Do Dubaju poleciałam na przełomie 2017/2018 roku. Bilety były tanie, znajomi zaproponowali, że nas przenocują, a i ucieczka przed polską zimą wydawała się być dobrym pomysłem. Lecąc do ZEA nie mieliśmy żadnych planów na świętowanie Nowego Roku, ale im bardziej zbliżaliśmy się do końca roku, tym coraz częściej w mojej głowie pojawiało się ponaglające pytanie…

To co robimy w sylwestra?

Znajomi, u których się zatrzymaliśmy byli w ten wieczór w pracy, dlatego też wspólna impreza odpadała. Mieliśmy dwa wyjścia – pojechać do centrum, wtopić się w tłum i odliczać ostatnie sekundy starego roku wyświetlane na Burdż Chalifie albo zarezerwować miejsce w restauracji hotelu Atlantis za „jedyne” 3000 zł i podziwiać sztuczne ognie z Palmy Jumeirah. Nie chciałam doświadczać ani jednego, ani drugiego.

Po pierwsze, zarówno w centrum, jak i w metrze mogliśmy się spodziewać ogromnych tłumów, których w przypadku takich wydarzeń szczerze nie znoszę. A po drugie, nie po to leciałam do Dubaju, żeby udawać zblazowaną milionerkę, którą nie jestem. 3000 zł za kolację sylwestrową od osoby to jednak lekka przesada, nie sądzicie?

I gdy już myślałam, że spędzimy tę noc jak co roku – w piżamach, w domu, przed telewizorem – nagle wpadliśmy na genialny pomysł. A gdyby tak pojechać na pustynię? W końcu Dubaj wyrósł na piasku, więc niesamowicie byłoby powitać nowy rok wracając do korzeni tego miejsca.

Zaczęliśmy buszowanie po Internecie. Sprawdziliśmy wszystkie możliwe oferty, poszukaliśmy najlepszej ceny, przeczytaliśmy opinie, zapłaciliśmy i, po raz pierwszy od wielu lat, nie mogliśmy się doczekać sylwestrowego wieczoru.

Sylwester na pustyni? Czemu nie!

Na miejsce zbiórki, które w naszym przypadku znajdowało się przy sklepie Spinneys obok Burjman Centre mieliśmy się stawić między 19:00 a 19:30. Jako mieszkańcy Europy północno-środkowej, a raczej ja jako Polka z natrętną manią punktualności, pojawiliśmy się w umówionym miejscu już o 18:40. Żeby a nuż się nie spóźnić.

Minęła 19:00, 19:15, 19:30, 19:40, a nasz Jeep nadal się nie pojawiał. Zdenerwowani i poirytowani zadzwoniliśmy do biura, w którym powiedziano nam, że na mieście są ogromne korki i samochód na pewno się spóźni, ale nie podjedzie pod wyznaczone nam miejsce. Musimy podejść pod oddalony o 10 minut hotel, z którego kierowca ma odebrać, biorących udział w imprezie turystów.

Jak nam powiedziano, tak też zrobiliśmy. Udaliśmy się pod hotel i tam znowu czekaliśmy. 20:00, 20:15… o 20:30 pod hotel podjechał biały Jeep, z którego wysiadł kierowca ubrany w białą dziszdaszę i zaprosił nas do środka. Myślałam, że zamienię się w kłębek nerwów. Punktualność jednak nie popłaca, przynajmniej w krajach arabskich.

Wyjechaliśmy z Dubaju i zaczęliśmy kierować się na północ. Po około 30 minutach dojechaliśmy do wioski Al Awir, za którą asfalt miękko zamienił się w bezkresną pustynię. Nagle zrobiło się ciemno, a jedynymi światłami, które oświetlały pustynne wydmy były światła samochodu. Myślałam, że się zgubimy i że na tym skończy się nasze świętowanie Nowego Roku. Jednakże kierowca znał tę drogę na pamięć i już po kilku minutach krążenia i skakania między jedną wydmą a drugą, spostrzegliśmy wyłaniające się z oddali światła pustynnej osady.

Po dojechaniu na miejsce wysiedliśmy przed typową beduińską wioską. Dzisiaj nie mieszkają w niej Beduini, miejsca te służą za atrakcję turystyczną i są wykorzystywane w przypadku takich wydarzeń jak sylwester na pustyni czy popularne w Dubaju wycieczki na pustynię, nazywane również Desert Safari.

Wino, szisza i bezalkoholowy szampan

Usiedliśmy blisko sceny, na typowych siedzeniach majlis i czekaliśmy na rozpoczęcie imprezy. Na każdym stoliku stały zimne napoje, woda oraz… bezalkoholowy szampan o smaku winogronowym.

Chwilę po 21:00, gdy pani pełniąca rolę konferansjera powitała wszystkich i zaprosiła do wspólnej zabawy, z głośników popłynęła arabska muzyka na przemian ze znanymi dyskotekowymi hitami, a w specjalnie przygotowanej strefie otwarto stanowiska z przystawkami. Do wyboru były oczywiście chrupiące falafele, chlebek tandoori, paluszki rybne, wegetariańskie samosy, frytki, shoarma z kurczaka czy serowe spring rools’y. Jedzenie było przepyszne, a dzięki temu, że niektóre przekąski były przygotowywane na miejscu, były one niesamowicie świeże i aromatyczne.

W cenie biletu wstępu każda para miała do dyspozycji sziszę, czyli popularną w krajach arabskich fajkę wodną. My wybraliśmy smak jabłkowy i paliliśmy ją przy naszym stoliku. Co jakiś czas podchodził do nas chłopak z obsługi i, gdy było to konieczne, zmieniał węgielek na bardziej rozżarzony. Zainteresowani mogli przebrać się w tradycyjne arabskie stroje i zrobić sobie zdjęcie, a kobiety mogły skorzystać z ozdobienia swoich dłoni tatuażem z henny. Oczywiście, że się skusiłam. 

Ponieważ wykupiliśmy opcję z nielimitowanym alkoholem, mogliśmy również skorzystać z baru, gdzie barmani podawali wino, whisky lub robili kolorowe drinki. 

Miałam nadzieję, że sylwester na pustyni będzie wydarzeniem typowo lokalnym chociaż z drugiej strony bałam się, że będzie to impreza skrojona stricte pod turystów. Na szczęście najliczniejszą grupą uczestników były hinduskie rodziny mieszkające w Dubaju, następnie rodziny arabskie, a później my – turyści z całego świata.

Co jakiś czas na scenie pojawiała się wspomniana pani konferansjerka, rozpoczynając tym samym gry i zabawy, zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Jeszcze przed północą oglądaliśmy taniec brzucha do arabskiej muzyki wykonany przez skąpo odzianą tancerkę.

Około 23:00 otwarto ogromny namiot, w którym znajdowały się stoły z dostępnymi potrawami oraz siedzenia, przy których można było spożywać kolację. Wybór dań był ogromny: przeróżne sałatki, hummus, baba ghanoush, grillowane mięsiwa (kurczak, baranina, jagnięcina), hinduskie potrawy (np. Chicken Tikka Masala), ryby, ryż, a także coś słodkiego na deser. Jedzenie było przepyszne, a wybór był tak ogromny, że nie wiedziałam, czego warto spróbować. Całe szczęście, namiot kulinarny był otwarty prawie do końca imprezy.

Tuż przed wybiciem północy na scenie zaczęły się przygotowania do wspólnego odliczania ostatnich sekund 2017 roku. Kto chciał, mógł wyjść na scenę, podziękować za kończący się rok, pochwalić się tym, co udało mu się osiągnąć i złożyć życzenia swoim bliskim oraz wszystkim obecnym. Chwilę przed końcem starego roku życzenia złożył organizator i zaczęło się wspólne odliczanie.

5… 4… 3… 2… 1… Happy New Year! W powietrze wystrzeliły konfetti i korki od bezalkoholowego szampana. A my staliśmy wpatrzeni w siebie i nie wiedzieliśmy, czy najpierw wznieść toast tym winogronowym napojem z bąbelkami czy whisky, którą mieliśmy w drugim kubeczku. Trochę nas to śmieszyło, ten alkohol i zarazem jego brak, ale rozumieliśmy dlaczego tak jest. Byliśmy w kraju, w którym spożywanie alkoholu jest zakazane, wokół nas były tradycyjne rodziny arabskie, więc chociażby z tego względu szampan musiał być odpowiedni.

Taniec Tanura, taniec ognia i taniec wśród wydm

Ostatnie dwie godziny pustynnego sylwestra minęły już dużo spokojniej. Nowy rok się zaczął, nikt na nic konkretnego już nie czekał, ale każdy w głębi duszy miał nadzieję, że oto zaczyna się 2018 rok, dużo lepszy od tego, który właśnie się skończył.

Delektowaliśmy się na przemian winem, whisky i tym nieszczęsnym szampanem, którego było nam po prostu szkoda wylać. Rozmawialiśmy, paliliśmy sziszę i planowaliśmy wspólny nowy rok.

Na koniec imprezy czekał nas jeszcze tradycyjny arabski taniec Tanura, który widziałam wtedy po raz pierwszy w życiu i który zrobił na mnie ogromne wrażenie oraz taniec ognia, który był magicznym zakończeniem wieczoru.

Około 2 w nocy zaczęliśmy się zbierać i kierować w stronę samochodów, które miały nas odwieźć do domu. Nie przypuszczaliśmy, że trafi nam się kierowca, który sprawi, że zapamiętamy tę noc raz na zawsze. Spokojny powrót przez piaski pustyni zamienił się nagle w prawdziwy rafting. Skakaliśmy po wydmach, tańczyliśmy wśród złotych wzniesień i ślizgaliśmy się, skręcając raz w prawo, raz w lewo. Nie wiem, kto miał większą frajdę z tego przejazdu – kierowca czy my, pasażerowie. Wyjeżdżając na asfaltowaną drogę w Al Awin żałowałam, że ta niespodziewana zabawa tak szybko się skończyła.

Nasz kierowca był niesamowicie rozmowny i starał się zamienić chociaż kilka słów z każdym z naszej szóstki. Na sam koniec stwierdził, że tak dobrze mu się z nami rozmawia, że nie odwiezie nas od razu do hoteli. I tym sposobem udało nam się załapać na nocną przejażdżkę po centrum Dubaju.

Tak właśnie wyglądał mój sylwester na pustyni w Dubaju. Zaczął się niepewnie, a zakończył się niesamowicie i niezapomnianie. Było to całkowicie nowe doświadczenie, za które jestem ogromnie wdzięczna i które dziś bardzo miło wspominam. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie mi dane powitać nowy rok na dubajskiej pustyni. I wznieść toast bezalkoholowym szampanem. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 

Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię

The post Sylwester w Dubaju, czyli Nowy Rok na pustyni i toast bezalkoholowym szampanem appeared first on kingagajatravels.pl.

Co warto przywieźć na pamiątkę z Dubaju?

Poniższa lista to moje subiektywne pomysły na pamiątkę z Dubaju, które (mam nadzieję) pomogą Wam w znalezieniu tego idealnego upominku z wakacji. Ja z podróży najczęściej przywożę coś do jedzenia (słodycze, przyprawy lub sery), oryginalną biżuterię, lokalne perfumy lub jakiś element garderoby. Oczywiście każdy z nas jest inny i stawia na coś innego. Ważne, żeby pamiątka z wakacji była “nasza” i żeby przypominała nam piękne chwile spędzone w danym miejscu. 

1. Daktyle

Pyszne, mięsiste i słodkie. Dużo smaczniejsze od tych, które dostaniemy w Polsce. Emiraty słyną z produkcji tych owoców. W sklepach i na bazarach dostaniecie ich różne rodzaje: z migdałami, w gorzkiej czekoladzie, w białej czekoladzie, oblane czekoladą i obsypane orzeszkami. Warto kupić ładnie opakowane na prezent dla bliskich.

Dobra rada: cena daktyli spotykana na tutejszych sukach może przyprawić o zawrót głowy. Takie samo opakowanie (jak nie większe) dostaniecie np. w Carrefourze. Warto sprawdzić ceny i je porównać. 1 kg daktyli kupiliśmy we francuskim hipermarkecie za 18 AED. Identycznie opakowanie na suku kosztowało (bagatela!) 60 AED. Różnica w cenie jest ogromna!

2. Przyprawy

Na Targu Przypraw (Spice Souq) na Deirze dostaniecie wszystkie przyprawy świata. W Dubaju szczególnie warto zakupić szafran i kardamon. Są one tutaj sporo tańsze niż u nas, a mają o wiele lepszą jakość.

Jeśli lubicie mieszanki ziół i przypraw, poszukajcie różnorodnych mieszanek również na suku. Najbardziej popularny jest zaatar, czyli przyprawa na bazie tymianku, sumaku i sezamu dodawana do popularnych w kuchni libańskiej chlebków z serem. Tutejsi sprzedawcy proponują też mixy przypraw sporządzone przez nich na miejscu i pasujące do różnych dań mięsnych lub rybnych. My skusiliśmy się właśnie na takie zestawy. Dzięki temu mamy mieszkanki przypraw pasujące do grillowanych ryb, kurczaka tikka masala czy do ostrego warzywnego curry.

Dobra rada: pamiętajcie o targowaniu się podczas kupowania przypraw. Jeśli nie jesteście pewni, czy dana cena jest adekwatna do produktu, sprawdźcie ile za kilogram tej samej rzeczy zapłacicie w hipermarkecie.

3. Kawa

Kraje arabskie słyną z wyśmienitej kawy. W Dubaju znajdziecie przeróżne i najbardziej wyszukane gatunki kaw z całego świata. Można je kupić na wagę w zwykłym Carrefourze, w Muzeum Kawy (Villa 44, Al Fahidi Historical Neighborhood) czy w Starbucksie. Warto skusić się np. na tradycyjną kawę z kardamonem. A do kawy koniecznie daktyle – to połączenie jest typowo arabskie i smakuje obłędnie.

4. Herbata

Na suku oprócz przypraw znajdziecie również różne mieszanki herbat, które mogą być wspaniałą pamiątką lub prezentem. Tutejsi sprzedawcy proponują zwykłą czarną herbatę lub mix herbat, do których dodają bergamotkę, szafran lub płatki bławatka. Aromat takiego naparu jest niesamowity!

5. Szal kaszmirowy

Kaszmir to najdroższy surowiec na świecie. Pozyskiwany jest z kóz kaszmirskich hodowanych w Himalajach. Wyroby z kaszmiru są niezwykle miękkie, przyjemne w dotyku i bardzo ekskluzywne. Na dubajskim Targu Tkanin (Textile Souq) dostaniecie nie tylko piękne tkaniny, fantastycznie zdobione abaje, ale również kaszmirowe szale. Podczas pobytu w Dubaju warto zaopatrzyć się w taką pamiątkę.

Uważajcie jednak, bo kaszmir to najczęściej podrabiany materiał na świecie. Prawdziwy szal kaszmirowy na pewno nie będzie kosztował 20 zł. Ja za swój szal trochę dałam (mimo, że i tak się targowałam) i mam nadzieję, że nie jest to podróbka. Podczas zakupu pomagałam sobie artykułem od Doroty z bloga Kameralna oraz wskazówkami ze strony marki Minou.

6. Złoto

Złota biżuteria to pomysł na trochę droższą, ale i trwalszą pamiątkę. Emirackie złoto jest znane i cenione na całym świecie. Na Targu Złota (Gold Souq) znajdziecie masę sklepów, sprzedających złotą biżuterię – pierścionki, bransoletki, naszyjniki czy zawieszki. Znalezienie świecidełek z 24-karatowego złota nie jest tu żadnym problemem, a ich cena potrafi być bardzo atrakcyjna. Pamiętajcie, że również na Targu Złota można się targować. Jeśli kupujecie złotą biżuterię, zwróćcie uwagę na to, czy dostaliście certyfikat oryginalności. Każdy sprzedawca powinien Wam go wystawić (pisałam o tym tutaj).

7. Perfumy

Na dubajskich sukach oraz w lokalnych sklepach z perfumami (znajdziecie je też w większych centrach handlowych) dostaniecie tutejsze perfumy, które wyróżniają się niezwykle intensywnym zapachem i trwałości. Rodzajów zapachów jest tu mnóstwo i na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. 

Najbardziej popularne są perfumy, zawierające w swoim składzie oud, czyli olejek eteryczny wydobywany z żywicy drzewa arganowego. Ten aromat jest niezwykle drogi i trwały, co czyni go jednym z najdroższych składników perfum na świecie. Oud potrafi być półtora raza droższy niż złoto! 

W Dubaju znajdziecie perfumy z oudem zarówno na straganach, w małych jak i w dużych perfumeriach. Ich cena nie jest bardzo zawrotna. Za małą buteleczkę z 20 ml perfum zapłacicie kilkanaście złotych. 

Jeśli o mnie chodzi, z Dubaju przywiozłam pyszne i mięsiste daktyle, przyprawy oraz szal kaszmirowy i wyroby tekstylne. Żałuję, że nie skusiłam się na mieszankę herbat oraz na perfumy, które są bardzo intensywne i długo utrzymują się na skórze. Trudno, przynajmniej mam powód, aby jeszcze kiedyś wrócić do Dubaju. A co Wy najczęściej kupujecie na pamiątkę?

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab?
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Dubaj – co warto przywieźć na pamiątkę? appeared first on kingagajatravels.pl.

Wielki Meczet Szejka Zajida Abu Dhabi

Trochę historii i ciekawostek

Wielki Meczet Szejka Zajida zrodził się z pomysłu Szejka Zajida ibn Sultana Al Nahajjana, pierwszego prezydenta Emiratów. Jego budowa rozpoczęła się 1996 roku, a zakończyła 11 lat później, czyli w 2007 roku. Niestety, szejk nie doczekał się otwarcia meczetu. Zmarł on w 2004 roku. 

Budowa meczetu kosztowała 205 mln funtów, a do jego wzniesienia użyto macedońskiego marmuru Sivec, złota, ceramiki, szkła kryształowego oraz kamieni półszlachetnych. Meczet zajmuje powierzchnię 22 412 m², ozdobiony jest 1048 kolumnami i 82 kopułami, z czego kopuła główna jest największą na świecie (85 m wysokości i 32,8 m średnicy) i znajduje się tuż nad główną salą modlitewną. Zwieńczenia kopuł i minaretów oraz kapitele kolumn zostały wykonane z 24-karatowego złota. Główny dziedziniec pokryty jest kwiatową mozaiką, która jest uważana za największą marmurową mozaikę na świecie (17 tys. m² powierzchni).

Biały kolor Wielkiego Meczetu Szejka Zajida ma symbolizować czystość oraz pobożność. W jego wnętrzach zawieszono 7 pozłacanych żyrandoli, wykonanych z kryształów Swarovskiego, a główną salę modlitw zdobi największy na świecie ręcznie tkany dywan, dzieło 1200 artystów, które podobno waży aż 35 ton!

Dookoła meczetu rozmieszczone są baseny z wodą, które wieczorem piękne odbijają fasadę w lustrze wody. Dzięki temu jeszcze lepiej widać idealną symetrię tego obiektu.

Jak się ubrać?

Wielki Meczet, jak i każdy inny meczet w ZEA jest świątynią, w której obowiązują bardzo surowe zasady dotyczące stroju. Dlatego też jeśli możecie, ubierzcie się wcześniej zgodnie z panującym tu dress codem. Mężczyźni muszą nosić długie spodnie i t-shirty zakrywające ramiona, natomiast kobiety muszą być całe zakryte (spódnica maxi, zasłonięte ręce i włosy). Jeśli nie macie odpowiedniego stroju, tuż na wejściu zostaniecie skierowani do wypożyczalni strojów, w której dostaniecie męskie diszdasze i kobiece abaje. Wypożyczenie abai nic nie kosztuje, nie trzeba też zostawiać żadnych dokumentów tożsamości, a do wyboru macie kolor beżowy i granatowy. Ja wybrałam ten drugi. 

Zwiedzanie czas zacząć

Wielki Meczet Szejka Zajida nie bez przyczyny ma w swojej nazwie przyimek “wielki”. Jego budowla góruje nad całym miastem i jest widoczna ze wszystkich trzech mostów łączących wyspiarską część miasta ze stałym lądem. Ja udałam się do meczetu samochodem, ale z tego co się orientowałam można dojechać tu również autobusem z Dubaju, który zatrzymuje się tuż przed świątynią. Parking samochodowy jest całkowicie bezpłatny, tak samo jak wejście i zwiedzanie meczetu. 

Tak się złożyło, że Wielki Meczet zwiedzaliśmy w piątek, który jest w Islamie dniem wolnym. Meczet był otwarty dopiero od 16:30 przez co trafiliśmy na tłumy zwiedzających. Na szczęście, dzięki temu mieliśmy możliwość podziwiania zachodu słońca w tym cudownym miejscu. Meczet Szejka Zajida można zwiedzać samemu lub z przewodnikiem. Taka przyjemność nic nie kosztuje. My zwiedzaliśmy meczet na własną rękę, ponieważ nie zdążyliśmy na oprowadzanie. Wszystkie przydatne informacje na temat godzin otwarcia, możliwości zwiedzania oraz ubioru znajdziecie na stronie meczetu (tutaj). 

Przed wejściem do środka musieliśmy jeszcze zdjąć buty i odłożyć je w odpowiednie miejsce, aby być godnymi odwiedzenia muzułmańskiej świątyni. Wielki Meczet to jeden z niewielu meczetów, który jest otwarty dla niewiernych, czyli wyznawców innych religii niż Islam. 

Moje wrażenia

Wymarzony Meczet Szejka Zajida zrobił na mnie ogromne wrażenie. Symetria tej budowli jest idealna i wprawia w zachwyt. Widać, że każda rzecz była tu jak najlepiej przemyślana. Meczet jest bajkowy i przywodzi mi na myśl pałac jak z Baśni 1000 i jednej nocy. Nie powiem, przechadzając się jego wnętrzami i dziedzińcem czułam się trochę jak arabska księżniczka. Meczet mimo swojej monumentalności i luksusowych zdobień wygląda naprawdę prosto i elegancko. Aż chce się przebywać w jego wnętrzach.

Tak się złożyło, że udało nam się być w meczecie podczas nawoływania do modlitwy. Za każdym razem śpiewy muezina robią na mnie spore wrażenie, ale tym razem, będąc w tak religijnym miejscu to było jeszcze bardziej niepowtarzalne. Echo śpiewów pozwalało jeszcze lepiej poczuć klimat tego miejsca.

Tuż po zachodzie słońca zapaliły się wszystkie światła i oświetliły na granatowo fasadę meczetu. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy Grand Mosque podobał mi się bardziej za dnia czy w nocy. W obydwu przypadkach wyglądał bajkowo i magicznie.

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Abu Dhabi – z wizytą w Wielkim Meczecie Szejka Zajida appeared first on kingagajatravels.pl.

Podczas przygotowywania planu wyjazdu do Dubaju, jeden wieczór zarezerwowałam w całości na pustynne safari, które jest bardzo popularne wśród osób, odwiedzających ZEA. To połączenie kultury z dużą dawką przygody, która zadowoli każdego. W skład Desert Safari wchodzi przejażdżka samochodem terenowym, przejażdżka na wielbłądzie, kolacja z tradycyjnymi arabskimi potrawami oraz pokazy tańca Tanura i tańca brzucha.

Ile to kosztuje, czyli praktyczne informacje

Koszt takiej wycieczki dla jednej osoby, w zależności od firmy organizującej atrakcję, wynosi od 180-300 zł od osoby. Jedną z najpopularniejszych firm w Dubaju, która organizuje Desert Safari jest Arabian Adventures. Ich ceny potrafią jednak przyprawić o zawroty głowy.

Dzięki temu, że mieszkaliśmy u znajomych, którzy już nie raz byli na takim safari dowiedzieliśmy się, że najlepiej poszukać ofert najpierw na Grouponie, a ewentualnie później sprawdzić inne firmy. Tak też zrobiliśmy i dzięki temu zapłaciliśmy za safari niecałe 72 AED za osobę.

Nasze Desert Safari obejmowało przejazd busem na pustynię, rajd terenówkami po wydmach, przejażdżkę na wielbłądzie, pokaz tańca, kolację oraz malowanie henną. Kto chciał, mógł pojeździć na quadach, zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie z orłem oraz pojeździć na sandboardzie.

Jedziemy na pustynię!

Ponieważ wiedzieliśmy, że w dniu safari będziemy trochę zwiedzać miasto, zarezerwowaliśmy wycieczkę z przejazdem busem z najbardziej dogodnego dla nas miejsca. W naszym przypadku był to Spinney’s w dzielnicy Bur Juman, ale istnieje też możliwość zarezerwowania prywatnych jeepów, które o podanej godzinie podjeżdżają pod hotel i zabierają uczestników bezpośrednio na miejsce atrakcji.

Pierwszą atrakcją po dojechaniu był oczywiście rafting terenówkami przez wydmy pustyni. Jechaliśmy jeepem, trzymając się kurczowo, a kierowca bawił się w najlepsze raz po raz skręcając i dosłownie skacząc autem. Przejazd był fajną przygodą, ale porównując go do driftu, który przeżyliśmy w noc sylwestrową… nie ma porównania. Tamten kierowca był szalony i tak prowadził auto, że każdy miał wrażenie, jakby jechał z kierowcą Formuły 1. Ten był spokojniejszy, ale też dawał radę.

Po dojechaniu do wioski beduińskiej mieliśmy czas wolny, który mogliśmy wykorzystać w różnoraki sposób. Najpierw udaliśmy się na przejażdżkę na wielbłądach, która okazała się tylko krótkim okrążeniem. Mimo to, zabawy było co niemiara! Mój wielbłąd, a raczej wielbłądzica, miał dziwne humory i raz był super wesoły, a za chwilę agresywny. Dzięki tej krótkiej przygodzie przypomniałam sobie jak miłe i puszyste w dotyku są wielbłądy i jak dziwnym uczuciem jest moment wstawania i siadania.

Po wielbłądach przyszedł czas na zrobienie sobie zdjęć z punktów widokowych. Skakanie, tarzanie się w piasku, wygłupy i wspinanie się na najwyższe wydmy – tak zapamiętam ten czas. Czas beztroskiej zabawy z przyjaciółmi.

Po chwili udało nam się zobaczyć przebiegające przez pustynię dzikie wielbłądy, które wciąż żyją tu na wolności. Ten widok był niesamowity!

Warto pamiętać, że jeszcze do lat 50. XX wieku pustynia była domem dla Beduinów, a wielbłądy były ich środkiem transportu oraz stanowiły cenne źródło mleka i mięsa. Do dziś uważa się, że mleko wielbłąda jest jednym z najzdrowszych odmian mleka na świecie.

Nie skusiłam się na jazdę po pustyni na quadzie. Chciałam tylko spróbować sandboardingu, czyli popularnej tutaj odmiany snowboardingu. Niestety, wszystkie deski były wypożyczone.

W dniu naszego Desert Safari niebo było trochę zachmurzone i bałam się, że mój zachód słońca na pustyni nie będzie tak idealny, jak go sobie wymarzyłam. Na szczęście, w momencie kiedy słońce chowało się za horyzont, chmury na chwilę odeszły i miałam okazję obserwować piękny, różowy zachód słońca. Nie mówię, mogło być lepiej, ale też nie narzekam, bo na własnej skórze doświadczyłam zachodu słońca na pustyni. Wrażenia są niesamowite. Dookoła złoty piasek, a w oddali słońce powoli kłaniające się i znikające za linią najdalszych wydm.

Po zachodzie słońca udaliśmy się do wioski beduińskiej, która nie jest prawdziwą osadą, a czymś stworzonym na potrzeby turystów, aby uświadomić im jak to kiedyś wyglądało. Na początek, powitano nas gorącą Karak Tea z daktylami. Po raz pierwszy miałam okazję spróbować tego połączenia i powiem tylko tyle – to jest obłędne! Słodycz herbaty (nie trzeba jej słodzić, bo dzięki mleku jest na tyle słodka) miesza się ze słodyczą daktyli, a na koniec na języku można poczuć lekką goryczkę naparu.

Usiedliśmy na podłodze, na specjalnie przygotowanych siedzeniach majlis i raczyliśmy się herbatą. Chwilę później otwarto stanowiska kulinarne i mogliśmy rozpocząć kolację. Raczyliśmy falafelami, hummusem i pitą oraz samosami (indyjskie pierożki), które były tylko przystawką. Następnie przyszedł czas na dania główne ustawione w formie bufetu. Można było nałożyć sobie na talerz przeróżne sałatki, curry, duszone mięsa z ciecierzycą czy grillowane mięsiwa (jagnięcina, baranina, kurczak). Jedzenie było tak pyszne, że nie mogliśmy się od niego oderwać.

Podczas kolacji można było zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie w tradycyjnym arabskim stroju czy ozdobić dłoń tatuażem z henny. Na to ostatnie bardzo chętnie się skusiłam.

Chwilę po kolacji rozpoczęła się ostatnia część wycieczki, czyli pokazy tańca. Najpierw bardzo sprawny i przystojny tancerz uraczył nas tańcem Tanura, a po nim tańcem z ogniem. Na sam koniec podziwialiśmy taniec brzucha w wykonaniu pięknej Arabki.

Taniec Tanura

Desert Safari skończyło się koło godziny 20:30. Po ostatnim pokazie tańca dokończyliśmy kolację i zaczęliśmy się zbierać do samochodu, który zawiózł nas do Dubaju. Wieczorem na pustyni jest dosyć zimno i wietrznie, a temperatura spada do 10-15°C. Z jednej strony cieszyłam się, że to już koniec, bo zaczęłam zamarzać, a z drugiej żałowałam, że wszystko co dobre tak szybko przemija. 

Dzisiaj wiem jedno – Desert Safari to jedno z najciekawszych i najlepszych wspomnień i doświadczeń z pobytu w Dubaju. Jeśli jeszcze kiedyś tu wrócimy, na pewno wybierzemy się na pustynię po raz kolejny. No i może uda mi się w końcu pojeździć na sandboardzie. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię appeared first on kingagajatravels.pl.

Burj Khalifa

Trochę historii

Budowa Burj Khalify, czyli w tłumaczeniu na język polski “Wieży Chalify” rozpoczęła się 21 września 2004, a zakończyła 16 sierpnia 2009 roku. Do jej oficjalnego otwarcia, 4 stycznia 2010 roku, nie było dokładnie wiadomo jaką wysokość udało się osiągnąć jej twórcom. To wtedy też ogłoszono, że budynek, który pierwotnie miał nosić nazwę Burj Dubaj będzie się nazywać nieco inaczej. Dziś wiadomo, że Burj Khalifa liczy 828 metrów, a jej nazwa została zmieniona na cześć władcy emiratu Abu Dhabi i prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich – Khalifa bin Zayeda, który podczas ogromnego kryzysu finansowego z 2009 roku wspomógł zadłużony Dubaj kwotą 25 mld USD. 

Ogólny wygląd i plan, na którym zbudowano wieżę nawiązuje do kwiatu pustyni Hymenocalis oraz architektury islamu. Początkowo Burj Khalifa miała mierzyć “jedyne” 560 metrów. Jej wysokość trzykrotnie podwyższano. Najpierw do 650 m, później do 750 m, a ostatecznie do 828 metrów. Aby nadać budynkowi smuklejszy kształt, jego najwyższe piętra (od 154 wzwyż) zostały zbudowane z lekkiej stalowej konstrukcji, a nie z żelbetu. 

Skandalem, który wyszedł na światło dzienne podczas budowy Burj Khalify był (oprócz kryzysu finansowego) strajk budowlańców, którzy domagali się wyższych płac oraz ludzkiego traktowania. Niektórzy pracodawcy odbierali swoim pracownikom paszporty i za pracę w trudnych warunkach płacili im grosze. Podobno wykwalifikowany cieśla zarabiał $7,5 na godzinę, a osoba bez kwalifikacji tylko 4 USD. Ponoć po negocjacjach z pracodawcami pracownicy wrócili do swoich obowiązków. Jednakże biorąc pod uwagę, że w ZEA istnienie jakichkolwiek związków zawodowych jest zabronione, prawda mogła być zgoła inna. 

Wiele osób uważa, że Burj Khalifa jest hołdem złożonym nauce i nowoczesnej technologii, że to przełom w architekturze, że to duma Dubaju, symbol postępu i nowoczesności. Moim zdaniem, podziwiając najwyższą budowlę świata należy przede wszystkim pamiętać o osobach, które ją budowały. Tymi ludźmi byli robotnicy z Indii i Pakistanu, którzy dzisiaj nazywani są współczesnymi niewolnikami. Ilu z nich zmarło z przegrzania, pracując po 12 godzin w 50 stopniowym upale? Ilu z nich popełniło samobójstwo, bo nie mogli dłużej wytrzymać okropnego traktowania i niehumanitarnych warunków pracy? Mam wrażenie, że osoby odwiedzające Wieżę Chalify często zapominają o tej smutnej prawdzie i widzą tylko jedną stronę medalu. 

Naj, naj, naj

Burj Khalifa zdecydowanie wpłynęła na prestiż Dubaju oraz na jego pozycję w światowych rankingach na miejsca “naj”. Oto kilka ciekawostek dotyczących tego drapacza chmur: 

• Burj Khalifa jest najwyższą wolnostojącą budowlą oraz najwyższym budynkiem wzniesionym kiedykolwiek przez człowieka. 
• Burj Khalifa posiada największą liczbę pięter użytkowych – ma ich aż 160 przy całkowitej licznie kondygnacji 206 pięter. 
• Budynek obsługuje 56 wind, w tym najdłuższa winda na świecie. Każda z nich porusza się z prędkością 10 metrów/sekundę. 
• Najwyżej położoną restauracją na świecie jest Atmosphere, która znajduje się na 122 piętrze wieżowca.
• W Burj Khalifie znajduje się najwyżej położony basen na świecie (76 piętro), najwyżej położony meczet (158 piętro) oraz najwyżej położony taras widokowy na świecie (425 m).
• Budowa Burj Khalify kosztowała 1,5 mld USD. 
• W budowie wieży uczestniczyło 12 tysięcy robotników. 
• Podobno Burj Khalifę widać z odległości 95 km.

W budynku znajdują się apartamenty prywatne, 144 mieszkania urządzone przez samego Armaniego, biura, restauracje, siłownia, SPA, meczety oraz luksusowy Armani Hotel. 

Zwiedzamy Burj Khalifę 

Do najwyższego budynku świata można dotrzeć samochodem (i zaparkować w The Dubai Mall) lub transportem publicznym. Dojedziemy tu czerwoną linią metra, przystankiem docelowym jest Burj Khalifa/Dubai Mall.

Aby dotrzeć do wejścia należy pokonać prawie całe The Dubai Mall, które (nie zapominajmy) jest największym centrum handlowym na świecie. Wejście do Burj Khalify znajduje się na najniższym poziomie, a drogę do niej wskazują liczne znaki. Jeśli nie chcecie błądzić, już przy samym wejściu do galerii poproście w Informacji o książeczkę z mapą w środku.

Bilety na taras widokowy At The Top najlepiej kupić z odpowiednim wyprzedzeniem przez internet na stronie http://www.burjkhalifa.ae/en/index.aspx. Przedsprzedaż biletów rusza na 30 dni do przodu. Ponieważ bilety szybko znikają, nie warto kupować ich na miejscu. Nie dość, że są one nieco droższe niż na stronie internetowej, to ryzykujecie, że może ich już nie być.

Ceny biletów wahają się w zależności od piętra, na które chcecie wjechać oraz od godziny wejścia. Wjazd na taras widokowy na 124 i 125 piętro kosztuje 135 AED, ale już w godzinie szczytu (między 16:00-18:00) wydamy 210 AED. Istnieje też możliwość zakupu biletu łączonego, który pozwala na wyjechanie na 148, a następnie na zjechanie na 124 i 125 piętro. Taka przyjemność w godzinach od 9:30 do 18:00 kosztuje 525 AED. Warto pamiętać, że czas pobytu na 148 piętrze jest limitowany i wynosi tylko 30 minut. Na pozostałych piętrach widokowych można przebywać do woli bez ograniczeń czasowych.

Wybierając się na zwiedzanie Burj Khalify, warto zarezerwować sobie trochę czasu na dotarcie do wejścia oraz na stanie w kolejkach. Co prawda idą one szybko i sprawnie, jednakże lepiej mieć nieco więcej czasu w zapasie.

Planując wizytę w Burj Khalifie nie wiedzieliśmy, że można kupić bilet łączony z inną atrakcją (np. kawą w tutejszej kawiarni czy obiadem). Ostatecznie skusiliśmy się na zakup biletu, który umożliwił nam wjazd na 124 i 125 piętro oraz zapewnił nam trzydaniowy obiad w The Burj Club. Kosztował on 250 AED od osoby. Czy był dobrym pomysłem? Czytajcie dalej.

Co za widok!

Kocham tarasy widokowe! Uwielbiam kontemplować i podziwiać panoramy miast, które roztaczają się z wysokości. Jest w nich coś zachwycającego, stałego i ulotnego zarazem. Moment, w którym staję przy szybie i wyobrażam sobie, że tam gdzieś w oddali toczą się inne ludzkie życia jest dla mnie fantastyczny. Lubię też sprawdzać samą siebie i zgadywać, gdzie znajdują się znane przeze mnie budynki.

Wybierając się do Dubaju wiedziałam, że wjazd na taras widokowy Burj Khalify będzie wysoko na mojej liście “must do“. W każdym odwiedzanym przeze mnie mieście nie potrafię odmówić sobie wizyty na wieży widokowej, nie ważne, czy to wieża kościelna czy wysoki biurowiec. Nie inaczej było w Dubaju. Jedynym “problemem” była godzina wejścia.

Najlepszą porą dnia na wjazd na górę jest godzina przed zachodem słońca. Dzięki temu można obserwować miasto za dnia oraz tuż po zmroku, gdy zapalają się światła miasta. Jednakże ze względu na cenę wybraliśmy się na Burj Khalifę w ciągu dnia.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Aby dostać się na taras widokowy musimy przejść przez kontrolę bezpieczeństwa, podobną do tej na lotnisku. Po kontroli przechodzimy przez wystawę, opowiadającą dokładną historię powstawania budynku. Na sam koniec kierujemy się do windy, która w ciągu minuty przenosi nas na 125 piętro, na wysokość 452 m.

Po wyjściu z windy każdej osobie lub parze robione są zdjęcia, które następnie wykorzystywane są do fotomontażu z panoramą Dubaju. Takie zdjęcie można odebrać przy wyjściu, jednak ze względu na okropną obróbkę i chamski fotomontaż mało osób decyduje się na ich zakup. My też się nie skusiliśmy.

Widok, jaki można podziwiać z okien wieżowca robi wrażenie. Po jednej stronie wody Zatoki Perskiej, po drugiej piaski pustyni, a dookoła wysokie wieżowce, biurowce, hotele i węzły komunikacyjne. Patrząc w dal, oglądaliśmy dubajskie widoki i szukaliśmy wzrokiem Palmy Jumeirah, hotelu Burj Al Arab czy Wysp Świat. Po obejściu 125 piętra dookoła udaliśmy się schodami na 124 piętro i z otwartego tarasu obserwowaliśmy pokaz fontann, który odbył się o godzinie 13:00. Z tej perspektywy wyglądają one równie ciekawie.

Udając się do wyjścia, przechodzimy przez sklep z pamiątkami gdzie możemy nabyć kubki z Burj Khalifą, breloki do kluczy z Burj Khalifą czy koszulki… też z Burj Khalifą. Ustawiając się w kolejce do windy, trzeba mieć na uwadze, że może ona chwilę potrwać. My czekaliśmy na zjazd na dół tylko 30 minut.

Obiad pod Burj Khalifą

Po zwiedzeniu tarasu widokowego i zjechaniu na dół, zaprowadzono nas niedostępnymi dla reszty zwiedzających korytarzami na taras The Burj Club (siłownia, SPA i restauracja), gdzie czekał na nas zapłacony wcześniej obiad. Usieliśmy przy wskazanym stoliku i zaczęliśmy wybierać menu.

W skład obiadu wchodzą trzy dania – przystawka, danie główne oraz deser. Na przystawkę wybraliśmy orientalną zupę z soczewicy ze szpinakiem i cytryną (ja) oraz sałatkę z zielonych warzyw z krewetkami (Kot). Na danie główne obydwoje zamówiliśmy grillowanego okonia z pomidorkami cherry oraz bazylią, a na deser raczyliśmy się najlepszym sernikiem z białej czekolady i z solonym karmelem, jaki kiedykolwiek jadłam.

Czekając na nasze dania podziwialiśmy widoki z tarasu restauracyjnego. Przed nami były korty tenisowe, wody fontanny oraz wysokie biurowce, a za naszymi plecami górowała, kontrastująca z bezchmurnym niebem szklana konstrukcja Burj Khalify.

Czy warto było zapłacić te 120 AED więcej i w spokoju, bez stresu i pośpiechu, w tak fantastycznej aranżacji zjeść pyszny obiad? Jak najbardziej! Wszystkie dania były perfekcyjnie przygotowane i podane, a smak sernika chodzi za mną do tej pory. Pewnie gdybyśmy zdecydowali się na obiad w którejś z restauracji na Souk Al-Bahar, zapłacilibyśmy podobne pieniądze. Tu, w The Burj Club, mieliśmy spokój, brak tłumów turystów i fantastyczny jazz płynący z głośników.

Wrażenie

Na większości odwiedzających Dubaj Burj Khalifa robi ogromne wrażenie. No cóż, będę z Wami szczera, na mnie zrobiła tylko wrażenie. Jej opływowa i kaskadowa konstrukcja wcale nie wydawała mi się najwyższym budynkiem świata. To fakt, szklana fasada budynku jest potężna, pięknie odbija światło i kontrastuje z niebem, ale mojego serca jakoś nie podbiła. Dużo większe wrażenie zrobił na mnie chicagowski Willis Tower i mimo że jest on dużo niższy (527,3 m), to poprzez swoją bryłowatość i w miarę jednolitą budowę wydawał mi się wyższy niż Wieża Chalify.

Oglądanie panoramy Dubaju było dla mnie swoistą ciekawostką kulturalną. Dubaj z lotu ptaka wygląda trochę abstrakcyjnie, jak fatamorgana, oaza życia wybudowana na środku pustyni, która ma dziwić, szokować i zachwycać. Uświadamiać potomnym, że niemożliwe nie istnieje. Jestem ciekawa jak za 10 lat będzie wyglądać widok ze 124 piętra. Biorąc pod uwagę, że Dubaj jest wiecznym placem budowy, to co uchwyciłam na fotografiach może się całkowicie zmienić.

Wjeżdżając na górę super szybką windą, oglądając panoramę Dubaju, przechadzając się schodami czy smakując obiad cały czas z tyłu głowy miałam na uwadze ludzi, dzięki którym powstał ten budynek. Ich ciężką harówkę, oddanie, niegodziwe warunki pracy. Ich miłość do rodziny, na którą ciężko zarabiali marne pieniądze. Ich krew, pot i zapewne łzy. Myśląc o nich, nie umiałam w pełni podziwiać wspaniałości Burj Khalify. Bo żeby móc ją wybudować ku szczęściu milionów, tysiące ludzi musiało cierpieć. Czy było warto? Każdy z odwiedzających to miejsce musi odpowiedzieć sobie na to pytanie sam, w zgodzie z własnymi przekonaniami.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?

The post Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata appeared first on kingagajatravels.pl.