Rozumiem, każdy ma swoje ulubione gatunki literackie i takie, które kompletnie do niego nie przemawiają. Ja tak mam z fantastyką. I wiem, że to nie jest kwestia dorastania, po prostu nie jestem w stanie przebrnąć 🙂
Jeśli trafisz na polecany w tym wpisie reportaż i go przeczytasz, daj znać jak Ci się podobał. Będę bardzo ciekawa Twojej opinii.

Myślę, że w moim wypadku nie jest to kwestia dorastania. Literatura naukowa czy publicystyka nie jest niczym ani nowym ani strasznym – wręcz przeciwnie. Chodzi bardziej o formę reportażu do której nie mogę się przekonać, są dla mnie trudne do przebrnięcia… zbyt silny subiektywizm na jaki trafiam często mnie odrzuca. Cóż… może trafiałam na wyjątkowo złe pozycje 😉 W każdym razie spróbuję dostać ten tytuł, może to przełamie barierę. 😉

Do reportaży trzeba dorosnąć. Tak mi się wydaje, z własnego punktu widzenia. Kiedyś reportaże, eseje i literatura faktu wydawały mi się najnudniejszymi książkami jakie mogą istnieć, a teraz zaczytuję się w nich i nie mogę się nadziwić, ile można się z nich dowiedzieć.
“Nie każdy Brazylijczyk…” będzie świetny na start, bo oprócz formuły reportażu jest też lekkim opowiadaniem z podróży. Na pewno Ci się spodoba 🙂

Chętnie przeczytałabym tę książkę, naprawdę intrygująco ją przedstawiasz.

Mam nadzieję, że Ci się spodoba. Mnie zafascynowała, zachęciła do zagłębienia się w historię i kulturę Ameryki Płd oraz niekiedy zmuszała do głębszych refleksji. To chyba tak właśnie powinien działać dobry reportaż 🙂