Mój pierwszy road trip po Stanach odbył się w 2016 roku i tak naprawdę miał dwie części. Pierwsza prowadziła z Chicago do Niagara Falls (możecie poczytać o tym tutaj), a druga – z Chicago do Yellowstone National Park i z powrotem (klik, klik). Tegoroczny road trip zakładał podróż z Chicago na zachodnie wybrzeże i zwiedzenie wszystkich ważniejszych parków narodowych (m. in. Zion National Park, Bryce Canyon, Grand Canyon, Death Valley).
Podróż przez Amerykę należy do rzeczy w miarę łatwych i bardzo przyjemnych. Jest jednak kilka spraw, o których należy koniecznie pamiętać i które trzeba dograć tuż przed wyjazdem.

Po pierwsze – znajdź idealne towarzystwo

Może dla kogoś ta rada brzmi banalnie, ale prawda jest taka, że podróżując z kimś jednym samochodem przez minimum dwa tygodnie, 24 na dobę, może dojść do różnych sytuacji. Najlepiej pojechać z osobą/osobami, które w miarę dobrze się zna i z którymi nadaje się na podobnych falach. Warto zastanowić się w jak dużej grupie chcemy podróżować. Jeśli wybieramy się w podróż z dzieckiem, nie mamy większego wyboru. Ale jeśli jest to paczka znajomych, zawsze możemy zdecydować komu zaproponować wyjazd, a kto będzie dla nas zbędnym bagażem. Dwie osoby są ok, trzy – idealnie, cztery – optymalnie, pięć – jak dla mnie to już za dużo. Zbyt wiele opinii i punktów widzenia do brania pod uwagę.

W zeszłym roku udaliśmy się w podróż w trójkę (Tato, moja siostra i ja). W tym roku dołączył do nas narzeczony mojej siostry i muszę powiedzieć, że ilość osób była w sam raz. W zeszłym roku podróż przebiegła bez problemów, w tym roku mieliśmy kilka spięć i nieporozumień. Może to urok podróżowania w większej grupie, a może w dłuższym okresie czasu. Jedno jest pewne – to od osób, z którymi wybierzesz się w podróż zależy jak ją zapamiętasz i jakie wykreujecie wspólnie wspomnienia. Ważne, żeby były niezapomniane.

Po drugie – postaraj się o wizę

Jeśli masz już wizę, możesz opuścić ten punkt. Warto jednak pamiętać, że fakt, iż mamy ważny paszport i kupiony bilet (chociaż nie powinno się kupować biletu przed wnioskowaniem o wizę) nic nie znaczy. Żeby móc wjechać na terytorium Stanów Zjednoczonych należy posiadać ważną wizę turystyczną B1/B2 (jak o nią wnioskować pisałam tutaj). Taka wiza wystarczy, aby móc spokojnie podróżować po Ameryce. Podczas rozmowy z konsulem dobrze jest podać cel podróży i wstępny zarys wyprawy. Łatwiej o pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Po trzecie – zaplanuj urlop i zarezerwuj bilet

Jeśli ktoś pracuje jako freelancer, to obowiązuje go tylko druga część tego zdania. Ci, którzy pracują na etacie zmuszeni są zaplanować i poprosić o urlop oraz kupić bilet na ustalony termin. Przy tym punkcie warto się zastanowić, ile nasz road trip będzie trwał. Najkrótszy, w miarę sensowny okres czasu to dwa tygodnie. Nie ma sensu jechać na krócej. Odległości w USA są naprawdę ogromne i żeby coś zobaczyć i nie zajechać się na śmierć dwa tygodnie to takie idealne minimum. Oczywiście najlepiej polecieć na miesiąc i zwiedzać na spokojnie, mając wystarczający zapas czasu.

Nasz tegoroczny wyjazd do USA trwał miesiąc, jednak na road tripa pojechaliśmy na dwa tygodnie. Nie starczyło, żeby zobaczyć wszystko to, co było zaplanowane, ale i tak było dobrze. Pod koniec wyprawy byliśmy naprawdę zmęczeni podróżą i było nam obojętne czy i co zobaczymy następnego dnia. Wiem jednak, że gdybyśmy mieli więcej czasu do zagospodarowania, zwiedzalibyśmy na luzie i byliśmy mniej wykończeni.

Zobacz także: Jak podróżować dużo, często i tanio, w którym znajdziesz podpowiedzi jak znaleźć tani bilet lotniczy.

Po czwarte – zaplanuj, co chcesz zobaczyć.

I podziel to sobie na dwie listy. Jedna niech zawiera miejsca “must see“, których nie można odpuścić, a druga – “nice to see” z miejscami, które można odpuścić w razie gdyby nie starczyło czasu. To naprawdę pomaga w podejmowaniu decyzji na miejscu.

Warto zaplanować sobie wstępną trasę i kolejność zwiedzania, która ułatwi przejazd z miejsca na miejsce. Nasza tegoroczna trasa wyglądała następująco: Chicago – Arches National Park (nieplanowane) – Monument Valley – Lower Antelope Canyon (nieplanowane) – Horseshoe Bend (nieplanowane) – Bryce Canyon – Zion National Park – Grand Canyon – Hoover Dam – Las Vegas – Red Rock Canyon (nieplanowane) – Death Valley – Sequoia National Park – Chicago.

W naszych planach był jeszcze Petrified Tree National Forest, Yosemite National Park, Los Angeles i San Francisco, których przez brak czasu i ogólne osłabienie wszystkich nie udało nam się odwiedzić.

Przygotowując wstępną listę miejsc polecam wziąć pod uwagę ilość parków narodowych i ewentualny zakup karty America The Beautiful. Kosztuje ona jedyne 80$, a pozwala na wjazd do wszystkich National Parks za darmo.

Po piąte – wykup ubezpieczenie.

Chyba nie trzeba tego tłumaczyć. Road trip jest długi, męczący i zaskakujący. Nie da się go do końca przewidzieć. Lepiej być przygotowanym na każdą ewentualność, niż później płacić krocie. Jak wiadomo amerykańska służba zdrowia do najtańszych nie należy. Warto spać spokojnie ze świadomością, że jesteśmy ubezpieczeni, niż martwić się na zapas. W zeszłym roku ubezpieczyłam się na 40 tysięcy zł, w tym – na 50 tys. zł. Opłata miesięczna za to ubezpieczenie nie była nie wiadomo jak droga (max. 150 zł).
Na szczęście nic mi się nie stało, ale nie czuję, żeby było to pieniądze wywalone w błoto. Uważam, że w przypadku tak dalekich i nieprzewidywalnych podróży warto dmuchać na zimne.

Po szóste – spakuj się porządnie.

Dwa tygodnie lub miesiąc w trasie to nie lada wyzwanie. Trzeba być przygotowanym na każdą sytuację. Bagaż, który bierzemy ze sobą powinien mieć wszystkie potrzebne rzeczy. W zależności od tego, na jaką porę roku przypada road trip po Stanach trzeba spakować wygodne buty do długiego spacerowania po parkach, wygodne ciuchy na drogę, kapelusz lub czapkę, okulary przeciwsłoneczne, dres, ciepłą piżamę, gruby sweter lub polar (wieczory w parkach narodowych potrafią być zimne nawet w lecie), leki oraz krem z wysokim filtrem (SPF 30 lub SPF 50).

Zobacz także: Jak spakować walizkę na tygodniowe wakacje? 

Po siódme – wypożycz samochód.

Do tej pory nie brałam tego punktu pod uwagę. W każdą podróż po USA jeździmy samochodem taty, ale wiem, że przy następnych amerykańskich wojażach będę potrzebowała auta.
Samochód można wypożyczyć przez Internet, przez pośrednika na miejscu lub od razu w wypożyczalni. Ponieważ nie mam w tym temacie dużego rozeznania ani żadnych doświadczeń, linkuję Wam świetne teksty od Pawła z interamerica.com (tutaj) oraz od Magdy i Michała z followtheview.com (tutaj) na temat wypożyczania auta w USA.

Po ósme – zrób zakupy i zaplanuj posiłki.

Z tym planowaniem posiłków to może tak nie do końca. Warto jednak zaopatrzyć się w jedzenie, które przyda się w czasie drogi. Woda, napoje, chleb, twarde owoce (jabłka, gruszki, śliwki, brzoskwinie), zupki w proszku (a’la Gorący Kubek) oraz zupki chińskie w pudełku, konserwy rybne i mięsne, przyprawy, kawa i herbata.

Od zeszłego roku podróżujemy w ten sposób, że w Chicago robimy zakupy na zapas, a jeśli coś się skończy albo trzeba będzie coś kupić, to kupujemy to po drodze w Walmarcie albo w innym K-Marcie. Zabieramy ze sobą niezawodną kuchenkę gazową (a raczej butlę gazową i mały palnik), która jest źródłem ciepłej wody na kawę, herbatę, zupkę lub owsiankę. Można też na niej podgrzać gotowy sos do makaronu i posiłek gotowy. Do tego zabieramy garnek, kubki termiczne na kawę, 2-3 miseczki, jednorazowe talerze oraz sztućce.

Jeśli znudzi nam się menu, które sami sobie obmyślimy, pozwalamy sobie na coś bardziej treściwego. Może to być burger w Burger Kingu czy pizza. Staramy się jednak nie jeść w takich miejscach codziennie i przygotowujemy sobie sami posiłki. Mamy wtedy więcej frajdy i oczywiście wykorzystujemy rzeczy, które mamy w zapasie.

Po dziewiąte – kup namiot i materac.

W końcu trzeba gdzieś spać. Jeśli nie masz zamiaru podróżować po Stanach kamperem, najprostszą rzeczą będzie namiot i dmuchany materac.

Zarówno w tym, jak i w zeszłym roku mieliśmy do naszej dyspozycji czteroosobowy namiot oraz dwa dmuchane materace. Kempingi w USA nie wyglądają tak, jak te w Polsce. Są świetnie zorganizowane i mają wiele udogodnień.
Przemierzając Amerykę można spotkać następujące możliwości noclegu:
– campground prywatny (z wszelkimi udogodnieniami jak WiFi, prysznic z ciepłą wodą, pralnia itp.)
– campground w parku narodowym (są to kempingi trochę bardziej biedne. Często brakuje prysznica, a o WiFi można zapomnieć)
– RV camp – prywatny kemping, który ma zarówno miejsca dla RV (kampery) jak i tents (namioty)
– RV park – parking tylko dla RV, czyli kamperów, przyczep kempingowych (chociaż w kilku RV park zdarzyło nam się dostać miejsce pod namiot)

Jeśli nie lubicie takich dzikich przygód, nie pozostaje Wam nic innego, jak zarezerwować pokoje w hotelach i cieszyć się luksusem i wygodnym noclegiem. Jest tylko jeden mały szczegół – wybierając tę opcję płacicie sporo więcej i szybko może się, okazać, że po prostu nie stać Was na kontynuowanie wycieczki. Różnicę widać gołym okiem – najdroższy nocleg na polu namiotowym kosztuje ok. $30, a średni nocleg w motelu – $100.

Po dziesiąte – zrób ręczne notatki i zaopatrz się w niezbędne książki.

“Ręczne notatki? Zwariowała?” pomyślicie. Powiem więc tak: jest wiele miejsc w USA, w których zasięg odmawia posłuszeństwa i nie chce współpracować. Jeśli wszystko notujecie na telefonie, najlepiej miejcie zapisane notatki w notatniku. Ściągnijcie z chmury (czy skądkolwiek) wszystkie niezbędne informacje na temat Waszej podróży. Warto również pobrać mapy z Google, aby działały w trybie offline. Nie zawsze będzie możliwość podłączenia się do WiFi, a jeśli już będzie to niepowiedziane, że będzie on działał bez przeszkód.
Jeśli udajecie się do amerykańskich parków narodowych, warto przed wyjazdem zaglądnąć na ich strony internetowe i sprawdzić, czy nie ma jakichś alertów.

Jeśli chodzi o książki to moimi faworytami podczas naszych podróży po Ameryce są dwie pozycje. Pierwsza z nich to oczywiście Road Atlas z mapami wszystkich stanów. Dzięki niemu wiadomo, na którym zjeździe warto zjechać (jeśli akurat Google Maps odmówi posłuszeństwa) oraz za ile mil można spodziewać się granicy stanu, czyli miejsca, w którym zatrzymujemy się na obowiązkowe foto przy tablicy.

Drugą książką, która nie raz uratowała nam skórę i która jest ogromnie przydatna podczas naszych (powiedzmy to sobie szczerze) średnio zaplanowanych wyjazdów jest Next Exit, czyli spis wszystkich zjazdów (am. exit) na wszystkich większych highwayach we wszystkich stanach. Jak to działa? Przypuśćmy, że jesteśmy w Kolorado, jedziemy autostradą nr. 70, jesteśmy na zjeździe 185 i chcemy sprawdzić, na którym exicie będzie można się zatrzymać na zatankowanie i jakiś posiłek. Otwieramy “Next Exit” na stanie Colorado, na stronie ze spisem 70-ki, szukamy zjazdu 185 i sprawdzamy, gdzie w najbliższej okolicy możemy się zatrzymać. Proste, prawda?

Ta książka nie raz uratowała nas przed brakiem noclegu. Muszę się przyznać, że na początku podchodziłam do niej bardzo sceptycznie, ale kiedy sprawdziła się po raz pierwszy podczas naszego zeszłorocznego wyjazdu do Yellowstone, bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Dzisiaj nie wyobrażam sobie road tripu po USA bez “Next Exit”.

Wiecie już jak zabrać się za planowanie road tripu po USA i co wziąć ze sobą. Teraz nie pozostaje Wam nic innego, jak kupić bilet i wyruszyć w poszukiwaniu przygód. Gotowi? No to w drogę! 

Zobacz także: 
10 ważnych rzeczy, o których należy wiedzieć przed wylotem do USA 

The post Jak zaplanować USA Road Trip? – poradnik appeared first on kingagajatravels.pl.

Road Trip po zachodnich stanach Ameryki był moim marzeniem od kilku dobrych lat. Realnym planem stał się dopiero na początku roku, w momencie, gdy dostałam na maila potwierdzenie zakupu biletów lotniczych.
Na początku padło kilka pomysłów. Z pomysłów zaczęły wykluwać się plany, a te przemieniły się w cel.

Dzisiaj wiem jedno. Tysiące zdjęć na karcie, miliony wspomnień, nowe doświadczenia i nieopisane wrażenia są bezcenne i to dla nich warto podróżować. Łapać ulotne chwile i zamieniać je w trwające na dłużej pocztówki w pamięci.

Podsumowanie

USA Road Trip 2017 rozpoczął się 6 sierpnia o godzinie 13:00, a zakończył się 19 sierpnia po godzinie 16:00. Miejscem początkowym i końcowym było miasto Chicago, IL.
Trwał on równe 13 dni.
W tym czasie przejechaliśmy 9 stanów: Illinois, Iowa, Nebraska, Kolorado, Utah, Arizona, Nevada, Kalifornia oraz Wyoming.
W wyprawie uczestniczyły 4 osoby.
Podróżowaliśmy samochodem marki Lexus, którym przejechaliśmy trochę ponad 5300 mil (ok. 8500 km).
Zatankowaliśmy 240 galonów paliwa, które po przeliczeniu daje nam 908,5 litra benzyny.
Na paliwo wydaliśmy ok. 620$.
Spaliśmy w 2 motelach i na 10 różnych kempingach. W sumie opłata za noclegi wyniosła nas ok. 400$ (na 4 osoby!).

Wypiliśmy ponad 50 kubków kaw (w tym ok. 10 kubków kawy w Starbucksie). Zjedliśmy 0,5 kg płatków owsianych, 3 kg jabłek, 2 kg bananów, 1 kg śliwek, 1 kg moreli i 10 bochenków chleba. W chwilach słabości skusiliśmy się na 2 opakowania ciastek chip chocolate, 5 paczek chipsów, 4 pizze oraz 12 zestawów w Burger Kingu (wszystko na 4 osoby, ma się rozumieć).

Nic nie zgubiliśmy, nikomu nic się nie stało, podczas podróży nikt nie ucierpiał. Za to choroba (przeziębienie + gorączka) dopadła 3 osoby. Wszyscy przeżyli i w momencie pisania tego podsumowania mają się dobrze.

TOP 10

Nie jest łatwo zrobić ranking 10 najlepszych miejsc z podróży, podczas której co druga rzecz była spełnianym marzeniem. Każde z nas miało problem z podaniem pierwszej trójki. Później poszło już łatwiej.

Poniżej zobaczycie, które miejsca najbardziej przypadły nam do gustu. Poprosiłam Tatę i moją siostrę o zrobienie swojej subiektywnej “Złotej Dziesiątki”. W końcu każdy z nas ma swój gust, każdy odbiera pewne rzeczy inaczej i każdemu inaczej w duszy gra. W dodatku Tato pewne rzeczy widział po raz drugi, dlatego też zachwyciły go one nieco mniej niż nas. Dodatkowo, gdybym wymieniła tylko moje ulubione miejsca i powiedziała, że to nasze sporo bym Was przekłamała. Nasze typy różnią się między sobą – niektóre wcale, inne diametralnie.

Oto nasze TOP 10:

To tak naprawdę tylko TOP 10 miejsc, które zobaczyliśmy. Na każde z nich składa się milion małych chwil i tysiące wspomnień, których nie da się ułożyć w żadne ramy i zmierzyć. No bo na przykład…

– w Grand Canyon widziałam najpiękniejszy zachód słońca w moim życiu.
– Bryce Canyon zachwycił mnie potęgą kolorów natury i skalnymi hoodoos.
– Kanion Antylopy był czymś niezwykłym, niepowtarzalnym, czymś, czego nie można opisać jednym słowem. Tu również zaskoczyła mnie potęga natury i to, że istnieje w ogóle takie miejsce, w którym ukrywają się prawdziwe cudeńka skalne.
– Monument Valley to z kolei dzikie serce skrywanej we mnie Pocahontas i krótka, aczkolwiek niezapomniana dla mnie, rozmowa z Indianką z plemienia Navaho. Monument Valley to też trudności w znalezieniu noclegu, ogromny księżyc w pełni, wielkie szczęście i wyniesiona lekcja, że każdy problem da się rozwiązać.
– Dolina Śmierci zaskoczyła mnie ogromną przestrzenią i wysokimi temperaturami, które na dłuższą metę są nie do wytrzymania (i mówię to ja, osoba uwielbiająca sycylijskie upały dochodzące do 40°C).
– Park Sekwoi ma dla mnie zapach wanilii i kojarzy mi się z nadwyrężonym o patrzenia w niebo karkiem. To też bajkowy nocleg pod sekwoją. Czy można chcieć czegoś więcej?
– Horseshoe Bend to moje ulubione połączenie kolorów – niebieskiego z zielonym. To także ogromne osłabienie organizmu, walka z samą sobą i wytrzymanie każdej kolejnej sekundy.
– Zion National Park jest miejscem ponownego spotkania sympatycznych Mongołów; miejscem, w którym króluje natura. Przy okazji Ziona mam przed oczami przepiękny firmament gwiazd, w który można by się wpatrywać całą noc.
– Hoover Dam symbolizuje dla mnie wielkość umysłu człowieka i jego ciężką pracę.
– A Las Vegas? No cóż, LV to fantastyczny pokaz fontann pod Bellagio, wygrana w kasynie i… (kolejna) wielka lekcja od życia, dzięki której nauczyłam się, że problemy się rozwiązuje, a z każdej sytuacji jest wyjście.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

View this post on Instagram

A post shared by Kinga | kingagajatravels.pl (@kingagajatravels)

Jak widzicie, nasz USA Road Trip to nie tylko przejechane odległości, pozaliczane miejsca na mapie i zrobione zdjęcia. To przede wszystkim wspólne wspomnienia, spełnione marzenia, uwrażliwienie na piękno natury, lekcje życia i doświadczenia, których nikt nam nie odbierze. To dla takich chwil warto poznawać świat. 

The post USA Road Trip 2017 – podsumowanie appeared first on kingagajatravels.pl.

Moje przeziębienie i ogólne osłabienie organizmu nie minęło, a co gorsza, rozwinęło się jeszcze bardziej. Zakatarzona, przemarznięta, bez głosu i z gorączką marzyłam tylko o jednym – o powrocie do domu i o zaśnięciu w ciepłym, wygodnym łóżku. Nie mówię, polubiłam już te wieczory i poranki w namiocie. Jednakże w takiej chwili, kiedy osłabienie spowalniało każdy mój ruch, oczy łzawiły, a chusteczki higieniczne stawały się najbliższym towarzyszem podróży, wolałabym po prostu być już w domu.

Podjęcie ostatecznej decyzji, dotyczącej tego, co robimy i gdzie się kierujemy nie przyszło łatwo. Z jednej strony wszyscy chcieliśmy wrócić już do Chicago, a z drugiej – szkoda nam było rezygnować z tego, co mogliśmy jeszcze zobaczyć.

Na początku, bardzo świadomie zrezygnowaliśmy z Los Angeles. Za bardzo zależało mi na tym, żeby poczuć klimat tego miasta i nie chciałam wjechać do centrum, zobaczyć trzy rzeczy na krzyż i wyjechać. Chciałam tam spędzić co najmniej 3 dni, w końcu Los Angeles to jedno z moich większych życiowych marzeń, a tyle czasu niestety nie mieliśmy.

Następnie odpuściliśmy San Francisco. Powód był podobny jak w przypadku Los Angeles. Dodatkowo, wszystkie miejsca na wycieczkę do Alcatraz były wykupione na 5 dni do przodu. Nie mieliśmy aż tyle czasu, za 4 dni musieliśmy być w Chicago. Stwierdziliśmy z łamiącym się sercem, że San Francisco też zobaczymy przy następnej możliwej okazji.

Ostatnim miejscem na naszej mapie mogło być Yosemite National Park. Jednak w pobliżu zjazdu z autostrady na Yosemite, popatrzyliśmy tylko na siebie i zrozumieliśmy się bez słów. Odpuszczamy wszystko i wracamy do domu. Przed nami jeszcze tylko jeden highway, 3 dni drogi, i już.

Jedenastego dnia przejechaliśmy przez Kalifornię i kawałek Nevady. Na nocleg zatrzymaliśmy się w małym kowbojskim miasteczku Lovelock. Kemping Lazy K Campground wyglądał średnio zachęcająco, ale miał miejsca pod namiot, prysznice i był dość tani (20$). Zadzwoniliśmy do właścicielki, która podała nam kody do łazienek, wytłumaczyła jak mamy się zarejestrować, skąd wziąć kopertę i gdzie ją wrzucić po uzupełnieniu i włożeniu gotówki. Postąpiłam wg jej wskazówek – wypełniłam dane, włożyłam 20$ do koperty i wrzuciłam ją do skrzynki na listy. Jakie było nasze zaskoczenie, gdy w trakcie spożywania kolacji podjechała do nas właścicielka kempingu z prośbą o zapłatę, bo w skrzynce nic nie było.
Byłam chora, rozdrażniona i rozkojarzona, ale w momencie, gdy wrzucałam pieniądze do skrzynki dobrze wiedziałam, co robię. Przez chwilę stałam oszołomiona i nie wiedziałam co powiedzieć. Przecież to nie mogło tak po prostu wyparować. Po dokładnym sprawdzeniu skrzynki okazało się, że koperta zablokowała się w połowie i nie spadła na sam dół. Kamień z serca.
Dokończyliśmy kolację, wzięliśmy prysznic i bez pośpiechu poszliśmy spać. Nie musieliśmy się już nigdzie spieszyć. Następnego dnia czekała nas tylko droga do domu.

Dzień 12

Noc na kempingu w Lovelock nie należała do najprzyjemniejszych. Jak się okazało w nocy, tuż za ogrodzeniem były tory kolejowe. Po piątym pociągu, który przejechał i wyrwał nas ze snu przestałam liczyć dalej. Rano zjedliśmy śniadanie, umyliśmy się i po zatankowaniu na pobliskiej stacji benzynowej ruszyliśmy w drogę. Choroba zaczęła atakować moją siostrę. Druga osoba chora w samochodzie – to nie zapowiadało niczego dobrego.

Po Nevadzie wjechaliśmy do Utah. Droga zaczęła się dłużyć coraz bardziej, za to krajobraz za oknem powoli zmieniał się na lepsze. Tuż po przekroczeniu granicy Nevady i Utah naszym oczom ukazał się całkowicie biały horyzont. Gdziekolwiek okiem sięgnąć – biało. Ta biel nie była oczywiście przypadkowa. Zbliżaliśmy się powoli w okolice słynnych słonych jezior i Salt Lake City, jednakże widok ten był naprawdę niesamowity. Z suchej i żółto-brązowej Nevady przenieśliśmy się nagle do Utah, którego biel cudownie kontrastowała z błękitem nieba.

Minęliśmy Salt Lake City, po którym naszym oczom okazały się zielone góry. Nauczeni doświadczeniem wiedzieliśmy, że to normalne, że krajobraz zmienia się tu jak dotknięciem magicznej różdżki. Jednak po tygodniu drogi pośród dosyć monotonnych widoków byliśmy zaskoczenie tym, co właśnie widzieliśmy.

Po Utah przyszedł czas na Wyoming, w którym też znaleźliśmy nocleg na The Travel Camp w okolicy Green River – rzeki, która faktycznie miała zielony kolor (przynajmniej w okolicy naszego kempingu). Okazało się, że właściciele kempingu mają ciotkę w Chicago, która z pochodzenia jest Polką. Ucieszyła nas ta informacja, ale też jakoś specjalnie nie zaskoczyła.
Rozłożyliśmy namiot, zjedliśmy kolację, umyliśmy się i poszliśmy spać. Zmęczenie coraz bardziej dawało o sobie znać i dlatego też postanowiliśmy, że następnego dnia obudzimy się o 6 rano, zrobimy kawę i ruszymy w drogę. Może dzięki temu uda nam się dojechać na wieczór do domu.

Dzień 13

Trzynasty dzień zaczął się tak, jak go sobie zaplanowaliśmy. O 6:45 siedzieliśmy już w samochodzie – zwarci i gotowi do drogi. Nie było łatwo. Zapowiadał się cały dzień w aucie z przerwą na jedzenie, tankowanie i toaletę. Co najgorsze – choroba dorwała też Tatę.

Po Wyoming wjechaliśmy do Nebraski i to w niej spędziliśmy cały dzień. Pod wieczór, gdy zrozumieliśmy, że nie damy rady zajechać tego dnia do Chicago, zaczęliśmy poszukiwania kempingu, mając nadzieję, że będzie to ostatnia noc pod namiotem. Pierwszy znaleziony kemping był horrendalnie drogi (40$ za namiot), a drugi – nie miał miejsc pod namioty. Nie pozostało nam nic innego, jak przejechać jeszcze kilkanaście mil i skierować się do parku miejskiego na 426 zjeździe, który został nam polecony.

Było już dobrze po 20 i kasa parku, a co na tym idzie i kempingu, była zamknięta. Objechaliśmy wszystkie miejsca dookoła. Wiele z nich było pustych, ale jak się później okazało były one zarezerwowane. Ich właściciele mogli w każdej chwili przyjechać lub nie pojawić się wcale. Przy piątym okrążeniu zdecydowaliśmy się na prawdziwe szaleństwo – spanie na dziko na publicznym kempingu!!! W końcu kiedy mieliśmy przeżyć tę przygodę, jak nie w ostatnią noc.

Zaparkowaliśmy samochód na parkingu przy łazienkach i zaczęliśmy rozkładać namiot na pobliskiej wolnej łące, która chyba do nikogo nie należała. Było już ciemno, a więc żeby nie kusić losu nie używaliśmy żadnych latarek. Miejsce, na którym stawialiśmy namiot oświetliliśmy sobie lampami z samochodu. I nagle, jak gdyby nigdy nic, podszedł do nas mieszkaniec kampera obok i zapytał, czy nie potrzebujemy pomocy albo przynajmniej oświetlenia. Jeśli tak, to on chętnie pożyczy nam swoją latarkę. Odmówiliśmy i grzecznie podziękowaliśmy za zainteresowanie. Byliśmy zdziwieni tym, co nas właśnie spotkało. Spodziewaliśmy się opieprzu i wyrzucenia z tego miejsca, a oferowano nam… pomoc. Takie rzeczy mogą się zdarzyć tylko w USA.

Zjedliśmy szybką kolację i poszliśmy się umyć. Następnego dnia chcieliśmy wyjechać jak najwcześniej rano. I wcale nie dlatego, żeby nie przyłapano nas na złym uczynku. Chcieliśmy jak najszybciej zobaczyć ciągnące się pola kukurydzy – zapowiedź, że zbliżamy się do domu.

Dzień 14

Pokarało nas za tę noc na dziko. Dzieci mieszkańców z pola obok bawiły się (o ile bieganie i dzikie wrzaski można uznać za zabawę) w najlepsze do północy. W dodatku ich ojciec (w stanie lekkiego spożycia) wdał się w kłótnię ze swoim kolegą, a ta skończyła się dopiero koło 3 w nocy. Jakby przygód było mało materac, na którym spałam w którymś momencie stał się dziwnie miękki. Obudziłam się dobrze przed czasem i to wcale nie dlatego, że byłam wyspana. Po prostu, spanie na kamienistej ziemi przestało być wygodne.

Wyjechaliśmy z kempingu chwilę po 7 rano. Niewyspani i połamani liczyliśmy, ile mil nam jeszcze zostało i w ile możemy pokonać tę trasę. Po Nebrasce wjechaliśmy do Iowa, a po nim czekało nas już tylko Illinois. Pola kukurydzy zaczęły się pojawiać już coraz częściej. Wyczerpani i śpiący dotarliśmy do domu parę minut po 16.

Byliśmy szczęśliwi. Że udało nam się spełnić marzenia, że mogliśmy zobaczyć taki kawał świata, że nic nam się po drodze nie stało. Że bez skrupulatnego planu wyszła z tego wyjazdu świetna podróż. I w końcu, że tej nocy będziemy spać w wygodnym łóżku. Wnieśliśmy wszystkie rzeczy do domu, rozpakowaliśmy się i odłożyliśmy mapy na półkę. Znak, że nasz USA Road Trip zakończył się na dobre.

P.S. Tak na dobrą sprawę, to już kolejnej nocy zaczęłam tęsknić za spaniem w namiocie. Co prawda Tato zaproponował, że rozłoży mi namiot w ogrodzie i będę mogła w nim spać do końca pobytu w USA. Nie zgodziłam się, to już nie byłoby to samo 😉

Sprawdzone noclegi: 

• Lazy K Campground, Lovelock, NV: opłata za namiot – $20, czyste łazienki z prysznicem, WIFI.
• The Travel Camp, Green River, WY: opłata za namiot – $21,80, czyste łazienki z prysznicem, WIFI.

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9
Sequoia Welcome To – dzień 10

The post Goodbye California, wracamy do Chicago! – dzień 11, 12 i 13 appeared first on kingagajatravels.pl.

Wstaliśmy, wzięliśmy prysznic, złożyliśmy namiot i nastawiliśmy wodę. Ciepła kawa, owsianka z owocami i widok na Lake Success skąpane w porannym słońcu – to wszystko wystarczyło mi do pełni szczęścia. Ze smutkiem odjeżdżaliśmy z tego miejsca, ale mieliśmy świadomość, że widoki, które na nas czekały są jeszcze lepsze.

Do Sequoia National Park dojechaliśmy po niecałej godzinie jazdy. Zrobiliśmy (jak zwykle) pamiątkowe zdjęcie przy tablicy, pokazaliśmy Senior Pass i wjechaliśmy na teren parku.

Sequoia National Park

Park Narodowy Sekwoi to znajduje się we wschodniej części pasma gór Sierra Nevada i to właśnie tu w naturalny sposób rosną sekwoje – największe drzewa świata. Został on ustanowiony parkiem narodowym 1890 roku, jako drugi po Parku Narodowym Yellowstone.

Wjazd do Parku Sekwoi kosztuje 30$ i jest ważny przez 7 kolejnych dni. Potrzeba dłuższej chwili czasu, żeby dojechać do Visitors Center. Droga pnie się stromo w górę, a liczne zakręty przyprawiają o zawrót głowy. Moje obawy z Doliny Śmierci spełniły się w Sequoia N.P. Na teren parku wjechaliśmy z wystarczającą ilością paliwa, aby dojechać do stacji benzynowej w Stony Creek Village w Sequoia National Forest, czyli jakieś 40 mil od wjazdu. Droga pod górę i liczne zakręty sprawiły, że w ciągu jednej mili silnik spalał paliwo, które kiedy indziej wystarczyłoby nam na 2-3 mile. Reszty możecie domyślić się sami. Do Giant Forest Museum dojechaliśmy z migającym napisem “Low fuel” i możliwością przejechania jeszcze… 0 mil.

Po raz kolejny amerykańskie parki narodowe zadziwiły mnie swoją organizacją. To, że drogi są świetnie przystosowane do milionów turystów, że łatwo jest je zwiedzać, że wszystko jest świetnie opisane – to wiadomo. Ale to, że po 30 minutach od zatelefonowania z prośbą o pomoc i o benzynę mieliśmy już wystarczającą ilość, paliwa by pojechać dalej, przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania.

Sequoia National Park wybraliśmy, bo, po pierwsze, było to marzenie mojego Taty, a po drugie, ponieważ chcieliśmy zobaczyć jak wyglądają te największe i najstarsze drzewa świata.
Najstarsze sekwoje potrafią dożyć ponad 3 tysięcy lat, a średnia ich wieku wynosi 2 tysiące. Potrafią sięgać aż do 100 metrów. Nie zniszczy ich wiatr, mróz ani pożar.
W złamanym lub przewróconym drzewie (tak umierają one najczęściej) łatwiej jest wyciąć dziurę i przerobić na przejazd dla samochodów lub przejście dla pieszych niż usunąć je z drogi.

W Parku Sekwoi można spotkać przejścia lub przejazdy w drzewach, które wyglądają naprawdę zadziwiająco. Największą atrakcją jest jednak General Sherman, czyli największe drzewo świata. Jego wagę szacuje się na 1200-2000 ton. Jest wysoki na 84 metry, a średnica jego pnia wynosi “tylko” 8 metrów. Generał jest uznawany za największy żywy organizm na ziemi. Mimo tego, że sekwoi w parku jest cała masa to i tak kolejka do zrobienia sobie zdjęcia pod Generałem jest dosyć długa i trzeba odczekać swoje. Po kilkukrotnym obejściu Shermana dookoła, po zrobieniu sobie pod nim zdjęć i napawaniu się obrazem jego potęgi zdecydowaliśmy się na dalszy spacer, który wymagał od nas ciągłego patrzenia w górę.

Sekwoje to piękne i majestatyczne drzewa, które epatują potęgą i niewypowiedzianym spokojem. Ich kora pachnie specyficznie, trochę korzennie i waniliowo, a szyszki potrafią być naprawdę wielkie. Stojąc w dziurze pnia sekwoi można poczuć ogrom i potęgę natury i uświadomić sobie jak małymi stworzeniami jesteśmy.

Cały dziesiąty dzień spędziliśmy w Parku Sekwoi i był to chyba jeden z najspokojniejszych dni całego road tripu. Nigdzie się nie spieszyliśmy, cały dzień spędziliśmy na łonie natury i cieszyliśmy się tym, że tu jesteśmy tu i teraz.

Nocleg znaleźliśmy w Grant Grove Area w Azalea Campground. Chyba nie można było wymarzyć sobie lepszej końcówki naszej wyprawy. Spanie pod namiotem, w lesie, między dostojnymi sekwojami (!) – nigdy o tym nie marzyłam, bo nawet nie wiedziałam, że można by spać w takim miejscu. Szczęśliwa i totalnie zakatarzona nie mogłam się doczekać poranka dnia jedenastego. Oczami wyobraźni widziałam pierwszy widok po przebudzeniu.

Po znalezieniu idealnego miejsca i rozbiciu namiotu, zaczęliśmy przygotowywać kolację. Rozpaliliśmy ognisko w specjalnie wyznaczonym do tego miejscu i otwarliśmy 4 butelki Corony. Tego wieczoru czekała na nas kolacja godna królów. I wcale nie dlatego, że trzeba było zacząć kończyć jedzenie, które wieźliśmy. Po całym dniu byliśmy wygłodniali jak tutejsze czarne niedźwiedzie, przed którymi ostrzegały nas władze parku. Przygotowaliśmy zupę grzybową z grzankami, szynkę pieczoną na grillu oraz chili con carne w tortilli.

Po kolacji i wzniesieniu toastu włożyliśmy jedzenie do specjalnych metalowych skrzynek, chroniących przed niedźwiedziami, umyliśmy się i ubrani w najcieplejsze rzeczy jakie mieliśmy ze sobą poszliśmy spać. Nadal nie wiedzieliśmy, jak będzie wyglądał jedenasty dzień naszej podróży. Czy zdecydujemy się na drogę powrotną do Chicago, wybierzemy Yosemite N.P czy może zwiedzimy jakieś większe miasto. Ustaliliśmy zgodnie, że tę decyzję podejmiemy rano – bardziej przytomni i w pełni sił.

Przydatne informacje:

Sequoia National Park: 

• Opłata za wjazd: 30$ za 7 dni. Karty wydawane przez parki narodowe są tu respektowane.
• Azalea Camping znajduje się w Grant Groove. Noc na tym kempingu kosztuje 18$ (self-registration przy miejscu 26, tuż obok toalety). Brak prysznica. Na Azalea Camping jest 110 miejsc dla namiotów i RV.
• Więcej miejsc o noclegach dostępnych w Sequoia N.P.: https://www.nps.gov/seki/planyourvisit/eatingsleeping.htm
• Wszelka żywność musi być złożona na noc w specjalnych metalowych skrzyniach, które chronią przed niedźwiedziami.
• Mapa parku dostępna jest tutaj: https://www.nps.gov/seki/planyourvisit/maps.htm
• Warto zaopatrzyć się w ciepłe ubrania lub długą pidżamę na noc. W Parku Sekwoi w sierpniu temperatury w nocy spadają do 10°C.

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Sequoia Welcome To – dzień 10 appeared first on kingagajatravels.pl.

Jak dalekie są amerykańskie odległości można się przekonać na takich właśnie trasach jak ta, którą mieliśmy przed sobą: Las Vegas – Death Valley – Sequoia National Park. Niby wiedzieliśmy, czego możemy się spodziewać, jednak każda kolejna godzina spędzona w aucie bolała nas coraz bardziej. W dodatku krajobraz nie urzekał niczym konkretnym. Nie znam całej Nevady, widziałam tylko ten mały odcinek przy granicy z Arizoną, w obrębie Las Vegas i przy granicy z Kalifornią, ale pewnie nie pomylę się za bardzo jeśli powiem, że Nevada jest nudna. Jedna wielka pustynia. Smutek, gorąc i nuda. Ale jeśli oczywiście macie na ten temat inne zdanie, to chętnie zostanę wyprowadzona z błędu.

W drodze do Death Valley zatrzymaliśmy się w Pahrump, żeby zrobić małe zakupy w Walmarcie. Powoli kończyła nam się butla gazowa, chleb, serek do smarowania, mleko i owoce. Poza tym, co jakiś czas ktoś z nas miał zachciankę na coś mniej zdrowego. Musieliśmy więc zrobić zapas chipsów czy czekoladowych ciasteczek chip chocolate. Dodatkowo, przez zbyt mocno działającą klimatyzację w hotelu zaczynało mnie łapać porządne przeziębienie. Dzięki wizycie w Walmarcie mogłam kupić jakieś musujące tabletki na przeziębienie i grypę.

Przejechaliśmy granicę z Kalifornią i zaczęliśmy z utęsknieniem wyczekiwać napisu “Death Valley”.

Death Valley

Na początek poproszę Was tylko o jedno – jeśli macie w planach Dolinę Śmierci, nie przeceniajcie jej tak łatwo. My popełniliśmy ten błąd i nie doceniliśmy tego, co na nas czekało. Fakt, że kiedy temperatura dochodzi do 110° F (43° C), a z nami podróżują osoby, które takiego gorąca nie są w stanie znieść i cierpią przez to katusze, nie jesteśmy w stanie zobaczyć wszystkiego. W dodatku, w przypadku kiedy minęła 10 rano i temperatura przekracza 100° F (a był to nasz przypadek), władze i tak proszą o jak najkrótsze spacerowanie i przebywanie w pełnym słońcu. Jeśli jednak zwiedzacie DV w miesiącu zimniejszym niż sierpień, poświęćcie na nią cały jeden dzień. Warto, naprawdę.

Jadąc od strony LV najpierw zachaczyliśmy o Zabriskie Point, który widokiem rozkłada człowieka na łopatki. Krajobraz jest suchy, surowy, inny i chyba dzięki temu tak bardzo zachwycający. Nazwa Zabriskie pochodzi od nazwiska Christiana Brevoorta Zabriskiego – prezesa firmy Pacific Coast Borax na początku XX w, który był potomkiem polskiego szlachcica, Albrychta Zaborowskiego. Erozyjne formacje skalne, które tu występują są niezwykle ciekawe i powodują, że człowiek wpatruje się w nie jak zahipnotyzowany.

Następnie udaliśmy się do Badwater Basin, które jest najniżej położonym miejscem na terenie Stanów Zjednoczonych (85,5 m. p.p.m.). Po drodze minęliśmy Artists Palette i Devils Golf Course, na którym chyba faktycznie tylko diabeł mógłby grać w golfa.

Badwater Basin to wielka biała plama soli na horyzoncie, której wielkość robi wrażenie. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy rozciągająca się wszędzie biel to iluzja czy faktycznie teren jeziora. Nie chciałabym zostać tu bez wody i z zepsutym autem. Ponieważ jest to wyschnięte jezioro solne, spacerując w ciszy słyszymy pod stopami specyficzne skrzypienia, które do tej pory kojarzyły mi się tylko z zimą, śniegiem i mrozem. Wysoka temperatura i coraz większe problemy z oddychaniem sprawiły, że dotarłam tylko do połowy drogi do jeziora i zdecydowałam się zawrócić. W takich warunkach lepiej nie przeceniać samego siebie i schować dumę do kieszeni. Może się przydać w innej sytuacji.

Po Badwater Basin pojechaliśmy do Visitors Center w Furnace Creek, żeby pokazać kartę, uzyskać mapę parku oraz zaczerpnąć informacji na temat przejazdu do Parku Sekwoi.

Przed rozpoczęciem naszej podróży po zachodnich stanach USA mieliśmy w planach dotarcie do Racetrack Playa, czyli do pustyni, na której widać ślady przesuwających się kamieni. Co prawda wędrują one baaardzo powoli, będąc pchane przez wiatr, ale to co najbardziej tu zachwyca to ślady przesunięć widoczne gołym okiem. Niestety, w dniu kiedy byliśmy w Death Valley droga do Scotty’s Castle była zamknięta (i pozostaje zamknięta do 2019 roku), a był to jedyny możliwy dojazd do Sailing Stones.

Odbiliśmy więc w drogę do Panamint Springs i zaczęliśmy kierować się do wyjazdu, oglądając po drodze Devils Cornfield oraz Sand Dunes, wydmy piaskowe.
Dwupasmowa jezdnia ciągnie się, a momentami wije i skacze, nie tylko na terenie Doliny Śmierci, ale także i po wyjeździe z parku.

Death Valley od zawsze mroziła mi krew w żyłach. Planując road trip bałam się tylko jednego – że auto odmówi nam posłuszeństwa na najbardziej odludnej drodze, że silnik się zapali, a my będziemy czekać na pomoc w 45 stopniowym upale. Na szczęście nic takiego się nie stało. W sierpniu Dolina Śmierci jest oblegana przez turystów, którzy na własnej skórze chcą doświadczyć ekstremalnie wysokich temperatur. Kto wie, może gdybyśmy przyjechali tu w lutym moje obawy miałyby możliwość się spełnić.

W okolicy DV jest kilka opuszczonych miast-widm, które przerażają nawet w biały dzień. Najbardziej znane z nich to Rhyolite, ale nam udało się zobaczyć Ballarat oraz mniejsze miasteczko w okolicach Trony. Powybijane szyby w oknach, budy dla psów bez psów, samochody pozostawiane tak, jakby właściciele mieli tam jeszcze wrócić. Jedynymi żywymi osobami był pracownik stacji benzynowej oraz przydrożny włóczęga, który sam wyglądał jak widmo.

Droga z Death Valley do Sequoia National Park trwa ponad 6 godzin i nie jest to złośliwy żart Google Maps. Tak po prostu jest. Nie da rady przeciąć Parku Sekwoi w żaden sposób, trzeba objechać go na około. Dzięki temu mieliśmy możliwość obejrzenia Kalifornii z innej strony.
Podobno jest to najbogatszy stan USA, a mnie jawił się jako smutny i biedny. Możliwe, że to przez te wysuszone na wiór pola ciągnące się w nieskończoność, może przez te małe i biedne wioski, w których stoi 5 domów na krzyż, może przez widzianą przed chwilą Dolinę Śmierci.
Jedno jest pewne liczba wiatraków, sadów pomarańczowych czy winorośli jest tu naprawdę pokaźna. Czuć, a raczej widać, bliskość do granicy z Meksykiem. Pracownikami na tutejszych farmach czy w sadach są właśnie Meksykanie.

Było około 19 i słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Mieliśmy dwa wyjścia: zacząć szukać kempingu lub dojechać do Sequoia National Park po zmroku i znaleźć nocleg bliżej kolejnej atrakcji.
Żeby nie ryzykować, zdecydowaliśmy się na szukanie noclegu po drodze. Jechaliśmy stanową drogą nr 65 z Terra Bella do Porterville, a najbliższe pola namiotowe były między Porterville a Lake Success. Postanowiliśmy spróbować szczęścia. Pierwszym kempingiem był Eagle’s Nest Resort przy drodze 190. Wjechaliśmy na jego teren i wspólnie stwierdziliśmy, że raczej tu nie zostaniemy. Nie znaleźliśmy odpowiedniego miejsca pod namiot, nie było też łazienki, a RV, które wszędzie stały wyglądały, jakby były dla swoich mieszkańców jedynym schronieniem. Dookoła pojazdów walały się śmieci lub wątpliwej urody ozdoby. Całe to miejsce i jego mieszkańcy wyglądali trochę przerażająco.

Skierowaliśmy się w stronę Lake Success przy granicy z górami Sierra Nevada. Tutejszy kemping Success Lake Campground był otwarty do 22, jednakże drzwi recepcji były zamknięte na dobre. Nauczeni doświadczeniem znaleźliśmy wolne miejsce na rozbicie namiotu (niedaleko toalety i w miarę blisko jeziora) i postanowiliśmy, że zapłacimy następnego dnia. Kolejny zachód słońca przeżyty na łonie natury zachwycał dosłownie wszystkim. Kolorami, miejscem i widokiem.

Rozłożyliśmy namiot, zjedliśmy kolację, pogadaliśmy o wszystkim i o niczym i poszliśmy spać. Ogólne zmęczenie powoli zaczynało dawać o sobie znać. Mieliśmy też świadomość, że Sequoia N.P będzie prawdopodobnie naszą ostatnią atrakcją. Mieliśmy jeszcze przynajmniej jeden dzień, żeby o tym zadecydować. Póki co, oddaliśmy się w ręce Morfeusza i zakończyliśmy przygodę dnia dziewiątego.

Przydatne informacje:

Death Valley: 

• Opłata za wjazd: 25$ za 7 dni. Karty wydawane przez parki narodowe są tu respektowane. Aby zapłacić za wjazd i dostać mapę Doliny Śmierci należy udać się do Visitors Center. Na drodze wjazdowej do Death Valley nie ma żadnych bramek pobierających opłatę.
• Na terenie Doliny Śmierci można spać na dostępnych polach namiotowych, jednak większość z nich nie ma dostępu do prysznica (https://www.nps.gov/deva/planyourvisit/camping.htm).
• Miejsca warte zobaczenia: Dante’s View, Zabriskie Point, Badwater Basin, Devils Golf Course, Artists Palette, Raycetrack Playa.
• W Dolinie Śmierci należy mieć odpowiedni zapas wody. W sierpniu temperatury mogą sięgać do 45° C. Władze parku proszą, aby po godz. 10:00 nie wychodzić na długo na pełne słońce. Spacery nie są wskazane.
• Do DV warto wjechać z pełnym bakiem benzyny. Stacja paliw znajduje się w Furnace Creek oraz Stovepipe Wells Village.
• Mapa parku możliwa jest do pobrania tutaj: https://www.nps.gov/deva/planyourvisit/maps.htm

Sprawdzony nocleg: 

• Lake Success Campground: https://www.recreation.gov/camping/tule/r/campgroundDetails.do?contractCode=NRSO&parkId=73451

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8

The post Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9 appeared first on kingagajatravels.pl.

Wzięliśmy prysznic, zrobiliśmy kawę i zjedliśmy śniadanie. W recepcji motelu okazało się, że jeśli zostaniemy na kolejną noc zapłacimy za nią tylko 55$ za cztery osoby. Nie wahając się ani chwili dłużej przedłużyliśmy pobyt w The Thunderbird Hotel do następnego ranka.
Po śniadaniu wybraliśmy się na krótki spacer po okolicy. To, co uderzyło mnie tuż po wyjściu z pokoju to, po pierwsze, widok z piętra, a po drugie temperatura na zewnątrz. Widok robił wrażenie tym bardziej, że braliśmy ten pokój dobrze przed północą i ostatnią rzeczą, na którą zwracaliśmy uwagę był widok z okna. Temperatura na zewnątrz przekroczyła 100° F (a była dopiero 10:00 rano). Przeszliśmy się trochę po Stripie (Las Vegas Blvd – główna ulica), fotografując palmy, wedding chapels, murale i zastanawiając się nad drugą stroną tego miasta. Co chwilę mijaliśmy bezdomnych żebrzących lub śpiących na tekturowych podkładkach pod zamkniętymi sklepami. Smutny to widok, tym bardziej w mieście słynącym z bogactwa i nieopisanego luksusu.

Widok z okna

Celem naszego spaceru był najsłynniejszy (podobno) lombard The Pawn. Nie oglądam telewizji, nie wiem na czym ten program polega, więc uwierzyłam mojej siostrze na słowo, że jest to najbardziej oblegane miejsce w Las Vegas zaraz obok Bellagio i Ceasars Palace. Biorąc pod uwagę ochronę i kolejkę przed wejściem oraz liczne kamery w środku jakoś mnie to nie dziwi. Co można tam kupić? Oprócz gadżetów związanych z programem w The Pawn można nabyć biżuterię, cenne antyki, obrazy znakomitych malarzy (Dali, Picasso) i inne mniejsze lub większe “pierdółki”.

Po wizycie w lombardzie zdecydowaliśmy, że jest zbyt gorąco i duszno, by siedzieć w mieście i pojechaliśmy do parku Red Rock Canyon oddalonego od Las Vegas o jakieś 30 minut jazdy samochodem.

Red Rock Canyon

Red Rock Canyon to park formacji skalnych, wśród których znajdziemy liczne kolorowe skałki z piaskowca. Malownicza trasa jest otwarta dla samochodów, jednakże co chwilę, przy kolejnych punktach widokowych, dostępne są parkingi, gdzie można zostawić auto i udać się na spacer lub wspinaczkę.

Mimo tego, że Red Rock Canyon to park stanowy, karty wydawane przez parki narodowe są tu akceptowane (normalnie całodzienny bilet kosztuje $7). W Visitors Center można zwiedzić ciekawą wystawę na temat tego miejsca i dokładnie przyjrzeć się tutejszej roślinności i gatunkom zwierząt.

Cała trasa liczy 21 km i jest świetną alternatywą dla gorącego i chaotycznego Las Vegas. To właśnie tutaj, w RRC, zdałam sobie sprawę z tego, że po tak długim pobycie na łonie natury, ogromne miasto jakoś dziwnie mnie nie bawi.

Po odpoczynku wróciliśmy do Las Vegas na obiad. Skoro Ameryka, to burgery. Parę miesięcy przed wyjazdem dowiedziałam się od kolegów z pracy (pozdrawiam Was chłopaki) o jedynym takim miejscu w Stanach, gdzie można sobie wybrać, w zależności od wielkości głodu, pojedynczego, podwójnego, poczwórnego, a nawet ośmiokrotnego burgera. Tak, takie miejsce istnieje, nazywa się Heart Attack Grill i znajduje się przy 450 Fremont St, w samym sercu Las Vegas Downtown. I właśnie to miejsce wybrałam na nasz obiad.

Heart Attack Grill to dość specyficzna i zabawna restauracja, w której klient zamienia się w pacjenta (dostaje nawet specjalne szpitalne kubraczki) i jest obsługiwany przez skąpo ubrane pielęgniarki. Menu, jak sama nazwa wskazuje, ma przyprawić o atak serca i kto wie, może ten ośmiokrotny burger faktycznie tak działa. My zdecydowaliśmy się na pojedyńczego i podwójnego burgera, a do tego frytki i napój. Nie myślałam, że te burgery czymś mnie zaskoczą. Wydawało mi się wręcz, że Heart Attack to lokal nastawiony tylko na szokowanie klientów, dobrą zabawę i zbijanie dolarów (niby ceny są przeciętne, ale jednak do najtańszych nie należą). Powiem Wam, że jeśli będziecie mieć kiedyś możliwość, jeśli będziecie w LV i zachce się Wam burgera, to idźcie do Heart Attack. Mięso jest dobrze doprawione i wysmażone, do tego chrupiąca bułka, bekon, ser i pomidor. Spokojnie najecie się pojedyńczym burgerem, a podwójny będzie idealny na obiad i kolację. My pojedliśmy, pośmialiśmy się i wróciliśmy do hotelu, żeby odpocząć i chociaż trochę przetrawić zjedzone kalorie.

Popołudnie i wieczór spędziliśmy spacerując po Las Vegas Boulevard. Obserwowaliśmy śmiałków, skaczących na bungie ze Stratosphere Hotel, patrzyliśmy raz w prawo, raz w lewo na coraz to wyższe i bardziej luksusowe hotele. Zachwycaliśmy się różnokolorowymi światłami i bijącym zewsząd blaskiem. Odwiedziliśmy Encore Hotel, słynny Ceasars i Bellagio oraz przepiękny Venetian. W Encore i w Paris graliśmy w kasynie, oglądnęliśmy wspaniały pokaz fontann pod Bellagio i zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcia pod Wieżą Eiffla oraz pod Fontanną di Trevi.

Caesars Palace wewnątrz

Ten cały wieczorno-nocny przepych Las Vegas potrafi zachwycić turystów i omamić spragnionych wrażeń. Co chwilę uświadamiałam sobie jednak, że to tylko bardzo powierzchowne i kiczowate piękno. Że tak naprawdę to miasto ma drugą, smutną twarz. Pełno tu pijanych kawalerów i, zarabiających na nich, naganiaczy do klubów go go. Co chwilę spotkać można półnagie kobiety, z którymi za ustaloną kwotę można zrobić sobie zdjęcie. Pełno tu bogatych hazardzistów, którzy bez mrugnięcia okiem, ale z dziwnym podnieceniem, ładują kolejne pięćdziesięciodolarówki w maszyny do gry. Są jeszcze śpiący na kartonach bezdomni i naćpani żebracy, którzy pewnie kiedyś byli jednymi z tych zachwyconych turystów. Pewnie przyjechali tu tylko na weekend, żeby zagrać za symboliczne 10$. Ich los potoczył się jednak inaczej i teraz na stałe wpisani są w obraz miasta. Smutne.

Kiedy byłam mała bardzo chciałam zobaczyć centrum Las Vegas skropione blaskiem wieczornych świateł. Dzisiaj myślę sobie, że to miasto jest sporo przereklamowane. Czy mi się podobało? I tak, i nie. Robi wrażenie, ale dla mnie chyba na zawsze zostanie miastem jak z najgorszego koszmaru. Gdzie można zobaczyć wszystko, nawet to, na co niekoniecznie ma się ochotę.

Na mojej bucket list było oczywiście zagranie w kasynie w Las Vegas. Nie mogłam tego nie zrobić. Najpierw miałam grać w Encore, ale wnętrza tego hotelu są tak ładne, że wolałam cykać sobie selfie niż wybrać jakąkolwiek maszynę. Zdecydowałam się na zagranie w Paris (to ten hotel od Wieży Eiffla) i gdy już zdecydowałam się gdzie chcę przegrać moje pieniądze, zostałam poproszona o wylegitymowanie się. Zwyczajnie, tak po prostu. Stanęłam sobie z Pauliną przy stole z rosyjską ruletką, jak gdyby nigdy nic, że niby tylko popatrzeć. I nagle poproszono nas o paszporty. Nie miałyśmy paszportów, więc dałyśmy polski dowód osobisty. Przeszedł on przez ręce kilku osób, po czym poinformowano nas, że musimy opuścić teren kasyna, ponieważ… nie jesteśmy pełnoletnie, ponieważ… nie mamy ważnego dokumentu (tak, to jest moment, kiedy możecie zacząć się śmiać). I co z tego, że na dowodzie jest wyszczególniona data urodzenia, dla nich i tak nic ona nie znaczy. Oni chcą paszport albo prawo jazdy. Nie miałyśmy ani jednego, ani drugiego, więc udałyśmy, że idziemy do wyjścia, a tak naprawdę poszłyśmy grać na maszynach. I całe szczęście, bo udało mi się wygrać całe 4,43$.

Kasyna w Las Vegas to dosyć osobliwe miejsce. Pełno tam poważnych ludzi, a każdy z nich ma ten sam wyraz twarzy – coś pomiędzy tępą miną maniaka gier komputerowych, a super inteligenta, który oblicza w głowie jakieś niestworzone wzory matematyczne. Masakra! Skupienie i niezrozumienie sytuacji mają wymalowane na twarzy. Ciekawa jestem, ilu z nich modli się do wirtualnego boga hazardu o wygraną.

Było już dobrze po północy kiedy stwierdziliśmy, że czas wracać. W końcu ile można oglądać jedno i to samo i ile razy można wydawać dolara za dwie małe schłodzone buteleczki wody (o północy nadal było ponad 30° C, a przy Stripie nie ma żadnych sklepów spożywczych czy marketów). Skierowaliśmy się w stronę hotelu, do którego dotarliśmy po jakiejś godzinie spaceru. Ostatnią pamiątką jaką miasto zostawiło w naszych głowach był widok młodej bezdomnej dziewczyny, która nagle, ni z tego ni z owego, ściągnęła spodnie, majtki i zaczęła sikać na środku chodnika. Tak, Viva Las Vegas.

Po tym incydencie uznaliśmy, że widzieliśmy już wystarczająco dużo i że ze spokojnym sercem możemy opuścić Las Vegas. Wróciliśmy do hotelu i poszliśmy spać. Następny dzień mieliśmy spędzić w Dolinie Śmierci. Mieliśmy nadzieję, że przeżyjemy ją bez żadnego problemu.

Przydatne informacje:

Red Rock Canyon:

• Opłata za wjazd: 7$. Park akceptuje karty wydawane przez parki narodowe (np. America The Beautiful oraz Senior Pass).
• Więcej informacji na http://www.redrockcanyonlv.org/

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8 appeared first on kingagajatravels.pl.

Zaczęliśmy od Mather Point, który świetnie znaliśmy z poprzedniego wieczoru. Grand Canyon z samego rana jest prawie opustoszały. Na trasie wzdłuż South Rim można spotkać nielicznych turystów, którzy pragną zobaczyć ten cud natury o wschodzie słońca. Można by pomyśleć, że to miejsce zarówno rano jak i wieczór wygląda tak samo, ale to nieprawda. Zaraz po wschodzie słońca Grand Canyon spowija lekka, niebieska mgła, która dodaje mu tajemniczości. Wygląda to obłędnie.

Rano mieliśmy taki sam dylemat, jak poprzedniego wieczoru. Nie wiedzieliśmy gdzie patrzeć i co fotografować, żeby niczego nie ominąć, nie stracić z oczu.

Po kilku godzinach spacerowania musieliśmy wracać do kempingu, aby zjeść śniadanie, złożyć namiot i zebrać swoje rzeczy.
Zjedliśmy, spakowaliśmy się i pojechaliśmy przed siebie, zatrzymując się w pobliskim lesie The Kaibab National Forest na grzyby.

Na dzień siódmy mieliśmy zaplanowane jeszcze Hoover Dam, czyli Tamę Hoovera i wieczór w Las Vegas. Nie spodziewaliśmy, że ten dzień przyniesie tyle “niespodzianek” i będzie trwać o długo za długo.
Droga przez Arizonę pewnie nie zapadłaby nam w pamięć, gdyby nie powódź, a raczej alert powodziowy, który dostaliśmy sms-em i szybka ulewa, która zamieniła jezdnię i pola dookoła w rwącą rzekę. Nie wiedziałam, że takie mocne i krótkotrwałe oberwanie chmury może przynieść takie spustoszenie.

Hoover Dam

Popołudnie spędziliśmy na granicy między Arizoną a Nevadą, czyli przy Tamie Hoovera. Muszę się przyznać, że nie myślałam nigdy, że będę się zachwycać jakąś zwykłą tamą zaporową, ale ta robi naprawdę ogromne wrażenie. Już same suche fakty są zadziwiające, co dopiero ujrzenie jej na własne oczy.

Tama Hoovera to niby zwyczajna betonowa zapora wodna. Zbudowana została w dawnym Czarnym Kanionie na rzece Kolorado, na granicy dwóch stanów Arizony i Nevady. Jej budowę rozpoczęto w 1931 roku, a ukończono we wrześniu 1936 roku. Była wtedy największą na świecie elektrownią wodną i konstrukcją betonową. To, co robi wrażenie oprócz jej widoku to numery. Hoover Dam liczy 224 m wysokości, 379 m długości, 200 m szerokości u podstawy i “tylko” 15 m szerokości na samej górze. Budowa zapory pochłonęła 49 mln dolarów, które po uwzględnieniu inflacji urosły do 700 mln. Pracowało nad nią ponad 5 tysięcy robotników, którzy musieli codziennie stawiać czoła upałom dochodzącym do 50°C. Do jej konstrukcji wykorzystano aż 2,5 mln metrów sześciennych betonu. Robi wrażenie, prawda?

Jezioro Mead, które znajduje się po drugiej stronie zapory, jest największym sztucznym jeziorem stworzonym przez człowieka w USA. Większość wód, które do niego wpływają to roztopiony śnieg spływający z gór w stanach Kolorado, Utah i Wyoming. Jezioro Mead, kiedy jest pełne, zawiera tyle wody, że mogłoby zakryć całkowicie całą Pensylwanię.

Żeby dostać się do zapory należy przejechać mostem Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge (inna nazwa Hoover Dam Bypass), a następnie skręcić w prawo na Hoover Dam. Most powstał w 2006 roku i był odpowiedzią na nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa po zamachach terrorystycznych z 11 września. Uważano (i nadal tak się uważa), że Tama Hoovera może być celem zamachów terrorystycznych. Dodatkowo, pas ruchu na zaporze przestał być wystarczający dla ilości samochodów, które przemierzają trasę pomiędzy obydwoma stanami. Most jest wysoki na  270 metrów, a jego długość wynosi 579 m. Ponieważ z mostu niezbyt dobrze widać Zaporę Hoovera, po obydwu jego stronach są parkingi, na których można zostawić samochód i przejść pieszo do platformy widokowej na moście.
Wspominając o nim dzisiaj przed oczami widzę (a raczej czuję) dwa niezapomniane obrazki: okropny wiatr na samej górze mostu i drżenie nóg przy każdym przejeździe ciężarówki lub tira.

Po przespacerowaniu się Hoover Dam Bypass skierowaliśmy się na dół do Tamy Hoovera. To, co mnie zaskoczyło to kontrola bezpieczeństwa przy wjeździe. Wylegitymowano nas, pobieżnie sprawdzono zawartość samochodu i pozwolono wjechać na teren zapory. W taki właśnie sposób próbuje się chronić Hoover Dam przed zamachem terrorystycznym.

Po przejściu się tamą cofnęliśmy zegarki o godzinę (przekroczyliśmy w końcu Pacific Time Zone), zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie pod tablicą Nevady i udaliśmy się w kierunku Las Vegas.

Las Vegas

Jedziesz spokojnie autostradą, dookoła nie ma nic poza popękaną od gorąca ziemią, temperatura na zewnątrz dochodzi do 100° F i nagle, jak fata morgana, pojawia się wielkomiejska zabudowa wskazująca, że oto przed nami majaczy mekka turystów, hazardzistów i wielbicieli całonocnej zabawy.

Do Las Vegas wjechaliśmy około godziny 19 i od razu zaczęliśmy szukać kempingu. Internet był, na mapie co chwilę pojawiał się jakiś RV Park lub Camp, byliśmy więc pełni nadziei.
Przed przyjazdem tutaj naczytałam się w Internecie wielu negatywnych opinii na temat LV, jednak nie dawałam im wiary i chciałam przekonać się na własnej skórze o co tu tak naprawdę chodzi. Nie nastawiałam się negatywnie do tego miasta, jednak to, co miało nas spotkać tego wieczoru na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako najgorszy koszmar.

Zaczęło się niewinnie. Po prostu każdy kolejny kemping nie miał miejsc dla namiotów. Zaczynaliśmy brać pod uwagę nocleg w motelu jednak chcieliśmy sprawdzić wszystkie możliwości. Na każdym kempie byliśmy odsyłani do następnego i tak w kółko, przez kolejne dwie godziny. W końcu trafiliśmy do KOA, sieci amerykańskich kempingów, gdzie pracownicy oświecili nas, że przecież w Las Vegas i okolicy rozbijanie namiotów jest nielegalne ze względu na ogromną ilość tanich moteli i hoteli. Na pytanie, dlaczego nikt wcześniej nie był w stanie nas o tym poinformować, usłyszeliśmy tylko, że wszyscy to wiedzą i powinni byli nam o tym powiedzieć. Swoją drogą, w Internecie też nie znaleźliśmy takiej informacji. W dodatku, nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że gdzieś w Stanach rozbijanie namiotu może być nielegalne. Jak się okazało, w LV wszystko jest możliwe.

Było już dobrze po 21, a my byliśmy dwie godziny w plecy. Zajechaliśmy do jakiegoś pobliskiego motelu, ale niestety na tę noc był już cały zajęty. Spróbowaliśmy w kolejnym miejscu, ale tuż po wejściu na recepcję wiedziałam, że nie będziemy tam spać. Mężczyzna pracujący w tym miejscu wyglądał jak bezzębny zabójca z najgorszych horrorów. Ledwo rozumiałam co do mnie mówi. Po podłodze walały się papierki, pety z papierosów i pozabijane owady, a samo miejsce było obrzydliwie obskurne i odrzucające. Żeby zrozumieć co to za miejsce, wystarczyła mi informacja, że pokoje są jednoosobowe i nie mają nawet dwójek. Po wyjściu z recepcji mieliśmy “przyjemność” zobaczyć tutejszych mieszkańców – pijana para z psem, naćpana wariatka i wytatuowany koleś, którego oczy mówiły wszystko. Podjęłyśmy z Pauliną ostateczną decyzję – spadamy stąd!

Na pomoc przyszedł nam booking.com. Zarezerwowaliśmy pokój czteroosobowy w Motel 8 tuż przy samym Stripie (Las Vegas Boulevard, główna ulica w LV) w bardzo okazyjnej cenie 100$. Czekaliśmy chwilę w niepewności, czy aby na pewno dostaniemy maila potwierdzającego rezerwację. Gdy w końcu przyszedł, odetchnęliśmy z ulgą i postanowiliśmy zrobić sobie przejażdżkę, podziwiając centrum miasta.

Był sobotni wieczór, a co za tym idzie korki, tłumy turystów i ogromny hałas. Różnokolorowe neony, muzyka i fontanny robiły na nas wrażenie, ale też uwypuklały kiczowatość tego miejsca. Co chwilę mijaliśmy kolejne wspaniałe i luksusowe hotele, w których kasynach omamieni wygraną turyści tracili kolejne zielone banknoty. O tym jak to wygląda na żywo mieliśmy się przekonać następnego dnia.

Minęliśmy Stratosphere Casino Hotel, Riviera Hotel, Encore Hotel, Hilton, Wynn Las Vegas Hotel, Treasure Island, The Palazzo, The Mirage, Ceasars Palace, Bellagio i Paris, i zawróciliśmy w drogę powrotną do motelu. Nie spodziewaliśmy się, że tu też czeka nas kolejna przykra niespodzianka. Na miejscu okazało się, że nasza rezerwacja została anulowana, ponieważ karta kredytowa nie została zaakceptowana, a tak w ogóle to nie ma już wolnych pokoi. Podobno dostaliśmy maila z tą informacją. Podobno, bo mail przyszedł na skrzynkę 15 minut po znalezieniu kolejnego noclegu.

Zmęczeni, wkurzeni i zrezygnowani, ze łzami w oczach, zaczęliśmy szukać kolejnego noclegu. Na szczęście okazało się, że tuż obok, w The Thunderbird Hotel, znajdziemy wolny pokój dla czterech osób. Zarezerwowaliśmy przez booking.com i pojechaliśmy sprawdzić, czy tu też zostaniemy wystawieni do wiatru.

Wjechaliśmy na parking obok dyskoteki, przed którą stał tłum pijanych i głośnych ludzi. Czułam się jak w jakimś programie typu “Mamy Cię”. Przecież to, co się działo nie mogło być prawdziwe. Nie planowaliśmy tego. No właśnie, nie planowaliśmy niczego i w związku z tym powinniśmy byli być na wszystko przygotowani. Tylko, że do tej pory przydarzały nam się same dobre rzeczy.

Dyżur na recepcji motelu pełnił zmęczony życiem czarnoskóry chłopak, który wyglądał jak połączenie Jaya Z z 50 Centem. Poględził coś pod nosem i potwierdził naszą rezerwację. Tylko 100$ za noc, co za ulga. Nagle okazało się, że maszyna programująca karty do drzwi się zacięła i nie można wydać nam i reszcie czekającym klucza do pokoju. Postaliśmy chwilę w niepewności, jednak po resecie urządzenia okazało się, że wszystko działa.

Dostaliśmy karty, zaparkowaliśmy i przenieśliśmy do pokoju wszystkie wartościowe rzeczy (z książkami, notatkami, sztućcami i kuchenką gazową włącznie).
Kto miał siłę, ten wziął prysznic. Kto miał dość przygód na ten dzień (tak jak ja) położył się od razu do łóżka i zasnął. W nocy męczyły mnie jakieś nierealne koszmary i wiejąca lodowatym powietrzem klimatyzacja. Jeszcze nic dobrze nie zobaczyłam, a już miałam ochotę stamtąd wyjechać.

Przydatne informacje:

Sprawdzony nocleg: The Thunderbird Hotel: http://thunderbirdhotellasvegas.com/

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7 appeared first on kingagajatravels.pl.

Wstaliśmy chwilę po 7. Burza, której obawialiśmy się poprzedniego wieczoru obeszła chyba bokiem. Namiot był suchy, a pod stopami czuliśmy tylko mokrą, poranną rosę.
Złożyliśmy namiot, zjedliśmy śniadanie, zrobiliśmy dodatkową kawę na drogę i ruszyliśmy przed siebie. Słońce powoli wychodziło zza chmur, zwiastując dobry dzień. W powietrzu czuć było atmosferę ekscytacji i wielkiego oczekiwania. Oby tylko wszystko poszło po naszej myśli.

Według Google Maps droga z Glendale do Grand Canyon miała trwać niewiele ponad 4 godziny. Skierowaliśmy się na południe i jechaliśmy znaną nam już trasą. Przejechaliśmy granicę z Arizoną, zatrzymaliśmy się w miasteczku Page, zatankowaliśmy i ponownie odwiedziliśmy Walmarta. Ten lekko koczowniczy styl życia zaczął mi się ponownie podobać. Jedziesz przed siebie, masz ochotę – zatrzymujesz się, nie masz ochoty – jedziesz dalej. Atrakcje planujesz z dnia na dzień, nie wiesz, gdzie będziesz spać i czy w ogóle będziesz. Wolność, tak wyobrażam sobie wolność.

Grand Canyon

Kilkadziesiąt mil przed wjazdem do Wielkiego Kanionu za kierownicę wsiadła Paulinka. Jej marzenie obejmowało wjazd na teren kanionu jako kierowca. A skoro można było spełnić i tę zachciankę, to czemu nie? Żeby tradycji stało się zadość, zatrzymaliśmy się też przy tablicy “Grand Canyon National Park” i zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia. Wszyscy razem, każdy z osobna, w parach, w trójce i selfie, każdy sobie. Rozumiecie, takie miejsce, że grzechem byłoby nie upamiętnić tej chwili w odpowiedni sposób.

Wjazd do parku kosztuje $30 i jest ważny przez 7 dni. Oczywiście wszystkie karty wydawane przez parki narodowe są tu respektowane. Na wjeździe, jak wszędzie do tej pory, dostaliśmy mapkę i gazetkę z informacjami. Zdążyliśmy się już przyzwyczaić do tego amerykańskiego sposobu zwiedzania parków, który, swoją drogą, jest bardzo prosty i przyjemny.

Pierwszym punktem widokowym na naszej trasie był Desert View. Będę z Wami szczera, stając przy barierce i patrząc w przestrzeń ten widok wcale mnie nie zachwycił. Czegoś mi brakowało. W pewnym momencie pomyślałam sobie nawet, że kto wie, może to miejsce też ma swój własny syndrom i jest bardzo przereklamowane. Cały czas czułam pewien dziwny niedosyt, ale stwierdziłam, że nie będę oceniać kanionu po pierwszym wrażeniu.

Pojechaliśmy dalej, wyglądając tylko przez szybę i przypatrując się kolejnym punktom, znajdującym się bliżej drogi. Zaczynało to już jakoś wyglądać, ale nadal czułam, że to nie to.

Było wczesne popołudnie kiedy postanowiliśmy znaleźć wolne miejsce na kempingu. Wszystkie campgroundy na terenie Grand Canyon były pełne. Tak jak nam polecono w Mather Campground, skierowaliśmy się w stronę południowego wjazdu do parku i chwilę po przejechaniu jego granicy znaleźliśmy wolne miejsce na kempingu Grand Canyon Camper Village w Tusayan. Zapłaciliśmy, szybko rozłożyliśmy namiot i wróciliśmy do Wielkiego Kanionu.

Po zaparkowaniu przy Visitors Center skierowaliśmy się do Mather Point. I to było to! Miłość od pierwszego wejrzenia, serduszka w oczach i ogromne wzruszenie. Nareszcie! Jesteśmy tu! Nie wiedziałam, gdzie się patrzeć, co chłonąć i którą część podziwiać najpierw. Nie miałam pojęcia co należy zrobić w takiej chwili – usiąść i napawać się widokiem, robić zdjęcia czy zejść trochę w dół.

Jadąc do Grand Canyon nie zależało nam na którymś konkretnym widoku jakoś specjalnie. Chcieliśmy go zobaczyć. Tylko tyle i aż tyle. Dlatego też robiliśmy zdjęcia, napawając się tym co mieliśmy przed oczami.

Po znalezieniu miejsca, którym schodziło się w dół udałyśmy się (tylko ja i Paulinka) na krótki spacer. Starałam się, żeby podekscytowanie nie przesłoniło mi rozumu. Jeden zły krok, jedno za szybkie posunięcie się i upadek w dół murowany.
Dotarłyśmy do skały najbardziej wysuniętej do przodu. Nie wiem, co myśli każdy kto stoi w tym miejscu nad przepaścią. Ja miałam w głowie tylko jedno zdanie: “jestem tu naprawdę. To się dzieje, to nie jest sen. Marzenia się spełniają”. Nogi trzęsły mi się jak nigdy wcześniej, a serce biło jak oszalałe – ze strachu i z emocji.

Czułam się trochę jakbym śniła na jawie. W dodatku słońce powoli zaczynało się kłaniać i chować za horyzont. Kocham zachody słońca, a tym najbardziej oczekiwanym w ostatnich czasach był właśnie zachód słońca przeżyty na własne oczy w Grand Canyon.
Zapamiętam go do końca życia. Jeszcze nigdy nie widziałam czegoś takiego. Wschodnia część skał oświetlana była krwistoczerwonym światłem. Pośrodku kanionu padał deszcz, a zachód słońca mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Od żółtego, przez pomarańczowy, czerwony, różowy, fioletowy aż do niebieskiego. Stałam tam jak zahipnotyzowana.

Nagle po mojej prawej stronie pojawiła się podwójna tęcza, a w oddali dało się słyszeć grzmoty.
W jednej chwili ogromne krople wody zmusiły nas do zejścia na ziemię i szybkiego biegu. Auto zostawiliśmy daleko w tyle na parkingu i nawet dobrze nie wiedzieliśmy, ile czasu zajmie nam dobiegnięcie do niego. Nie było sensu nigdzie się zatrzymywać. Wszelkie wiaty i zadaszenia były zajęte przez ludzi chroniących się przed deszczem. Włożyłam aparat do plecaka, plecak pod bluzkę i w nogi. Dotarliśmy do auta cali przemoczeni do ostatniej nitki. W butach chlupała nam woda, a książka, którą miałam w plecaku do najsuchszych nie należała.
Było już ciemno, burza zdawała sie dopiero rozkręcać, a my myśleliśmy tylko o jednym – gdzie będziemy dzisiaj spać?

Droga w stronę kempingu była zakorkowana. Chyba wszyscy chcieli jak najszybciej wydostać się z parku. Po chwili dojechaliśmy do Tusayan, a tam okazało się, że żadnej burzy nie było. Ba, nie było nawet najmniejszego deszczyku. Widzieliśmy tylko rozjaśniające niebo błyskawice i mieliśmy nadzieję, że tej nocy burza również da nam spokój.

Zjedliśmy kolacje, wypiliśmy piwko, umyliśmy się i poszliśmy spać. Następnego dnia chcieliśmy zdążyć na wschód słońca nad Grand Canyonem.

Przydatne informacje:

Grand Canyon: 

• Opłata za wjazd: $30. Bilet jest ważny 7 dni.
• Mapa parku: https://www.nps.gov/grca/planyourvisit/maps.htm
• Campround na terenie Wielkiego Kanionu to Mather Campround. Informacje na temat rezerwacji można znaleźć tutaj: https://www.nps.gov/grca/planyourvisit/cg-sr.htm

Sprawdzony nocleg: Grand Canyon Camper Village w Tusayan. Opłata za namiot w sezonie turystycznym (kwiecień-listopad) to $29. Na terenie kempingu znajdują się czyste łazienki z płatnymi prysznicami 2$ za 8 minut (o ile dobrze pamiętam). Przed opłaceniem prysznica sprawdźcie, czy działa bez monet. Niektóre działają 🙂

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6 appeared first on kingagajatravels.pl.

Bryce Canyon

Po godzinie jazdy dotarliśmy w końcu do Bryce Canyon. Jego okolica zrobiła na nas spore wrażenie. Ogromne skały, las iglasty, wolno ganiające niedźwiadki czy przejazdy dla samochodów wydrążone w skale. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy. W sensie widzieliśmy, ale na zdjęciach w internecie, a to przecież nie to samo.

Bryce Canyon National Park tak naprawdę wcale nie jest kanionem, a amfiteatrem z formacjami skalnymi nazywanymi hoodoos, powstałymi w wyniku erozji. Tereny Bryce’a pierwotnie były zamieszkiwane przez Indian. Na początku lat 1870 dotarli tu Mormoni, którzy poszukiwali wolności i możliwości wyznawania swojej religii. Bryce Canyon został założony w 1875 roku przez mormońskiego pioniera Ebenezera Bryce’a, który przybył do Utah właśnie w poszukiwaniu ziemi obiecanej. Od 1928 r. Bryce jest uznawany za park narodowy.

Bryce od ponad roku był moim “must see“. Gdy zobaczyłam jego zdjęcia po raz pierwszy wiedziałam, że jeśli nasz road trip dojdzie do skutku, Bryce znajdzie się wysoko na mojej liście i zrobię wszystko, byśmy do niego pojechali.

Wjazd do Bryce Canyon kosztuje $30 za samochód osobowy (karty National Parks są tu w pełni akceptowalne). Na wjeździe dostaliśmy, jak z resztą wszędzie, mapkę oraz gazetkę z aktualnymi informacjami i ostrzeżeniami.
Bryce’a można zwiedzać pieszo, własnym samochodem lub wybrać darmowy shuttle bus, który jeździe na terenie parku.

Bryce Canyon N.P. oferuje zwiedzającym aż 18 punktów widokowych. Jedne są bardziej zachwycające, inne mniej, ale na pewno warto dotrzeć nawet do tych najbardziej odległych, żeby wiedzieć jaki jest ogrom tego parku i jak wygląda kanion z każdej perspektywy.

Na sam początek skierowaliśmy się do Sunset Point. Zaparkowaliśmy samochód, wzięliśmy aparaty i udaliśmy się na pierwsze spotkanie z Brycem. Im bliżej byłam kanionu, tym bardziej starałam się nie patrzeć w jego kierunku. Chciałam poczekać, aż stanę na skraju przepaści, spojrzę w otchłań, ogarnę całość spojrzeniem i powiem “Woooooow!”.

I tak się właśnie stało. Na samą widok Bryce’a serce zabiło mi mocniej. Kolejne z marzeń właśnie się spełniało. W pierwszym momencie nie wiedziałam, w którą stronę mam patrzeć. Widok z Sunset View jest zachywcający, a ilość skalnych hoodoos przyprawia o zawrót głowy. Kolory są tu tak intensywne, że gdyby nie fakt, że byliśmy na łonie natury pomyślałabym, że ktoś pokolorował je specjalnie. Pomarańcz miesza się tu z brązem, beżem, bielą, czerwienią i zielenią drzew. Do tej pory gdy patrze na zdjęcia z Bryce’a nie potrafię wyrazić zachwytu. Nie umiem ubrać tego w odpowiednie słowa.

Z Sunset View przeszliśmy szlakiem do Sunrise View, z którego kanion wygląda jeszcze inaczej. Zmieniona perspektywa pozwala spojrzeć na to wszystko w inny sposób, tak samo zachwycający.

Kolejnymi punktami na naszej mapie były m.in.: Ponderosa Canyon, Natural Bridge, Rainbow Point czy Agua Canyon.
W każdym z tych miejsc Bryce Canyon wygląda inaczej. Z Natural Bridge oglądamy wspaniałe okno skalne, z Rainbow Point amfiteatr z innej perspektywy, a przy Agua Canyon możemy napawać się widokiem wyszlifowanych w skałach hoodoos.

W Bryce Canyon spędziliśmy dobre pół dnia, po czym skierowaliśmy się do Ziona.

Zion National Park

Zion, czyli Syjon, to chyba jeden z ładniejszych i bardziej malowniczych parków stanowych w USA. Został założony w 1919 roku, a zbudowany jest ze skał piaskowca, które tworzą stoliwa, przeróżne formy i urwiska skalne. Na terenie parku spotkamy też liczne kaniony, jeziora, rzeki oraz wodospady.
Od kwietnia do października zwiedzanie parku własnym samochodem jest zabronione. Od 2000 roku na trasie między wszystkimi punktami kursują darmowe shuttle busy. I całe szczęście, bo do Ziona dojechaliśmy z ledwo wystaczającą ilością paliwa na powrót.

Pierwsze kroki skierowaliśmy do Visitors Center, w którym zaczerpnęliśmy informacji na temat tego, który szlak opłaca nam się wybrać, który nie jest jakoś przesadnie trudny i który zdążymy jeszcze zrobić. Zebrałam potrzebne informacje i wspólnie z Paulinką podjęłyśmy decyzję, że czasowo i kondycyjnie możemy udać się do Emerald Pools. Już mieliśmy wychodzić, gdy nagle zaczepiła nas “Pani Mongołka” spotkana w Antelope Canyon z całą rodziną. I wiecie co się okazało? Że cała jej rodzina mówi po polsku! Zamieniliśmy kilka słów, życzyliśmy sobie udanego pobytu i może jeszcze kiedyś do zobaczenia.

Darmowe parkowe autobusy kursują co 15 minut, więc nie musieliśmy długo czekać. Wysiedliśmy na przystanku Emerald Pools Trail i rozpoczęliśmy trasę, każdy w swoim tempie.

Emerald Pools to 3 jeziorka (Lower, Middle, Upper), które leżą na różnej wysokości, a do których można dojść bardzo malowniczą trasą pomiędzy drzewami, skałami czy za wodospadami.
Na szlaku można spotkać przeróżne gatunki roślin i zwierząt, dzięki czemu czułam się w swoim żywiole, zatrzymując się co chwilę i fotografując co tylko się dało.

Jedynym minusem wybrania się do tego parku w sierpniu jest to, że wodospady, które w innych miesiącach wyglądają dość pokaźnie, w naszym przypadku były tylko namiastką wodospadu. Ale i tak cieszyłam się, że mogę zobaczyć ściekający po ścianie strumyczek.

Powoli zaczynało się ściemniać. Wracając na przystanek spotkaliśmy stado mulaków czarnoogonowych, którym nie mogliśmy się napatrzeć. Wsiedliśmy w autobus w kierunku Visitors Center, a stamtąd przesiedliśmy się do auta i skierowaliśmy się w drogę powrotną do kempingu.

Marzyliśmy tylko o jednej, a właściwie o dwóch rzeczach – żeby dojechać do najbliższej stacji benzynowej i żeby burza widoczna w oddali ominęła nasz namiot.
Dojechaliśmy na stację, zatankowaliśmy i udaliśmy się do kempingu. Nastawiliśmy pranie, wzięliśmy prysznic, zjedliśmy kolację i poszliśmy spać. Do snu usypiały nas grzmoty, które powoli stawały się coraz głośniejsze. Byliśmy ciekawi, czy i w tym roku będzie nam dane przespać burzę w namiocie. Ale żeby się o tym przekonać, musieliśmy poczekać do rana.

Przydatne informacje:

Bryce Canyon:

• Opłata za wjazd: $30 (karta America The Beautiful czy Senior Pass są akceptowane).
• Oficjalna strona parku: https://www.nps.gov/brca/index.htm
• Na terenie parku znajdują się dwa kempingi – North oraz Sunset. W sezonie lepiej zrobić rezerwację. Więcej informacji na stronie https://www.nps.gov/brca/planyourvisit/campgrounds.htm
• Informacje na temat parkowego shuttle bus można znaleźć tutaj: https://www.nps.gov/brca/planyourvisit/shuttle.htm

Zion National Park:

• Opłata za wjazd: $30.
• Oficjalna strona parku: https://www.nps.gov/zion/index.htm
• Mapę parku można podbrać tutaj: https://www.nps.gov/zion/planyourvisit/maps.htm
• Informacje na temat shuttle bus: https://www.nps.gov/zion/planyourvisit/shuttle-system.htm
• Popularne trasy:
  – Lower i Upper Emerald Pools: trasa umiarkowanie trudna, czas trwania 1,5h (w dwie strony).
  – The Grotto: trasa łatwa, czas trwania 1h (w dwie strony).
  – Canyon Overlook Trail: trasa umiarkowanie trudna, czas trwania 2h  (w dwie strony).
  – Angels Landing: trasa trudna, czas trwania 4h (w dwie strony).
  – The Narrows: trasa trudna, czas trwania 8h (w dwie strony).

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5 appeared first on kingagajatravels.pl.

Rano, kemping w Navajo National Monument okazał się uroczym miejscem, położonym w środku lasu iglastego. Zapach, który nas przywitał zwiastował coś dobrego. Może to przychylne białym indiańskie duchy skierowały nas w to miejsce?
Złożyliśmy namiot, zrobiliśmy kawę i powoli zaczęliśmy przygotowywać się do wyjazdu.
Po raz kolejny nasz plan legł w gruzach. Tego dnia mieliśmy być w Bryce Canyon, a znajdowaliśmy się w Arizonie i nie bardzo wiedzieliśmy, co mamy robić.

Po szybkiej burzy mózgów zdecydowaliśmy, że będziemy kierować się na północ, w kierunku Utah. Po drodze zwiedzimy Kanion Antylopy i Horseshoe Bend, a następnego dnia dotrzemy do Bryce’a. Tylko jeden dzień opóźnienia, ale za to dwie nieplanowane rzeczy na liście.

Wyjechaliśmy z kempingu koło 9, ale zbyt wiele nie przejechaliśmy. Musieliśmy zatankować i naładować baterie do aparatu na najbliższej stacji benzynowej.
Godzina, którą tam spędziliśmy pozwoliła nam na leniwe przyglądanie się klientom. 99% z nich to byli Indianie – uśmiechnięci, życzliwi, pełni niewypowiedzianego spokoju i dobroci. Z ciekawością przyglądałam się ich urodzie, ciekawemu kolorytowi twarzy i pięknym rysom. U kobiet najbardziej zachwyciły mnie włosy. Są grube i sztywne. Indianie nie obcinają swoich włosów, ponieważ w ich wierzeniach włosy mają specjalne znaczenie. Zależy ono oczywiście od plemienia, ale na ogół wierzy się, że we włosach kryje się dusza, że włosy zachowują wspomnienia. I to właśnie dzięki temu na ulicach tamtejszych miasteczek można spotkać Indianki z włosami po kolana. Niesamowity widok.

Yah’anida’aldahi czyli łazienka w języku Indian Nawaho

Po dłuższej chwili spędzonej na stacji ruszyliśmy w drogę. Naszym celem był Kanion Antylopy. Nie będę oryginalna mówiąc, że trasa nie była niczym specjalnym. Suche stepy, skąpa roślinność i kolorowe skały. Krajobraz usypiał, słońce przyjemnie ogrzewało nas przez szybę, a klimatyzacja zdawała się niewystarczająco nas chłodzić.

Antelope Canyon

Po ponad godzinie jazdy dojechaliśmy w końcu do Kanionu Antylopy. Kanion Antylopy to kanion szczelinowy powstały w wyniku wymywania piaskowca Nawaho przez powodzie błyskawiczne. Znajduje się on w Arizonie, niedaleko miasta Page i dzieli na dwie części: górny, czyli Upper (położony nad ziemią) oraz dolny – Lower (znajdujący się pod ziemią).

Swoje pierwsze kroki skierowaliśmy do Upper Antelope Canyon. Z tego co wyczytałam w internecie to właśnie ten kanion jest piękniejszy i wart zobaczenia. W końcu to tutaj zrobiono najdroższe zdjęcie świata warte 6 mln USD. Kolejka jaką zobaczyliśmy przed jednym z biur organizujących wejścia sprawiła, że na chwilę odechciało nam się zwiedzania. W dodatku dowiedzieliśmy się, że najbliższe wolne miejsca są na godzinę 14:00 i albo decydujemy się od razu albo nie. Rezerwacja na miejscu nie jest możliwa. Była godzina 10:00. Coś nam się jednak nie zgadzało. Wskazówki naszych zegarków wskazywały jak nic 11:00.

Zarówno Utah jak i Arizona mają ten sam czas, znajdują się bowiem w Mountain Time Zone. Kanion Antylopy znajduje się jednak w rezerwacie Indian Nawaho, na którego terenie nie obowiązuje Daylight Saving Time, czyli wiosenna i zimowa zmiana czasu. Co za tym idzie, w sierpniu jest tam o godzinę wcześniej. Skomplikowane? E tam, nie żartujcie 😉 Jedno jest pewne, po wizycie w Antelope Canyon przestaliśmy na dobre zastanawiać się, która jest godzina.

Stojąc w kolejce do kupienia miejsca w Upper AC i główkując, czy aby na pewno 48$ od osoby to dobra cena, spotkałam Polaka oprowadzającego wycieczki po kanionie. Po chwili rozmowy doradził mi, abyśmy pojechali do Lower Antelope Canyon. W porównaniu do Upper jest mniejszy, bardziej klimatyczny i jeszcze ładniejszy. W dodatku do Upper lepiej jechać do południa ze względu na korzystniejsze oświetlenie i pojawiające się słupy świetlne.

Pojechalimy do Lower AC, a tam kolejna taka sama jak nie większa, ale przynajmniej czas oczekiwania wynosił tylko godzinę. Zapłaciliśmy za bilety (25+8 od osoby) i cierpliwie czekaliśmy na naszą kolej. Po chwili okazało się, że oczekiwanie na wejście przeciągnie się o kolejną godzinę. Wejścia do kanionu mają lekkie opóźnienie i nasza grupa z 11:45 wejdzie dopiero o 12:40. W dodatku w środku Visitors Center i tak będziemy zmuszeni czekać kolejne dwie godziny, aby zejść na dół. Tak to działa, albo pasuje albo do widzenia. Aby nie tracić czasu zdecydowaliśmy się pojechać do Horseshoe Bend, a później wrócić do kanionu. Dzięki uprzejmości pracującej w AC Indianki udało nam się dogadać, że jeśli chwilę się spóźnimy to i tak pozwoli nam wejść z naszą grupą.

Horseshoe Bend

20 minut drogi od Kanionu Antylopy znajduje się Horseshoe Bend – malowniczy kanion w kształcie końskiej podkowy, wyrzeźbiony przez wody rzeki Kolorado. Miejsce to znane jest z najpiękniejszego widoku na rzekę. To właśnie tu jej wody mienią się różnymi kolorami. Przechodzą od niebieskiego, przez turkusowy do zielonego i kontrastują z czerwienią skał.
Zaparkowaliśmy na parkigu przy Horseshoe (parking jest darmowy i ledwo dostrzegalny) i udaliśmy się na spacer. 3/4 mili to niby nie tak wiele, jednak w 35 stopniowym upale i bez centymetra cienia zaczyna się dłużyć i być nie do zniesienia.
Dotarliśmy na miejsce. Stojąc na skraju klifu miałam tylko jedną myśl w głowie (no dobra, może dwie). “Wow, jak tu pięknie” i “to miejsce wygląda jak z Photoshopu”.

I tak faktycznie jest. Horseshoe Bend wygląda na żywo jakby był podrasowany jakimś filtrem w programie do obróbki. Wszystko jest tu niezwykle ostre i żywe, a kolory zachwycają. Siedząc na skraju skały myślałam sobie, że oto w tym miejscu zaczyna się tegoroczna przygoda. Prawdziwa przygoda. Że te wszystkie miejsca, które zamierzamy zobaczyć właśnie tak wyglądają – są nieprawdopodobnie piękne, fotogeniczne i pisze się o nich w magazynach podróżniczych. I teraz ja opiszę je u siebie na blogu. Żeby nie zapomnieć i zapamiętać na zawsze.

Po dłuższej chwili spędzonej przy Horseshoe i kilkudziesięciu zdjęciach musieliśmy wracać do Kanionu Antylopy. Powrót do samochodu zdawał się być jeszcze trudniejszy. Słońce grzało niemiłosiernie mocno, a osłabienie organizmu dawało o sobie znać. Mieliśmy wodę (bez tego ani rusz), ale przy takiej temperaturze mało nam to dawało.

Lower Antelope Canyon

Do Lower Antelope Canyon przyjechaliśmy trochę spóźnieni. Okazało się, że nasza grupa już dawno weszła i że przegapiliśmy naszą kolej, a co za tym idzie możliwość zwiedzania. W pierwszej chwili nie wiedzieliśmy, czy to jakiś żart, ale na szczęście udało nam się wytłumaczyć co i z kim ustalaliśmy i chwilę później dogoniliśmy naszą grupę i poznaliśmy przewodnika. Na samym początku ustawił parametry naszych aparatów na te najlepsze z najlepszych, abyśmy mogli zrobić najpiękniejsze zdjęcia ever. Następnie powiedział co możemy, a czego nie. W Lower Antelope Canyon nie można robić zdjęć stojąc na stopniach schodów, należy trzymać się poręczy obydwoma rękami, trzeba podążać za grupą i nie opóźniać zwiedzania. I tak każdy będzie miał możliwość zrobienia sobie wyjątkowego zdjęcia bez tłumów turystów. Przewodnicy już o to dbają.

Zeszliśmy na dół i od razu wszyscy zaczęli spoglądać do góry. Dzięki milionom lat wymywania ściany piaskowca są powyginane w przeróżne kształty, które zmieniają się w zależność od tego jak na nie patrzymy, pod jakim kątem itd. Do tego te wspaniałe kolory przechodzące od pomarańczowego do burgundowego. Jest się czym zachwycać.

Wizyta w Lower Antelope Canyon trwa około godziny i posuwa się do przodu w tempie umiarkowanym. To nie tak, że grupa biegnie za przewodnikiem. Krok jest spokojny, chociaż nie powiem, że mnie to jakoś wystarczało. Co chwilę odstawałam od grupy, żeby zrobić dodatkowe zdjęcie i właśnie wtedy, gdy miałam kanion sama dla siebie i cykałam sobie fotki, że aż miło, słyszałam głos przewodnika dobiegający gdzieś z przodu: “Pooolaaaaand!!!!!!”. A niech to!

To ile zapamiętamy z danego miejsca w dużej mierze zależy od osoby oprowadzającej. Może dlatego, że szłam z tyłu, a może dlatego, że nasz przewodnik niekoniecznie dużo tłumaczył, zapamiętałam tylko to, że wiele skał kształtem przypomina pyski zwierząt (lwa czy antylopy). I faktycznie, za każdym razem gdy patrzyłam na jakąś skałę, widziałam w niej inne zwierze.

Trasa w Lower AC nie należy do najtrudniejszych. W większości prowadzi po równym terenie pod ziemią, ale jest też kilka miejsc, gdzie należy się wspiąć po stromej drabinie. Indianie z plemienia Nawaho zrobili z tego miejsca niezły biznes. Tylko oni organizują wycieczki i mają na to miejsce całkowitą wyłączność. Podobno z roku na rok wejścia do kanionu są coraz szybsze, a grupy bywają przeludnione. No cóż, jesteśmy w Ameryce. Tu “time is money“, a “business is business“. Jeśli jednak przestaniemy patrzeć na Kanion Antylopy przez pryzmat tabunów ludzi i pospieszających ich przewodników, to miejsce nas zaczaruje. Mnie zaczarowało. Prawdziwa magia!

Po wyjściu z kanionu i pożegnaniu się z przewodnikiem podeszła do nas para turystów z Mongolii i zapytali po angielsku skąd jesteśmy. Odpowiedzieliśmy, że z Krakowa. Na co sympatyczna pani Mongołka odparła, już po polsku, że była w Krakowie i zna to miasto. Jak się okazało zarówno ona, jak i jej syn, mówią płynnie po polsku i mieszkają w Warszawie. Byliśmy zdziwieni, zaskoczeni, zaciekawieni i zadowoleni w jednym. W najśmielszych snach nie spodziewaliśmy się, że na naszej trasie spotkamy Mongołów mówiących po polsku. Fajnie!

Było po 16:00. Zdecydowaliśmy, że powoli będziemy kierować się w stronę Bryce Canyon, zatrzymując się w niedalekim mieście Page na szybkie zakupy w Walmarcie. Kupiliśmy co mieliśmy kupić, zjedliśmy kurczaka z rożna na parkingu przed autem i ruszyliśmy w trasę.

Przekraczając granicę Arizony z Utah, mieliśmy nadzieję, że tego wieczoru znajdziemy campground z prysznicami. Tuż po 19 dotarliśmy w okolice Zion National Park, a dokładnie do miasteczka Mt Carmel Junction. Zatankowaliśmy i zaczęliśmy wypytywać mieszkańców o kempingi. Jeden z nich był tylko dla RV.
Pojechaliśmy do Orderville, gdzie miał się znajdować kemping zarówno dla RV jak i dla namiotów. I tym razem pudło. Przerażający właściciel kempingu nie chciał dać nam miejsca, bo jest za blisko RV, bo coś tam, a w ogóle to nie ma miejsc dla namiotów.

Zniechęceni i zrezygnowani (ale i przyzwyczajeni do takich akcji) pojechaliśmy do kolejnego miasteczka, które nam polecono. Bauer’s Canyon Ranch RV Park znajdował się tuż przy drodze. W pierwszej chwili pomyśleliśmy sobie, że RV Park nie brzmi obiecująco, ale za chwilę zobaczyliśmy tabliczkę z napisem “Tent sites“. Byliśmy uratowani! Tylko, że był jeszcze jeden mały problem – było dobrze po 19, a recepcja otwarta była do 18:00. Czytając po raz trzeci cennik, zauważyliśmy małym druczkiem jedno, najważniejsze zdanie: “If reception is closed, find your place, help yourself and pay tomorrow. Thanks!” (“Jeśli recepcja jest zamknięta, znajdź sobie miejsce, rozgość się i zapłać jutro. Dzięki!”). Co jak co, ale tą amerykańską dobroduszność i zaufanie do drugiego człowieka uwielbiam.
Zrobiliśmy, co nam kazano. Znaleźliśmy miejsce, rozłożyliśmy namiot i zrobiliśmy kolację. Popijając herbatę i patrząc w gwieździste niebo zdecydowaliśmy, że zostaniemy tu na dwie noce. W końcu mamy kemping idealny.

Praktyczne informacje:

Horseshoe Bend: 

• Rewelacyjny widok na rzekę Kolorado.
• Bezpłatny parking.
• Dojazd: Hwy 89 z miasta Page w kierunku Grand Canyon.

Upper Antelope Canyon: 

• Opłata za wjazd na teren rezerwatu Indian Nawaho: $8.
• Opłata za zwiedzanie: $40.
• Do kanionu dojeżdża się jeepami biur, które organizują zwiedzanie.
• Wizyta w kanionie trwa 1,5h.
• Istnieje możliwość zarezerwowania miejsc przy zakupie przez Internet. Na miejscu rezerwacje nie są możliwe.
• Nie wolno robić selfie, kręcić filmów ani używać kamer GoPro. Dozwolone tylko robienie zdjęć.
• Możliwe jest wykupienie sobie dwugodzinnej wycieczki Professional Photography Tour: $120.
• Zapas wody, filtr przeciwsłoneczny, nakrycie głowy i wygodne obuwie są konieczne dla bezpiecznego zwiedzania kanionu.
• Zaleca się dokładne sprawdzenie pogody na dany dzień i daną godzinę. W przypadku deszczu nie powinno się wchodzić do kanionu ze względu na zbyt duże ryzyko powodzi i podtopień.
• Więcej informacji na stronie http://navajotours.com/ lub https://www.antelopecanyon.com/

Lower Antelope Canyon: 

• Opłata za wjazd na teren rezerwatu Indian Nawaho: $8.
• Opłata za zwiedzanie: $25.
• Do kanionu schodzi się na własnych nogach.
• Wizyta w kanionie trwa ok. 1h.
• Istnieje możliwość zarezerwowania miejsc przy zakupie przez Internet. Na miejscu rezerwacje nie są możliwe.
• Nie wolno robić selfie, kręcić filmów ani używać kamer GoPro. Dozwolone tylko robienie zdjęć.
• Możliwe jest wykupienie sobie dwugodzinnej wycieczki Photographer Tour: $47.
• Zapas wody, filtr przeciwsłoneczny, nakrycie głowy i wygodne obuwie są konieczne dla bezpiecznego zwiedzania kanionu.
• Zaleca się dokładne sprawdzenie pogody na dany dzień i daną godzinę. W przypadku deszczu nie powinno się wchodzić do kanionu ze względu na zbyt duże ryzyko powodzi i podtopień. Przewodnik na początku wycieczki informuje o przewidywanej pogodzie.
• Więcej informacji na stronie http://lowerantelope.com/

Sprawdzony nocleg: 
Bauer’s Canyon Ranch RV Park – $20 za namiot za 2 osoby, plus każda dodatkowa osoba $2. Na terenie kempingu działa Wi-Fi. Jest pralnia oraz czyste toalety z prysznicami.

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4 appeared first on kingagajatravels.pl.