Grenada – co warto zobaczyć?

Alhambra 

Alhambra to wspaniały warowny zespół pałacowy muzułmańskiej dynastii Nasrydów, który powstał w latach 1232-1273, a w ciągu kolejnych wieków był rozbudowany. Alhambra jest jednym z najważniejszych oraz najczęściej i najchętniej odwiedzanych zabytków nie tylko samej Andaluzji, ale również Hiszpanii. 

Nazwa pochodzi od arabskiego słowa “al-Qal’a al-hamra”, które oznacza “Czerwony Zamek”. Teorii na tę nazwę jest wiele. Jedna z nich mówi, że pochodzi ona od fortecy z czerwonego kamienia, którą w XI wieku zbudowali w tym miejscu Maurowie. Inna, że Alhambra to żeńska wersja imienia Muhammada I – założyciela twierdzy. Jego arabskie imię to Abu al-Ahmar, co oznacza “czerwony/rudy” i odnosi się do koloru jego włosów. 

Muhammad I wzniósł w tym miejscu piękny zespół pałacowy, a władający po nim emirowie rozbudowali go i wzbogacili o kolejne elementy. Po przyjęciu przez Granadę chrześcijaństwa dobudowano ogromny renesansowy Palacio de Carlos V, czyli Pałac Karola V. Jest on uznawany za najpiękniejsze dzieło renesansu znajdujące się poza Włochami. Po śmierci Karola V Alhambra zaczęła popadać w ruinę. Mieściło się w niej więzienie, a także koszary dla wojsk napoleońskich. W 1890 roku w Alhambrze wybuchł ogromny pożar. Pomimo odrestaurowania zniszczonych pomieszczeń, skutki pożaru można dostrzec i dziś w niektórych salach, jak np w Sala de la Barca. 

W 1984 roku Alhambra została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 

Najważniejsze miejsca w Alhambrze: 

• twierdza Alcazaba – najstarsza część Alhambry

• Pałac Nasrydów (Palacios Nazaríes) – zdecydowanie najwspanialsza i najpiękniejsza część Alhambry. Zachwyca arabskimi zdobieniami, płytkami azulejos, kolumnadami, dziedzińcami, fontannami i innymi misternie wykonanymi detalami.
  W skład Pałacu Nasrydów wchodzi:
  – Mexuar – miejsce pracy urzędników dworskich i państwowych;
  – Palacio de Comares – oficjalna rezydencja króla, w której znajdują się wspaniałe sale (w tym Sala Ambasadorów);
  – Palacio de los Leones, czyli najpiękniejszy (moim zdaniem) pałac z najsłynniejszym Dziedzińcem Lwów (Patio de los Leones). 

• Pałac Karola V – ogromna budowla z galeriami i dwukondygnacyjną kolumnadą z okrągłym dziedzińcem wewnątrz. Fasada pałacu jest utrzymana w stylu renesansu toskańskiego.

• Ogrody Generalife – wspaniałe ogrody, w których można podziwiać ponad 150 gatunków kwiatów, drzew i krzewów. Na terenie ogrodów znajduje się również Pałac Generalife. 

TRAVEL TIP: zwiedzanie Alhambry warto zaplanować odpowiednio wcześniej. Jeśli macie możliwość, zaopatrzcie się w dobry przewodnik, który tłumaczy i opisuje historię oraz architekturę tego miejsca lub wypożyczcie audio przewodnik na miejscu (jego koszt to 6€).
Na spokojne zwiedzanie Alhambry przeznaczcie sobie 4-5 godzin.
Bilet wstępu kosztuje 14€. Warto zarezerwować bilet przez Internet (na oficjalnej stronie Alhambry), gdyż w sezonie bilety wyprzedają się nawet na miesiąc do przodu. Rezerwację biletu online należy wymienić na bilet już na miejscu. Można to zrobić w głównej kasie biletowej, w specjalnych maszynach lub w punkcie informacyjnym przy Calle Real.
Zwiedzanie Pałacu Nasrydów zaczyna się o godzinie, na którą zarezerwowaliście bilet. Należy zjawić się na czas. Wejścia są bardzo punktualne i spóźnialscy mogą nie zostać wpuszczeni. Warto przyjść na miejsce jakieś 30 minut wcześniej, żeby spokojnie wydrukować sobie bilet, rozeznać się w rozmieszczeniu budynków, wypożyczyć audio przewodnik (dla chętnych, ale warto!) i stanąć w odpowiedniej kolejce. 

Albaicín

Albaicín to dawna arabska dzielnica położona na wzgórzu naprzeciwko Alhambry. Wyróżnia się białą zabudową, wąskimi uliczkami i klimatem arabskiej mediny. Nazwa dzielnicy pochodzi prawdopodobnie od muzułmanów wygnanych w 1227 roku z miasta Baeza, który znaleźli tu schronienie. W latach 1238-1492 Grenada była stolicą emiratu i to właśnie w tych czasach Albaicín stała się najbogatszą dzielnicą miasta. 

Kościoły w dzielnicy Albaicín zostały wybudowane na miejscu dawnych meczetów, a dawne minarety dziś pełnią funkcję wież kościelnych. W niektórych świątyniach można znaleźć elementy dawnej architektury arabskiej. 

Dzisiaj Albaicín to miejsce pełne sklepów z pamiątkami, teterii (czyli herbaciarni), tapas barów i klimatycznych restauracji. Poznawanie tej dzielnicy warto zacząć od spaceru po ulicy wzdłuż rzeki, a następnie wspiąć się na wzgórze i zgubić się w tutejszych licznych i krętych uliczkach. 

Zwiedzając tę okolicę warto zobaczyć El Bañuelo, czyli XI-wieczne arabskie łaźnie, kościół Colegiata del Salvador i jego wewnętrzny dziedziniec – Patio de las Naranjas, Puerta de las Pesas, czyli Bramę Wag, XV-wieczny Palacio Dar al-Horra, Mirador de San Cristobal czy klasztor Convento de Santa Isabel la Real pochodzący z XVI wieku. 

Zobacz także: jeśli chcecie zobaczyć Alhambrę czy Albaicín, ale nie lubicie organizować wycieczek na własną rękę, koniecznie zobaczcie wycieczki proponowane przez firmę Itaka, która ma w swojej ofercie wakacje w andaluzyjskim regionie Costa del Sol – tutaj. 

Mirador San Nicolás

Spacerując po dzielnicy Albaicín koniecznie udajcie się na niewielki placyk Mirador San Nicolás. To właśnie stąd roztacza się najpiękniejszy widok na całą Alhambrę oraz pobliskie góry Sierra Nevada. 

Mirador San Nicolás to Wasze “must see“, jeśli jesteście miłośnikami niesamowitych widoków oraz niezapomnianych zachodów słońca. 

TRAVEL TIP: warto przyjść tu zarówno na wschód, jak i na zachód słońca. Na godzinę przed zachodem zbiera się tu jednak sporo ludzi. Jeśli więc chcecie mieć dobre zdjęcia i kawałek miejsca na murku, warto przyjść chwilę wcześniej i zająć sobie miejsce. 

Sacromonte

Sacromonte to dawna cygańska dzielnica, która dzisiaj słynie z najlepszych występów flamenco. W jej “cuevas“, czyli jaskiniach, mieszkali dawniej wypędzeni z miasta muzułmanie i żydzi, a z czasem dołączyli do nich Cyganie. Sacromonte było zamieszkiwane również przez grenadyjską bohemę i tutejszych artystów. 

Mieszkający tu Cyganie andaluzyjscy mieli ogromny wkład w rozwój tej dzielnicy, głównie pod kątem muzycznym i kulturalnym. To dzięki nim narodziło się tu flamenco, którego tradycja przetrwała do naszych czasów. W wielu jaskiniach znajdujących się na wzgórzu (które, swoją drogą, nadal pełnią funkcje mieszkalne) do dziś można oglądać pokazy tańca. 

Najbardziej polecanymi miejscami na pokazy flamenco są Cuevas Los Tarantos oraz Cueva La Rocío. Oprócz tańca usłyszymy tu muzykę i śpiew na żywo, które są ważnymi elementami składowymi flamenco. 

Catedral de Santa María de la Encarnación

Katedra Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia w Granadzie jest chyba najpiękniejszą świątynią w Andaluzji. Zrobiła na mnie o wiele większe wrażenie niż katedra w Sewilli czy w Maladze. Jej monumentalność i majestatyczność dobrze widać z góry, z murów obronnych Alhambry. Wciśnięta między kamienice i miejską zabudowę katedra sprawia wrażenie ogromnej budowli, która nie mieści się w miejscu dla niej przeznaczonym. 

Budowa katedry rozpoczęła się w 1523 roku na zlecenie królowej Izabeli Katolickiej i trwała aż do 1704 roku. Jej głównym architektem był początkowo Enrique de Egas, którego miejsce zajął następnie Diego de Siloé. Świątynia powstała na miejscu dawnego meczetu i reprezentuje ona tzw. gotyk izabeliński, czyli połączenie gotyku z elementami hiszpańskiego renesansu. 

Katedra w Grenadzie (długa na 116 m i szeroka na 67 m) ma pięć naw, główną kaplicę Capilla Mayor, liczne kaplice boczne, pięknie zdobione organy oraz potężne, białe kolumny o wysokości 43 metrów, podtrzymujące sklepienie. Liczne dekoracje, zdobienia, rzeźby, obrazy hiszpańskich malarzy oraz witraże dopełniają jej uroku i sprawiają, że świątynia zachwyca swoim bogactwem.

Tuż obok katedry znajduje się Capilla Real, czyli gotycka Kaplica Królewska, w której znajdują się groby Królów Katolickich – Ferdynanda II Katolickiego oraz Izabeli I Katolickiej.

TRAVEL TIP: katedrę można zwiedzać od poniedziałku do soboty w godz. 10:00-18:30 oraz w niedziele i święta od 15:00-17:45. Wstęp kosztuje 5€, w cenie biletu jest audio przewodnik. Wstęp wolny – w każdą niedzielę. Na zwiedzanie warto przeznaczyć sobie około godziny (jeśli nie macie w zamiarze wysłuchać opisu każdej kaplicy to mniej). Więcej informacji znajdziecie na stronie katedry. 

Alcaicería

Alcaicería to miejsce, w którym znajdował się dawny Wielki Bazar w Grenadzie. Został on zbudowany w XV wieku i przetrwał aż do XIX wieku, kiedy to strawił go ogromny pożar. Pierwotna Alcaicería ciągnęła się od Plaza Nueva aż do Plaza Bib Rambla i była miejscem pełnym straganów, sprzedających arabskie jedwabie, przyprawy i inne cenne towary. 

Alcaicería to nazwa, która była używana w całej mauretańskiej Hiszpanii i w niektórych częściach Bliskiego Wschodu. Bazar był jedną z niewielu mauretańskich tradycji, które przetrwały zwycięstwo chrześcijan. Co ciekawe, nazwa Alcaicería jest rzymskiego pochodzenia. Arabskie słowo “al-Kaysar-ia” oznacza „miejsce Cezara” i było używane, aby podziękować cesarzowi bizantyjskiemu Justynianowi po tym, jak przyznał Arabom wyłączne prawo do produkcji i sprzedaży jedwabiu w VI wieku. Od tego momentu wszystkie arabskie bazary były nazywane w ten sam sposób. 

Nowa Alcaicería została odbudowana w stylu neo-mauretańskim i ma dzisiaj mniej niż połowę swojego pierwotnego rozmiaru. Na oryginalnym bazarze znajdowało się ponad 200 sklepów. 

Obecnie w Alcaiceríi znajdują się stragany z pamiątkami, które sprzedają różnorodne arabskie wyroby rzemieślnicze – tradycyjną lokalną ceramikę, wyroby z drewna i ze skóry, lampy witrażowe, odzież etniczną i inne souveniry.

Plaza Bib Rambla

Spacer po Alcaiceríi zakończcie na Plaza Bib Rambla, która jest miejscem spotkań miejscowych i odpoczynku turystów. Wokół placu, na którym stoi urocza barokowa fontanna “Fuente de los Gigantes”, znajdziecie liczne stragany sprzedające marokańskie zioła i przyprawy, szale, pocztówki, magnesy i inne pamiątki. Usiądźcie w jednym z tutejszych barów, zamówcie sangrię i, wygrzewając się w słońcu, obserwujcie przechodniów. A jeśli macie ochotę to zamknijcie oczy, przenieście się w czasie do XVIII wieku i wyobraźcie sobie, że na Plaza Bib Rambla odbywa się właśnie korrida z bykami. Niesamowite, prawda?

Calle Elvira

Calle Elvira uznawana jest za najbardziej imprezową ulicę Grenady. To przy niej i przy odchodzących od niej uliczkach mieści się najwięcej tapas barów, jazz i flamenco clubów oraz klimatycznych arabskich restauracji. Calle Elvira nazywana jest przez lokalsów właśnie ulicą tapas barów. Koniecznie wybierzcie się tu zarówno na poranny, jak i na wieczorny spacer, żeby na własne oczy przekonać się, że to właśnie nocą ta ulica tętni życiem. 

Plaza de Toros

W Grenadzie znajduje się również arena do walk z bykami – La Nueva Plaza de Toros de Granada, której inauguracja odbyła się 30 września 1928 roku. Arena, nazywana także Monumental de Frascuelo, jest jedną z 10 największych aren do walk z bykami w całej Hiszpanii. Zajmuje powierzchnię 9000 m² i może pomieścić 12500 widzów. W 1992 roku Plaza de Toros de Granada została uznana za obiekt dziedzictwa kulturowego w Hiszpanii ze względu na swoją wartość architektoniczną. 

Dzisiaj arenę do walk z bykami można zwiedzać z przewodnikiem (8€ od osoby). Odbywają się w niej również liczne koncerty, a walki z bykami można oglądać w okolicy Bożego Ciała oraz we wrześniu. We wnętrzach areny mieści się również kilka restauracji i tapas barów.

Grenada – gdzie warto zjeść?

Bar Los Diamantes (Plaza Nueva 13)

Los Diamantes to chyba najsłynniejszy tapas bar w mieście. Usłyszycie o nim od mieszkańców, byłych i obecnych Erasmusów oraz od turystów, którzy byli w Grenadzie. LD otwiera swoje wrota dla spragnionych tapas już w samo południe i zamyka je wraz z wyjściem ostatniego klienta (czyli grubo po północy). Dlaczego to miejsce jest aż tak popularne? Po pierwsze dlatego, że jest w samym centrum. Po drugie, bo alkohol jest tam śmiesznie tani, a w cenie drinka tapas jest dodawane za darmo, a po trzecie – w Los Diamantes zawsze jest pełno ludzi, a wieczorami ciężko w ogóle dostać się do środka. O popularności i znakomitości tego miejsca niech świadczy jego podłoga w okolicach wieczora – jest brudna, klejąca i pełno na niej papierków czy serwetek. Pewnie większość z Was pomyśli, że to oznaka brudu. Właśnie, że nie! W Hiszpanii to dowód na to, że lokal jest chętnie uczęszczany i że dobrze się w nim je.

Jeśli będziecie kiedyś w Grenadzie koniecznie wejdźcie do Los Diamiantes, zamówcie wino lub tinto de verano, poproście o kalmary albo sardynki jako tapas i poobserwujcie co tu się dzieje. To miejsce żyje swoim życiem!

A Los Buenos Chicos (Calle Elvira 70)

A Los Buonos Chicos to niby kolejny tapas bar przy słynnej Calle Elvira z tym, że wyróżnia się on przynajmniej kilkoma rzeczami.

Po pierwsze – to miejsce jest nieco artystyczne. W środku znajdziecie ciekawe grafiki czy ręcznie robioną biżuterię, które można kupić. Dodatkowo, wnętrze baru jest lekko awangardowe i artystyczne. Kilka razy w miesiącu można tu posłuchać muzyki czy koncertu na żywo, a niekiedy zdarza się i tak, że muzyk, który przyszedł tu tylko na piwo otwiera futerał, wyciąga gitarę i zaczyna grać, tak po prostu.

Po drugie – właściciele tego miejsca są super sympatyczni, dzięki czemu bardzo szybko można tu poczuć się jak u siebie. Ja zaglądałam tu codziennie i muszę przyznać, że z każdym razem zadomowiałam się coraz bardziej. Zamawiałam kieliszek wina, prosiłam o gnocchi albo o lasagne jako tapas, brałam gry planszowe, które są tu dostępne i w ten sposób odpoczywaliśmy z Kotem po i przed kolejnym zwiedzaniem.

A po trzecie – to jedyne miejsce w mieście, gdzie dostaniecie tapas inspirowane kuchnią włoską. Gnocchi w sosie 4 sery, makaron z pesto z bazylii czy lasagne to tylko niektóre z pozycji, które pamiętam. Do tego dobre hiszpańskie wina, piwa rzemieślnicze oraz drinki.

A Los Buenos Chicos mają też mały ogródek przed lokalem, dzięki czemu w słoneczny dzień można usiąść na zewnątrz i przyglądać się turystom i mieszkańcom na Calle Elvira. Z ręką na sercu polecam Wam ten tapas bar, który jest moim ulubionym w Grenadzie. Jest tu normalnie, lokalnie, bardzo swojsko pysznie i na luzie. To miejsce przypadnie do gustu każdemu!

Restaurante Los Manueles (Calle Monjas del Carmen 1)

Los Manueles to elegancka restauracja połączona z tapas barem. Poleciła nam ją koleżanka, która mieszka na stałe w Grenadzie. Byłam trochę zmęczona jedzeniem samych tapas jako dodatek do kolejnej szklanki tinto de verano. Chciałam zjeść coś konkretnego, najlepiej jakąś rybę lub owoce morza.

Restaurante Los Manueles okazała się strzałem w dziesiątkę. Pyszny tatar z tuńczyka, krokieciki (croquetas) z szynką serrano, cudowne w smaku fritto misto oraz dobrze dobrane wino. Do tego bardzo miła i profesjonalna obsługa, dzięki której wyszliśmy z restauracji wspaniale najedzenie oraz uśmiechnięci.

Los Manueles polecam Wam na romantyczną kolację we dwoje oraz na świętowanie mniejszych lub większych sukcesów. Na niezwykle zwykły dzień też będzie idealna. Wyjdziecie stamtąd najedzeni i w świetnych humorach. Gwarantuję!

Restaurante Tetería Palmira (Calle Elvira 40)

Arabski klimat czuć w Grenadzie na każdym kroku. Ba, Grenada jest tą arabskością bardzo przesiąknięta. Co chwilę przypomina nam o tym architektura, zapachy, lokalne targi i oczywiście kuchnia, a raczej nazwy licznych orientalnych restauracji. Z racji tego, że patrząc na te wszystkie szyldy z pismem arabskim zatęskniliśmy za Marokiem i za pysznościami, które tam jedliśmy stwierdziliśmy, że być w Grenadzie i nie spróbować żadnego dania z szeroko pojętej kuchni arabskiej to wstyd.

Restaurante Tetería Palmira była w pierwszej trójce restauracji z najlepszą kuchnią orientalną w Grenadzie polecanych na TripAdvisor. Postanowiliśmy to sprawdzić i wybraliśmy się tam na obiad. Palmira to kuchnia syryjsko-libańsko-marokańska. Wszystkie dania przygotowane są na miejscu, dzięki czemu są super świeże. Dodatkowo, w porze obiadowej można wybrać się tu na obfity lunch w śmiesznej cenie. My wybraliśmy dwa różne zestawy, żeby móc się nimi podzielić i spróbować większej ilości dań.

Na pewno polecam Wam tutejszą sałatkę Fattoush, hummus, baba ghanoush oraz falafele, które były wybitne. Z racji tego, że jest to tradycyjna arabska restauracja, prowadzona przez Syryjczyków, nie znajdziecie w menu ani kropli alkoholu. Mi to kompletnie nie przeszkadzało, a co więcej – uważam to za piękny przykład przestrzegania własnych wartości w obcym państwie. Obsługa Palmiry jest przy tym bardzo miła i pomocna w odpowiadaniu na wszelkie pytania dotyczące jedzenia. Jeśli będziecie chcieli zjeść dobre orientalne jedzenie, z ręką na sercu polecam Wam Palmirę. Będzie Wam smakowało!

Zobacz także: 

Sewilla – co warto zobaczyć w stolicy Andaluzji

Malaga – (najlepszy!) przewodnik po Maladze, mieście Picassa

The post Grenada – przewodnik po mieście, co zobaczyć i gdzie zjeść appeared first on kingagajatravels.pl.

Malaga to dobre miasto na odpoczynek – pod palmami, na plaży, w barze z tapas czy ze szklaneczką słodkiego wina malaga. Właśnie dlatego Malagę zostawiliśmy na koniec podróży po Andaluzji. Wiedzieliśmy, że będziemy zmęczeni zwiedzaniem Sewilli i Granady i że to tu będziemy mogli trochę odsapnąć, poszwędać się po mieście i po prostu nacieszyć oko widokami.

Malaga (na szczęście lub nie) nie oferuje zbyt dużej ilości zabytków, które koniecznie trzeba zobaczyć i odkreślić z listy “must see“. Oczywiście warto zobaczyć to, co jest do zobaczenia, ale jeśli ktoś stawia na totalny relaks i zero zwiedzania to też nic strasznego się nie stanie, bo Malaga i jej leniwy klimat sprawiają, że już samo spacerowanie po mieście wystarczy, aby chłonąć jego atmosferę i cieszyć się z wyjazdu.

Oczywiście nie odmówiłam sobie wejścia do katedry, zwiedzenia zamku, spojrzenia na miasto i na port z góry czy obfotografowania najpiękniejszych miejsc. Już tak mam, że lubię poznawać odwiedzane miejsca z tej najbardziej i najmniej turystycznej strony. Nie inaczej było tym razem chociaż po Maladze kręciłam się powoli, typowym dla tego miejsca leniwym krokiem. 

Przewodnik po Maladze – gdzie spać?

Będąc w Maladze tylko na 2 noce, nie chcieliśmy wydawać dużo pieniędzy na hotel czy apartament. Wiedzieliśmy, że większość czasu spędzimy na mieście, zwiedzając lub odpoczywając na plaży, a zakwaterowanie będzie nam potrzebne jedynie po to, żeby się przespać, wziąć prysznic i podładować aparat.

Właśnie dlatego zdecydowaliśmy się na pokój w Casa Al Sur Terraza Hostel – jednym z najtańszych hosteli w mieście. Naszym jedynym błędem było to, iż wzięliśmy pokój dwuosobowy ze wspólną łazienką (a wiadomo, jak to w hostelach bywa – nigdy nie wiemy, na kogo trafimy i czy inne osoby potrafią zostawić po sobie porządek tak, jakbyśmy sobie tego życzyli). Dlatego też długo zastanawiałam się, czy chcę Wam polecić ten hostel, ale ostatecznie stwierdziłam, że tak, że pomimo tej wspólnej łazienki cała reszta była naprawdę spoko. Pokoje w Casa al Sur są niewielkie, ale bardzo czyste i przytulne; obsługa hostelu jest miła i super pomocna, a na samym dachu hostelu jest świetny taras widokowy, na którym można odpocząć po intensywnym zwiedzaniu miasta. Dodatkowo, codziennie rano można zjeść tu pyszne śniadanie za 5€. 

Jeśli Casa Al Sur Terraza Hostel nie jest w Waszym guście i wolicie poszukać hotelu w nieco wyższym standardzie, poniżej zostawiam Wam wyszukiwarkę noclegów Booking.com, dzięki której z pewnością znajdziecie idealny nocleg. 

Booking.com

Przewodnik po Maladze – co zobaczyć? 

Poniższy przewodnik po Maladze pokaże Wam najpiękniejsze miejsca w mieście. Zaczniemy od zwiedzenia katedry, wdrapiemy się na wzgórze, na którym znajduje się Zamek Gibralfaro, następnie pospacerujemy trochę wąskimi uliczkami centrum miasta, zajrzymy do muzeum Picasso, zahaczymy o artystyczną dzielnicę Soho i zakończymy zwiedzanie odpoczynkiem na plaży Malagueta. Mam nadzieję, że Malaga przypadnie Wam go gustu. 

Katedra w Maladze

Catedral Nuestra Señora de la Encarnación wygląda naprawdę imponująco. Zachwyca nie tylko swoją wielkością, ale również naturalnym pięknem i idealnie wkomponowuje się w zabudowę starego miasta. Jej budowę rozpoczęto w 1528 roku, jednak z powodu braku pieniędzy prace musiały zostać przerwane w 1783 roku. To właśnie dlatego katedra jest niedokończona – brakuje jej drugiej wieży oraz części głównego frontonu.

Wnętrze katedry zachwyca ogromem i wspaniałością wielu dzieł sztuki, które się tu znajdują. Pomimo swojego gotyckiego układu (nawa główna i dwie nawy boczne), świątynia utrzymana została w stylu renesansowym i barokowym. Jeśli odwiedziliście katedrę w Sewilli oraz tę w Granadzie, na pewno zauważycie pewne cechy wspólne wszystkich trzech kościołów, które są do siebie bardzo podobne. Jak większość andaluzyjskich katedr, również Catedral de Málaga powstała na miejscu starego meczetu.

Z tarasu widokowego katedry można podziwiać widok na całe miasto, port, morze i pobliskie góry oraz zobaczyć, jak wygląda dach katedry (a ze względu na liczne kopuły wygląda on naprawdę ciekawie). Tuż obok katedry rosną drzewka pomarańczowe oraz wysokie palmy. Dzięki nim wygląd budowli jest jeszcze piękniejszy i taki południowy.

TRAVEL TIP: bilet łączony do katedry, Ars Malaga oraz na kopułę (taras widokowy) kosztuje 10 €. Największe kolejki do wejścia ustawiają się w okolicach południa. Najlepiej zwiedzać katedrę tuż po jej otwarciu (godz. 10:00) lub po południu. W cenie biletu każda osoba zwiedzająca dostaje audio przewodnik.

Alcazaba

Wzgórze górujące nad Malagą mieści dwa ważne zabytki tego miasta. Jednym z nich jest muzułmańska twierdza Alcazaba, wzniesiona w XI wieku przez Maurów i rozbudowana przez Nasrydów na wzór grenadyjskiej Alhambry.

Już na wejściu do Alcazaby zobaczymy jedną z jej piękniejszych części – to półokrągłe siedzenia rzymskiego teatru, pozostałości po czasach, kiedy istniała tu rzymska twierdza. Grube warowne mury, wieże obronne, urocze ogrody, patio oraz sale pałacowe i kolumnady pozwalają poczuć się przez chwilę jak w arabskim zamku za czasów jego świetności.

Alcazaba może nie zachwyca swoją wielkością oraz bogactwem zdobień tak jak Alhambra, ale i tak warto ją odwiedzić, żeby spojrzeć na miasto z innej perspektywy.

Castillo de Gibralfaro

Zamek Gibralfaro leży na tym samym wzgórzu co Alcazaba tylko, że nieco wyżej. Obydwie twierdze połączone są ze sobą murami obronnymi. Stara fenicka forteca została odbudowana w XIV wieku, jednak w dzisiejszych czasach nie ma tu zbyt wiele do zobaczenia. Miłośnicy starych zamków mogą poczuć się nieco zawiedzeni chociaż… wystawa opowiadająca historię tego miejsca oraz obrazująca, jak w dawnych czasach były połączone Alcazaba i Gibralfaro są naprawdę ciekawe.

Warto wspiąć się na sam szczyt, żeby choć na chwilę mieć całe miasto u swych stóp. Z murów obronnych Gibralfaro fantastycznie widać port, morze, okoliczne góry i gorące miasto. Dodatkowo, nie zagląda tu zbyt wiele turystów dlatego też można się tu udać na dłuższy spacer w ramach odpoczynku od tłumów.

TRAVEL TIP: podejście do Gibralfaro jest dosyć strome i męczące. Nie warto wybierać się tu w godzinach, gdy słońce najmocniej grzeje. Jeśli już się na to zdecydujecie, pamiętajcie o zapasie wody, okryciu głowy oraz o wygodnych i antypoślizgowych butach. Niektóre fragmenty drogi są strome i śliskie, przez co w nieodpowiednim obuwiu może być tu dosyć niebezpiecznie.

Parque de Málaga

Park w samym środku miasta, wzdłuż Paseo de Málaga, jest świetnym miejscem na długi, spokojny spacer oraz poczucie luźnego klimatu Malagi. Z jednej strony port i morze, z drugiej miasto, a w samym sercu parku możemy się poczuć jak w jakiejś egzotycznej dżungli. Rośnie tu bowiem wiele gatunków niespotykanych drzew, krzewów i kwiatów. Rozglądnijcie się dookoła i poszukajcie wzrokiem małych, zielonych papużek, które są stałym gościem Parque de Málaga.

Plaza de la Constitución

Przestronny plac z pięknymi klasycystycznymi kamienicami i kolumnadą palm po jednej stronie – taka jest właśnie Plaza de la Constitución. To tu toczy się życie Malagi i tu można poczuć ten prawdziwy klimat południa Hiszpanii. Jeśli lubicie obserwować uliczne życie, usiądźcie na kawę w jednej z tutejszych kawiarni i chłońcie ten widok.

Warto przyjść tu z samego rana, kiedy miasto zaczyna budzić się do życia oraz późnym wieczorem, kiedy Hiszpanie wychodzą na ulicę i wspólnie spacerują.

Calle Marqués de Larios

Ta odchodząca od Plaza de la Constitución ulica jest chyba jedną z najładniejszych i najbardziej reprezentacyjnych w mieście. Wysokie budynki i niewypowiedziana elegancja sprawiają, że nie można odmówić jej uroku. Calle Marquéz de Larios jest jedną z głównych zakupowych ulic w Maladze, dlatego też w ciągu dnia panuje tu spory ruch. Dla tych, którzy chcą zobaczyć ją mniej tłoczną i chaotyczną, polecam poranny spacer. W okolicach 7-8 rano nie spotkacie tu praktycznie nikogo.

Plaza de la Merced

To właśnie za takie miejsca polubiłam Malagę. Zwyczajne, codzienne i niezwykłe w swojej prostocie. Jedni powiedzą, że nic tu nie ma, inni będą całkowicie oczarowani. Plaza de la Merced to jeden z tych placów, w których można się zakochać od pierwszego wejrzenia. Jest tu spokojnie, trochę bardziej na uboczu, mało turystycznie i mega lokalnie.

Klimatyczne kamienice, liczne ławeczki oraz drzewa kwitnące na kolor liliowy sprawiły, że Plaza de la Merced to jedno z moich ulubionych miejsc w Maladze. Mogłabym tu przesiadywać do woli. Oczywiście z książką w ręku i szklaneczką chłodnego tinto de verano.

Muzeum Picassa

Pablo Picasso to najsłynniejszy mieszkaniec Malagi. Jego muzeum mieści się w XVI-wiecznej kamienicy Palacio de Buenavista w samym centrum miasta. Museo Picasso Málaga udostępnia zwiedzającym kolekcję ponad 200 dzieł artysty, które pochodzą z całego jego życia. Znajdziecie tu prace z okresu błękitnego i różowego aż po kubizm. W zbiorach są zarówno obrazy, jak i ceramika, rzeźby i grafiki Picasso. 

Jeśli jesteście ogromnymi fanami Picassa, idźcie koniecznie. Jeśli jednak kojarzycie tylko kilka najważniejszych obrazów malarza, możecie się rozczarować. W muzeum nie znajdziecie najbardziej znanych dzieł, a raczej takie, które są rzadko spotykanymi, prawdziwymi perełkami. W końcu większość z nich została podarowana lub wypożyczona przez rodzinę malarza.

Mnie samą muzeum trochę rozczarowało, ale to może dlatego, że widziałam już naprawdę sporo prac Picassa i nastawiałam się na dużo większy zbiór jego dzieł. Mimo wszystko cieszę się, że odwiedziłam Museo Picasso Málaga w rodzinnym mieście Pabla.

TRAVEL TIP: bilet wstępu do muzeum kosztuje 8€. W każdą niedzielę na dwie godziny przed zamknięciem – wstęp wolny. W muzeum nie wolno robić zdjęć. Dokładne informacje znajdziecie na stronie Museo Picasso Málaga.

Przed Museo Picasso Málaga znajdują się stragany z reprodukcjami dzieł malarza, które można kupić na pamiątkę.

Soho Málaga

Miłośnicy street artu, murali, grafitti i wszelkich ulicznych grafik muszą odwiedzić dzielnicę Soho w Maladze, której granice wyznacza rzeka Guadalmedina, Calle Alameda Principal oraz port.

Jeszcze 50 lat temu była to najmodniejsza dzielnica mieszkaniowa w mieście (nic dziwnego, wystarczy spojrzeć na fasady i zdobienia niektórych kamienic). Później jednak okolica zaczęła popadać w niełaskę i stała się miejscem, w którym lepiej było się nie pokazywać. Podobno jeszcze 10 lat temu Soho było głównie uczęszczane przez panie lekkich obyczajów i osoby pod wpływem (nie tylko alkoholu).

Coś się jednak zmieniło i od 2015 roku Soho przeżywa prawdziwy renesans. Dzięki współpracy organizacji MAUS (Málaga Arte Urbano Soho) z mieszkańcami i ich wysiłkowi włożonemu w odnowienie tej dzielnicy, Soho jest dziś artystycznym centrum nie tylko w Maladze, ale również w całej Andaluzji. Za grafitti i murale odpowiadają najsłynniejsi artyści uliczni z całego świata, jak np. ROA, DALeast, D*FACE czy Pejac.

Mimo wielu opuszczonych kamienic Soho tętni życiem. Co chwilę otwierają się tu nowe bary, kawiarnie, restauracje czy małe galerie sztuki. Soho stała się też ulubioną dzielnicą małych przestrzeni coworkingowych. 

Port w Maladze

Popołudniowy spacer wzdłuż portu z widokiem na przybijające do brzegów Malagi statki, jachty i łódki to najlepszy sposób na aktywny odpoczynek. Nie wiem, jak Was, ale mnie widok portu i morza bardzo uspokaja i napawa niekończącym się uczuciem radości. Nawet jeśli jesteście w Maladze na weekend, po spacerze tutaj poczujecie się jak na długich wakacjach. A jeśli chcecie poczuć totalną magię tego miejsca, przyjdźcie tu pod wieczór, kupcie sobie gałkę lodów o smaku malagi i obserwujcie znikające w morzu słońce.

Plaża Malagueta

Malagueta to zdecydowanie najpopularniejsza plaża w Maladze. Warto przyjść tu z samego rana lub późnym popołudniem, przespacerować się brzegiem morza, usiąść w jednym z tutejszych beach barów na drinka, poleżeć na plaży z książką, poopalać się, odpocząć i poczekać na zachód słońca. Tu jest pięknie i tak wakacyjnie!

Przewodnik po Maladze – gdzie zjeść?

Malaga jest pełna barów i restauracji, w których dają smacznie zjeść. 3 dni pobytu w mieście pozwoliło mi na znalezienie kilku kulinarnych perełek, którymi chcę się z Wami podzielić. Nie obyło się bez pysznych śniadań, mocnej kawy, świeżych owoców morza, kieliszeczka słodkiego wina malaga oraz tapasów i tinto de verano. W Maladze można jeść, odpoczywać, spacerować, jeść, spacerować, jeść, odpoczywać… i tak w kółko. 

Dulces&Dreams (Plaza de los Mártires Ciriaco y Paula 6)

Mała kawiarnia hostelowa, do której można przyjść na śniadanie, kawę, obiad czy tapas. Ładnie urządzone, klimatyczne wnętrza, smaczne jedzenie, luźna atmosfera i przemiła obsługa, która pomoże, doradzi i wszystko wytłumaczy.

My wybraliśmy się tu na śniadanie, które zjedliśmy na tarasie hostelu z widokiem na dachy malagijskich domów i kościelne wieże. Super! 

El Último Mono Juice & Coffee (Calle Santa María 9)

Świetne i przytulne miejsce z pyszną kawą w samym centrum miasta. Oprócz kawy mają tu świeżo wyciskane soki, smoothies oraz coś na mały głód (świeże kanapki i ciastka). Wpadajcie tu, jeśli będziecie potrzebować chwili wytchnienia od chodzenia i zwiedzania.

Cañadú (Plaza de la Merced 21)

Jeśli szukacie wegetariańsko-wegańskiej restauracji w Maladze to właśnie ją znaleźliście. My trafiliśmy tu całkowicie przypadkiem, bo akurat szukaliśmy czegoś lekkiego, zdrowego i bezmięsnego.

Menu w Cañadú jest bardzo bogate. Zjecie tu sałatki, lasagne z warzywami, burgery, kotlety sojowe z kaszą kuskus czy wegetariańską musakę. Pysznie, zdrowo i z widokiem na mój ulubiony Plaza de la Merced. 

Antigua Casa de Guardia (Alameda Principal 18)

Antigua Casa de Guardia to najstarszy bar w Maladze, który pamięta jeszcze czasy 1840 roku. To miejsce, które musicie odwiedzić. W środku stoi rząd drewnianych beczek, między którymi krzątają się starsi panowie i nalewają słodkie wino malaga do niewielkich szklaneczek. Mega klimatyczne i lokalne miejsce!

TRAVEL TIP: jedna szklaneczka wina kosztuje ok. 1,5€. Zazwyczaj w barze jest tłum ludzi, ale jeśli przyjdziecie tu po sjeście (między 16-19) spotkacie tylko paru lokalsów, którzy wyskoczyli na przerwę z pracy. Zero turystów! Mega!

Restaurante Las Acacias (Paseo Marítimo el Pedregal 90)

Najlepsze miejsce na świeżą rybę i owoce morza. Restaurante Las Acacias znajduje się jakieś 5 km od ścisłego centrum Malagi, ale warto wybrać się tu na kolację (nawet na nogach!).

Bardzo lokalne i rustykalne miejsce, ale ja akurat takie lubię najbardziej. Sami wybieracie sobie rybę, którą chcecie, grill stoi na plaży, a Wy widzicie jak kucharze przygotowują Wasze jedzenie. Robią tu też pyszne fritto misto i smażone sardynki. Do tego niezłe wino, domowa i luźna atmosfera i widok na morze. Jak dla mnie – brzmi jak raj na ziemi!

To miejsce polecili nam znajomi mówiąc, że to właśnie tu zjemy najlepsze owoce morza. Nie mylili się! A my jesteśmy im za to polecenie ogromnie wdzięczni. ¡Gracias!

Zobacz także: 

Sewilla – co warto zobaczyć w stolicy Andaluzji

The post Malaga – (najlepszy!) przewodnik po Maladze, mieście Picassa appeared first on kingagajatravels.pl.

Co i gdzie zjeść w Sewilli?

Love Horno Artesano (Plaza de la Alfalfa 10)

Love Horno Artesano to jedna z najwcześniej otwierających się piekarni w okolicy Plaza de la Alfalfa. Miła obsługa wytłumaczy Wam, co jest co oraz co koniecznie powinniście spróbować. Ja polecam Wam zjeść tu typowe hiszpańskie śniadanie, czyli tostada con tomate y jamón. To nic innego jak przypieczona kromka chleba, podana z sosem z pomidorów, z szynką serrano oraz kroplą oliwy. Jeśli preferujecie śniadania na słodko, wybierzcie babeczki “Magdalenas” lub inne słodkie wypieki. W “Love Horno Artesano” parzą przepyszną Lavazzę i wyciskają świeże soki z pomarańczy. Po takim śniadaniu będziecie syci na długo.

Mercado Lonja del Barranco (Calle Arjona)

Uwielbiam takie miejsca!!! Warszawa ma swoje Koszyki, Kraków Dolne Młyny, a Sewilla właśnie Mercado Lonja de Barranco. Przestrzeń handlowa położona nad rzeką Gwadalkiwir, oferuje 20 różnych stoisk z rozmaitymi smakami. Zjecie tu śniadanie, napijecie się pysznej kawy, wpadniecie na popołudniowe aperitivo czy kieliszek wina, a jeśli będziecie naprawdę głodni, nasycicie się pysznymi daniami kuchni hiszpańskiej, włoskiej, meksykańskiej czy japońskiej. Paella, lokalne sery i wędliny, świeże ryby i owoce morza, steki, croquetas, małe kanapeczki empanadas, burrito, sushi, tortellini czy bruschetty to tylko kilka z propozycji, które znajdziecie w Mercado. Jeśli lubicie miejsca z luźną atmosferą, która sprzyja dobrej zabawie i spotkaniom ze znajomymi, koniecznie odwiedźcie to miejsce.

Mercado de Triana (Calle San Jorge 6)

Po drugiej stronie rzeki, w starej dzielnicy Triana, znajduje się kolejny targ wart odwiedzenia. Mercado de Triana to dużo bardziej lokalny rodzaj targu. Kupicie tu świeże warzywa i owoce, ryby i owoce morza, mięso, wędliny, sery czy wina. Możecie też usiąść przy jednym z wybranych stanowisk, zamówić wino oraz coś do przegryzienia i przyglądać się mieszkańcom Sewilli podczas zakupów. Jeśli jesteście wielbicielami zwykłej codzienności w miejscu, które odwiedzacie to to miejsce jest dla Was. W jednym ze stanowisk usiedliśmy na hiszpańskie wino Rioja oraz na wino pomarańczowe i przy desce serów smakowaliśmy codzienność. Cudownie było zobaczyć, jak sprzedawca kroi delikatne plasterki z wielkiej szynki serrano.

La Paella Sevilla (Calle Albuera 11)

Być w Hiszpanii i nie zjeść paelli? To prawie jak być we Włoszech i nie spróbować pizzy. Za radą mojej przyjaciółki, która mieszka w Sewilli, na najlepszą paellę w mieście udaliśmy się do La Paella Sevilla. Mały lokalik oferuje maksymalnie sześć rodzajów paelli, która przygotowywana jest na bieżąco. Spróbujemy tu tradycyjnej paella valenciana, paelli z krewetkami, z czarnym ryżem czy z ziemniakami i mięsem. Do wyboru jest mała (250 gr, 3,50€) oraz duża porcja (500 gr, 6€). My wzięliśmy dwie mniejsze porcje, które wystarczyły nam na kolejny długi spacer.

Bar Santa Ana (Calle Pureza 82)

Szukacie baru, w którym spotkacie tylko lokalsów? Proszę bardzo! Oto Bar Santa Ana, znajdujący się w samym środku dzielnicy Triana. Pyszne i zimne tinto de verano, obsługa mówiąca tylko (!!!) po hiszpańsku oraz dobre tapas sprawią, że poczujecie się jak miejscowi.

100 Montaditos

Cervecería 100 Montaditos to jedna z najpopularniejszych hiszpańskich sieciówek jedzeniowych i chyba jedyna jaką Wam tutaj (ogólnie na blogu) polecam. Montaditos to nic innego jak małe kanapeczki z przeróżnymi składnikami. Jak sama nazwa wskazuje, montaditos jest w menu 100. Tak, dobrze słyszycie – 100 rodzai kanapek, spośród których możecie zamówić montadito z tortillą, szynką serrano, krewetkami, kozim serem i rukolą, serem i pomidorem, suszonymi pomidorami i pesto, chorizo, tuńczykiem i sosem czosnkowym czy kalmarami. I pomyśleć, że to tylko kilka ze 100 możliwości.

To co wyróżnia 100 Montaditos od innych sieciówek to to, że składniki tych kanapeczek są naprawdę dobrej jakości. Zamówienie wypisuję się własnoręcznie na specjalnie przeznaczonych do tego kartkach, a w każdą środę i niedzielę obowiązuje promocja – każde montadito kosztuje tylko 1€. Jeśli będziecie mieć ochotę na coś niebanalnego i pysznego, koniecznie poszukajcie najbliższego baru 100 Montaditos.

Cerveceria La Sureña

Jeśli macie dość wina czy sangrii, a jedynym napojem alkoholowym o jakim marzycie jest po prostu zimne piwo, koniecznie udajcie się do La Sureña. To kolejna hiszpańska sieciówka, do której Andaluzyjczycy udają się z wielką przyjemnością. Ja polecam Wam tę, która znajduje się przy Metropol Parasol. Ciekawe miejsce z fajnym widokiem, a do tego chłodne i tanie piwo oraz smaczne przekąski. Relaks murowany!

Bodega Santa Cruz (Calle Rodrigo Caro 1A)

Jeden z lepszych i najbardziej obleganych tapas barów w żydowskiej dzielnicy Santa Cruz. To tu lokalsi mieszają się z turystami i opowiadają sobie nawzajem różne opowieści. Warto wpaść tu na dobre tapasy z kalamarami czy z krewetkami, przyrządzane na bieżąco oraz na… tinto de verano, oczywiście! Weźcie też pod uwagę sposób w jaki zapisywane są ceny Waszych zamówień! Z czymś takim spotkałam się dopiero tutaj, w Andaluzji.

Przed wyjazdem do Sewilli znalazłam w sieci opinie, że jest to jeden z najtańszych tapas barów w mieście oraz że obsługa jest miła i sympatyczna. No cóż… w takim razie musiałam się chyba stołować w jeszcze tańszych tapas barach i trafić na wyjątkowo zły dzień obsługi, bo ceny w Bodega Santa Cruz nie wydały mi się jakoś super niskie, a obsługa oprócz tego, że prawie rzucała zamówieniem to jeszcze w bardzo nieładny sposób obgadywała anglojęzycznych turystów. Tak czy inaczej, polecam Wam tu zajrzeć, spróbować ichniejszych tapas i przekonać się na własnej skórze, czy tylko ja miałam takiego pecha co do barmanów.

Tostada con tomate y jamón z Love Horno Artesano (z lewej), tapas z Bodega Santa Cruz (z prawej)

Confitería La Campana (Calle Sierpes 1-3)

Najstarsza i najbardziej znana cukiernia w Sewilli, w której przytyjecie od samego patrzenia na wyrabiane przez nich słodkości. Założona w 1885 roku La Campana, oferuje przeróżne ciasta, ciasteczka i desery. Możecie zjeść tu słodkie śniadanie albo usiąść na popołudniową kawę z ciastkiem. Warto spróbować kawałka historii! Koniecznie wejdźcie też do środka cukierni, które swoim wnętrzem przenosi nas w czasie.

La Terraza de EME (Calle Alemanes 27)

Najlepsze miejsce zostawiłam na sam koniec dla tych, co wytrwali, a jest nim La Terraza de EME, czyli taras widokowy hotelu EME, z którego rozpościera się cudowny widok na Giraldę i tył katedry w Sewilli. Bar EME otwiera się już o 12:00 w południe, ja polecam Wam go jednak na popołudniowe aperitivo lub wieczornego drinka. Tylko tu będziecie mogli podziwiać Giraldę podczas zachodu słońca i tuż po zmroku, a uwierzcie mi na słowo – ten widok to jakaś magia!!!

Ceny w La Terraza de Eme nie są wygórowane jak na elegancki bar na tarasie widokowym. Dodatkowo obsługa jest bardzo miła i chętnie pomaga w wyborze najlepszego drinka czy wina. Jeśli tylko lubicie tarasy widokowe, to miejsce totalnie Was oczaruje.

Zobacz także:
Najlepszy przewodnik po stolicy Andaluzji, czyli co warto zobaczyć w Sewilli
Dlaczego Andaluzja skradła moje serce?

To by było na tyle, jeśli chodzi o polecane przeze mnie miejsca na kulinarnej mapie Sewilli. Jeśli macie swoje ulubione bary czy restauracje w tym mieście, koniecznie podzielcie się nimi w komentarzu. A jeśli odwiedziliście któreś z tych miejsc z mojego polecenia, dajcie znać, jak Wam się podobało i czy przypadło Wam do gustu.

The post Smakujemy Andaluzję, czyli co i gdzie zjeść w Sewilli appeared first on kingagajatravels.pl.

Sewilla to prawdziwa mieszanka kultur i stylów architektonicznych. Zwiedzicie tu arabskie pałace i ogrody, zobaczycie gotycką katedrę i barokowe kościoły oraz bardzo nowoczesne (i trochę kontrowersyjne) współczesne budowle. Miasto pachnie pomarańczami, mandarynkami oraz słodką sangrią, a jego klimat można poczuć już podczas pierwszych minut pobytu tutaj. Sewilla jest spokojna, leniwa i na luzie, ale ma też w sobie dużą dawkę elegancji i niezaprzeczalnego uroku. Nikt się tu nie spieszy, każdy idzie w swoim tempie. Wszyscy są uśmiechnięci, życzliwi i pełni pozytywnej energii. Nie wiem, czy to efekt świecącego tu przez większą część roku słońca czy może luźnego i bezproblemowego nastawienia do życia. Jedno jest pewne, patrząc na mieszkańców Sewilli chce się żyć tak, jak oni. Spokojnie, na luzie, z uśmiechem na twarzy, czerpiąc z życia jak najwięcej.

Sewillę można zwiedzić w jeden dzień, tylko po co? Po co się tak spieszyć? Dużo lepiej przeznaczyć sobie na nią 3 dni (albo i więcej. Im więcej, tym lepiej!) i spokojnie, powoli napawać się jej widokami, wpatrywać się w tutejsze budynki i kamienice, chłonąć promienie ciepłego słońca, wygrzewać się nad rzeką Gwadalkiwir, sączyć powoli tinto de verano i obserwować życie mieszkańców. Cieszcie się czasem spędzonym w tym mieście i wyróbcie sobie swoje własne wspomnienia na temat Sewilli. Mam nadzieję, że będą równie pozytywne jak moje. Poniżej znajdziecie internetowy przewodnik po Sewilli, a w nim sprawdzone lokum w samym centrum miasta oraz zabytki, atrakcje turystyczne i dzielnice, które koniecznie trzeba zobaczyć. Udanego wypoczynku w Sewilli! 

Gdzie spać?

Zanim pokażę Wam miejsca, które w Sewilli trzeba zobaczyć, chcę Wam polecić mieszkanko, w którym nocowałam. Jeśli nie macie jeszcze noclegu, a szukacie przytulnego mieszkania w samym centrum miasta z cudownym widokiem to koniecznie sprawdźcie The roof of Sevilla – Chic penthouse – Giralds Views. Mieszkanie znajduje się na dachu jednej z kamienic niedaleko dzielnicy Santa Cruz, jest malutkie (kuchnia z salonem i łazienka), świetnie wyposażone i ma jedną ogromną zaletę – taras widokowy na całe miasto, z którego można podziwiać wieżę Giraldę i dachy sewilskich domów. Wyobraźcie sobie tylko poranną kawę lub wieczorną kolację z widokiem na miasto. Bajka!

Bardzo polecam Wam to miejsce! A jeśli nie macie jeszcze konta na Airbnb, skorzystajcie z mojego linka polecającego. Jeśli założycie przez niego konto, dostaniecie 100 zł na pierwszą rezerwację mieszkania, a ja otrzymam 50 zł na kolejną podróż.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

Widok z tarasu mieszkania na Giraldę podczas zachodu słońca

Co zobaczyć?

Catedral de Sevilla

Projektantom Katedry Najświętszej Marii Panny w Sewilli (La Catedral de Santa María de la Sede de Sevilla) towarzyszyło motto: “Wybudujmy świątynię tak wielką, żeby ci, którzy zobaczą ją w całej okazałości, stwierdzili, że postradaliśmy zmysły”. Patrząc i podziwiając tę budowlę trudno się z tym nie zgodzić. La Catedral de Sevilla jest dzisiaj największą katedrą gotycką na świecie i trzecim co do wielkości kościołem chrześcijańskim. Swoją powierzchnią przewyższają ją tylko Bazylika św. Piotra w Watykanie oraz Katedra św. Pawła w Londynie.

Katedra powstała na miejscu dawnego meczetu z dynastii Almohadów. Mówi się, że jej budowa miała symbolizować triumf wiary chrześcijańskiej nad islamem. Prawda ma jednak dwa inne oblicza. Podobno stary meczet był w tak złym stanie, że nie przetrzymałby następnego trzęsienia ziemi. Jeszcze inne doniesienia historyczne mówią, że sewilczycy chcieli wznieść katedrę piękniejszą i wspanialszą niż katedra w Toledo, która była dawniej symbolem Kościoła hiszpańskiego.

Czy im się to udało? Myślę, że odpowiedź na to pytanie jest zbędna. Wystarczy spojrzeć na świątynię z zewnątrz i odwiedzić jej wnętrza. Już sama budowla zachwyca ogromem, zdobieniami i licznymi detalami, w środku jest tego jeszcze więcej i jeszcze bardziej.

Po wejściu do środka katedry zwiedzający ma wrażenie ogromnej i niekończącej się przestrzeni. Wysokie i masywne filary dzielące wnętrze na dwie nawy boczne i jedną główną, żebrowane sklepienia krzyżowe naw bocznych, ołtarz główny, chór, organy, zakrystie oraz liczne kaplice sprawiają, że zwiedzanie świątyni w Sewilli staje się niezapomniane. Jestem ogromną fanką zwiedzania kościołów w miejscach, które odwiedzam i muszę przyznać, że tak wspaniałego, niesamowitego i zapadającego w pamięć kościoła jeszcze nie widziałam. Śmiało mogę powiedzieć, że Catedral de Sevilla zrobiła na mnie większe wrażenie niż Bazylika św. Piotra czy Katedra Notre Dame w Paryżu.

Najwspanialszą częścią kościoła, która przyciąga uwagę jest oczywiście Capilla Mayor, czyli retabulum. Znajdujący się tu główny ołtarz katedry, wysoki na 28 i szeroki na 18 metrów, jest największym ołtarzem w całej Hiszpanii. Wykonany został z drewna orzechowego, modrzewiowego i kasztanowca, a ozdobiony polichromowanym złotem. Widok tego tryptyku jest niesamowity i sprawia, że nikogo nie dziwi fakt, iż na jego ukończenie trzeba było czekać aż 82 lata.

Na przeciwko ołtarza znajduje się chór, występujący w tradycyjnych gotyckich kościołach. Miejsc siedzących jest tu 117 i wszystkie zostały wykonane z dębu i jodły. Warto zwrócić uwagę na dolne stalle, w oparciach których umieszczono wizerunek Giraldy z czasów, kiedy była minaretem. 

Ołtarz główny (po lewej), chór (po prawej)

Katedra w Sewilli kryje w swoim wnętrzu piękny Grobowiec Krzysztofa Kolumba, który znajduje się pośrodku południowej nawy. Co prawda, do dziś nie wiadomo na 100%, czy ciało Kolumba aby na pewno spoczywa w tym grobowcu. Wielki odkrywca chciał być pochowany w Ameryce, dlatego też po złożeniu jego ciała w Valladolid, a następnie w Sewilli, w 1537 roku jego zwłoki przetransportowano do katedry w Santo Domingo na Dominikanie. Nieznane są jednak jego dalsze losy. W 2006 roku ukończono badania DNA kości z grobowca w katedrze w Sewilli, które potwierdziły pokrewieństwo z pochowanym w Sewilli bratem Kolumba. Tak czy inaczej, warto podziwiać nagrobek wykonany ok. 1900 roku. Postacie podtrzymujące grób to królowie Kastylii, Aragonii, Leonu i Nawarry.

Boczne kaplice i zakrystie świątyni goszczą liczne rzeźby i obrazy hiszpańskich artystów i malarzy. Wśród nich można spotkać dzieła Sáncheza, Vázqueza czy Goyi.

Jedyną pozostałością po meczecie Almohadów są mury otaczające dzisiejsze Patio de los Naranjos, które było dawniej dziedzińcem meczetu. Liczne drzewka pomarańczowe sprawiają, że w ciepłe dni czuć tutaj unoszącą się woń pomarańczy. Puerta del Perdón, czyli Brama Przebaczenia, będąca północnym wejściem do katedry jest również pozostałością po dawnym meczecie.

Dobra rada: wizyta w katedrze kosztuje 9€ (w cenie biletu jest wejście do katedry, wejście na wieżę Giraldę oraz zwiedzanie Kościoła Zbawiciela – Iglesia del Salvador). Aby nie stać w długiej kolejce, radzę kupić bilet przez internet. Na stronie katedry (tutaj) można zarezerwować bilet na konkretny dzień i godzinę. Ważne, aby w dniu zwiedzania być punktualnym, ponieważ na każdą godzinę przypada określona ilość odwiedzających wpuszczanych do środka katedry! W poniedziałki, od 16:30-18:00 zwiedzanie katedry jest bezpłatne. Aby skorzystać z takiej wizyty, należy zarezerwować miejsce przez internet (tak samo, jak w przypadku płatnego zwiedzania).

Giralda

Dawny minaret jest dziś dzwonnicą katedry, z której rozpościera się piękny widok na całe miasto. Giralda, wysoka na 97 metrów, jest dziś jednym z głównych symboli miasta. Pierwotnie wieża zakończona była kopułą z czterema pozłacanymi kulami. Jednakże silne trzęsienie ziemi z 1355 roku zniszczyło tę najwyższą partię minaretu. W XVI wieku dzwonnicy nadano bardziej renesansowy wygląd i dobudowano szczyt wieży, a konkretnie 5 nowych kondygnacji oraz zwieńczenie Giraldy, czyli wiatrowskaz ze statuą, symbolizującą “Wiarę”, która w jednej ręce trzyma palmę, a w drugiej tarczę. To właśnie od tej figury Giralda wzięła swoją nazwę. Mieszkańcy Sewilli nazywali ten posąg “giraldillo” (od słowa girar – obracać się) i tak powstała Giralda.

Wejście na sam szczyt wieży nie jest wcale ciężkie i nie wymaga jakiejś szczególnej kondycji, to dlatego, że w wieży nie ma schodów, a są mało strome podjazdy. To pozostałości po czasach kiedy Giralda była minaretem, a brak stopni miał umożliwiać nawołującemu na modlitwę muezinowi wjazd na samą górę na koniu.

Co ciekawe Giralda ma jeszcze dwie bliźniacze wieże. Jedna z nich to minaret Hassana w Rabacie oraz Kutubijja w Marrakeszu. Prawda, że wyglądają podobnie?

Giralda (po lewej), bliźniacza wieża Kutubijja w Marrakeszu (po prawej)

Real Alcazar

Pałace Królewskie, pochodzące z XIII wieku, to zdecydowane “must see” w Sewilli. Ich wspaniałość, wielkość i różnorodność oczaruje każdego. Jedyną nienaruszoną częścią z czasów, gdy w Andaluzji rządzili Almohadzi jest Puerta del León – dzisiejsze wejście do Alcazaru. Większość dziedzińców, sal, komnat czy ogrodów przypomina nam o świetności tego kompleksu za czasów arabskich. Należy jednak pamiętać, że znaczna część z nich nie wygląda dziś tak samo, jak za panowania arabskiego. Pochłonęły je trzęsienia ziemi, pożary, zmiany i przeróbki kolejnych panujących. Gdy zagłębimy się w historię tego kompleksu okaże się, że chrześcijańscy władcy przebudowywali i rozbudowywali go według swoich potrzeb i wyobrażeń na temat islamskich budowli.

Tak czy inaczej, Real Alcazar i jego Ogrody Królewskie po dziś dzień wprawiają wszystkich w zachwyt. Tuż po wejściu przez Puerta del León, przechodzimy na Patio del León, a następnie na Patio de la Montería, z którego możemy podziwiać fasadę pałacu Piotra I.

Najpiękniejsze i najbardziej popularne miejsce w Real Alcazar to z całą pewnością Patio de las Doncellas, otoczone arkadami z zębatymi łukami oraz podwójnymi kolumnami. Do tego dochodzą ornamenty roślinne, kufickie napisy, kolorowe azulejos oraz precyzyjne arabskie zdobienia, które sprawiają, że Patio de las Doncellas jest najbardziej obleganą częścią pałacu. Patio nazywane jest sercem Alcazaru – dawniej odbywały się tu najważniejsze oficjalne uroczystości, a dzisiaj jest to miejsce najchętniej odwiedzane przez turystów.

Patio de las Doncellas prowadzi do licznych komnat o oficjalnym charakterze. Główną i najchętniej fotografowaną salą jest Salón de Embajadores, która jest najpiękniejszym pomieszczeniem w całym Real Alcazar. Ornamenty, łuki, kolumny, arabskie inskrypcje, dekoracje, mozaiki i azulejos tworzą z tego miejsca prawdziwe dzieło sztuki. Kocham arabskie dekoracje, ornamenty i mozaiki i w tej sali totalnie przepadłam. Uważam, że żadne słowa nie oddadzą piękna tej sali oraz przylegającego do niej Patio de las Doncellas. To miejsce trzeba po prostu zobaczyć na własne oczy i przeżyć na swój własny sposób.

Oprócz Patio de las Doncellas i Salón de Embajadores moimi ulubionymi (a co za tym idzie – najbardziej urokliwymi) miejscami są Patio del Yeso, Patio de Levíes i mały zakątek tuż za nim z przepiękną fontanną i mozaikowymi ławkami, ogród Jardín del Retiro del Marqués oraz Pabellón de Carlos V, którego ściany i wnętrze pokryte jest ceramicznymi płytkami. Koniecznie je zobaczcie! Oprócz tych miejsc warto przespacerować się po Ogrodach Królewskich, a jeśli macie na tyle czasu, obejdźcie cały Real Alcazar (sala po sali, ogród po ogrodzie), napawajcie się jego urokiem i poczujcie się przez chwilę jak arabskie księżniczki czy arabscy książęta.

Dobra rada: bilet normalny do Real Alcazar kosztuje 11,50 €, a pałac otwarty jest codziennie od 9:30. Jeśli zależy Wam na czasie i nie chcecie stać w długiej kolejce, koniecznie (!!!) kupcie bilet przez internet. Kolejki do wejścia są ogromne, a w godzinach szczytu trwają nawet do 2 godzin. Jeśli nie udało Wam się kupić biletu online, przyjdźcie pod pałac z samego rana (najlepiej przed godziną 9) i poczekajcie na otwarcie. Kolejka do wejścia zaczyna się tworzyć w okolicach godziny 8:30. My byliśmy pod Puerta del León około godziny 9:00 i czekaliśmy w kolejce godzinę. Co prawda, do wejścia z biletami online też tworzy się kolejka, ale idzie ona dużo szybciej i jest priorytetem przy wpuszczaniu do środka.
Na spokojną wizytę w Real Alcazar zarezerwujcie sobie około 4-5 godzin. Tyle zajęło mi dokładne obejrzenie, zwiedzenie i sfotografowanie wszystkich sal, patio, zaułków i ogrodów.

Plaza de España

Niezaprzeczalny symbol Sewilli! Plac Hiszpański, bo to o nim mowa, to dość nowy kompleks budynków, wybudowany w latach 1929-1930 z okazji Wystawy Ibero-Amerykańskiej. Półkolisty plac otoczony jest pięknymi galeriami i budynkiem Palacio Español w kolorze ochry. Cały kompleks budynków łączy w sobie kilka styli architektonicznych. Środkowa fasada Pałacu wykonana została w stylu barokowym, niektóre części nawiązują do renesansu czy manieryzmu, a wieże narożne wzorowane były na Giraldzie. Wokół placu biegną kanały, po których można przepłynąć się wypożyczonymi łódkami. 4 mosty przerzucone przez kanał nawiązują do słynnych mostów weneckich i symbolizują 4 królestwa: Aragonię, Leon, Nawarrę i Kastylię.

Warto przejść się dookoła placu i pooglądać ściany i ławki ozdobione kolorowymi azulejos. Każda ławka symbolizuje jedną z prowincji Królestwa Hiszpanii.

Torre del Oro

Złota Wieża, dumnie stojąca nad rzeką Gwadalkiwir, została wybudowana na początku XIII wieku. Torre del Oro to dwunastoboczna budowla ze 166 wieżami obronnymi, która wchodziła w skład fortyfikacji za czasów Almohadów. Jej nazwa pochodzi od złotych płytek azulejos, którymi była dawniej pokryta. Jedyny ślad jaki po nich pozostał widoczny jest na małej kopule wieńczącej wieżę.

Torre del Oro to fantastyczny przykład arabskiej architektury fortyfikacyjnej i kolejny symbol miasta. Co ciekawe, w średniowieczu mieściło się tu więzienie, a dzisiaj Złota Wieża gości w swoich murach maleńkie muzeum morskie.

Ayuntamiento de Sevilla

Powstały w latach 1527-1564 renesansowy budynek ratusza stoi jednocześnie na dwóch placach – na Plaza de San Francisco oraz Plaza Nueva. Fasada Ayuntamiento od strony Pl. de S. Francisco utrzymana jest w stylu plateresco z bogatymi ornamentami, groteskami, medalionami oraz figurami alegorycznymi i historycznymi. Od strony Plaza Nueva można podziwiać klasycystyczną fasadę, datowaną na XIX wiek. 

Warto przejść się również po obydwu placach. Plaza de San Francisco otoczona jest pięknymi kamienicami, a w małych uliczkach do niego dochodzących można znaleźć klimatyczne tapas bary i restauracje. Plaza Nueva jest nieco bardziej pokaźna. Otaczają ją liczne drzewa i palmy dzięki czemu można tu chwilę odpocząć, nie czując, że jest się w centrum miasta. To tutaj rozpoczyna się okolica, w której znajdziecie liczne sklepy oraz butiki znanych marek.

El Arenal i Plaza de Toros

El Arenal to jedna z najstarszych dzielnic Sewilli znana z tego, że rozgrywały się tu dawniej walki z bykami. To właśnie tutaj znajdziemy Plaza de Toros de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla, czyli największą w Hiszpanii arenę do walk z bykami, która mieści aż 14 tysięcy widzów. Piękna, biała arena została zbudowana w 1760 roku i po dziś dzień używana jest do swojego pierwotnego celu – kilka razy w miesiącu odbywają się tu widowiska walk z bykami.

W Plaza de Toros mieści się również muzeum korridy, opowiadające jej historię. W zbiorach muzealnych można zobaczyć dawne afisze, zdjęcia słynnych torreadorów i pamiątki po dawnych walkach. Zwiedzenie muzeum kosztuje 8€ (więcej informacji znajdziecie tutaj). Czy warto wydać te pieniądze? Nie wiem. Korrida nie znajduje się w kręgu moich zainteresowań, uważam ją za bezmyślną rozrywkę, dlatego też wystarczyło mi obejrzenie areny z zewnątrz.

Triana

Po drugiej stronie rzeki Gwadalkiwir znajduje się kolejna historyczna dzielnica Sewilli, którą koniecznie trzeba odwiedzić. Mowa o dzielnicy Triana, słynącej z tego, że to właśnie w jej zakątkach i piwnicach narodziło się flamenco. Taniec ten silnie wiąże się z folklorem Cyganów andaluzyjskich, którzy na teren Hiszpanii dotarli prawdopodobnie w XVI wieku. Zgodnie z dekretem królewskim to właśnie dzielnica Triana została wyznaczona jako miejsce ich pobytu w Sewilli. Triana to też stara dzielnica garncarzy i rzemieślników. Hiszpańskie płytki azulejos wyrabiane w Trianie cieszą się wielką renomą.

Ta część miasta ma swój niepowtarzalny urok i koloryt. Warto pospacerować tutejszymi uliczkami, odwiedzić kościół Santa Ana oraz lokalny targ Mercado de Triana, na którym można zaopatrzyć się w hiszpańskie produkty. Zjeść tapas w jednym z tutejszych barów, obejrzeć pokaz flamenco i zakupić wytwarzaną tu ceramikę.

Barrio de Santa Cruz

Dzielnica Santa Cruz to jedna z najpiękniejszych, najstarszych i najbardziej klimatycznych dzielnic Sewilli. Wchodząc w jedną z uliczek na zachód od Plaza del Triunfo wchodzimy do innego, bajkowego świata. Santa Cruz nazywana jest dzielnicą żydowską, a to dlatego, że do czasów inkwizycji była ona zamieszkiwana przez Żydów. Tutejsze kamienice są całe białe, a z ich balkonów zwisają różnokolorowe kwiaty. Wąskie uliczki, małe placyki, klimatyczne zaułki i małe tapas bary sprawiają, że nie chce się stąd wychodzić.

Moje ulubione i najpiękniejsze miejsca w dzielnicy Santa Cruz to Plaza de Doña Elvira oraz Plaza de la Alianza. Koniecznie odwiedźcie je podczas wizyty w Sewilli!

Metropol Parasol

Wykonana z drewna konstrukcja jest jedną z najnowocześniejszych w mieście i najbardziej kontrowersyjnych. Sami mieszkańcy Sewilli mają co do niej bardzo podzielone zdanie. Jednym się podoba, inni uważają, że psuje urok i charakter miasta. Jak dla mnie Metropol Parasol, a raczej Las Setas, czyli po hiszpańsku grzyby, bo tak też się o tej budowli mówi, to ciekawy projekt, który nadaje miastu lekko abstrakcyjny i nierealny wygląd.

Wewnątrz Las Setas znajdują się hale targowe, restauracje i kawiarnie. Dla tych, którzy uwielbiają oglądać miasto z góry istnieje możliwość wyjazdu na taras widokowy. Ponoć najlepsze widoki są tuż przed zachodem słońca.

Gdzie zjeść? 

Chcecie dobrze i lokalnie zjeść w Sewilli? Poniżej znajdziecie sprawdzone tapas bary i restauracje, w których zjecie smaczne hiszpańskie jedzenie. 

Smakujemy Andaluzję, czyli co i gdzie zjeść w Sewilli

Zobacz także:
Dlaczego Andaluzja skradła moje serce?

The post Sewilla – co warto zobaczyć w stolicy Andaluzji appeared first on kingagajatravels.pl.

Nie znam chyba osoby, która nie byłaby zachwycona Hiszpanią. Ten klimat, pyszne jedzenie, sympatyczni ludzie, piękne zabytki i melodyjny język. Może to dziwne, ale ja do tej grupy nie należę. O wiele bardziej wolę kulturę i kuchnię Włoch, język Dantego, a wybierając między Barceloną a Rzymem, zawsze wybiorę Rzym.

Co ciekawe, Barcelona jakoś nieszczególnie przypadła mi do gustu i nie mam z nią jakichś szczególnie wybitnych wspomnień. Faktem jest też, że w kość dali mi hiszpańscy Erasmusi, z którymi miałam do czynienia w Krakowie i w Katanii. Nie będę wchodzić w szczegóły i powiem tylko tyle –  nie miałam ani dobrych wspomnień z Hiszpanią, ani dobrego zdania o jej mieszkańcach.

Podobno, jak twierdzą moi hiszpańscy znajomi, nigdy też nie byłam w tej prawdziwej Hiszpanii. Bo przecież Barcelona, Teneryfa czy Ibiza to nie jest prawdziwa Hiszpania. Jakie więc mogę mieć wspomnienia i opinię o tym kraju, skoro przecież nawet dobrze go nie poznałam!

Wszystko zmieniło się jednak wraz z wyjazdem do Andaluzji. Południe Hiszpanii totalnie przypadło mi do gustu. W końcu poznałam prawdziwe oblicze tego kraju i zaczęłam wyrabiać sobie o nim nieco inne, niż do tej pory, zdanie. I wiecie co? Najlepsze jest to, że dzisiaj rozważam Andaluzję w kategoriach przyszłego, ewentualnego miejsca zamieszkania. Kiedyś to by było nie do pomyślenia!

Koniec przynudzania! W poniższych pięciu punktach pokażę Wam, dlaczego Andaluzja skradła moje serce. 

1. Różnorodna architektura i arabskie detale

Nie wiem, skąd wzięło się moje zamiłowanie do arabskiej architektury, zdobień i kaligrafii. Jedno jest pewne – na jej widok dostaję totalnego szaleństwa. Fotografuję każdy detal, zachwycam się najmniejszym kamieniem mozaiki i kompletnie nie wiem, w którą stronę powinnam się patrzeć, żeby nie stracić ani milimetra sztuki.

Możecie sobie zatem wyobrazić, że w Andaluzji czułam się jak w raju. Real Alcazar w Sewilli, Albaicin i Alhambra w Granadzie oraz Alcazaba w Maladze sprawiły, że czułam się tam jak arabska księżniczka.

Te trzy główne andaluzyjskie miasta w niezwykle ciekawy i przykuwający uwagę sposób łączą architektoniczne pozostałości po panujących i najeźdźcach. Spotkamy tu amfiteatry rzymskie, arabskie pałace i zamki, gotyckie i barokowe kościoły, XX wieczne kamienice czy nowoczesne budowle. Ta cudownie łącząca się mieszanka stylów, kultur i religii przypadnie do gustu każdemu. Jestem w stanie się o to założyć!

2. Kultura tapas

Popularne tapasy są znane w całej Hiszpanii, ale kultura tych małych przekąsek podawanych do piwa czy wina podobno najlepiej rozwinęła się w Andaluzji. To właśnie w tym regionie tapas są najtańsze i najsmaczniejsze. W większości miejsc bazują one na świeżych owocach morza. W barach w Granadzie tapas traktowane jest jak włoskie aperitivo – zamawiasz drinka, a przekąskę dostajesz na za darmo. (Uwielbiam!!!)

Znaczna część Hiszpanów traktuje tapas jako tani sposób na pyszną kolację oraz wymówkę do spotkania ze znajomymi. W miejscach, gdzie tapa są darmowym poczęstunkiem, lokalsi często wypijają po 3-4 drinki, żeby pożywić się do pełna. Idealnym uzupełnieniem tapas jest lokalne zimne piwo lub tinto de verano, czyli czerwone wino z dodatkiem gazowanego cytrynowego napoju. Smakuje ono wybornie, świetnie orzeźwia w upalne dni i jest niesamowicie zdradliwym towarzyszem hiszpańskich wieczorów. Ale kto by się tym przejmował! Tinto i tapas to idealne połączenie!

3. Gorące lato i całkiem niezła zima

Andaluzyjska pogoda całkowicie przypadła mi do gustu. Jestem niepoprawnym ciepłolubem i wiecznym zmarzluchem. Żeby uświadomić Wam skalę problemu powiem tylko tyle, że temperaturą, jaką mogę uznać za względne ciepło jest 25°C bez wiatru. Dlatego też w Andaluzji czułam się jak ryba w wodzie. Wieczorne spacery po plaży Malagueta w Maladze przy 30°C były dla mnie wybawieniem i sprawiały, że uśmiech nie schodził mi z twarzy. 

Sprawdzając informacje na temat średniej miesięcznej temperatury w Andaluzji uświadomiłam się w przekonaniu, że to miejsce idealne dla mnie! 34°C w czerwcu i 38°C w sierpniu brzmią zachęcająco, czyż nie? I nawet 16°C w lutym wydają się być znośne. 

Pod względem temperatury, ciepłego słońca, dostępu do morza oraz długich letnich dni Andaluzja całkowicie podbiła moje ciepłolubne serduszko.

4. To jest miejsce dla starych ludzi

Andaluzja jest miejscem, które biorę pod uwagę na spędzenie w nim mojej radosnej i spokojnej starości. Ten region Hiszpanii totalnie mnie zachwycił, jeśli chodzi o podejście jego mieszkańców do osób starszych i w podeszłym wieku.

Młoda barmanka wdająca się w luźną rozmowę ze starszym panem o lasce, staruszki o balkonikach sączące południową sangrię w barze i śmiejące się wniebogłosy czy starsza para, spacerująca po godzinie 23 po centrum miasta i trzymająca się za ręce. Te obrazki zapadły mi tak mocno w pamięć, że zakochałam się w tym miejscu.

Czy wyobrażacie sobie, żeby w Polsce osoby po osiemdziesiątce wychodziły ze swoimi rówieśnikami na obiad do restauracji? Albo żeby pojawiały się w miejscach, uważanych w głównej mierze za lokale dla młodych? No właśnie, ja też nie. W Andaluzji osoby starsze nie są zamykane w domach i odseparowywane od reszty społeczeństwa. W barach, restauracjach czy na placach można zobaczyć zarówno nastolatków czy młodych dorosłych, jak i osoby starsze – o własnych siłach, o balkoniku, o lasce czy na wózku. Te wszystkie sytuacje uświadomiły mi również istotny problem, jaki istnieje w naszym kraju, gdzie osobom starszym wmawia się, że w ich wieku już czegoś nie wypada, gdzie separuje się je w domu w imię ich dobra oraz gdzie szacunek do nich i do ich doświadczeń zastępuje się przez pobłażliwe kiwanie głową.

To normalne podejście do starszej części społeczeństwa w Hiszpanii wzruszyło mnie, podbiło moje serce i sprawiło, że na starość chciałabym być taką właśnie nowoczesną babcią, która wieczorem wychodzi do baru i pije wino z “gówniarzami”, chodzi do kina, czyta książki i opala się w bikini. W Polsce powiedziano by, że tak nie wypada. W Andaluzji mówi się, że tak należy, bo życie nie kończy się po przekroczeniu granicy pewnego wieku, a “nie wypada” nie istnieje. Dlatego też uważam, że Andaluzja to idealne miejsce dla starszych ludzi i mega mi się to podoba.

5. Luz blues i różowe okulary

Kolejną rzeczą, która zachwyciła mnie w Andaluzji to wszechobecny luz i radość z dnia codziennego. Nikt się tu nigdzie nie spieszy, wszyscy są dla siebie mili i na wszystko mają czas. Brzmi podobnie do włoskiego sposobu na życie (słynna “la dolce vita“), jest tylko jeden mały wyjątek – tu nikt się nikim nie przejmuje i nikt nikogo nie ocenia. Chcesz wyjść w dwóch różnych skarpetkach? Ok! (a może raczej ¡vale!). Masz pomiętą koszulę? No i co z tego? Tańczysz na ulicy? To super! Pewnie właśnie masz świetny dzień. 

Włoski luz zakłada dobry wygląd i pokazanie się od jak najlepszej strony (w końcu trzeba dobrze wyglądać, trzeba apparire). Hiszpański luz, a przynajmniej jego andaluzyjska odmiana, nic nikomu nie nakazuje. Przyglądając się mieszkańcom Sewilli czy Granady wydawało mi się, jakby w ogóle nie przejmowali się tym, jak wyglądają i nie zwracali uwagi na wygląd drugiego człowieka. Przypominało mi to trochę amerykański luz, za którym tak bardzo tęsknię.

W Andaluzji widziałam wytatuowane staruszki, dziewczyny przechadzające się w piżamie czy mężczyzn w garniturze i dwóch różnych skarpetkach. Ktoś może uznać to za niechlujstwo, a ja uważam, że to właśnie ten luz, którego nam w Polsce bardzo brakuje.

Dodatkowo, w Andaluzji nikt się niczym nie przejmuje i nie dręczy. Spóźnię się na spotkanie? Druga osoba poczeka albo… też się spóźni. Ucieknie mi autobus? Trudno, przyjedzie następny. Stoję w korku? Zdarza się, ale to idealna okazja do posłuchania ulubionej piosenki i pośpiewania sobie. Po co niepotrzebnie się tym przejmować? Przecież życie jest takie piękne! I do tego jeszcze świeci słońce. Czasami wydaje mi się, że to wieczne zadowolenie i życiowy luz Andaluzyjczycy zawdzięczają cudownej pogodzie i słońcu, które świeci tam prawie cały czas. Coś w tym musi być! 

Powyższe pięć punktów to tylko początek mojego andaluzyjskiego zauroczenia. Czuję, że z każdą kolejną wizytą w tej części Hiszpanii będzie mi się tam coraz bardziej podobać. Mam taką nadzieję. Byliście kiedyś w Andaluzji? Jakie zrobiła na Was wrażenie? Podobało Wam się czy to nie Wasz klimat?

The post Dlaczego Andaluzja skradła moje serce? appeared first on kingagajatravels.pl.

15 rzeczy, które warto zrobić, będąc trzy dni na Teneryfie

1. Posiedzieć na murku i pogapić się na Ancatilados de Los Gigantes.

Piękne i majestatyczne klify są jednym z miejsc “must see” na Teneryfie. Ich widok robi wrażenie. Masywne wulkaniczne skały wyłaniają się z Adriatyku na wysokość 600 metrów. Znajdują się w miasteczku Los Gigantes, które jest spokojnym letnim kurortem. Podobno w okolicach klifów można zobaczyć żyjące na wolności delfiny, podobno. Ja ich nie widziałam, ale za to posiedziałam na murku tuż przy czarnej plaży i przez długą chwilę wpatrywałam się na klify. Nigdy czegoś takiego nie widziałam, dlatego łapanie chwili i zapisywanie jej w odmętach pamięci było obowiązkowe.

2. Usiąść na plaży w Las Americas w oczekiwaniu na zachód słońca. Obserwować surferów, przejść się deptakiem i zjeść kolację z widokiem na ocean. 

Playa de las Americas to, obok Los Cristianos, jeden z najbardziej obleganych ośrodków turystycznych. Przy promenadzie, która porośnięta jest cudownymi palmami, znajdują się liczne markowe sklepy, bary, restauracje i dyskoteki.
Nie przepadam za takimi miastami, ale wiem, że mogą one niekiedy zaoferować piękny widok na morze (w tym przypadku ocean). Dlatego też Las Americas było świetnym miejscem na zachód słońca. Wielka żółta kula, zmieniająca powoli swoją barwę na krwistoczerwoną, zaczęła kłaniać się oglądającym jej spektakl widzom. Dookoła wysokie palmy i liczni surferzy zmagający się z wysokimi falami. Dzięki dobrym warunkom klimatycznym Las Americas to bardzo dobre miejsce dla miłośników windsurfingu, których jest tu całkiem sporo.

Na koniec pozostał spacer i kolacja z widokiem na ocean. Sangria w takim miejscu smakowała naprawdę wybornie.

3. Przejechać przez chmury i zobaczyć El Teide. 

Zmierzając na wulkan z Arony, gdzie mieszkałyśmy, można oglądać piękne widoki i zmiany krajobrazu. Sucha ziemia pokryta małymi palmami i licznymi kaktusami zmienia się nagle w górski las iglasty. To nie Zakopane, to nadal Teneryfa. Jadąc coraz wyżej przejeżdżamy przez Mar de Nubes, czyli morze chmur, które w tym regionie jest często spotykane. Na samym końcu tej drogi czeka na nas on.

El Teide. Czynny wulkan i zarazem najwyższy szczyt Hiszpanii (3718 m. n. p. m.) otoczony Narodowym Parkiem Krajobrazowym Cañadas del Teide. Widok, który się tu rozpościera jest naprawdę księżycowy, a gdzieniegdzie widać zaschniętą lawę, po której została poprowadzona droga.
Na szczyt wulkanu kursuje kolejka linowa Teleferico (koszt to 27€ w dwie strony). Niestety, żeby z niej skorzystać trzeba mieć chyba szczęście. Mocny wiatr i inne, nieznane bliżej warunki techniczne mogą sprawić, że kolejka będzie nieczynna przez cały dzień. Niestety, nie udało nam się wyjechać na samą górę. Problemy techniczne. Dlatego też musiałyśmy zadowolić się widokiem na dumnie górujący wulkan.

4. Podwyższyć sobie poziom adrenaliny jeżdżąc górskimi serpentynami i zobaczyć Mascę.

Zjeżdżając z wulkanu w stronę Maski, droga nie zapowiada się najgorzej. Jest nierówno i trochę trzepie autem, ale to przez drogę z lawy wulkanicznej. Nic nie zapowiada jednak tego, co następuje dalej. Wjeżdżając na teren pięknych, soczyście zielonych gór witają nas fantastyczne serpentyny na jeszcze lepszej stromej i wąskiej drodze dwukierunkowej. Jak wygląda tu wymijanie? Jak przejechać tu obok dużego autokaru? I co się dzieje gdy autokar spotyka autokar na zakręcie? Wybierzcie się do Maski. Adrenalina gwarantowana!

Masca to mała wioska położona na wysokości 600 metrów n.p.m, która podobno była kiedyś osadą Guanczów, pierwszych mieszkańców Teneryfy. Położona jest w pięknym i malowniczym otoczeniu, które zapiera dech w piersiach.
Jeśli chcecie ją zwiedzić i zejść w dół wąwozu do plaży, najlepiej przyjechać tu z samego rana. Nie ma tu wielu miejsc parkingowych, więc w późniejszych godzinach można mieć duże problemy z zaparkowaniem samochodu.

5. Stanąć na końcu świata i podziwiać piękno natury. 

Koniec świata to dla mnie szczyty w Górach Teno. Co chwilę natknąć się tu można na jakiś “mirador”, czyli punkt widokowy, z którego rozlega się bajeczny widok na góry i ocean w oddali. Warto gdzieś się zatrzymać i napawać tym widokiem. Jest pięknie!

6. Zjeść banana w Garachico.

Garachico to urocze miasteczko położone na północno-zachodnim wybrzeżu Teneryfy. Niezwykle malownicze, jedno z najstarszych miast Teneryfy. Moje ulubione. W 1706 roku zniszczone zostało przez spływającą lawę wulkanu Negro. Dzisiaj zachwyca basenami skalnymi El Caletón, wąskimi brukowanymi uliczkami, drewnianymi balkonami i uroczymi fasadami domów. Dobrze utrzymany i przyjemny plac główny z kościołem św. Anny zachęca do leniwego posiedzenia podczas poobiedniej sjesty. Warto zapuścić się trochę dalej, aby odkryć dom Królewny Śnieżki i 7 krasnoludków oraz aby oglądnąć z bliska plantację bananów. No i zjeść platana, oczywiście!

7. Podziwiać drewniane balkony w La Orotavie.

La Orotava to jedno z najpopularniejszych miast Teneryfy. Nazywane jest miastem kwiatów i drewnianych balkonów. Faktycznie, i pierwszych i drugich jest tu pod dostatkiem. W mieście znajduje się słynna Casa de Los Balcones, która zachwyca piękną fasadą oraz malowniczy i spokojny Jardin Victoria (ogród miejski), z którego rozpościera się widok na miejskie dachy, wieże i ocean. Popołudniowy spacer po La Orotavie nadaje temu miastu specyficzny klimat leniwej, hiszpańskiej sjesty. Tak było, a jedyne co wymagało od nas pełnej koncentracji i siły to strome uliczki (jak np. Cale de San Francisco).
Idealne miejsce na popołudniowy odpoczynek? Mały skwer tuż obok barokowego kościoła Nuestra Señora de la Concepción.

8. Przejść się po czarnej plaży w Puerto de la Cruz.

Puerto de la Cruz, znajdujące się w północnej części wyspy, znane jest ze swoich czarnych plaży. Playa Jardin i Playa Martianez – to one mnie skusiły. W końcu każdy chce zobaczyć ten czarny piasek tak bardzo niepasujący do stereotypowego wyobrażenia o plaży. Niestety, zawiodłam się trochę. A nawet bardzo. Może to ta pogoda (zimny wiatr, drobny deszcz i zachmurzone niebo), a może to zmęczenie. Żałowałam, że nie zostałam dłużej w La Orotavie. Samo miasto też mnie nie zachwyciło. Ogromne, nijakie, bez duszy. Spacer po czarnej plaży zaliczony. Można, ale czy warto? Jak dla mnie nie bardzo.

9. Przespacerować się po Los Cristianos i natrafić na wywieszoną polską flagę.

Los Cristianos to jedno z tych bardzo turystycznych miasteczek na południu wyspy, które ma do zaoferowania wszystko czego dusza zapragnie. Hotele, bary, kawiarnie, restauracje, sklepy i sklepiki, fontanny, koncerty na żywo oraz ogromny Hard Rock Cafe. Wieczorem ulice miasta są oświetlone wszystkimi kolorami tęczy i tętnią życiem. Pewnie dlatego tak bardzo przyciągają turystów. My wybrałyśmy się tu na wieczorny spacer, aby skierować się w stronę oceanu. Tam też znalazłam powiewającą na wietrze polską flagę. Jak się okazało, w Sensual Music Bar pracują Polacy. Fajna atmosfera, dobra muzyka i pyszne krewetki. Idealne miejsce na wieczorne tapas.

10. Wypić lokalne barraquito w Las Teresitas, przejść się wzdłuż plaży i wykąpać w oceanie.

Playa de las Teresitas to jedna z niewielu piaszczystych plaż na Teneryfie. Powstała tak naprawdę w 1973 roku kiedy to 270 tysięcy ton piasku zostało przewiezionych tu z Sahary. Podobno Teneryfa chciała mieć możliwość rywalizowania z Gran Canarią o piękne piaszczyste plaże i dlatego ta właśnie plaża zamieniła się w piaszczystą. Myślę, że warto było zwieść tu “trochę” piasku, bo Playa de las Teresitas zachwyca. Można poczuć się jak na Hawajach. Palmy, piasek, leżaki pod parasolkami i widok na pobliskie miasteczko umieszczone w skale. Panorama rozpościerająca się z pobliskiego punktu widokowego cieszy oko i wpisuje się w listę moich ulubionych miejsc na Teneryfie. Spacer po plaży, zamoczenie nóg w oceanie i wypicie barraquito w jednym z pobliskich barów to idealny sposób na dobry dzień.

11. Przejechać kolejne góry podziwiając ich różnorodność.

Przejażdżka przez góry Anaga z Las Teresitas na drugą stronę cypla odbiera mowę. Skąpa roślinność, marna zieleń, porastające skały kaktusy i opuncje figowe, ustępują miejsca bujnej, soczyście zielonej ale niskiej roślinności, która z kolei oddaje pałeczkę pierwszeństwa wysokim drzewom, tworzącym klimat niczym w lesie tropikalnym. Przejazd przez góry namacalnie uświadamia to, o czym informują przewodniki. Teneryfa to wyspa, na której spotkamy kilka stref klimatycznych. Mimo, że jest tu trochę daleko i nie każdy się tu zapędzi, to warto. Warto, bo można poznać prawdziwe oblicze wyspy i zmienić stereotypowe zdanie na jej temat.

12. Zjeść obiad w Roque de las Bodegas z widokiem na ocean i góry.

Kierując się w stronę Playa de Benijo (jedna z piękniejszych plaż Teneryfy) zatrzymałyśmy się w Roque de las Bodegas. Rozrzucone po oceanie czarne skały, wody przechodzące od bieli, przez szmaragd i lazur do mocnego granatu, zielone góry i skąpa przybrzeżna roślinność. Miejsce idealne na lokalny obiad na bazie ryb i owoców morza. Do tego słońce i błogi nastrój. Czy można chcieć czegoś więcej?

13. Posłuchać występu lokalnego zespołu w La Laguna i tańczyć w rytm muzyki. 

San Cristobal de la Laguna to pierwsza stolica Teneryfy. Została założona w XV w. nad laguną, którą osuszono w 1837 roku. Miasto słynie z pięknych rezydencji z jeszcze piękniejszymi fasadami, a jego centro ciudad jest wpisane na listę dziedzictwa UNESCO (jako jedna z dwóch rzeczy na wyspie. Ta pierwsza to oczywiście El Teide). Miasto warto zwiedzić ze względu na jego kanaryjską atmosferę i pobyć w nim trochę czasu. Spacer po Calle Obispo Rey Redondo oraz Calle San Agustin przyprawia o kręcz szyjny 😉 Jest tu bowiem tyle rzeczy do zobaczenia, że nie wiadomo, w którą stronę patrzeć. Kolorowe fasady kamienic cieszą oko i nadają La Lagunie specyficzny klimat.

A jeśli na którejś z tutejszych ulic lub placów uda Wam się natrafić na koncert lokalnego zespołu, rzućcie im 2 euro i dajcie się ponieść południowemu stylowi życia. Tańczcie, śpiewajcie i cieszcie się życiem. My mamy to za sobą.

14. Spojrzeć w niebo i oszaleć z wrażenia.

Rzadko patrzę w niebo. Nie mam po co. To krakowskie nie zachwyca. Dlatego też nie powtarzajcie mojego błędu, patrzcie w rozgwieżdżone niebo już od pierwszego wieczora. Można oniemieć i oszaleć z wrażenia. To, co dzieje się na teneryfskim niebie nie da się opisać słowami. Trzeba pojechać i zapatrzeć się na własne oczy.
P.S. Zdjęcia niestety brak, bo odebrało mi mowę. 

15. Zaplanować powrót na wyspę.

Nie, nie żartuję. Po trzech dniach czuję ogromny niedosyt i już nie mogę się doczekać kiedy tam wrócę. Na dłużej, na większym luzie, z lepszą znajomością hiszpańskiego. Bo Teneryfa to jedno z moich miejsc na ziemi. Tak czuję.

Zobacz także: 
Teneryfa od kuchni, czyli co warto zjeść 
Teneryfa w pigułce, czyli mini przewodnik po wyspie
Migawki z Teneryfy 

The post Trzy dni na Teneryfie – co warto zrobić? appeared first on kingagajatravels.pl.

Teneryfa. To tu po raz pierwszy zjadłam najlepszego banana pod słońcem, to tu zostałyśmy poczęstowane w barze słodką kulką migdałową z dodatkiem białej czekolady, to tu spotkałam się ze świeża sałatką, w której znalazłam plastry buraka i to tu nagminnie jedzą króliki. A że ja królików nie jem, to nie mogę powiedzieć czy warto czy nie. Innych przysmaków sobie nie szczędziłam.

Co warto zjeść na Teneryfie?

1. Banan platano

Plantacje bananów rosną wszędzie. Gdzie nie pojedziecie, tam banany. I nie ma się co dziwić, bo wulkaniczna gleba Wysp Kanaryjskich ponoć najlepiej nadaje się pod ich uprawę.
Przed podróżą na Teneryfę często natrafiałam na opinie, że ichniejsze banany są najlepsze na świecie. Myślałam sobie wtedy, że “banan to banan”. Znam ich smak, jem codziennie, lubię, ale bez przesady. I powiem Wam tak – bluźniłam, bo nigdy wcześniej nie spróbowałam platana. A jego smak różni się od tych żółtych owoców, do których przywykliśmy my, Polacy. Ten banan jest super słodki, pyszny i smakuje jakby był połączeniem banana i mango z odrobiną papai. Moje “must eat” na Teneryfie.

2. Mojo rojo i mojo verde

To tradycyjne sosy podawane do przystawek i do papas arugadas. Mojo rojo to sos czerwony na bazie oleju, octu i ostrej papryczki, a mojo verde to sos zielony na bazie kolendry (chociaż ja czułam tam też trochę czosnku). Obydwa sosy są tak dobre, że ciężko jest się od nich odciągnąć.

3. Papas arugadas

Jeśli wydaje Wam się, że my Polacy wiemy o ziemniakach już wszystko, to tutaj dostajemy mały prztyczek w nos. Papas arugadas to tutejsze pomarszczone, małe ziemniaczki gotowane w mundurkach, w wodzie z ogromną ilością soli. Po odcedzeniu ich skórkę pokrywa delikatna warstwa soli właśnie. Ciekawe w smaku, ale dla mnie odrobinę za słone. Idealnie uzupełniają się ze wspomnianymi wyżej sosami.

4. Patatas bravas

Czyli nic innego jak kanaryjska odpowiedź na frytki/pieczone ziemniaczki. Pyszne, idealne jako tapas do zimnego San Miguela. Jeśli będziecie mieć możliwość spróbowania ich z serem to nie zastanawiajcie się dwa razy.

5. Tapas

Znane w całej Hiszpanii, tapas to małe przekąski idealne do piwa czy wina, wybierane najczęściej w porze aperitivo. Na Teneryfie warto po nie sięgnąć, bo większość z nich składa się ze świeżych owoców morza. Ja mogę polecić Wam tapas z krewetek, które znajdziecie w Sensual Music Bar w Los Cristianos. Coś pysznego!

Tapas z krewetek (po lewej), tortilla oraz patatas bravas (po prawej)

6. Barraquito

To popularny na Teneryfie drink kawowy. W jego skład wchodzi espresso, mleko skondensowane, likier kawowy i zwykłe spienione mleko. Jeśli lubicie słodkie kawy typu “Caramel Macchiato”, to barraquito podbije Wasze serca. Moje podbiło! Wszystkie warstwy kawy ułożone są idealnie, a mieszkańcy wyspy umawiają się w barze nie na zwykłą kawę, a na barraquito właśnie. Weźcie z nich przykład i Wy.

7. Likier bananowy Cobana

Zrobiony z rosnących tu bananów. Pyszny, słodki, idealnie żółty i bardzo wciągający.

8. Rum miodowy Ronmiel

Mocny i bardzo słodki rum produkowany na Teneryfie. Warto go przywieźć w małych buteleczkach jako prezent dla bliskich.

9. Owoce opuncji figowej

Kto nie jadł ich nigdzie indziej (np. na Sycylii), niech koniecznie spróbuje. Miękkie, soczyste i słodkie w smaku. Na Teneryfie można się spotkać z lemoniadą z owoców opuncji, z sokami i z marmoladami. Soków nie polecam, resztę owszem.

10. Sangria

Ten hiszpański napój na bazie wina i owoców znajdziecie wszędzie, ale uwierzcie mi na słowo – wypita na Teneryfie, z widokiem na ocean i zachód słońca smakuje bosko. Lepiej niż gdziekolwiek indziej!

Byliście kiedyś na Teneryfie? Co jedliście dobrego? A może dopiero planujecie swoją podróż na Kanary. Co chcielibyście najbardziej spróbować?

Zobacz także: 
Teneryfa od kuchni, czyli co warto zjeść 
Teneryfa w pigułce, czyli mini przewodnik po wyspie
Migawki z Teneryfy 

The post Teneryfa od kuchni, czyli co warto zjeść na Teneryfie appeared first on kingagajatravels.pl.

Wyspy Kanaryjskie, czyli Teneryfa, Gran Canaria, La Gomera, Fuertaventura, Lanzarote, La Palma i El Hierro, to wyspy wulkaniczne z klimatem oceaniczno-subtropikalnym. Znajdziemy tu różnorodną roślinność i zmienny klimat (zmienny nawet w obrębie jednej wyspy). Nie inaczej jest na Teneryfie, która niechlubnie ma przypiętą łatkę wyspy idealnej dla wczasowiczów, a która ma do zaoferowania wszystko, o czym można tylko zamarzyć – plaże, ocean, góry, wulkan, piękne lasy, plantacje bananów, suche skały, muzea, małe miasteczka, duże miasta i turystyczne deptaki.

Klimat Teneryfy różni się w zależności od części wyspy. Południe jest ciepłe i słoneczne, natomiast północ jest wietrzna oraz częściej pochmurna i deszczowa. W marcu (to wtedy odwiedziłam Teneryfę) temperatura waha się między 20-25°C w dzień oraz 13-17°C w nocy. Warto wziąć ze sobą cieplejsze swetry czy bluzę na wieczór, ponieważ wiatr wiejący od oceanu jest dość zimny (nawet w południowej części wyspy).

Jak dolecieć?

Teneryfa, mimo że daleko, ma bardzo dobre połączenia lotnicze z Europą. Znajdują się tu dwa lotniska – Tenerife Norte (częściej używane do połączeń narodowych) i Tenerife Sur (połączenia międzynarodowe).
Większość atrakcji i miast czysto turystycznych znajduje się na południu wyspy i to właśnie tutaj ląduje większość wczasowiczów.
Z Polski na Teneryfę lata Ryanair, który oferuje połączenie z Krakowa, Warszawy i Wrocławia oraz WizzAir (lot z Katowic).

Jak się przemieszczać?

Najłatwiejszym sposobem na przemieszczanie się po Teneryfie jest wynajem samochodu. Większość turystów korzysta z usług wypożyczalni samochodowych. Nie wychodzi to drogo, bo i benzyna na Teneryfie jest bardzo tania (ok. €0,90 za litr), a drogi są bardzo dobrze utrzymane. Jazda po wyspie jest prawdziwą przyjemnością (może z wyjątkiem wąskich i krętych dróg w górach). My wypożyczyłyśmy auto w Avis i w ciągu trzech dni objechałyśmy nim Teneryfę dwa razy. Zaoszczędziłyśmy dzięki temu dużo czasu, który pewnie straciłybyśmy w oczekiwaniu na autobusy.

Jeśli chodzi o transport publiczny, na Teneryfie kursują autobusy przedsiębiorstwa TITSA, które oferują bardzo dobre połączenia międzymiastowe. Rozkłady linii autobusowych i ceny biletów można sprawdzić na stronie http://www.titsa.com/index.php/en/your-buses/current-fares

Teneryfa – gdzie spać?

Teneryfa oferuje bogatą bazę noclegową. Od luksusowych hoteli, przez airbnb do prywatnych pokoi i apartamentów. Jeśli wolicie spać w pobliżu miejsc typowo turystycznych, na pewno znajdziecie coś w Los Cristianos lub w Las Americas. Jeśli jednak preferujecie spokój, ciszę i klimat bardziej wyspiarski, to z czystym sercem polecam Wam El Cerro de la Luna w Aronie. Sympatyczna właścicielka (bardzo dobrze mówi po angielsku), dobre ceny oraz przeuroczy teren domu. Czyste pokoje i łazienki, bardzo dobrze wyposażona kuchnia dostępna dla wszystkich oraz klimatyczne patia idealne na wieczorne wpatrywanie się w gwiezdne niebo.

Teneryfa – co przywieźć na pamiątkę?

Jak wiecie, z każdej podróży staram się przywieźć jakieś pamiątki dla siebie i dla znajomych. Jestem zwolenniczką lokalnych przysmaków, biżuterii, niebanalnych pocztówek, a niekiedy też i magnesów na lodówkę. Nie inaczej było tym razem.

Oto co warto przywieźć z Teneryfy:

1. Likier bananowy Cobana.
2. Rum miodowy.
3. Mojo rojo i mojo verde, czyli lokalne sosy. Mojo rojo to pikantny sos czerwony, a verde to zielony sos na bazie kolendry.
4. Konfitura z owoców opuncji figowej.
5. Bransoletki wykonane z lawy wulkanicznej.

Mam nadzieję, że tych kilka wskazówek okaże się pomocnymi w Waszej podróży na Teneryfę. A może już tam byliście? Jeśli macie jakieś rady lub przestrogi, podzielcie się nimi w komentarzach. 

Zobacz także:
Teneryfa od kuchni, czyli co warto zjeść 
Trzy dni na Teneryfie – co warto zrobić?
Migawki z Teneryfy

The post Teneryfa w pigułce, czyli mini przewodnik appeared first on kingagajatravels.pl.

Teneryfa.
Została w końcu wzięta pod uwagę. Miejsce ucieczki i miejsce spotkania. Od tej pory to miejsce niezwykłe. Trochę magiczne, trochę zwyczajne, trochę zanadto turystyczne. Wyspa. Z wyczuwalną wyspiarską atmosferą i z wyspiarskim usposobieniem mieszkańców. Inaczej niż na lądzie, specyficznie jak na wyspie.

Teneryfa.
Pozwoliła mi zrozumieć, że prawdziwa przyjaźń trwa pomimo i na przekór. Że nie ma rzeczy niemożliwych. Że moje serce ma charakter wyspiarski. Że “nigdy” potrafi czasem spłatać figla.

Teneryfa miała prawo kojarzyć mi się egzotycznie. Ten mały skrawek ziemi, który da się objechać dookoła w jeden dzień, potrafi zaskoczyć. W ciągu dwudziestu czterech godzin można się tu poczuć jak na Hawajach, w Nowej Zelandii lub w Indonezji, w dżungli, w lesie tropikalnym, na pustyni, w Kolumbii czy nad polskim morzem. To wszystko dzięki różnorodności klimatu i krajobrazu. Góry (suche lub soczyście zielone) ustępują plażom, a te z kolei kłaniają się przed El Teide. Postawny, wyniosły, górujący nad wszystkim czynny wulkan.

Miasta i miasteczka mają swoją historię, a ich życie toczy się powoli. Tu nikomu się nie spieszy. Nawet turyści przestają żyć pod presją czasu. Mieszkańcy zatracają się w przypadkowej dyskusji w barze pijąc trzecie z rzędu barraquito. Co z tego, że słodkie. Im to nie przeszkadza! Osładza ich życie i jest pretekstem do rozmowy. Uśmiechnięci, zadowoleni, niczym się nie przejmują. Tylko ocean wydaje się być niespokojny.

Teneryfa. 
Mała wyspa gdzieś na środku oceanu. Nie znam jej za dobrze. Poznałam ją przypadkiem, ale to wystarczyło, żeby przyrzec jej, że jeszcze się zobaczymy. Jeszcze tam wrócę. Jeszcze podyskutujemy przy barraquito, jeszcze stukniemy się szklaneczkami likieru bananowego. Kto wie, może zdarzy się to szybciej niż nam się wydaje.

Zobacz także: 
Teneryfa od kuchni, czyli co warto zjeść 
Teneryfa w pigułce, czyli mini przewodnik po wyspie
Trzy dni na Teneryfie – co warto zrobić?

The post Migawki z Teneryfy appeared first on kingagajatravels.pl.