Podsumowanie roku Archives - kingagajatravels.pl

Podróżnicze podsumowanie 2020 roku

Kinga Gajewska-Corso — Thu, 07 Jan 2021 14:28:36 +0000

Rok 2020 to miał być TEN rok. Przełomowy, odważny, pełen dobrej energii, spełnionych marzeń i zrealizowanych celów. Jak było? Wszyscy wiemy. Pandemia koronawirusa większości z nas pokrzyżowała nie tylko podróżnicze, ale przede wszystkim życiowe plany. Zamiast zwiedzać Tajlandię, Meksyk czy pobliskie Czechy, siedzieliśmy w domu i próbowaliśmy nie zwariować. Skrzętnie poukładane plany ustąpiły miejsca niepewności i lękowi o to, co przyniesie jutro. Większość z nas stwierdzi, że 2020 był najgorszym rokiem ich życia. I zapewne mają rację. Ja, natomiast, wystawię śmiałą tezę, że rok 2020 był jednym z najlepszych w ostatnim dziesięcioleciu. Dlaczego? Zapraszam na (nie tylko podróżnicze) podsumowanie 2020 roku.

ROK 2020

W 2020 rok wchodziłam z przekonaniem, że to będzie MÓJ rok. Że wszystko co sobie zaplanowałam, uda mi się zrealizować bez najmniejszego problemu i bez ani jednej porażki. Że bez żadnego potknięcia zamknę i zakończę projekty, które w tym roku miały zostać zakończone i z wysoko podniesioną głową wejdę w kolejny etap życia. Nie brałam pod uwagę, że czegoś się nie da zrobić, gdzieś się nie da pojechać, a na coś innego trzeba będzie długo poczekać. Byłam zmotywowana, zdeterminowana i bardzo mocno wierzyłam, że w tym roku “mogę wszystko”.

Ten stan trwał do 13 marca. Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Siedziałam w jednej z krakowskich herbaciarni z moją przyjaciółką, która dzień wcześniej przyjechała z Warszawy. Miała zostać w Krakowie do niedzieli, ale zmieniła bilet powrotny na piątek, bo wszystko zaczynało się powoli zamykać. To spotkanie było naszym powitaniem i pożegnaniem w jednym, mimo że planowo miałyśmy spędzić weekend razem. Dwie godziny później premier ogłosił lockdown.

Zamknięto muzea, kina, teatry, siłownie, galerie handlowe, biblioteki, uniwersytety, a nawet granice. Od tego czasu wszystkie zajęcia na uczelni miałam online. Początkowo miałam nadzieję, że za dwa tygodnie, maksymalnie za miesiąc, wszystko wróci do normalności. Chyba każdy miał wtedy taką nadzieję. Niestety, tym razem myślenie życzeniowe milionów ludzi się nie spełniło. Marzec, kwiecień, maj i czerwiec upłynął mi w atmosferze oczekiwania, nauki i pracy.

Miesiące przesiedziane w domu spędziłam na pisaniu pracy magisterskiej. Jednym z moich celów na 2020 rok była obrona magisterki w pierwszym terminie, czyli w lipcu. Cel sam w sobie był bardzo realny, ale w obliczu pandemii zaczął tracić sens. Jak pisałam w podsumowaniu 2019 roku, tematem mojej pracy było słownictwo kulinarne w dialekcie sycylijskim. Wszystkie książki do najbardziej istotnego rozdziału pracy leżały na półkach biblioteki w Palermo, która… również była zamknięta. Po kilkunastu wymianach maili z pracownikami biblioteki, kiedy myślałam już, że obronę trzeba będzie uwzględnić w planach na 2021 rok, dostałam wiadomość ze zdjęciami kilkunastu słów ze słownika do analizy, a miesiąc później (pod koniec lipca) na moją skrzynkę przyszło oficjalne pozwolenie na wejście do czytelni biblioteki i skorzystanie ze zbiorów. Od razu kupiłam bilet i za kilka dni później byłam już w bibliotece w Palermo. Koniec końców obroniłam się pod koniec września, online, a moja praca otrzymała 5 i piękne recenzje. Duma milion!

Pandemiczne miesiące spędziłam również na pracy nad e-bookiem z przepisami kuchni sycylijskiej “Sycylia w 100 smakach”. To był dla mnie najważniejszy projekt tego roku. Najpierw zebrałam 100 przepisów na tradycyjne sycylijskie dania, które bez problemu można ugotować ze składników dostępnych w Polsce. Następnie przetłumaczyłam je na polski, a później ugotowałam/upiekłam wszystkie dania i sfotografowałam je w mojej małej kuchni połączonej z salonem, która ma może 10m². Praca nad e-bookiem była ciężka i czasochłonna, ale bardzo, bardzo przyjemna i przede wszystkim smaczna. Dała mi ogrom satysfakcji i nowych umiejętności. Pod koniec września e-book ujrzał światło dzienne. Jestem z niego bardzo dumna!

Ostatni kwartał roku zaskoczył mnie bardzo pozytywnie i przyniósł nowe, zawodowe wyzwania. Zaczęłam uczyć włoskiego w jednej z krakowskich szkół językowych i zostałam wykładowcą na kierunku Filologia włoska na jednej z prywatnych uczelni. W 2020 roku planowałam też rozszerzenie nauczania o lekcje online. Pandemia tylko ułatwiła mi podjęcie tej decyzji i zmusiła do przejścia z offline do online. Dzięki temu zwiększyła się liczba moich prywatnych studentów na lekcje włoskiego, a ja sama przekonałam się do prowadzenia zajęć przez internet i bardzo je polubiłam.

Rok 2020 nie był prosty i bezproblemowy, ale pokazał mi, że potrafię działać i walczyć o realizację swoich celów mimo barier i ograniczeń. Zrozumiałam, że jeśli czegoś bardzo pragnę, umiem zrobić naprawdę wiele, żeby to osiągnąć. Miniony rok pokazał mi również, jak ważny jest kontakt z naturą i uświadomił, że nawet tak błaha rzecz, jak 30 minutowy spacer po parku potrafi pozytywnie wpłynąć na samopoczucie, nastawienie i na cały dzień.

PODRÓŻNICZE PODSUMOWANIE 2020 ROKU

Kiedy podczas pisania tego zestawienia przeczytałam moje plany i marzenia na 2020 zachciało mi się śmiać. Prawie żadne nich nie zostało zrealizowane. Pandemia COVID-19 pokrzyżowała mi dwa wyjazdy na Sycylię (marcowy i majowy), kwietniowy wyjazd do Amsterdamu, majowe odwiedziny u mojej siostry w Toskanii, czerwcową Chorwację i lipcowe plany wyjazdu do mojej przyjaciółki do Anglii.

Nie było jednak tak źle. W sierpniu udało mi się polecieć na Sycylię i spełnić dwa małe sycylijskie marzenia. W końcu odwiedziłam też Bieszczady i wybrałam się na kilka jednodniowych wycieczek po Małopolsce i Śląsku.

Jeśli chodzi o wyjazdy (zarówno te małe, jak i duże) to 2020 rok był zdecydowanie najgorszym podróżniczo rokiem w ostatniej dekadzie. Jeszcze nigdy, w ciągu ostatnich dziesięciu lat, nie podróżowałam tak mało. Jest mi z tego powodu trochę przykro, ale widzę też jedną pozytywną rzecz, która poprawiła komfort mojego życia.

2020 nauczył mnie podróżniczej cierpliwości i za to jestem mu ogromnie wdzięczna. Do tej pory nie mogłam doczekać się każdego kolejnego wyjazdu. Odliczałam dni od podróży do podróży i siedziałam jak na szpilkach do momentu, kiedy będę mogła tylko spakować walizkę i znaleźć się na lotnisku. Godziny, dni, a nawet miesiące między wyjazdami nie liczyły się tak bardzo, jak te spędzone poza domem. Non stop byłam głodna podróży, no bo w końcu, jak to mówią “apetyt rośnie w miarę jedzenia”. Tylko, że momentami ten apetyt działał na mnie destrukcyjnie, bo nie potrafiłam cieszyć się ze zwykłych, codziennych chwil i miałam wrażenie, że najbardziej wartościowy czas to ten spędzony w podróży.

Dzisiaj mam w sobie spokój i cierpliwość. Tęsknię za podróżowaniem i możliwością beztroskiego wyjazdu, a na samo wspomnienie road tripu po USA, wyjazdu do Dubaju czy marokańskiej przygody mam łzy w oczach. Bardzo kocham podróżować, ale… wiem, że jeszcze zdążę odwiedzić ten wymarzony Meksyk i że doczekam się podróży Koleją Transsyberyjską z Moskwy do Władywostoku. “Wszystko w swoim czasie”, powoli do celu, a nie już, teraz, zaraz. To chyba największa i najważniejsza lekcja wyniesiona z minionego roku.

Styczeń

Pod koniec 2019 roku pojechaliśmy z Kotem na mini trip po północnych Włoszech. Odwiedziliśmy Turyn, Weronę, a nowy rok powitaliśmy w Wenecji. To był mój drugi raz w tym mieście, ale dopiero teraz zrozumiałam, o co tak naprawdę chodzi z tą Wenecją. Zakochałam się w tym mieście!

Z samego rana pędziliśmy na Plac św. Marka, żeby mieć go tylko dla siebie, bez tłumów turystów, a później zaczynaliśmy spokojne, ale dobrze zaplanowane zwiedzanie. Zwiedziliśmy większą część Wenecji (San Marco, Dorsoduro, Cannaregio, Giudecca i San Giorgio Maggiore), popłynęliśmy na Murano, a w pierwszy dzień nowego roku obejrzeliśmy sztukę w najstarszym teatrze w Wenecji – w Teatro Goldoni. Moje filologiczne marzenie z czasów licencjatu właśnie się spełniło.

Po Wenecji pojechaliśmy na dwa ostatnie dni do Treviso, gdzie postawiliśmy na odpoczynek i ładowane energii przed powrotem do Polski. Zjedliśmy tam pyszne lokalne lasagne z czerwonolistną cykorią, odkrywaliśmy zakamarki miasta, a wieczory spędziliśmy na włoskich seansach w kinie. To był cudowny wyjazd!

Luty

W lutym pojechałam z naszymi sycylijskimi gośćmi na weekend do Białki Tatrzańskiej, gdzie odpoczywaliśmy w Termach Bukovina i cieszyliśmy się dużą ilością śniegu. Był to mój pierwszy raz na termach i muszę przyznać, że bardzo dobrze się tam bawiłam i bardzo mi się podobało.

Pod koniec miesiąca udało nam się polecieć do Zurychu, a stamtąd pojechaliśmy od razu do Austrii na wesele naszych znajomych. Przyjęcie odbyło się w zamku na wzgórzu Gebhardsberg w Bregencji, z którego roztacza się widok na Jezioro Bodeńskie oraz na Austrię, Szwajcarię i Niemcy.

Na koniec tego wyjazdu zwiedziłam również Zurych, w którym spędziłam tylko 1,5 dnia. Mimo to udało mi się pospacerować po znacznej części centrum miasta i odpocząć nad Jeziorem Zuryskim.

Marzec/Kwiecień

Kraków, dom – nie mam w tym temacie nic innego do powiedzenia.

Maj

Na początku maja, kiedy można już było chociaż trochę się przemieszczać, wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na jednodniową wycieczkę do znajomych do Międzybrodzia Bialskiego. Pamiętam, że ten jeden dzień wyjazdu poza Kraków, odcięcie się od rzeczywistości i odpoczynek na łonie natury bardzo pomógł mi na głowę.

Czerwiec

W czerwcu zamiast polecieć do Chorwacji (bo odwołano nam lot w ostatnim momencie) wsiedliśmy w auto i pojechaliśmy na weekend nad Jezioro Rożnowskie. Zarezerwowaliśmy pokój w Koszarka Venue & SPA w Gródku nad Dunajcem (bardzo polecam, bo jest to mały i kameralny hotel bez nadęcia) i włączyliśmy na luz. Jeździliśmy na rowerach wodnych, czytaliśmy książki i odpoczywaliśmy.

Lipiec

Cały lipiec spędziłam w kuchni – dosłownie! W lipcu gotowałam, przygotowywałam i udoskonalałam przepisy do e-booka. A że było ich aż 100 to gotowanie i fotografowanie wszystkich dań zajęło mi cały miesiąc. Można powiedzieć, że zaliczyłam wtedy całkiem niezłą kulinarną podróż na Sycylię.

Sierpień

W sierpniu poleciałam w końcu na Sycylię. Pierwsze dwa dni spędziłam w Palermo, w bibliotece uniwersyteckiej, gdzie konsultowałam książki do pracy magisterskiej. Miałam też okazję osobiście poznać jednego z najlepszych językoznawców i specjalistów od dialektu sycylijskiego – wspominam to spotkanie do dziś! Kolejny raz – duma milion!

Po Palermo przyszedł czas na spełnienie jednego z moich większych sycylijskich marzeń, czyli wyjazd na Favignanę. O zobaczeniu tej wyspy marzyłam od dobrych 8 lat, ale zawsze było mi jakoś nie po drodze. Spędzając czas w Palermo, czyli w zachodniej części wyspy, stwierdziłam, że w końcu nadszedł ten czas. Na Favignanie spędziłam tylko 3 dni, ale totalnie się w niej zakochałam.

Po Favignanie przyszedł czas na (odkładane od dawna) San Vito Lo Capo, gdzie zajadałam się lokalnym kuskusem z rybami, opalałam się na tutejszej plaży i popłynęłam w rejs łódką od San Vito do Scopello.

Kolejny tydzień sierpnia spędziłam u rodziny w Syrakuzach, a dokładnie w domu na wsi pod miastem. Te dwa tygodnie na Sycylii wspominam cudownie i jestem za nie naprawdę wdzięczna.

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii
Katania – przewodnik kulinarny

Wrzesień

Przez prawie cały wrzesień pracowałam nad e-bookiem, doszlifowywałam ostatnie poprawki i uczyłam się do obrony. Pod koniec miesiąca światło dzienne ujrzało moje pierwsze “dziecko”, czyli e-book #Sycyliaw100smakach, a kilka dni po tym obroniłam tytuł magistra.

Październik

Wraz z początkiem października rzuciłam wszystko i… wraz z grupą znajomych pojechałam w Bieszczady. Moje marzenie o doświadczeniu Bieszczad jesienią właśnie się spełniło. Pogoda co prawda była kapryśna, ale mimo to udało mi się wejść na Połoninę Caryńską, Tarnicę oraz pojechać nad Solinę.

Tydzień później spędziłam weekend na Śląsku, gdzie odwiedziłam Katowice i poznałam każdy zakątek Parku Śląskiego.

Pod koniec miesiąca wybrałam się na krótką przejażdżkę z rodzicami. Naszym celem była myślenicka góra Chełm. Widoki na jesienne góry – coś pięknego!

Listopad/Grudzień

Dwa ostatnie miesiące roku 2020 spędziłam w domu, pracując i stawiając na rozwój zawodowy. Jedynymi podróżami były te po Krakowie.

Plany na 2021 rok

Mam nadzieję, że 2021 rok będzie normalniejszy, spokojniejszy i że pozwoli nam na powrót do podróżowania, który znamy i lubimy. Po raz pierwszy od naprawdę dawna wchodzę w nowy rok z brakiem podróżniczych planów. Do tej pory każdy kolejny rok otwierałam listą kierunków, które chciałam zobaczyć. W tym roku jest inaczej.

Na tę chwilę na nic się nie nastawiam i nic konkretnego nie planuję. Mam nadzieję, że uda mi się polecieć do Toskanii i na Sycylię. Chciałabym znowu pojechać na Mazury, w Bieszczady i zwiedzić w końcu dolnośląskie zamki. Cicho liczę na to, że pod koniec października uda mi się pojechać na dłuższy weekend do Pragi. Reszta będzie pewnie spontanicznie podejmowanymi decyzjami. Kto wie, może to i lepiej? Może w 2021 roku powinnam postawić na bardziej spontaniczne podróżowanie, jak za starych dobrych czasów?

Jaki był Wasz 2020 rok? Zrealizowaliście swoje plany? Osiągnęliście wymarzone cele? A może udało Wam się zwiedzić jakieś nowe, ciekawe miejsce? Koniecznie dajcie znać w komentarzu!

The post Podróżnicze podsumowanie 2020 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Podróżnicze podsumowanie 2019 roku

Kinga Gajewska-Corso — Mon, 06 Jan 2020 15:22:06 +0000

2019 rok minął mi w mgnieniu oka. Jakby czas przepłynął gdzieś między palcami. Gdyby nie podsumowanie 2019 roku, żyłabym w przekonaniu, że nic specjalnego się nie wydarzyło. A wydarzyło się wiele, mimo że ten rok był raczej rokiem nauki, oczekiwania i dojrzewania we mnie pewnych spraw i myśli. 2019 był rokiem przechodnim – od stabilności (i jakby lekkiej myślowej stagnacji) do transformacji. Było mi to potrzebne, żeby mogła nastąpić zmiana – w myśleniu i w podejściu do pewnych spraw. Zapraszam Was na moje podsumowanie 2019 roku – zarówno bardziej ogólne, jak i podróżnicze.

ROK 2019

Rok 2019 zaczynałam totalnym wewnętrznym miszmaszem i niepokojem. Pisząc Podsumowanie 2018 roku miałam nieodparte poczucie, że stoję w miejscu, że nic nie robię, a to co robię jest totalnie bez sensu. Biczowałam się też wyrzutami sumienia, że w 2018 tak mało podróżowałam, chociaż wcale mało tego nie było. Dlatego też 2019 rok rozpoczęłam od poukładania sobie w głowie pewnych rzeczy. Musiałam samej sobie przetłumaczyć (i jeszcze uwierzyć w to, co mówię), że to, że mniej podróżuję spowodowane jest powrotem na studia dzienne. Że moim priorytetem jest teraz uczelnia, że nie mogę tak po prostu rzucić wszystkiego i pojechać na drugi koniec świata i że w swoich planach wyjazdowych muszę uwzględnić studia i sesje egzaminacyjne. Gdy już to zrozumiałam i zaakceptowałam, wszystko zrobiło się jakby prostsze i o wiele bardziej przyjemne. Zrozumiałam, że “podróż” nie oznacza tylko i wyłącznie dalekiego wyjazdu, że czasami podróżując do bliskich miejsc możemy odkryć więcej niż nam się wydaje.

Wraz z początkiem marca powróciłam ponownie do nauczania języka włoskiego. Kilka lat temu miałam krótki epizod nauczycielski, ale nie do końca lubiłam i czułam to, co robiłam. W 2019 roku stwierdziłam jednak, że czas to zmienić, że nie po to robię specjalizację pedagogiczną, żeby mieć kolejny papierek do kolekcji. I tak zaczęłam dawać prywatne lekcje i korepetycje z włoskiego. Z lekcji na lekcję i z miesiąca na miesiąc nauczanie zaczęło mi sprawiać ogrom radości i satysfakcji.

Rok 2019 był dla mnie rokiem nauki, zdobywania nowych umiejętności i rozszerzania tych, które już posiadałam. Jedną z rzeczy, z których jestem szczególnie dumna jest to, że skończyłam naukę hiszpańskiego na poziomie A2, a swoje umiejętności językowe mogłam sprawdzić we wrześniu, podczas pobytu w Walencji. To właśnie wtedy, na ślubie znajomych, miałam okazję rozmawiać również po francusku i o dziwo, po 3 letniej przerwie, byłam w stanie porozmawiać i wysłowić się w tym języku.

W pierwszej połowie roku wyklarował się również temat mojej pracy magisterskiej – Słownik kulinarny dialektu sycylijskiego. Chciałam jednak, żeby praca mgr pociągnęła za sobą jeszcze jeden około sycylijski projekt. I tak powstał pomysł na napisanie e-booka kulinarnego o kuchni sycylijskiej, którego wydam w 2020 roku. Wkładam w ten projekt całe moje serce i nie mogę się doczekać aż ujrzy światło dzienne.

W połowie października rozpoczęłam praktyki pedagogiczne w jednym z krakowskich liceów, które trwały do połowy grudnia. W tym czasie przekonałam się, że nauczanie języka włoskiego to jest to! Może nie w szkole publicznej, ale na pewno w szkole językowej i prywatnie. Te dwa miesiące praktyk (a w tym dwa tygodnie prowadzenia lekcji) bardzo dużo mi dały. Przede wszystkim pomogły mi pozbyć się strachu przed wystąpieniami publicznymi i pokazały, że jestem naprawdę dobra w tym, co robię. Zrozumiałam, że moje kompleksy wynikają z (nie wiedzieć czemu) niskiej wiary we własne umiejętności i możliwości. Całkowicie niepotrzebnie.

W 2020 rok wchodzę z nową energią i świeżymi pomysłami. Chcę wydać e-booka o kuchni sycylijskiej, a później kolejne e-booki przewodniki po Sycylii. Chcę wkręcić się w nauczanie włoskiego, chcę zacząć uczyć online i stworzyć kurs online o kulturze Włoch. Trzymajcie kciuki, żeby te plany wypaliły.

PODRÓŻNICZE PODSUMOWANIE 2019 ROKU

Mój podróżniczy 2019 rok może nie był jakoś szczególnie zachwycający, ale był mój i cieszę się z tego, co udało mi się zobaczyć, odkryć i poznać.

W 2019 odwiedziłam tyko 4 kraje (w tym tylko 1 nowy). Dużo podróżowałam po Polsce i utwierdziłam się w przekonaniu, że nasz kraj jest przepiękny. Większość tegorocznych wyjazdów odbyłam w większej grupie znajomych lub rodziny. Do Rosji poleciałam w sześcioosobowej grupie, na Sycylii byłam w odwiedzinach u rodziny, do Hiszpanii również poleciałam z sycylijską rodziną, w Toskanii odwiedziłam moją siostrę, a w podróżach po Polsce również nie byłam sama. Dopiero pod koniec roku polecieliśmy z Kotem, sam na sam, do Włoch.

Podróżowanie w większej grupie jest fajne i wiąże się z niezapomnianymi wspomnieniami, ale dla mnie na dłuższą metę jest męczące. Dlatego też wraz z zakończeniem 2019 roku postanowiłam sobie, że od 2020 roku chociaż raz w roku pojadę gdzieś całkowicie sama. Nie ważne gdzie i na ile. To może być weekend w Górach Stołowych albo tydzień w Grecji – najważniejsze jest, żebym pojechała tam zupełnie sama, żebym odcięła się od wszystkiego i od wszystkich, spędziła czas w swoim własnym towarzystwie, jeszcze lepiej poznała i nauczyła się siebie, robiła to, na co JA mam ochotę i zatęskniła za domem. Czuję, że od czasu do czasu taki wyjazd jest mi bardzo potrzebny.

Styczeń

Pierwszy miesiąc 2019 roku spędziłam w całości w Krakowie. Pisałam ostatnie prace i zaliczenia oraz uczyłam się do zimowej sesji egzaminacyjnej, którą zdałam w całości w pierwszym terminie. Styczeń upłynął mi więc pod znakiem nauki, wydarzeń kulturalnych (świetna sztuka teatralna, kino i wymarzony koncert Ennio Morricone) oraz spotkań z przyjaciółmi i dawno nie widzianymi znajomymi.

Luty

Po ostatnim egzaminie wsiadłam w autobus i pojechałam do Nowego Sącza, gdzie spędziłam pierwszy weekend lutego. Miasto samo w sobie bardzo mi się spodobało. Rynek, jego okolice i park Planty urzekły mnie swoim spokojem i pozwoliły na krótki odpoczynek. Obiecałam sobie, że wrócę do Nowego Sącza latem. W 2019 roku się to nie udało, zobaczymy co przyniesie 2020.

Marzec

Początek marca rozpoczęłam wizytą w Warszawie. Spotkałam się z przyjaciółką oraz ze znajomymi, którzy mieszkają w stolicy, obejrzałam wystawę “Fortune Teller Told Me” Sonii Szóstak oraz odwiedziłam Muzeum Etnograficzne w Warszawie.

Kwiecień

W kwietniu pojechałam do Cieszyna na spotkanie blogerów podróżniczych. Był to mój pierwszy raz na takim spotkaniu i żałuję, że pojechałam na nie dopiero w 2019 roku. Cieszyn Blog Travel Meetup to bardzo kameralna (prawie rodzinna) atmosfera, ciekawe i przydatne prelekcje oraz fantastyczni ludzie, z którymi godzinami można rozmawiać o podróżach i nie tylko. W Cieszynie poznałam tak dużo nowych osób, że nie sposób ich wszystkich wymienić. Każda z nich wniosła w moje życie i spojrzenie na świat coś nowego. Wspaniałe przeżycie!

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie skoczyła do Czeskiego Cieszyna na smažený sýr i gdybym nie udała się na krótki spacer po mieście.

Kwiecień/Maj

Na przełomie kwietnia i maja pojechałam ze znajomymi na długi weekend (a raczej tydzień) majowy do Rosji, a dokładnie – do Sankt Petersburga. Pomysł rzucony całkiem spontanicznie w grudniu 2018, stał się rzeczywistością 4 miesiące później.

W Petersburgu zachwyciłam się rosyjską architekturą, zwiedziłam przepiękną cerkiew Spasa-na-Krowi, zajadałam się blinami z kawiorem, zobaczyłam najpiękniejsze stacje petersburskiego metra, chodziłam po dachach kamienic na Newskim Prospekcie, odkryłam kilka perełek, o których nie piszą przewodniki i wykreśliłam z mojej bucket list zwiedzenie Ermitażu.

Wiza turystyczna do Rosji – praktyczne informacje + niespodzianka
Sankt Petersburg – praktyczny przewodnik po Wenecji Północy
Metro w Sankt Petersburgu – najpiękniejsze stacje metra w Petersburgu

Czerwiec

W czerwcowej przerwie między egzaminami i zaliczeniami pojechałam do Łodzi na festiwal See Bloggers. Oprócz uczestnictwa w prelekcjach i warsztatach udało mi się pospacerować po bardzo klimatycznej dzielnicy Księży Młyn i zjeść najlepsze śniadanie ever w łódzkiej Spółdzielni.

Lipiec

W połowie lipca pojechałam z moją przyjaciółką na babski tydzień na Warmię i Mazury. Dzięki gościnności jej rodziców zatrzymałam się u nich w domu pod Olsztynem.

Mimo że pogoda nie rozpieszczała zwiedziłam Olsztyn, gdzie oprócz spacerów wybrałyśmy się na wycieczkę rowerową wokół okolicznych jezior. Zwiedziłam też mazurskie Mikołajki i Giżycko, odbyłam krótki rejs po Jeziorze Śniardwy, po raz pierwszy zobaczyłam Kanał Elbląski, odwiedziłam Farmę Ślimaków, o której nie miałam pojęcia i zjadłam przepyszne Dzyndzałki Warmińskie w Karczmie Warmińskiej w Gietrzwałdzie.

Sierpień

Od połowy sierpnia do pierwszego tygodnia września przebywałam na Sycylii skąd pracowałam zdalnie, spędzałam czas z rodziną i znajomymi, szukałam książek do pracy mgr i nowych przepisów do e-booka.

Podczas tego wyjazdu udało mi się zobaczyć również sporo nowych, nieodwiedzonych dotąd miejsc. Oprócz jeszcze lepszego poznania Syrakuz odwiedziłam Rezerwat Przyrody Vendicari, odbyłam trekking wgłąb kanionu Cavagrande del Cassibile, odwiedziłam Marzamemi i San Lorenzo, zjadłam pyszne lody pistacjowe w Avoli i plażowałam w okolicach Pozzallo. Byłam również w Katanii, gdzie posiedziałam w bibliotece zbierając bibliografię do pracy i szukałam nowych miejsc z pyszną sycylijską kuchnią.

Dzięki temu wyjazdowi zaktualizowałam przewodnik po Syrakuzach (który jest teraz najlepszym przewodnikiem po tym mieście w sieci) oraz kulinarny przewodnik po Katanii, w którym znajdziecie nowe i genialne jedzeniowe miejscówki.

Syrakuzy – przewodnik śladami mitologii
Katania – przewodnik kulinarny

Wrzesień

Z Sycylii polecieliśmy prosto do Walencji, gdzie spędziłam tydzień. Głównym celem tego wyjazdu było wesele znajomych. W Walencji odwiedziłam zachwycające Ciudad de las Artes y las Ciencias, Stare Miasto, ale również plażę Malvarrosa, na której plażowanie było czystą przyjemnością. Oczywiście na zabrakło pysznych tapasów, owoców morza i zimnej sangrii.

Po powrocie do Polski świętowaliśmy nasze urodziny i wyskoczyliśmy na weekend do Warszawy. Kot chciał wziąć udział w “Niewidzialnej Wystawie”, a ja w końcu spełniłam marzenie o wysłuchaniu Koncertu Chopinowskiego w Łazienkach. Magia!

W ostatni weekend września wybraliśmy się na spacer do Ojcowskiego Parku Narodowego, gdzie zjedliśmy pysznego Pstrąga Ojcowskiego. Wstyd się przyznać, ale ostatni raz byłam w Ojcowie w podstawówce.

Listopad

1 listopada poleciałam w odwiedziny do mojej siostry do Toskanii. Zrobiliśmy sobie krótki spacer po Pizie i Lukce. W planach była również Florencja, ale ze względu na ulewne deszcze zmieniliśmy plany i wylądowaliśmy w outlecie Barberino pod Florencją.

Florencja – praktyczny przewodnik
Dolina Val d’Orcia – najpiękniejsze miejsca w środkowej Toskanii
Toskania: najpiękniejsze miasteczka Chianti Classico

W ostatni weekend listopada pojechałam do Gdańska na Festiwal Kobiet Internetu. Nie miałam zbyt dużej ochoty jechać na to wydarzenie, ale czułam podskórnie, że może być ono dużą inspiracją. Nie myliłam się! Festiwal obfitował w wiele cennych wykładów, prelekcji i warsztatów, a te, w których uczestniczyłam nauczyły mnie wielu ważnych umiejętności, nad którymi ciągle muszę pracować.

Grudzień

Koniec 2019 spędziłam w północnych Włoszech, odkrywając uroki i smakując kuchnię Piemontu i Veneto. Zwiedziłam Turyn, Weronę, a nowy 2020 rok powitałam na Placu św. Marka w Wenecji. Nie mogłam sobie lepiej wymarzyć tej końcówki roku.

Plany na 2020 rok

2019 rok zakończyłam mając już kilka podróżniczych planów na 2020 rok w zanadrzu. Chętnie się nimi z Wami podzielę.

Pod koniec lutego czeka mnie długi weekend w Austrii i Szwajcarii. Na pewno odwiedzę Zurych i zaszyję się na dwa dni w okolicach Jeziora Bodeńskiego. W lutym lub w marcu czeka mnie kolejny wyjazd na Sycylię. Tym razem moją destynacją będzie Palermo, szukanie materiałów i prowadzenie badań do pracy mgr. W połowie kwietnia lecę do Niderlandów. Odwiedzę Amsterdam, Haarlem i może uda mi się zobaczyć też Maastricht. Pod koniec czerwca czeka mnie wypoczynek w Chorwacji, a dokładnie na wyspie Brač, a stamtąd kto wie – może w końcu polecę do Albanii, która nie wypaliła w 2019 roku.

Oczywiście stawiam również na podróże po Polsce, która ciągle mnie fascynuje i zachwyca. Chciałabym zobaczyć Toruń, Lublin i Bieszczady.

W 2020 roku chciałabym też w końcu polecieć gdzieś dalej i spełnić marzenie o Tajlandii albo Meksyku. Wszystko ciągle przede mną. Zobaczymy, co przyniesie 2020 rok, ale ja czuję, że będzie niesamowicie spektakularny. Oby tak było!

The post Podróżnicze podsumowanie 2019 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Podsumowanie 2018 roku

Kinga Gajewska-Corso — Fri, 04 Jan 2019 18:32:20 +0000

Podsumowanie kolejnego roku to już moja mała, noworoczna tradycja. Lubię podsumowania. Dzięki nim widzę ile się wydarzyło, gdzie jestem, czego doświadczyłam i jakie lekcje z tych doświadczeń wyniosłam. Te bardziej osobiste podsumowania robię dla samej siebie, żeby móc się coraz bardziej rozwijać i wyznaczać sobie coraz to mądrzejsze, życiowo-zawodowe cele. Na blogu dzielę się bardziej ogólnym, podróżniczo-kulturalnym podsumowaniem, na które serdecznie Was zapraszam.

ROK 2018

2018 rok zaczęłam trzy godziny wcześniej, niż znajomi i rodzina świętujący w Polsce. Nowy rok powitałam na pustyni w Dubaju, gdzie wzniosłam toast bezalkoholowym szampanem. Myślałam i miałam nadzieję, że będzie to znak czegoś nowego, szalonego i nieprzewidywalnego. Tak też było, stety i niestety.

Po powrocie do Polski nic materialnego na mnie nie czekało. Wraz z 2017 rokiem zakończyłam pracę na etacie i nie mogłam się doczekać wszystkich możliwości, które miałam przed sobą oraz wdrożenia w życie pomysłów, które kłębiły się w głowie. Chciałam też w końcu odpocząć od tego co “muszę” i robić tylko to, co naprawdę “chcę”.

W połowie stycznia zostałam właścicielką niewielkiego terenu rolnego, który, jak się później okazało, z biurokratycznego punktu widzenia był niestety za duży. Położył kres mojemu pierwszemu biznesowemu planowi, który miał wyglądać następująco: 6 miesięcy bezrobocia + otworzenie własnej działalności gospodarczej + złożenie wniosku o dofinansowanie na rozkręcenie firmy. Pomysł spalił na panewce, a ja na dobre kilka miesięcy straciłam tak ważną wtedy motywację i nadzieję, że wszystko się jakoś ułoży.

W połowie lutego coś zaczęło się dziać. Nawiązałam kilka współprac zawodowych, z czego najważniejszą i tą najbardziej wymarzoną była współpraca z wydawnictwem Ze Słownikiem. W lutym też, po kilkunastu długich latach, do Polski wrócił mój Tato.

W kwietniu skorzystałam z okazji i zabawiłam się w młodego rolnika. Zasadziłam i zasiałam trochę swoich własnych warzyw, które zbierałam przez całe lato, aż do późnej jesieni. Na kawałku pola wyrosły mi marchewka, pietruszka, koper, rzodkiewka, pomidory, bób, kalafior, szczypiorek, ogórki, fasola i kapusta. W sadzeniu pomagał mi Tato i wujek (w końcu robiłam to pierwszy raz, więc ktoś musiał mi wytłumaczyć co, jak i dlaczego), a w plewieniu czasami ciocia. Na początku nie byłam do tego pomysłu przekonana i podchodziłam do niego bardzo sceptycznie. Myślałam sobie “jeśli coś wyrośnie to super, jeśli nie – to trudno”. Ale kiedy zobaczyłam pierwsze plony, a w ręce trzymałam moją pierwszą, własną rzodkiewkę, nie mogłam wyjść z podziwu. Ta cała sytuacja, oprócz nowej umiejętności, nauczyła mnie jeszcze większej cierpliwości, szacunku i pokory. A zdanie, które zobaczyłam 2 lata temu w Colorado (“Jadłeś dzisiaj śniadanie? Jeśli tak, podziękuj swojemu rolnikowi”) nabrało dla mnie jeszcze głębszego znaczenia.

W maju wpadłam na genialny pomysł! Wymyśliłam sobie powrót na studia i tak też zrobiłam. Przez całe wakacje trochę pracowałam, trochę podróżowałam i trochę bawiłam się w rolnika. Każdy wolny weekend spędzałam na wsi, gdzieś w świętokrzyskim, zbierając warzywa i owoce i robiąc z nich przetwory na zimę.

W październiku wróciłam na studia, które dają mi naprawdę sporo frajdy. Uczę się dużo nowych rzeczy, które interesują mnie jako filologa i jako człowieka. Nie wiem, czy skończę te studia. Z jednej strony bardzo bym chciała napisać pracę magisterską o dialekcie sycylijskim, bo wiem, że pociągnie ona wiele innych osobistych projektów związanych z Sycylią, a z drugiej strony wiem, że robię to dla własnego “fun’u” i że w każdej chwili mogę powiedzieć “basta”. W listopadzie podupadłam trochę na zdrowiu, przez co ucierpiała zarówno nauka na studiach, życie prywatne, jak i blog. Na szczęście wyszłam z tamtej sytuacji obronną ręką, dużo silniejsza niż wcześniej. Nauczyło mnie to, że nie można bać się prosić o pomoc oraz że odwaga (moje słowo na 2018), także ta cywilna, to cecha i umiejętność, którą trzeba, a nawet należy rozwijać.

Końcówka roku to około świąteczne spotkania ze znajomymi i święta spędzone w rodzinnym gronie.

2018 PODRÓŻNICZO

2018 rok nie wygląda podróżniczo tak dobrze i zachwycająco, jak chociażby rok poprzedni. 2 kontynenty, 6 krajów (w tym również Polska), około 35 miast.

Podróże 2018 roku nauczyły mnie jednej ważnej rzeczy, a mianowicie, aby nie uzależniać swojego humoru od panującej w danym miejscu pogody. Do tej pory wybierałam się w miejsca, w których dobra pogoda (słońce i ciepło) była pewniakiem. W 2018 roku “prześladowały” mnie pogodowe anomalie. W Toskanii śnieg, deszcz i burze z gradem, w Porto deszcz i mocny wiatr, a w Sewilli i Granadzie deszcz, zachmurzenia i najniższe czerwcowe temperatury od kilku lat.

Styczeń

Styczeń minął pod znakiem Dubaju. Nowy rok zaczęłam od śniadania w hotelu Burj Al Arab oraz od obiadu w Burdż Chalifie – najwyższym budynku świata. Dzięki podróży do ZEA mogłam wykreślić dwa marzenia z mojej podróżniczej “bucket list” – zachód słońca na pustyni oraz odwiedzenie Meczetu Szejka Zajida w Abu Dhabi.

Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata
Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię
Abu Dhabi – z wizytą w Meczecie Szejka Zajida

W połowie stycznia odwiedziłam Kazimierzę Wielką, miasto w województwie świętokrzyskim, gdzie spacerowałam po tutejszym parku w zimowej scenerii.

Marzec

Marzec zaczęłam od wizyty w… zaśnieżonej Toskanii. Wstyd się przyznać, ale była to moja pierwsza wizyta w tym włoskim regionie. Odkryłam przepiękną Lukkę, odwiedziłam średniowieczną Volterrę, małe miasteczko Montecarlo, zobaczyłam Ponte del Diavolo w Borgo a Mozzano, podparłam Krzywą Wieżę w Pizie i posmakowałam prawdziwej toskańskiej kuchni.

Lukka – co warto zobaczyć w mieście Pucciniego
Piza – praktyczny przewodnik po mieście Krzywej Wieży
Kuchnia toskańska, czyli potrawy, których musisz spróbować

W marcu zaliczyłam też weekend z przyjaciółką w zaśnieżonym Wrocławiu, gdzie uczestniczyłyśmy w kursie dla tłumaczy tekstów medycznych.

Kwiecień

Kwiecień powitałam w Porto. Zjadłam śniadanie w kultowej Majestic Cafe, odwiedziłam księgarnię Lello, zjadłam najlepszą Francesinhę w mieście, degustowałam wino porto w bodegach Gai oraz nie mogłam oderwać wzroku od portugalskich azulejos.

Porto – co warto zobaczyć, czyli piękne miejsca, zabytki i atrakcje
Porto w Porto, czyli gdzie na degustację wina
Porto – co i gdzie zjeść, żeby posmakować Portugalii

W połowie kwietnia wybrałam się do Poznania na konferencję Blog Conference Poznań i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że to miasto podoba mi się coraz bardziej.

Maj

Maj powitałam we Wrocławiu, gdzie oprócz spacerów po mieście szukałam kolejnych ulubionych miejscówek.

Czerwiec

Na początku czerwca poleciałam do hiszpańskiej Andaluzji, gdzie odwiedziłam Sewillę, Granadę i Malagę. W Sewilli zwiedziłam cudowny pałac Real Alcazar i uczestniczyłam w weselu mojej przyjaciółki, w Granadzie odwiedziłam Alhambrę oraz kupiłam wymarzony plecak, a w Maladze wzniosłam toast kieliszkiem wina malaga i świętowałam 5 lat z Kotem w najbardziej rustykalnej restauracji rybnej na plaży.

Sewilla – co warto zobaczyć w stolicy Andaluzji
Smakujemy Andaluzję, czyli co i gdzie zjeść w Sewilli
Dlaczego Andaluzja skradła moje serce

Pod koniec czerwca pojechałam do Łodzi na wydarzenie See Bloggers. Łódź była na mojej liście polskich miast od dawna, ale jakoś nigdy nie było mi tam po drodze. W końcu miałam okazję przejść się Piotrkowską, odkryć Pasaż Róży i przekonać się na własnej skórze, że Łódź jest bardzo specyficzna i totalnie niesamowita.

Lipiec

W lipcu poleciałam na Sycylię, gdzie uczestniczyłam w degustacji wina u stóp samej Etny oraz w prawdziwym, sycylijskim weselu. Odwiedziłam moją ukochaną Katanię, Syrakuzy, malownicze Marzamemi i wygrzewałam się kilka dni na plaży w Donnalucata.

Czym zaskoczyła mnie Sycylia?

Sierpień

W sierpniu odkrywałam piękno mojego rodzinnego Krakowa, spacerując po Podgórzu, łapałam zachody słońca gdzieś w świętokrzyskim, a pod koniec miesiąca odwiedziłam podkarpackie Krosno.

Wrzesień

We wrześniu przyszedł czas na świętowanie moich 30 urodzin, które spędziłam w Toskanii, spełniając tym samym jedno z moich większych podróżniczych marzeń. Odwiedziłam Florencję, Sienę, San Gimignano, zwiedziłam dolinę Val d’Orcia, łapiąc w kadry mniejsze i większe cyprysowe szlaki, przemierzyłam najbardziej malowniczą drogę tego regionu – Via Chiantigiana – kultowym Fiatem 500 oraz mieszkałam w typowym toskańskim domu w samym sercu regionu Chianti Classico. Moje urodziny świętowałam podwójnie – pierwszy raz we Florencji, na tarasie mieszkania przy Piazza Santa Croce, a drugi raz na degustacji wina w toskańskiej winnicy.

Chianti Classico w toskańskiej winnicy
Najlepsze winiarnie na degustację wina Chianti

Listopad

11 listopada, 100 rocznicę Niepodległości Polski, świętowałam w Krakowie, a weekend później pojechałam do Warszawy.

Przełom listopada i grudnia spędziłam w Holandii, w moim ulubionym Utrechcie, gdzie poleciałam w odwiedziny do przyjaciółki. Zobaczyłam Rotterdam, w którym się zgubiłam i odnalazłam oraz pojechałam na chwilę do Amsterdamu, gdzie uczestniczyłam w warsztatach fotograficzno-artystycznych.

2018 KULTUROWO

Kulturowo 2018 rok był nienajgorszy, chociaż mógł być o wiele, wiele lepszy. Obejrzałam 4 wystawy w muzeach, w tym wystawę poświęconą Niepodległej Polsce. Uczestniczyłam w 6 koncertach, w tym w koncercie kończącym Festiwal Jazzowy w Krakowie. Najlepszym wydarzeniem muzycznym był z całą pewnością Orcheston, nowy projekt Gromee’iego, który odbył się w grudniu w Krakowie. Obejrzałam też kilka krakowskich slajdowisk, a tym, który zrobił na mnie największe wrażenie była opowieść o turystyce w Czarnobylu.

Jeśli chodzi o książki przeczytane w minionym roku to jest ich 21, o 5 mniej niż rok wcześniej. Nie wliczam książek przeczytanych na studia oraz lektur, które rozpoczęłam i nie skończyłam. Większość z nich to reportaże, książki podróżnicze oraz książki rozwojowe.

2018 rok zakończyłam 58 obejrzanymi filmami. Do najlepszej piątki zaliczają się: “Nić widmo”, “Trzy billboardy za Ebbing, Missouri”, “Zimna wojna”, “Pierwszy człowiek” oraz “Oni”.

_________

Do momentu zrobienia tego podsumowania wydawało mi się, że w 2018 roku nic wielkiego, nic spektakularnego się nie wydarzyło, że te 12 miesięcy przeleciały mi bezsensownie przez palce. To prawda, rok 2018 był uboższy w podróże niż rok 2017. Był dziwny, nieprzewidywalny i ciężki, ale przyniósł też dużo dobrego, ogrom niesamowitych wspomnień, wiele mnie nauczył i sprawił, że w nowy rok wchodzę odważnym krokiem.

Niech 2019 będzie obfity w piękne chwile i same najlepsze wspomnienia!

The post Podsumowanie 2018 roku appeared first on kingagajatravels.pl.

Podsumowanie 2017 roku

Kinga Gajewska-Corso — Wed, 03 Jan 2018 14:57:48 +0000

Rok 2017 minął w mgnieniu oka i pozostawił po sobie dużo dobrych emocji i fantastycznych wspomnień. Przeczytałam wiele ciekawych książek, obejrzałam piękne filmy, uczestniczyłam we wspaniałych wydarzeniach kulturalnych, odkryłam niesamowite zakątki świata i musiałam podjąć parę ryzykownych sytuacji. Oto jaki był mój 2017 rok. Zapraszam na jego podsumowanie.

Kiedy 2016 rok dobiegał końca i kiedy podsumowywałam go na blogu (tutaj) miałam tylko jedno małe życzenie – żeby ten nadchodzący czas nie był gorszy od mijającego. Może głupio to zabrzmi, ale w moim życiu lata kończące się na liczbę nieparzystą zawsze przynosiły jakieś nieszczęście albo większe problemy.

2012 rok był przedni (pełno podróży m.in. do Berlina, na Ibizę, do Neapolu, Barcelony czy w końcu upragniony wyjazd na Erasmusa), rok 2013 nie wyróżnił się niczym szczególnym oprócz powrotu z Erasmusa i przeżywania depresji post-Erasmus. 2014 rok był zaskakujący, przyniósł nowe wyzwania, znajomości i kierunki podróżnicze, a rok 2015 minął pod znakiem niefajnie zakończonej przyjaźni oraz przykrego wypadku, który wpłynął na długo na moje ogólne samopoczucie i wiarę w siebie. Rok 2016 był niesamowity i najlepszy w swoim rodzaju. Nie chciałam, żeby 2017 zepsuł tak świetny czas, relacje, podróże i wyzwania. Nie chciałam znowu przeżywać spadku formy, złego nastroju i odbijać się od dna sinusoidy.

ROK 2017

2017 rok zaczęłam od wyznaczenia sobie mniejszych i większych celów. Wprowadziłam nowe nawyki, które miały pozytywnie wpłynąć na moje życie i na każdą jego sferę.

Wyznaczyłam sobie podróżnicze cele, które z miesiąca na miesiąc zaznaczałam na zielono. Każdy piątek stał się tradycyjnym wyjściem do kina na premierę. Za punkt honoru wzięłam sobie przeczytanie co najmniej 2 książek w miesiącu oraz częste wyjścia do muzeów czy na koncerty.

Chciałam też zadbać o swoje zdrowie. Zrobiłam wszystkie badania kontrolne. Zaczęłam ćwiczyć 3-4 razy w tygodniu, a od września wróciłam na jogę. Zaczęłam też zwracać uwagę na to, co jem. Oczywiście, że robiłam sobie cheat days i nie odmawiałam sobie pizzy, kiedy miałam na nią ogromną ochotę, ale w tygodniu starałam się jeść zdrowo. Dzięki temu moja kondycja i wytrzymałość bardzo się poprawiły.

W połowie roku dopadła mnie/nas ciężka sytuacja rodzinna, która mogła położyć na łopatki cały mój dobry humor i pozytywne podejście. Postanowiłam, że się nie poddam i stwierdziłam, że tylko wyciągnięcie z tego ważnych wniosków spowoduje, że będzie to dla mnie kolejna lekcja życiowa, którą muszę odrobić. Nie będę udawać, że było łatwo. Było mega ciężko – praca, dom, zajęcia dodatkowe i codzienne dyżury w szpitalu sprawiały, że wieczorami padałam na twarz. Ale udało się! Dzisiaj jestem silniejsza i wiem, że nawet z najgorszej sytuacji jest wyjście. Po co to piszę? A po to, że może ktoś z Was jest w takiej beznadziejnej sytuacji. Chcę pokazać, że pozytywne nastawienie jest w stanie zdziałać cuda. W końcu szczęście zależy od nas samych i zaczyna się od małej, najmniejszej myśli.

Koniec roku sprawił, że podjęłam jedną z najbardziej ryzykownych decyzji mojego życia, która stawia nowy rok pod jednym wielkim znakiem zapytania. Jeszcze nigdy nie byłam bardziej podekscytowania i nie oczekiwałam tak bardzo niewiadomego, jak w tej chwili.

2017 PODRÓŻNICZO

2017 rok rozpoczęłam planem podróżniczym na całe 12 miesięcy. Nie było tam żadnych dat, były tylko miejsca, które chciałabym odwiedzić. Jedynym miejscem, które zostało nieskreślone jest Łódź. Reszta podróżniczych celów została osiągnięta.

W styczniu udało mi się zorganizować weekendowy wypad w góry w okolice Czorsztyna ze znajomymi. Dzięki temu zobaczyłam Jezioro Czorsztyńskie i Zamek w Niedzicy. Średniowieczne zamki zimą są jeszcze bardziej magiczne.

Marzec upłynął pod znakiem przyjaźni. W połowie miesiąca odwiedziłam przyjaciółkę w Warszawie, a pod koniec marca spotkałam się z drugą przyjaciółką na Teneryfie. Teneryfa okazała się jednym z moich miejsc na ziemi.

Przełom kwietnia i maja spędziłam na Wyspach Liparyjskich, a dokładnie na Vulcano. Udało mi się zobaczyć też Lipari oraz Stromboli, które od kilku lat było moim małym marzeniem.

Maj był podróżniczym marzeniem. Udało mi się wyjechać na weekend panieński w okolice Żywca, a dokładnie do Rajczy, gdzie w malowniczej okolicy odpoczęłam w fantastycznym towarzystwie. Kolejny weekend spędziłam w Warszawie. Pod koniec maja pojechałam do Poznania na konferencję dla blogerów – Blog Conference Poznań.

W czerwcu bawiłam się na prawdziwym śląskim weselu, a lipiec udało mi się zamknąć pobytem w Gdynii i konferencją See Bloggers.

Sierpień to wyjazd do USA i spełnianie marzeń. Oprócz pobytu w Chicago udaliśmy się na road trip po zachodnich stanach Ameryki, którego nie zapomnę do końca życia.

Po szalonym sierpniu przyszedł czas na spokojny wrzesień spędzony w domu, czyli w Krakowie i świętowanie naszych urodzin.

W październiku po raz kolejny w tym roku udało mi się odpocząć na polskiej wsi, po raz drugi odwiedzić Sycylię oraz zwiedzić miasto Bergamo położone w Lombardii.

W listopadzie po raz drugi pojechałam do Poznania, aby 11 listopada móc skosztować tradycyjnego Rogala Świętomarcińskiego. Kolejny punkt z mojej bucket list został wykreślony.

Grudniowa podróż do Dubaju zamyka 2017 w piękny sposób. Tak intensywnego podróżniczego roku nie mogłam sobie lepiej wymarzyć.

2017 KULTUROWO

2017 rok obfitował w kulturalne wydarzenia. W styczniu miałam okazję prowadzić moje pierwsze slajdowisko o Sycylii. Byłam z tego bardzo dumna, ponieważ spodziewałam się, że na moje opowieści przyjdą najbliżsi znajomi i rodzina, a sala była prawie pełna.

W lutym udało mi się uczestniczyć w koncercie Orkiestry Solvay, którą kiedyś prowadził mój tato. Wysłuchałam również koncertu wiolonczelowego w ramach IV Wiosny Wiolonczelowej oraz udałam się na koncert arii operowych. Jedną z solistek była moja kuzynka.

W marcu spełniłam moje operowe marzenie, którym było “Nabucco” Verdiego. Poza tym “obejrzałam”, a raczej doznałam na własnej skórze “Niewidzialnej Wystawy”, która wywołała u mnie bardzo silne emocje.

W maju odwiedziłam Muzeum Piwa w Żywcu (tak, to też zalicza się do wydarzenia kulturowego) oraz warszawską wystawę “Dali kontra Warhol“.

W lipcu wysłuchałam koncertu niezwykle utalentowanej Julii Pietruchy oraz wzięłam udział w degustacji portugalskich win.

W październiku uczestniczyłam w spotkaniu z fantastycznym Olkiem Dobą, obejrzałam widowisko burleski oraz wybrałam się na krakowskie Targi Książki.

W listopadzie wzięłam udział w Warsztatach Fotografii Społecznej, które były organizowane przez Krakowskie Forum Kultury.

Grudzień upłynął pod znakiem teatru i przezabawnej komedii “Wieczór Kawalerski” obejrzanej w krakowskim Teatrze Bagatela.

2017 KSIĄŻKOWO

Zeszły rok zamknęłam liczbą 26 przeczytanych książek. Czy to dużo czy mało? Na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami. Dla mnie to dużo, bardzo dużo, biorąc pod uwagę pozostałe tegoroczne wydarzenia.

Wśród przeczytanych pozycji w większości znajdują się reportaże i biografie, czyli moje ulubione gatunki literackie. Oto moja subiektywna lista 5 najlepszych książek przeczytanych w 2017 roku:

“Lepiej” Gretchen Rubin – poradnik, który w prosty i przystępny sposób pozwala na zmianę strategii w życiu i na wyrobienie sobie nowych, lepszych nawyków. Tą książką zaczęłam rok i wiem, że dzięki niej osiągnęłam w 2017 bardzo wiele.
“Miasto Archipelag” Filip Springer – reportaże, opowiadające jak toczy się życie w miastach, które w 1999 roku utraciły status stolicy województwa. Odwiedzamy Kalisz, Krosno, Częstochowę, Tarnów czy Słupsk i rozmawiamy o życiu w tych miastach z ich mieszkańcami. Wspaniałe spojrzenie na współczesną Polskę.
“Miłość w Apulii” Chris Harrison – lekka i zabawnie napisana opowieść o prawdziwym życiu we Włoszech. Oprócz tego, że można się przy niej świetnie bawić, to w dodatku dowiadujemy się wielu rzeczy na temat włoskiej codzienności. Jak widać, to wcale nie taka dolce vita, jak się wszystkim wydaje.
“Wanda” Anna Kamińska – świetna biografia Wandy Rutkiewicz, pierwszej polskiej himalaistki. Opowiada historię rodziny Wandy, tłumaczy jej charakter, pokazuje kiedy narodziła się jej miłość do gór i jak się ona rozwijała. Oprócz faktów o Wandzie, autorka przytacza również wspomnienia znajomych himalaistki, które wnoszą dużo dodatkowych informacji na jej temat.
“Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę” Tony Kososki – wciągający, interesujący i inspirujący reportaż z podróży przez Brazylię, Boliwię i Peru.

2017 FILMOWO

2017 rok zakończyłam 37 obejrzanymi filmami. To dużo gorzej w porównaniu do zeszłego roku, ale biorąc pod uwagę czerwcowo-lipcowe zawirowania oraz sierpniowy wyjazd jestem z tej liczby całkiem zadowolona.

Oto 5 najlepszych filmów 2017 roku:

“Najlepszy” – niezwykle motywująca historia Jerzego Górskiego, który będąc na totalnym dnie zwyciężył w podwójnym amerykańskim Iron Manie. Świetne aktorstwo, rewelacyjny scenariusz i fantastyczna praca kamery. Ten film to mój ulubieniec minionego roku.
“Cicha Noc“ – kolejny polski obraz, który wyszedł pod koniec roku i pozytywnie zaskoczył. Spojrzenie na polską rzeczywistość wigilijną i nie tylko.
“La La Land“ – prosta, ale wzruszająca historia, piękne zdjęcia i muzyka oraz świetny montaż. Fantastyczny i zachwycający musical, który w tym roku podbił moje serce.
“Twój Vincent” – polsko-brytyjska koprodukcja, która zachwyca i sprawia, że widz na chwilę przenosi się do świata obrazów Vincenta van Gogha.
“Le orecchie” – włoska wersja naszego polskiego “Dnia Świra”. Czarno-biały obraz, czarny humor i znaczenie, które trzeba czytać między wierszami. Fantastyczny i zmuszający do myślenia.

Niestety, nie obeszło się również bez filmowych wtop, czyli bardzo, bardzo złych filmów. Dlaczego je obejrzałam? Wybierając się na nie do kina, miałam nadzieję, że to będą dobre produkcje. Wyszło inaczej. Oto moja subiektywna lista 5 najgorszych filmów 2017 roku:

“Szatan kazał tańczyć” – tegoroczne nieporozumienie. Płytki, denny i po prostu głupi film, który o niczym nie opowiada i niczego nie wnosi. Beznadziejne dialogi i nieprzemyślany scenariusz. To jest bardzo zły film. Nie oglądajcie go, nigdy!
“Bikini Blue” – mocno mnie dziwi, że Tomasz Kot zdecydował się zagrać w czymś takim. Dziwny, nudny, niepokojąco zły.
“Ach śpij kochanie” – bardzo niefajny polski dreszczowiesz. Słaby, nudny, bez emocji, monotonny, bez napięcia, sztuczny… mogłabym tak w nieskończoność. Poprzestanę tylko na tym.
“Na pokuszenie” – piękne zdjęcia, cudowne kostiumy, dobra muzyka, ale potencjał filmu w ogóle nie wykorzystany. Nudny, bez emocji, nietrzymający w napięciu. Szkoda, że to nie wypaliło.
“Maria Skłodowska-Curie” – zmarnowany potencjał na film o genialnej Marii Curie. Stereotypowy, płaski i nudny. Chyba nie zliczę, ile razy kiwałam głową na nie. Lepiej przeczytać genialną biografię Marii Skłodowskiej-Curie i na tym poprzestać.

Taki, w ogromnym skrócie, był mój 2017 rok. A jak było u Was? Jakie były Wasze najlepsze i najgorsze książki lub filmy? Gdzie udało Wam się wyjechać?
Jeśli sami tworzycie swoje podsumowania, podrzućcie do nich link w komentarzu. Chętnie poczytam co się u Was działo.
Pomyślnego 2018 roku!

The post Podsumowanie 2017 roku appeared first on kingagajatravels.pl.