejść uroczą via Garibaldi do portu Marina Corta.

Via Garibaldi jest pełna restauracji, barów, małych sklepików i autorskich galerii.

Moją uwagę przyciągnęła gablota małej galerii Isole ed Aquarelli sycylijskiego artysty Gianluki Lo Surdo, w której sprzedawano ręcznie robione i malowane magnesy na lodówkę, akwarele, zakładki do książek z motywem wulkanu oraz biżuterię. Jeśli zbieracie magnesy i lubicie mieć coś oryginalnego, to polecam Wam to miejsce. Ceny są trochę wysokie (10€ za magnes), ale przynajmniej ma się świadomość, że to nie jest chińska produkcja z identycznym jak wszędzie motywem. Ja uwielbiam takie “inne” pamiątki, więc skusiłam się na magnes i zakładkę do książki.

Marina Corta to kolejny port w Lipari otoczony przeuroczym barokowym placem z licznymi restauracjami. Spacerując po nim czułam się jakby czas zatrzymał się w latach 20. XX wieku. To miejsce wygląda jak typowa piazza ze starych włoskich filmów.
W Marina Corta można usiąść na murku z mieszkańcami lub wejść się do barokowego kościoła San Giuseppe. My zrobiliśmy i jedno i drugie.

Wspinając się via Garibaldi, a następnie niekończącymi się schodami na via Castello docieramy do terenów należących do zamku Meligunte. Fani muzeów znajdą tu coś dla siebie – to tutaj swoją siedzibę ma muzeum archeologiczne ze świetnymi zbiorami sztuki starożytnej oraz z niezwykle interesującym oddziałem poświęconym wulkanologii.

Mury zamku, znikające pod morskimi wodami, chroniły miasto w XI wieku przed inwazjami arabskimi. Pochodząca z XI wieku katedra San Bartolomeo oraz przylegające do niej pozostałości po klasztorze są kolejną atrakcją znajdującą się na cytadeli wybudowanej na skale. Barokowy kościół zachwyca ciszą i spokojem. Klasztorne krużganki (wstęp to koszt 1€) wspierane są na kolumnach, które przed wiekami były częścią greckich i rzymskich budowli. Piękna mieszanka stylów.

Jako nieśpieszni turyści zjedliśmy obiad, powłóczyliśmy się po uliczkach i zdecydowaliśmy się na zwiedzenie wyspy. Od wspomnianego już Luigiego wypożyczyliśmy skuter i udaliśmy się na przejażdżkę.

Po drodze zatrzymaliśmy się w Canneto na krótki spacer po plaży, z której świetnie widać Panareę i dymiące Stromboli.

Następnym punktem programu były białe plaże, czyli Spiagge Bianche. Biały był chyba tylko kurz na bardzo stromej drodze prowadzącej do morza, plaża była szara. Posiedzieliśmy chwilę w tutejszym, typowo południowym, barze, pozbieraliśmy pumeks i udaliśmy się w dalszą podróż.

Lipari słynie ze skał pumeksu i obsydianu. Szacuje się, że skały te zajmują 1/5 powierzchni wyspy. Jadąc na północ mijamy ogromne, białe skały pumeksu i miejsca jego wydobycia – Cave di Pomice. Robi to całkiem niezłe wrażenie, bowiem ze spokojnej i przyrodniczej części wyspy wjeżdża się na chwilę w strefę przemysłową, z której ponownie wkraczamy na łono natury.

Acquacalda (wł. ciepła woda), którą mijamy na północy wyspy bierze swoją nazwę od duktów wulkanicznych biegnących tutaj pod wodą, które wypuszczają pęcherzyki ciepłego powietrza, czyniąc wody w tym rejonie najcieplejszymi na całej wyspie.

Piejące kury, wybijające pełną godzinę dzwony kościoła i grupka mężczyzn stojąca przy barze potwierdziły tylko, że tak, jesteśmy na Sycylii.

Wjechaliśmy wijącą się do góry drogą do Quattropani. Niby nic specjalnego, a jednak rosnąca przy drodze roślinność zachwyca. Zapach dzikiego kopru, łączy się z zapachem różnokolorowych kwiatów i kwitnącą opuncją figową. Do tego dochodzi cudowny widok na Salinę, Filicudi i Alicudi po prawej i ledwie widoczną Panareę i Stromboli po lewej. Podobno na Lipari są miejsca, z których widać jeszcze lepsze panoramy, ale ta całkowicie nas zachwyciła.

Po drodze zaczęliśmy mijać rosnące szczepy winogron, z których zostanie pewnie wyprodukowana Malvasia. Z racji tego, że Lipari było kiedyś wulkanem, jego gleby są bardzo żyzne i urodzajne. Rosną tu nie tylko winogrona, ale również kapary, cucunci, cytryny, pomarańcze, pomidory, oliwki oraz morele. Sama nazwa wyspy pochodzi podobno od greckiego słowa liparós, które oznacza tłusty, płodny, urodzajny. To by się zgadzało!

Jadąc dalej trafiliśmy do Pianoconte, które okazało się większym skupiskiem tutejszej ludności. Była tu nawet szkoła podstawowa. Kolejne nurtujące mnie pytanie uzyskało odpowiedź.

Przed powrotem do portu zatrzymaliśmy się na dłużej w Quattrocchi skąd roztacza się niesamowity widok na Vulcano. Quattrocchi oznacza po polsku “dwie pary oczu”. Podobno aby objąć całą panoramę z tego miejsca potrzeba właśnie dwóch par oczu. Coś w tym jest. Chciałoby się złapać w panoramicznych klatkach wszystko, co dzieje się dookoła.

Nasz dzień na wyspie powoli dobiegał końca. Lipari, z racji tego że większa, ma też więcej do zaoferowania. Nie da się jej przejechać na rowerze, jest na to za duża i zbyt wysoka. Zachwyca zmieniającą się miejscami przyrodą i pięknymi widokami.
Moje serce należy jednak w całości do Vulcano.

Praktyczne informacje:
– wynajem skutera “Da Luigi” na pół dnia z pełnym bakiem lub na cały dzień + benzyna – koszt 20€
– wstęp do dawnego klasztoru – 1€
– muzeum archeologiczne Museo Archeologico di Lipari (via Castello 2) – 6€; otwarte od 9:00 do 19:30 (z wyłączeniem sekcji wulkanologicznej otwartej do 13:30).
– bar Non Solo Pizza (Corso Vittorio Emanuele) – pyszny pidone eoliano i pane cunzato

Podoba Wam się Lipari? A może byliście na tej wyspie i macie inne odczucia? Może coś polecicie? Podzielcie się Waszymi przemyśleniami w komentarzach! 

Zobacz także:
Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich
Vulcano i jego skarby
Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje

The post Jeden dzień na Lipari appeared first on kingagajatravels.pl.

Według mitologii greckiej, Eolie były siedzibą boga wiatru, Eola. Obecnie zamieszkiwane są one przez szczerych, niezwykle otwartych i przyjaznych Sycylijczyków, którzy utrzymują się z turystyki, rybołówstwa (miecznik, tuńczyk, owoce morza) i rolnictwa (owoce cytrusowe, kapary, oliwki, winorośle).

W skład wysp (tych, które można zwiedzać) wchodzą: Lipari (37,3 km²), Salina (26,1 km²), Vulcano (20,9 km² ), Stromboli (12,2 km²), Filicudi (9,5 km²), Alicudi (5,2 km²) oraz Panarea (3,4 km²).

Jesteśmy na Vulcano. Przed nami Lipari. W oddali majaczy Panarea i Stromboli

Wyspy Eolskie były moim marzeniem od 2013 roku. To właśnie wtedy na zajęciach z kina omawialiśmy stare, sycylijskie filmy dokumentalne kręcone na Stromboli. Były one interesujące, intrygujące i niesamowite. Opowiadały życie prawdziwych mieszkańców wysp, którzy żyją w zgodzie z naturą, korzystają z jej dobrodziejstw i ogromnie ją szanują (w zasadzie, żyjąc u stóp wiecznie aktywnego wulkanu, nie może być inaczej).
Eolie były dla mnie ekwiwalentem trzech słów – magia, tajemnica, piękno.

Ten rok sprawił mi prawdziwą radość – niespodziewany, tygodniowy pobyt na Wyspach Eolskich.
Do trzech słów mogę spokojnie dodać kolejne: miłość i szacunek. Nie tylko moje. Mieszkańców, przede wszystkim.
Eolie to piękne wyspy, na których to człowiek jest gościem natury. Tutejsza przyroda cieszy oko i kusi zapachami, a wyspy są świetnym przykładem na to, że cztery żywioły potrafią idealnie się uzupełniać.

Poniżej zamieszczam jeden z filmów dokumentalnych, które zrobiły na mnie takie wrażenie:

Wyspy Liparyjskie – jak dojechać?

Dojazd na Wyspy Liparyjskie możliwy jest tylko drogą wodną. Kursują tu statki, promy i tzw. aliscafi, czyli wodoloty z takich miast jak Milazzo (LiberyLines, NGI, Siremar), Messyna (LibertyLines), Neapol (SNAV, Alilauro) czy Palermo (LibertyLines)

Połączenia między wyspami działają bardzo dobrze. My korzystaliśmy z przewoźnika LibertyLines, który kursuje z Vulcano na wszystkie pozostałe wyspy przez cały dzień, w bardzo dogodnych godzinach.

Przykładowy czas przemieszczania się między wyspami to:
– Milazzo-Vulcano: 55 minut
– Vulcano-Lipari: 15 minut
– Vulcano-Stromboli: 2 godziny
– Lipari-Salina: 25 minut

Przy pierwszym wjeździe na wyspy doliczana jest jednorazowa opłata wjazdowa w wysokości 1€/osobę (nie wiem, czy to dotyczy również wycieczek organizowanych).

Wyspy Liparyjskie – co zjeść?

Wyspy Eolskie oferują oczywiście tradycyjną kuchnię sycylijską i jej przysmaki, o których pisałam tutaj.
Oprócz tego, jak można się domyślać, Eolie słyną ze swoich lokalnych produktów, których warto spróbować, bo ich smaki ciężko znaleźć gdzie indziej.

Jednymi z głównych składników eolskich potraw są rosnące na wyspach kapary (capperi), cucunci (rodzaj kapara, który charakteryzuje się bardziej intensywnym smakiem i dużym, owalnym kształtem), anchois, pomidorki pennula oraz koper włoski. Nie można zapomnieć też o rybach i owocach morza.
A czego warto posmakować na Wyspach Eolskich?

1. Pane Cunzatu – to coś rodzaju tradycyjnej pizzy sycylijskiej (scacciata siciliana), nadziewanej różnymi składnikami. Pane Cunzatu, które przeważa na wyspach, jest nadziewane kaparami, anchois, ziemniakami, pomidorami i bakłażanami. Brzmi dziwnie? Jest przepyszne!

2. Pidone eoliano – to rodzaj cartocciaty, znajdującej się na wyspach. Składniki? Różnorodne, a w przeważającej części są to pomidory, cebula, kapary, ziemniaki i koper włoski.

Od lewej: pane cunzatu, pidone eoliano, mozzarella in carrozza

3. Malvasia – słodkie wino deserowe produkowane z winorośli, które rosną na Wyspach Liparyjskich.

Malvasia to wino o barwie bursztynowej. Podawane jest z małymi ciasteczkami (w prawym dolnym rogu) 

4. Sesamini eoliani – małe, kruche ciasteczka pokryte sezamem, które podaje się do wina Malvasia.
5. Piparelli – migdałowe ciastka podawane do wina Malvasia.

Wyspy Liparyjskie – co przywieźć z Wysp Eolskich?

Wyspy Liparyjskie są jedyne w swoim rodzaju. I nie mówię tego, ponieważ jestem w nich całkowicie zakochana. Tak po prostu jest. Warto przywieźć z nich jakiś lokalny upominek albo przysmak, żeby mieć je w pamięci na dłużej.

Wyspy Liparyjskie – co przywieźć na pamiątkę?

1. Wino Malvasia.
2. Ciasteczka sesamini lub piparelli.
3. Kapary.
4. Anchois.
5. Wyroby z lawy wulkanicznej.
6. Naturalny pumeks z Lipari.

TRAVEL TIP: pumeksy są sprzedawane w sklepach z pamiątkami w cenie od 1-3€. Jeśli będziecie na Lipari, warto udać się w okolice Spiagge Bianche lub Cave di Pomice i zebrać sobie na plaży naturalny pumeks, który leży tam wraz z innymi kamieniami).

Byliście kiedyś na Wyspach Eolskich? Planujecie taki wyjazd? Jeśli chcecie się podzielić swoimi doświadczeniami, komentujcie! Chętnie przeczytam Wasze opinie na temat tych wysp. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich
Vulcano i jego skarby
Jeden dzień na Lipari

The post Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje o raju na ziemi appeared first on kingagajatravels.pl.