Ziemia magii, tajemnicy, niezwykłej natury. Ziemia spokojnych wyspiarzy, którzy w poszanowaniu pór roku i tradycji żyją z rolnictwa i rybołówstwa.

Stromboli. Czwarta co do wielkości wyspa archipelagu Wysp Liparyjskich (12,6 km²). Wikipedia podaje, że zamieszkuje ją około 400 osób, ale jak dowiedzieliśmy się podczas rozmowy z lokalnymi mieszkańcami, w okresie zimowym wyspę zamieszkuje około 200-300 osób. W lecie ta liczba wzrasta do około 600, a to za sprawą studentów wracających do domów czy Sycylijczyków pracujących na lądzie, a mających tu domy i przyjeżdżających na wakacje.
Stromboli to przede wszystkim jeden z najbardziej aktywnych wulkanów Europy i świata. Potrafi erupować nawet kilka razy w ciągu godziny.

Stromboli pachnie. I nie jest to zapach, który znajdziecie na Vulcano czy Lipari. Stromboli pachnie morzem, rybami, rozgrzanym czarnym piaskiem, anyżem, dzikim koprem. Pachnie kaparami, kwiatami opuncji figowej, cytrusami. Pachnie prawdziwie i szczerze.

Wychodząc z portu, skierowaliśmy się w stronę wznoszącej się wąskiej uliczki. Weszliśmy wgłąb wyspy, mijając po drodze restauracje, bary, pocztę, malutkie sklepiki i licznych przewodników, oferujących wejście na szczyt wulkanu. Już spacer Via Roma pozwala zauważyć z jaką wyspą mamy do czynienia. Jest spokojnie, nie tak bardzo turystycznie, króluje tu natura i małe, białe eolskie domki. Jest cudnie!

Via Roma zaprowadziła nas na Piazza San Vincenzo, której nazwa pochodzi od górującego tu kościoła San Vincenzo. Z placu rozpościera się piękny widok na morze, pozostałe Wyspy Eolskie, na pobliską plażę i na Strombolicchio.
Strombolicchio to pozostałość po najstarszym wulkanie Wysp Eolskich, z którego pozostał już tylko stożek.

Szliśmy dalej, mijając po drodze niebiesko-białe domki, sady pomarańczowo-cytrynowe i nielicznych mieszkańców.
Jedynymi środkami transportu są tu rowery, skutery i ape, małe wyspiarskie samochodziki, które dodają temu miejscu jeszcze większego uroku.

Spacerowaliśmy. Trochę bez celu, bez pośpiechu, leniwie. Zaglądając w różne uliczki, zaułki. Poznając powoli prawdziwe życie wyspy.
Na Via Vittorio Emanuele minęliśmy mały sklepik La Bottega di Marano, do którego wróciliśmy po paru krokach. Byliśmy trochę głodni i nasz wybór padł na zwyczajną focaccę z pomidorkami i bazylią. I wiecie co, to była najlepsza focaccia jaką jadłam w życiu. Serio. Nie żartuję. Puszyste ciasto, lekko wilgotne od aromatycznej oliwy, mięsiste pomidorki i bazylia – tak smakuje szczęście i słońce. Gdyby wszędzie sprzedawali taką focaccę, jadłabym ją chyba codziennie.

Na Via Vittorio Emanuele znajduje się również dom-muzeum, w którym kręcone były sceny z filmu “Stromboli. Terra di Dio” z Ingrid Bergman i Roberto Rossellinim w rolach głównych. Chcieliśmy wejść do środka, ale niestety, muzeum było zamknięte.

Błądząc i snując się po okolicy dotarliśmy do kościoła San Bartolomeo z 1801 roku. Zarówno fasada kościoła jak i placyk wokół niego przeniósł nas na chwilę na Sycylię lat 20. XX wieku.

Tutejsza okolica to Piscità. Można stąd dojść spokojnie na pobliską czarną plażę lub wspiąć się do góry w kierunku obserwatorium. Po drodze natknęliśmy się na budynek lokalnej szkoły, tuż pod samym wulkanem. Ciekawe jak to jest uczyć się w takim miejscu.

Szkoła tuż pod wulkanem

Moim pierwotnym celem było wejście na szczyt wulkanu, ale niestety zawiódł mnie mój zmysł organizacyjny (czyt. źle zaplanowałam ten wypad. Zdarza się). Nie wzięłam pod uwagę, że wejście na wulkan będzie bardzo czasochłonne, a zejście będzie późniejsze niż ostatnie aliscafo na Vulcano.
Z wielkim trudem, ale jednak przełknęłam moją własną porażkę i pogodziłam się z myślą, że pozostaje mi jedynie zjedzenie obiadu u podnóża Stromboli. Też super.

Droga prowadząca do L’Osservatorio jest piaszczysta i otoczona z obydwu stron przepiękną roślinnością. Różnokolorowe kwiaty wabią bąki-mutanty i tworzą idealny kontrast z lazurowym morzem. Po krótkim i niezbyt męczącym spacerze dotarliśmy do L’Osservatorio.

Ta restauracja miała na Tripadvisor bardzo dobre opinie, więc zdecydowaliśmy się zaryzykować. Menu jest krótkie i bazuje na rybach, które są super świeże i pysznie przyrządzone, a tutejsze pasty to radość dla kubków smakowych. Pizza jest dostępna tylko w porze kolacji. Ceny są trochę przesadzone, ale w końcu nie codziennie jada się obiad u stóp czynnego wulkanu.

Zamówiliśmy i czekaliśmy na show Stromboli. W czasie naszego ponadgodzinnego obiadu, z wulkanu wydobyły się trzy mniejsze i większe wybuchy (widzialne i słyszalne). Niezwykłe przeżycie. Jedliśmy i zachwycaliśmy się smakami i siłami natury, co jakiś czas popijając obiad zimnym piwem, na którego białej piance już zaczął się pojawiać pył wulkaniczny.

W drodze powrotnej spoglądaliśmy raz na wulkan, raz na morze, chłonąc cały ten widok. Na zakończenie dnia usiedliśmy na czarnej plaży, gapiąc się w spokojny horyzont, rozmawiając i udając młodych ludzi i morze.

Stomboli jest jeszcze spokojniejsza niż Vulcano. Mniejsza, bardziej tajemnicza, dzika. Zachwyciła swoją naturalnością i szczerością. Wiem i jestem pewna, że jeszcze tam wrócę.

Zobacz także:
Jeden dzień na Lipari
Vulcano i jego skarby
Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje

The post Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich appeared first on kingagajatravels.pl.

Na Vulcano zaczynaliśmy się czuć prawie jak u siebie w domu.
Na Lipari było trochę inaczej.

Lipari to największa wyspa w archipelagu Wysp Eolskich i tę wielkość faktycznie czuć. 37 km² nie jest już tak łatwo przejechać na rowerze tym bardziej, że większa część trasy prowadzi pod górę. 11 tysięcy mieszkańców w przeciwieństwie do 700 też robi różnicę.

Wychodząc na brzeg w Porto di Lipari od razu uderzyła nas “wielkość” tej wyspy. Zaczęliśmy nawet żartować, że czujemy się jakbyśmy z małej wsi przyjechali do wielkiego miasta. Tę różnicę naprawdę czuć. Banki, szpital, szkoły, duży oddział poczty, przystanek autobusowy, supermarkety i małe stragany, restauracje i klimatyczne bary, markowe sklepy i małe autorskie galerie sztuki.
Tak, Lipari jest centrum administracyjno-handlowym Wysp Eolskich.

Od razu po przybyciu na Lipari “przejął” nas Luigi, właściciel tutejszej (jedynej w porcie) wypożyczalni aut i skuterów. Luigi ma gadane i jest w stanie przekonać swoją ofertą każdego, nawet tak niechętnie nastawione do wypożyczenia auta osoby jak my. Co prawda wypożyczyliśmy u niego skuter i to też dopiero po zobaczeniu miasta, portu Marina Corta i zwiedzeniu muzeum.

Główną ulicą w Lipari jest Corso Vittorio Emanuele, długi deptak przy którym znajdują się sklepy, restauracje, bary, banki i poczta. My odbiliśmy w via Maurolico, żeby zejść uroczą via Garibaldi do portu Marina Corta.

Via Garibaldi jest pełna restauracji, barów, małych sklepików i autorskich galerii.

Moją uwagę przyciągnęła gablota małej galerii Isole ed Aquarelli sycylijskiego artysty Gianluki Lo Surdo, w której sprzedawano ręcznie robione i malowane magnesy na lodówkę, akwarele, zakładki do książek z motywem wulkanu oraz biżuterię. Jeśli zbieracie magnesy i lubicie mieć coś oryginalnego, to polecam Wam to miejsce. Ceny są trochę wysokie (10€ za magnes), ale przynajmniej ma się świadomość, że to nie jest chińska produkcja z identycznym jak wszędzie motywem. Ja uwielbiam takie “inne” pamiątki, więc skusiłam się na magnes i zakładkę do książki.

Marina Corta to kolejny port w Lipari otoczony przeuroczym barokowym placem z licznymi restauracjami. Spacerując po nim czułam się jakby czas zatrzymał się w latach 20. XX wieku. To miejsce wygląda jak typowa piazza ze starych włoskich filmów.
W Marina Corta można usiąść na murku z mieszkańcami lub wejść się do barokowego kościoła San Giuseppe. My zrobiliśmy i jedno i drugie.

Wspinając się via Garibaldi, a następnie niekończącymi się schodami na via Castello docieramy do terenów należących do zamku Meligunte. Fani muzeów znajdą tu coś dla siebie – to tutaj swoją siedzibę ma muzeum archeologiczne ze świetnymi zbiorami sztuki starożytnej oraz z niezwykle interesującym oddziałem poświęconym wulkanologii.

Mury zamku, znikające pod morskimi wodami, chroniły miasto w XI wieku przed inwazjami arabskimi. Pochodząca z XI wieku katedra San Bartolomeo oraz przylegające do niej pozostałości po klasztorze są kolejną atrakcją znajdującą się na cytadeli wybudowanej na skale. Barokowy kościół zachwyca ciszą i spokojem. Klasztorne krużganki (wstęp to koszt 1€) wspierane są na kolumnach, które przed wiekami były częścią greckich i rzymskich budowli. Piękna mieszanka stylów.

Jako nieśpieszni turyści zjedliśmy obiad, powłóczyliśmy się po uliczkach i zdecydowaliśmy się na zwiedzenie wyspy. Od wspomnianego już Luigiego wypożyczyliśmy skuter i udaliśmy się na przejażdżkę.

Po drodze zatrzymaliśmy się w Canneto na krótki spacer po plaży, z której świetnie widać Panareę i dymiące Stromboli.

Następnym punktem programu były białe plaże, czyli Spiagge Bianche. Biały był chyba tylko kurz na bardzo stromej drodze prowadzącej do morza, plaża była szara. Posiedzieliśmy chwilę w tutejszym, typowo południowym, barze, pozbieraliśmy pumeks i udaliśmy się w dalszą podróż.

Lipari słynie ze skał pumeksu i obsydianu. Szacuje się, że skały te zajmują 1/5 powierzchni wyspy. Jadąc na północ mijamy ogromne, białe skały pumeksu i miejsca jego wydobycia – Cave di Pomice. Robi to całkiem niezłe wrażenie, bowiem ze spokojnej i przyrodniczej części wyspy wjeżdża się na chwilę w strefę przemysłową, z której ponownie wkraczamy na łono natury.

Acquacalda (wł. ciepła woda), którą mijamy na północy wyspy bierze swoją nazwę od duktów wulkanicznych biegnących tutaj pod wodą, które wypuszczają pęcherzyki ciepłego powietrza, czyniąc wody w tym rejonie najcieplejszymi na całej wyspie.

Piejące kury, wybijające pełną godzinę dzwony kościoła i grupka mężczyzn stojąca przy barze potwierdziły tylko, że tak, jesteśmy na Sycylii.

Wjechaliśmy wijącą się do góry drogą do Quattropani. Niby nic specjalnego, a jednak rosnąca przy drodze roślinność zachwyca. Zapach dzikiego kopru, łączy się z zapachem różnokolorowych kwiatów i kwitnącą opuncją figową. Do tego dochodzi cudowny widok na Salinę, Filicudi i Alicudi po prawej i ledwie widoczną Panareę i Stromboli po lewej. Podobno na Lipari są miejsca, z których widać jeszcze lepsze panoramy, ale ta całkowicie nas zachwyciła.

Po drodze zaczęliśmy mijać rosnące szczepy winogron, z których zostanie pewnie wyprodukowana Malvasia. Z racji tego, że Lipari było kiedyś wulkanem, jego gleby są bardzo żyzne i urodzajne. Rosną tu nie tylko winogrona, ale również kapary, cucunci, cytryny, pomarańcze, pomidory, oliwki oraz morele. Sama nazwa wyspy pochodzi podobno od greckiego słowa liparós, które oznacza tłusty, płodny, urodzajny. To by się zgadzało!

Jadąc dalej trafiliśmy do Pianoconte, które okazało się większym skupiskiem tutejszej ludności. Była tu nawet szkoła podstawowa. Kolejne nurtujące mnie pytanie uzyskało odpowiedź.

Przed powrotem do portu zatrzymaliśmy się na dłużej w Quattrocchi skąd roztacza się niesamowity widok na Vulcano. Quattrocchi oznacza po polsku “dwie pary oczu”. Podobno aby objąć całą panoramę z tego miejsca potrzeba właśnie dwóch par oczu. Coś w tym jest. Chciałoby się złapać w panoramicznych klatkach wszystko, co dzieje się dookoła.

Nasz dzień na wyspie powoli dobiegał końca. Lipari, z racji tego że większa, ma też więcej do zaoferowania. Nie da się jej przejechać na rowerze, jest na to za duża i zbyt wysoka. Zachwyca zmieniającą się miejscami przyrodą i pięknymi widokami.
Moje serce należy jednak w całości do Vulcano.

Praktyczne informacje:
– wynajem skutera “Da Luigi” na pół dnia z pełnym bakiem lub na cały dzień + benzyna – koszt 20€
– wstęp do dawnego klasztoru – 1€
– muzeum archeologiczne Museo Archeologico di Lipari (via Castello 2) – 6€; otwarte od 9:00 do 19:30 (z wyłączeniem sekcji wulkanologicznej otwartej do 13:30).
– bar Non Solo Pizza (Corso Vittorio Emanuele) – pyszny pidone eoliano i pane cunzato

Podoba Wam się Lipari? A może byliście na tej wyspie i macie inne odczucia? Może coś polecicie? Podzielcie się Waszymi przemyśleniami w komentarzach! 

Zobacz także:
Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich
Vulcano i jego skarby
Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje

The post Jeden dzień na Lipari appeared first on kingagajatravels.pl.

Vulcano brzmi tajemniczo i wyspa rzeczywiście trochę taka jest. Już sama historia jej nazwy jest ciekawa. W starożytności wyspa ta była nazywana Therasia, a następnie zmieniono ją na Hiera. Starożytni Grecy wierzyli bowiem, że to tu swoją siedzibę ma bóg ognia, Hefajstos. Z kolei Rzymianie zaczęli używać nazwy Vulcano, od rzymskiego boga ognia Wulcana. I tak zostało po dziś dzień.

Nasz tygodniowy pobyt na Vulcano był totalnym przypadkiem i okazał się fantastycznym czasem spędzonym z dala od wielkomiejskiego zgiełku i Internetu. Cisza, spokój, piękna natura, urocze zakątki, sympatyczni mieszkańcy, możliwość zwiedzenia wyspy na rowerze oraz aktywny wulkan – to wystarczyło, aby stracić głowę dla Vulcano.

Jedni powiedzą, że nic tam nie ma, inni mi przytakną. Na obronę mojego zdania powiem tylko tyle – żeby poznać jakieś miejsce nie można zwiedzić go podczas jednodniowej wycieczki z zorganizowaną grupą. Trzeba poznawać je powoli, gubiąc się w uliczkach, zaglądając w nieuczęszczane przez turystów miejsca, podglądając jak żyją lokalni mieszkańcy. Nie inaczej jest z Vulcano.

Wraz z postawieniem stopy na wyspie nozdrza zostają uderzone nieprzyjemnym zapach siarki. Nie martwcie się, po tygodniu da się do tego przyzwyczaić. A poza tym, bywają bardziej przykre w zapachu błota siarkowe.
To, co czujecie to popularne tutaj źródła siarkowodorowe (Fanghi termali). Są one dosyć oblegane i wydawać by się mogło, że ludzi nie odstrasza wszechobecny zapach siarki.

Skorzystanie z kąpieli kosztuje 3€ (plus 1€ za prysznic) i zaleca się, aby trwała ona max. 25 minut. Siarka ma świetne działanie przeciwzapalne i fantastycznie uelastycznia skórę. Warto jednak pamiętać, że osoby z otwartymi ranami, chorobami serca i suchą skórą nie powinny korzystać z wizyty w źródłach.
Po “wymoczeniu się” zalecany jest prysznic i faktycznie lepiej nie żałować na niego tego 1€. Skóra i ubrania, które miały kontakt z siarką utrzymują swój nieprzyjemny zapach nawet do tygodnia czasu, dlatego najlepiej wziąć kąpiel w źródłach siarkowych na początku wyjazdu, a rzeczy od razu przeprać. Do czasu powrotu do domu nieprzyjemny zapach powinien się ulotnić.

Z kąpieli w błocie siarkowym skorzystałam pierwszego dnia i dobrze zrobiłam, bo zapach siarki prześladował mnie (w mniejszym lub większym stopniu) przez cały wyjazd. Gdybym wiedziała, że tak to będzie wyglądać, to nie wiem czy bym się na to zdecydowała. Wejście do śmierdzącego źródła i zanurzenie się w nim chociażby na chwilę to nie lada wyczyn. Tym bardziej w pełnym słońcu i z dymiącymi fumarolami dookoła.

Życie mieszkańców w większości toczy się przy Porto Levante. To tu przybijają do brzegu kolejne łódki, to tu co rano można kupić świeżą rybę, to tu w barze Faraglione vulcanari przeplatają się z turystami. Piją kawę, debatują i gwizdają na bezpańskie psy, które pewnie gdzieś mają swojego właściciela.

Z Porto Levante można wejść w główny deptak via Anna Magnani. To tu znajdują się liczne sklepy z pamiątkami, sklepiki z wyrobami lokalnymi, bary, restauracje oraz punkty, w których można wykupić zorganizowane wycieczki wokół wyspy. My zdecydowaliśmy się na wynajęcie rowerów na tydzień i tak poznawaliśmy teren.

Skoro Vulcano, to i wulkan. Wejście na aktywny wulkan Vulcano della Fossa, liczący 386 m n.p.m., zajmuje około godziny i jest warte zachodu. Zbocze, miejscami strome, odkrywa przed nami swoją naturę. Czarny żwir wulkaniczny co jakiś czas ustępuje miejsca pęknięciom, w których z pewnością płynęła kiedyś lawa. Bujna i kolorowa roślinność towarzyszy nam do momentu, w którym naszym oczom ukazuje się prawdziwie księżycowy krajobraz. Widok ze szczytu zapiera dech w piersiach. Przed nami panorama Wysp Eolskich z górującym Lipari i majaczącą Panaerą i Stromboli, za nami Gran Cratere, czyli krater wulkanu z czynnymi fumarolami, z których wydobywają się chmury dymu siarkowego. Szczerze? To był chyba jeden z lepszych widoków jakie w życiu widziałam. Coś pięknego!
Gran Cratere można obejść dookoła i zejść do samego krateru, należy jednak uważać na czynne fumarole.

Wejście na szczyt wulkanu i zejście z niego nie należą do najcięższych. Mimo wszystko warto założyć wygodne buty, wziąć ze sobą wodę i nakrycie głowy oraz pamiętać, że wejście w pełnym słońcu do przyjemnych nie należy.

Schodząc z wulkanu można skierować się drogą SP178 do portu lub wybrać uliczkę via degli Eucaliptus i dotrzeć nią do Porto di Ponente, z którego roztacza się jeden z piękniejszych widoków na Vulcano. Czyste, lazurowe morskie wody, samotnie stojąca skała wulkaniczna Scoglio delle Sirene, na przeciw Lipari, w oddali Salina. Do tego ciepłe promienie słońca tańczące na skórze z lekką morską bryzą i kuszący zapach owoców morza.

Północny cypel wyspy to mniejszy wulkan Vulcanello (123m). Jedyną atrakcją turystyczną, którą można tu znaleźć jest Valle dei Mostri. Aby tu dotrzeć trzeba mieć trochę samozaparcia. Stroma droga pod górę, liczne zakręty i czarny piasek na końcu trasy wiodą do doliny znajdującej się tuż przy północnym skraju wyspy, na którym znajdują się skały wulkaniczne kształtem przypominające bardziej zwierzęta niż potwory. Valle dei Mostri trochę rozczarowuje, ale i tak uważam, że warto tu przyjechać. To właśnie stąd rozpościera się najpiękniejszy widok na Lipari, Panareę i Stromboli. Do tego cisza, dzika natura, morze i zachodzące słońce.

Po obu stronach przesmyku, między Vulcano a Vulcanello, znajdują się czarne plaże. Obydwie idealne na kąpiele słoneczne. Jednak to ta po lewej stronie cieszy się większą popularnością. A to ze względu na nieziemskie zachody słońca jakie można tu oglądać. Czegoś takiego nie zobaczy się nigdzie indziej. Warto rozsiąść się wygodnie w barze Baia Negra, zamówić Aperol Spritz i czekać na wieczorny spektakl. A wygląda on na przykład tak.

Po południowej stronie wyspy znajduje się miejscowość Vulcano Piano i Vulcano Gelso. To tutaj można podziwiać czarną plażę di Asino, Molo di Gelso czy starą latarnię.

Czy warto wybrać Vulcano jako swoją bazę wypadową? Zdecydowanie! Vulcano to taka wyspa-drugi dom. Czułam się tu bezpiecznie, przytulnie… jak w domu. Piękna natura, dużo zieleni i spokój pozwalają na odpoczynek i odcięcie się od życia w ciągłym pędzie. Z drugiej strony, jeśli chcemy wyjść do ludzi i poobserwować leniwie toczące się życie wystarczy pojechać do Porto Levante lub na Piazza Faraglione.
Na Lipari czuć, że to duża wyspa. Na Stomboli widać, że poza wulkanem nic więcej tu nie ma, a życie lokalnych mieszkańców toczy się bardzo leniwie. Vulcano jest pomiędzy. Jest idealne!

Vulcano – gdzie zjeść? Sprawdzone miejsca!

Jak wiecie, albo zdążyliście zauważyć, jedzenie to jedna z moich ulubionych czynności (przynajmniej na wakacjach). Nie potrafię i nie chcę odmawiać sobie smakowania lokalnej kuchni.
Śmiało mogę powiedzieć, że na Vulcano mam już swoje ulubione miejsca. Oto one:

– Bar Faraglione (Porto Levante) – miejsce idealne na śniadanie. Oferuje pyszne rogaliki z ricottą, granitę migdałową (granita di mandorle con brioche), cipollinę i dobrą kawę. Do tego naprawdę niskie ceny (za dwa cornetti, cipollinę, kawę oraz butelkę wody zapłaciliśmy 7€), piękny widok na port i darmowe WiFi.

– Ritrovo Remigio (Porto Levante) – kolejne miejsce idealne na śniadanie. Fantastyczne lody i niebo w gębie w postaci brioche con gelato (3€).

– Ficodindia Pane Cunzato e Sapori Eoliani (via Anna Magnani) – otwarte w godzinach obiadowych i wieczornych. Proponuje typowe smaki z Wysp Eolskich oraz pane cunzato.

– Ristorante Vincenzino – chyba najlepsza restauracja na wyspie, bo polecana jest dosłownie przez każdego. Pierwszą i ostatnią kolację zjedliśmy właśnie tutaj i wiem, że jeśli kiedykolwiek wrócę na Vulcano, to na pewno zajrzę do Vincenzino. Sympatyczna, grzeczna i szybka obsługa, cenowo trochę drogo, ale za to jeśli o smak chodzi to niebo w gębie. Świeże ryby i owoce morza, wspaniały makaron z pesto z kopru włoskiego i dobre wino. A na koniec, jako poczęstunek, kieliszeczek wina Malvasia. Z czystym sercem mogę polecić coctail di gamberi, fritto misto, calamari ripieni oraz mix grillowanych ryb.

– La Piazzetta (Piazza Faraglione) – najlepsze cannoli na całym Vulcano!!!

– Panificio La Ciambella D’Oro (via Lentia 2) – mała, domowa piekarnia, z której już przy wejściu ulatnia się czarujący zapach. Chleb, focaccia, tavola calda, pane cunzato oraz lokalne wyroby cukiernicze. To właśnie tu zaopatrywaliśmy się w świeży chleb, focaccie oraz pane cunzato.

– skręcając za Panificio La Ciambella D’Oro w pierwszą ulicę w lewo można znaleźć kolejną małą piekarnię, która również oferuje bardzo dobre wypieki.

– Winiarnia Mimmo Paone e figli (Contrada Porto Levante) – idealne miejsce na wieczorną degustację wina. W ofercie można znaleźć oryginalne wino Malvasia, nowe Malvasia Secca (białe wytrawne), sycylijskie Nero d’Avola i tysiące innych sprzedawanych na kieliszki i butelki.

Praktyczne informacje:
– Nocleg: z czystym sercem mogę polecić Jerà Resort&Residence, usytuowany w zaciszu Vulcanello.
– Kasa biletowa przewoźnika LibertyLines – Porto Levante, tuż obok Hotelu Faraglione
– Kasa biletowa przewoźnika Siremar – Porto Levante
– Supermarket Conad – Via Favaloro, czynny do 21:30
– Apteka – Via Favaloro
– Wypożyczalnia rowerów, skuterów, samochodów, z której korzystaliśmy to Noleggio Rent Da Paolo przy Via Porto Levante. Wypożyczenie dwóch rowerów na 5 dni to koszt rzędu 30€.

I jak podoba Wam się Vulcano? Przypadło Wam do gustu? A może byliście już na tej wyspie i macie całkiem inne odczucia? Podzielcie się Waszymi przemyśleniami w komentarzach. Będzie mi miło je czytać. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje o raju na ziemi
Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich
Jeden dzień na Lipari

The post Vulcano i jego skarby appeared first on kingagajatravels.pl.

Według mitologii greckiej, Eolie były siedzibą boga wiatru, Eola. Obecnie zamieszkiwane są one przez szczerych, niezwykle otwartych i przyjaznych Sycylijczyków, którzy utrzymują się z turystyki, rybołówstwa (miecznik, tuńczyk, owoce morza) i rolnictwa (owoce cytrusowe, kapary, oliwki, winorośle).

W skład wysp (tych, które można zwiedzać) wchodzą: Lipari (37,3 km²), Salina (26,1 km²), Vulcano (20,9 km² ), Stromboli (12,2 km²), Filicudi (9,5 km²), Alicudi (5,2 km²) oraz Panarea (3,4 km²).

Jesteśmy na Vulcano. Przed nami Lipari. W oddali majaczy Panarea i Stromboli

Wyspy Eolskie były moim marzeniem od 2013 roku. To właśnie wtedy na zajęciach z kina omawialiśmy stare, sycylijskie filmy dokumentalne kręcone na Stromboli. Były one interesujące, intrygujące i niesamowite. Opowiadały życie prawdziwych mieszkańców wysp, którzy żyją w zgodzie z naturą, korzystają z jej dobrodziejstw i ogromnie ją szanują (w zasadzie, żyjąc u stóp wiecznie aktywnego wulkanu, nie może być inaczej).
Eolie były dla mnie ekwiwalentem trzech słów – magia, tajemnica, piękno.

Ten rok sprawił mi prawdziwą radość – niespodziewany, tygodniowy pobyt na Wyspach Eolskich.
Do trzech słów mogę spokojnie dodać kolejne: miłość i szacunek. Nie tylko moje. Mieszkańców, przede wszystkim.
Eolie to piękne wyspy, na których to człowiek jest gościem natury. Tutejsza przyroda cieszy oko i kusi zapachami, a wyspy są świetnym przykładem na to, że cztery żywioły potrafią idealnie się uzupełniać.

Poniżej zamieszczam jeden z filmów dokumentalnych, które zrobiły na mnie takie wrażenie:

Wyspy Liparyjskie – jak dojechać?

Dojazd na Wyspy Liparyjskie możliwy jest tylko drogą wodną. Kursują tu statki, promy i tzw. aliscafi, czyli wodoloty z takich miast jak Milazzo (LiberyLines, NGI, Siremar), Messyna (LibertyLines), Neapol (SNAV, Alilauro) czy Palermo (LibertyLines)

Połączenia między wyspami działają bardzo dobrze. My korzystaliśmy z przewoźnika LibertyLines, który kursuje z Vulcano na wszystkie pozostałe wyspy przez cały dzień, w bardzo dogodnych godzinach.

Przykładowy czas przemieszczania się między wyspami to:
– Milazzo-Vulcano: 55 minut
– Vulcano-Lipari: 15 minut
– Vulcano-Stromboli: 2 godziny
– Lipari-Salina: 25 minut

Przy pierwszym wjeździe na wyspy doliczana jest jednorazowa opłata wjazdowa w wysokości 1€/osobę (nie wiem, czy to dotyczy również wycieczek organizowanych).

Wyspy Liparyjskie – co zjeść?

Wyspy Eolskie oferują oczywiście tradycyjną kuchnię sycylijską i jej przysmaki, o których pisałam tutaj.
Oprócz tego, jak można się domyślać, Eolie słyną ze swoich lokalnych produktów, których warto spróbować, bo ich smaki ciężko znaleźć gdzie indziej.

Jednymi z głównych składników eolskich potraw są rosnące na wyspach kapary (capperi), cucunci (rodzaj kapara, który charakteryzuje się bardziej intensywnym smakiem i dużym, owalnym kształtem), anchois, pomidorki pennula oraz koper włoski. Nie można zapomnieć też o rybach i owocach morza.
A czego warto posmakować na Wyspach Eolskich?

1. Pane Cunzatu – to coś rodzaju tradycyjnej pizzy sycylijskiej (scacciata siciliana), nadziewanej różnymi składnikami. Pane Cunzatu, które przeważa na wyspach, jest nadziewane kaparami, anchois, ziemniakami, pomidorami i bakłażanami. Brzmi dziwnie? Jest przepyszne!

2. Pidone eoliano – to rodzaj cartocciaty, znajdującej się na wyspach. Składniki? Różnorodne, a w przeważającej części są to pomidory, cebula, kapary, ziemniaki i koper włoski.

Od lewej: pane cunzatu, pidone eoliano, mozzarella in carrozza

3. Malvasia – słodkie wino deserowe produkowane z winorośli, które rosną na Wyspach Liparyjskich.

Malvasia to wino o barwie bursztynowej. Podawane jest z małymi ciasteczkami (w prawym dolnym rogu) 

4. Sesamini eoliani – małe, kruche ciasteczka pokryte sezamem, które podaje się do wina Malvasia.
5. Piparelli – migdałowe ciastka podawane do wina Malvasia.

Wyspy Liparyjskie – co przywieźć z Wysp Eolskich?

Wyspy Liparyjskie są jedyne w swoim rodzaju. I nie mówię tego, ponieważ jestem w nich całkowicie zakochana. Tak po prostu jest. Warto przywieźć z nich jakiś lokalny upominek albo przysmak, żeby mieć je w pamięci na dłużej.

Wyspy Liparyjskie – co przywieźć na pamiątkę?

1. Wino Malvasia.
2. Ciasteczka sesamini lub piparelli.
3. Kapary.
4. Anchois.
5. Wyroby z lawy wulkanicznej.
6. Naturalny pumeks z Lipari.

TRAVEL TIP: pumeksy są sprzedawane w sklepach z pamiątkami w cenie od 1-3€. Jeśli będziecie na Lipari, warto udać się w okolice Spiagge Bianche lub Cave di Pomice i zebrać sobie na plaży naturalny pumeks, który leży tam wraz z innymi kamieniami).

Byliście kiedyś na Wyspach Eolskich? Planujecie taki wyjazd? Jeśli chcecie się podzielić swoimi doświadczeniami, komentujcie! Chętnie przeczytam Wasze opinie na temat tych wysp. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także:
Stromboli – gorące serce Wysp Liparyjskich
Vulcano i jego skarby
Jeden dzień na Lipari

The post Wyspy Liparyjskie – praktyczne informacje o raju na ziemi appeared first on kingagajatravels.pl.