Wzięliśmy prysznic, zrobiliśmy kawę i zjedliśmy śniadanie. W recepcji motelu okazało się, że jeśli zostaniemy na kolejną noc zapłacimy za nią tylko 55$ za cztery osoby. Nie wahając się ani chwili dłużej przedłużyliśmy pobyt w The Thunderbird Hotel do następnego ranka.
Po śniadaniu wybraliśmy się na krótki spacer po okolicy. To, co uderzyło mnie tuż po wyjściu z pokoju to, po pierwsze, widok z piętra, a po drugie temperatura na zewnątrz. Widok robił wrażenie tym bardziej, że braliśmy ten pokój dobrze przed północą i ostatnią rzeczą, na którą zwracaliśmy uwagę był widok z okna. Temperatura na zewnątrz przekroczyła 100° F (a była dopiero 10:00 rano). Przeszliśmy się trochę po Stripie (Las Vegas Blvd – główna ulica), fotografując palmy, wedding chapels, murale i zastanawiając się nad drugą stroną tego miasta. Co chwilę mijaliśmy bezdomnych żebrzących lub śpiących na tekturowych podkładkach pod zamkniętymi sklepami. Smutny to widok, tym bardziej w mieście słynącym z bogactwa i nieopisanego luksusu.

Widok z okna

Celem naszego spaceru był najsłynniejszy (podobno) lombard The Pawn. Nie oglądam telewizji, nie wiem na czym ten program polega, więc uwierzyłam mojej siostrze na słowo, że jest to najbardziej oblegane miejsce w Las Vegas zaraz obok Bellagio i Ceasars Palace. Biorąc pod uwagę ochronę i kolejkę przed wejściem oraz liczne kamery w środku jakoś mnie to nie dziwi. Co można tam kupić? Oprócz gadżetów związanych z programem w The Pawn można nabyć biżuterię, cenne antyki, obrazy znakomitych malarzy (Dali, Picasso) i inne mniejsze lub większe “pierdółki”.

Po wizycie w lombardzie zdecydowaliśmy, że jest zbyt gorąco i duszno, by siedzieć w mieście i pojechaliśmy do parku Red Rock Canyon oddalonego od Las Vegas o jakieś 30 minut jazdy samochodem.

Red Rock Canyon

Red Rock Canyon to park formacji skalnych, wśród których znajdziemy liczne kolorowe skałki z piaskowca. Malownicza trasa jest otwarta dla samochodów, jednakże co chwilę, przy kolejnych punktach widokowych, dostępne są parkingi, gdzie można zostawić auto i udać się na spacer lub wspinaczkę.

Mimo tego, że Red Rock Canyon to park stanowy, karty wydawane przez parki narodowe są tu akceptowane (normalnie całodzienny bilet kosztuje $7). W Visitors Center można zwiedzić ciekawą wystawę na temat tego miejsca i dokładnie przyjrzeć się tutejszej roślinności i gatunkom zwierząt.

Cała trasa liczy 21 km i jest świetną alternatywą dla gorącego i chaotycznego Las Vegas. To właśnie tutaj, w RRC, zdałam sobie sprawę z tego, że po tak długim pobycie na łonie natury, ogromne miasto jakoś dziwnie mnie nie bawi.

Po odpoczynku wróciliśmy do Las Vegas na obiad. Skoro Ameryka, to burgery. Parę miesięcy przed wyjazdem dowiedziałam się od kolegów z pracy (pozdrawiam Was chłopaki) o jedynym takim miejscu w Stanach, gdzie można sobie wybrać, w zależności od wielkości głodu, pojedynczego, podwójnego, poczwórnego, a nawet ośmiokrotnego burgera. Tak, takie miejsce istnieje, nazywa się Heart Attack Grill i znajduje się przy 450 Fremont St, w samym sercu Las Vegas Downtown. I właśnie to miejsce wybrałam na nasz obiad.

Heart Attack Grill to dość specyficzna i zabawna restauracja, w której klient zamienia się w pacjenta (dostaje nawet specjalne szpitalne kubraczki) i jest obsługiwany przez skąpo ubrane pielęgniarki. Menu, jak sama nazwa wskazuje, ma przyprawić o atak serca i kto wie, może ten ośmiokrotny burger faktycznie tak działa. My zdecydowaliśmy się na pojedyńczego i podwójnego burgera, a do tego frytki i napój. Nie myślałam, że te burgery czymś mnie zaskoczą. Wydawało mi się wręcz, że Heart Attack to lokal nastawiony tylko na szokowanie klientów, dobrą zabawę i zbijanie dolarów (niby ceny są przeciętne, ale jednak do najtańszych nie należą). Powiem Wam, że jeśli będziecie mieć kiedyś możliwość, jeśli będziecie w LV i zachce się Wam burgera, to idźcie do Heart Attack. Mięso jest dobrze doprawione i wysmażone, do tego chrupiąca bułka, bekon, ser i pomidor. Spokojnie najecie się pojedyńczym burgerem, a podwójny będzie idealny na obiad i kolację. My pojedliśmy, pośmialiśmy się i wróciliśmy do hotelu, żeby odpocząć i chociaż trochę przetrawić zjedzone kalorie.

Popołudnie i wieczór spędziliśmy spacerując po Las Vegas Boulevard. Obserwowaliśmy śmiałków, skaczących na bungie ze Stratosphere Hotel, patrzyliśmy raz w prawo, raz w lewo na coraz to wyższe i bardziej luksusowe hotele. Zachwycaliśmy się różnokolorowymi światłami i bijącym zewsząd blaskiem. Odwiedziliśmy Encore Hotel, słynny Ceasars i Bellagio oraz przepiękny Venetian. W Encore i w Paris graliśmy w kasynie, oglądnęliśmy wspaniały pokaz fontann pod Bellagio i zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcia pod Wieżą Eiffla oraz pod Fontanną di Trevi.

Caesars Palace wewnątrz

Ten cały wieczorno-nocny przepych Las Vegas potrafi zachwycić turystów i omamić spragnionych wrażeń. Co chwilę uświadamiałam sobie jednak, że to tylko bardzo powierzchowne i kiczowate piękno. Że tak naprawdę to miasto ma drugą, smutną twarz. Pełno tu pijanych kawalerów i, zarabiających na nich, naganiaczy do klubów go go. Co chwilę spotkać można półnagie kobiety, z którymi za ustaloną kwotę można zrobić sobie zdjęcie. Pełno tu bogatych hazardzistów, którzy bez mrugnięcia okiem, ale z dziwnym podnieceniem, ładują kolejne pięćdziesięciodolarówki w maszyny do gry. Są jeszcze śpiący na kartonach bezdomni i naćpani żebracy, którzy pewnie kiedyś byli jednymi z tych zachwyconych turystów. Pewnie przyjechali tu tylko na weekend, żeby zagrać za symboliczne 10$. Ich los potoczył się jednak inaczej i teraz na stałe wpisani są w obraz miasta. Smutne.

Kiedy byłam mała bardzo chciałam zobaczyć centrum Las Vegas skropione blaskiem wieczornych świateł. Dzisiaj myślę sobie, że to miasto jest sporo przereklamowane. Czy mi się podobało? I tak, i nie. Robi wrażenie, ale dla mnie chyba na zawsze zostanie miastem jak z najgorszego koszmaru. Gdzie można zobaczyć wszystko, nawet to, na co niekoniecznie ma się ochotę.

Na mojej bucket list było oczywiście zagranie w kasynie w Las Vegas. Nie mogłam tego nie zrobić. Najpierw miałam grać w Encore, ale wnętrza tego hotelu są tak ładne, że wolałam cykać sobie selfie niż wybrać jakąkolwiek maszynę. Zdecydowałam się na zagranie w Paris (to ten hotel od Wieży Eiffla) i gdy już zdecydowałam się gdzie chcę przegrać moje pieniądze, zostałam poproszona o wylegitymowanie się. Zwyczajnie, tak po prostu. Stanęłam sobie z Pauliną przy stole z rosyjską ruletką, jak gdyby nigdy nic, że niby tylko popatrzeć. I nagle poproszono nas o paszporty. Nie miałyśmy paszportów, więc dałyśmy polski dowód osobisty. Przeszedł on przez ręce kilku osób, po czym poinformowano nas, że musimy opuścić teren kasyna, ponieważ… nie jesteśmy pełnoletnie, ponieważ… nie mamy ważnego dokumentu (tak, to jest moment, kiedy możecie zacząć się śmiać). I co z tego, że na dowodzie jest wyszczególniona data urodzenia, dla nich i tak nic ona nie znaczy. Oni chcą paszport albo prawo jazdy. Nie miałyśmy ani jednego, ani drugiego, więc udałyśmy, że idziemy do wyjścia, a tak naprawdę poszłyśmy grać na maszynach. I całe szczęście, bo udało mi się wygrać całe 4,43$.

Kasyna w Las Vegas to dosyć osobliwe miejsce. Pełno tam poważnych ludzi, a każdy z nich ma ten sam wyraz twarzy – coś pomiędzy tępą miną maniaka gier komputerowych, a super inteligenta, który oblicza w głowie jakieś niestworzone wzory matematyczne. Masakra! Skupienie i niezrozumienie sytuacji mają wymalowane na twarzy. Ciekawa jestem, ilu z nich modli się do wirtualnego boga hazardu o wygraną.

Było już dobrze po północy kiedy stwierdziliśmy, że czas wracać. W końcu ile można oglądać jedno i to samo i ile razy można wydawać dolara za dwie małe schłodzone buteleczki wody (o północy nadal było ponad 30° C, a przy Stripie nie ma żadnych sklepów spożywczych czy marketów). Skierowaliśmy się w stronę hotelu, do którego dotarliśmy po jakiejś godzinie spaceru. Ostatnią pamiątką jaką miasto zostawiło w naszych głowach był widok młodej bezdomnej dziewczyny, która nagle, ni z tego ni z owego, ściągnęła spodnie, majtki i zaczęła sikać na środku chodnika. Tak, Viva Las Vegas.

Po tym incydencie uznaliśmy, że widzieliśmy już wystarczająco dużo i że ze spokojnym sercem możemy opuścić Las Vegas. Wróciliśmy do hotelu i poszliśmy spać. Następny dzień mieliśmy spędzić w Dolinie Śmierci. Mieliśmy nadzieję, że przeżyjemy ją bez żadnego problemu.

Przydatne informacje:

Red Rock Canyon:

• Opłata za wjazd: 7$. Park akceptuje karty wydawane przez parki narodowe (np. America The Beautiful oraz Senior Pass).
• Więcej informacji na http://www.redrockcanyonlv.org/

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8 appeared first on kingagajatravels.pl.

Zaczęliśmy od Mather Point, który świetnie znaliśmy z poprzedniego wieczoru. Grand Canyon z samego rana jest prawie opustoszały. Na trasie wzdłuż South Rim można spotkać nielicznych turystów, którzy pragną zobaczyć ten cud natury o wschodzie słońca. Można by pomyśleć, że to miejsce zarówno rano jak i wieczór wygląda tak samo, ale to nieprawda. Zaraz po wschodzie słońca Grand Canyon spowija lekka, niebieska mgła, która dodaje mu tajemniczości. Wygląda to obłędnie.

Rano mieliśmy taki sam dylemat, jak poprzedniego wieczoru. Nie wiedzieliśmy gdzie patrzeć i co fotografować, żeby niczego nie ominąć, nie stracić z oczu.

Po kilku godzinach spacerowania musieliśmy wracać do kempingu, aby zjeść śniadanie, złożyć namiot i zebrać swoje rzeczy.
Zjedliśmy, spakowaliśmy się i pojechaliśmy przed siebie, zatrzymując się w pobliskim lesie The Kaibab National Forest na grzyby.

Na dzień siódmy mieliśmy zaplanowane jeszcze Hoover Dam, czyli Tamę Hoovera i wieczór w Las Vegas. Nie spodziewaliśmy, że ten dzień przyniesie tyle “niespodzianek” i będzie trwać o długo za długo.
Droga przez Arizonę pewnie nie zapadłaby nam w pamięć, gdyby nie powódź, a raczej alert powodziowy, który dostaliśmy sms-em i szybka ulewa, która zamieniła jezdnię i pola dookoła w rwącą rzekę. Nie wiedziałam, że takie mocne i krótkotrwałe oberwanie chmury może przynieść takie spustoszenie.

Hoover Dam

Popołudnie spędziliśmy na granicy między Arizoną a Nevadą, czyli przy Tamie Hoovera. Muszę się przyznać, że nie myślałam nigdy, że będę się zachwycać jakąś zwykłą tamą zaporową, ale ta robi naprawdę ogromne wrażenie. Już same suche fakty są zadziwiające, co dopiero ujrzenie jej na własne oczy.

Tama Hoovera to niby zwyczajna betonowa zapora wodna. Zbudowana została w dawnym Czarnym Kanionie na rzece Kolorado, na granicy dwóch stanów Arizony i Nevady. Jej budowę rozpoczęto w 1931 roku, a ukończono we wrześniu 1936 roku. Była wtedy największą na świecie elektrownią wodną i konstrukcją betonową. To, co robi wrażenie oprócz jej widoku to numery. Hoover Dam liczy 224 m wysokości, 379 m długości, 200 m szerokości u podstawy i “tylko” 15 m szerokości na samej górze. Budowa zapory pochłonęła 49 mln dolarów, które po uwzględnieniu inflacji urosły do 700 mln. Pracowało nad nią ponad 5 tysięcy robotników, którzy musieli codziennie stawiać czoła upałom dochodzącym do 50°C. Do jej konstrukcji wykorzystano aż 2,5 mln metrów sześciennych betonu. Robi wrażenie, prawda?

Jezioro Mead, które znajduje się po drugiej stronie zapory, jest największym sztucznym jeziorem stworzonym przez człowieka w USA. Większość wód, które do niego wpływają to roztopiony śnieg spływający z gór w stanach Kolorado, Utah i Wyoming. Jezioro Mead, kiedy jest pełne, zawiera tyle wody, że mogłoby zakryć całkowicie całą Pensylwanię.

Żeby dostać się do zapory należy przejechać mostem Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge (inna nazwa Hoover Dam Bypass), a następnie skręcić w prawo na Hoover Dam. Most powstał w 2006 roku i był odpowiedzią na nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa po zamachach terrorystycznych z 11 września. Uważano (i nadal tak się uważa), że Tama Hoovera może być celem zamachów terrorystycznych. Dodatkowo, pas ruchu na zaporze przestał być wystarczający dla ilości samochodów, które przemierzają trasę pomiędzy obydwoma stanami. Most jest wysoki na  270 metrów, a jego długość wynosi 579 m. Ponieważ z mostu niezbyt dobrze widać Zaporę Hoovera, po obydwu jego stronach są parkingi, na których można zostawić samochód i przejść pieszo do platformy widokowej na moście.
Wspominając o nim dzisiaj przed oczami widzę (a raczej czuję) dwa niezapomniane obrazki: okropny wiatr na samej górze mostu i drżenie nóg przy każdym przejeździe ciężarówki lub tira.

Po przespacerowaniu się Hoover Dam Bypass skierowaliśmy się na dół do Tamy Hoovera. To, co mnie zaskoczyło to kontrola bezpieczeństwa przy wjeździe. Wylegitymowano nas, pobieżnie sprawdzono zawartość samochodu i pozwolono wjechać na teren zapory. W taki właśnie sposób próbuje się chronić Hoover Dam przed zamachem terrorystycznym.

Po przejściu się tamą cofnęliśmy zegarki o godzinę (przekroczyliśmy w końcu Pacific Time Zone), zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie pod tablicą Nevady i udaliśmy się w kierunku Las Vegas.

Las Vegas

Jedziesz spokojnie autostradą, dookoła nie ma nic poza popękaną od gorąca ziemią, temperatura na zewnątrz dochodzi do 100° F i nagle, jak fata morgana, pojawia się wielkomiejska zabudowa wskazująca, że oto przed nami majaczy mekka turystów, hazardzistów i wielbicieli całonocnej zabawy.

Do Las Vegas wjechaliśmy około godziny 19 i od razu zaczęliśmy szukać kempingu. Internet był, na mapie co chwilę pojawiał się jakiś RV Park lub Camp, byliśmy więc pełni nadziei.
Przed przyjazdem tutaj naczytałam się w Internecie wielu negatywnych opinii na temat LV, jednak nie dawałam im wiary i chciałam przekonać się na własnej skórze o co tu tak naprawdę chodzi. Nie nastawiałam się negatywnie do tego miasta, jednak to, co miało nas spotkać tego wieczoru na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako najgorszy koszmar.

Zaczęło się niewinnie. Po prostu każdy kolejny kemping nie miał miejsc dla namiotów. Zaczynaliśmy brać pod uwagę nocleg w motelu jednak chcieliśmy sprawdzić wszystkie możliwości. Na każdym kempie byliśmy odsyłani do następnego i tak w kółko, przez kolejne dwie godziny. W końcu trafiliśmy do KOA, sieci amerykańskich kempingów, gdzie pracownicy oświecili nas, że przecież w Las Vegas i okolicy rozbijanie namiotów jest nielegalne ze względu na ogromną ilość tanich moteli i hoteli. Na pytanie, dlaczego nikt wcześniej nie był w stanie nas o tym poinformować, usłyszeliśmy tylko, że wszyscy to wiedzą i powinni byli nam o tym powiedzieć. Swoją drogą, w Internecie też nie znaleźliśmy takiej informacji. W dodatku, nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że gdzieś w Stanach rozbijanie namiotu może być nielegalne. Jak się okazało, w LV wszystko jest możliwe.

Było już dobrze po 21, a my byliśmy dwie godziny w plecy. Zajechaliśmy do jakiegoś pobliskiego motelu, ale niestety na tę noc był już cały zajęty. Spróbowaliśmy w kolejnym miejscu, ale tuż po wejściu na recepcję wiedziałam, że nie będziemy tam spać. Mężczyzna pracujący w tym miejscu wyglądał jak bezzębny zabójca z najgorszych horrorów. Ledwo rozumiałam co do mnie mówi. Po podłodze walały się papierki, pety z papierosów i pozabijane owady, a samo miejsce było obrzydliwie obskurne i odrzucające. Żeby zrozumieć co to za miejsce, wystarczyła mi informacja, że pokoje są jednoosobowe i nie mają nawet dwójek. Po wyjściu z recepcji mieliśmy “przyjemność” zobaczyć tutejszych mieszkańców – pijana para z psem, naćpana wariatka i wytatuowany koleś, którego oczy mówiły wszystko. Podjęłyśmy z Pauliną ostateczną decyzję – spadamy stąd!

Na pomoc przyszedł nam booking.com. Zarezerwowaliśmy pokój czteroosobowy w Motel 8 tuż przy samym Stripie (Las Vegas Boulevard, główna ulica w LV) w bardzo okazyjnej cenie 100$. Czekaliśmy chwilę w niepewności, czy aby na pewno dostaniemy maila potwierdzającego rezerwację. Gdy w końcu przyszedł, odetchnęliśmy z ulgą i postanowiliśmy zrobić sobie przejażdżkę, podziwiając centrum miasta.

Był sobotni wieczór, a co za tym idzie korki, tłumy turystów i ogromny hałas. Różnokolorowe neony, muzyka i fontanny robiły na nas wrażenie, ale też uwypuklały kiczowatość tego miejsca. Co chwilę mijaliśmy kolejne wspaniałe i luksusowe hotele, w których kasynach omamieni wygraną turyści tracili kolejne zielone banknoty. O tym jak to wygląda na żywo mieliśmy się przekonać następnego dnia.

Minęliśmy Stratosphere Casino Hotel, Riviera Hotel, Encore Hotel, Hilton, Wynn Las Vegas Hotel, Treasure Island, The Palazzo, The Mirage, Ceasars Palace, Bellagio i Paris, i zawróciliśmy w drogę powrotną do motelu. Nie spodziewaliśmy się, że tu też czeka nas kolejna przykra niespodzianka. Na miejscu okazało się, że nasza rezerwacja została anulowana, ponieważ karta kredytowa nie została zaakceptowana, a tak w ogóle to nie ma już wolnych pokoi. Podobno dostaliśmy maila z tą informacją. Podobno, bo mail przyszedł na skrzynkę 15 minut po znalezieniu kolejnego noclegu.

Zmęczeni, wkurzeni i zrezygnowani, ze łzami w oczach, zaczęliśmy szukać kolejnego noclegu. Na szczęście okazało się, że tuż obok, w The Thunderbird Hotel, znajdziemy wolny pokój dla czterech osób. Zarezerwowaliśmy przez booking.com i pojechaliśmy sprawdzić, czy tu też zostaniemy wystawieni do wiatru.

Wjechaliśmy na parking obok dyskoteki, przed którą stał tłum pijanych i głośnych ludzi. Czułam się jak w jakimś programie typu “Mamy Cię”. Przecież to, co się działo nie mogło być prawdziwe. Nie planowaliśmy tego. No właśnie, nie planowaliśmy niczego i w związku z tym powinniśmy byli być na wszystko przygotowani. Tylko, że do tej pory przydarzały nam się same dobre rzeczy.

Dyżur na recepcji motelu pełnił zmęczony życiem czarnoskóry chłopak, który wyglądał jak połączenie Jaya Z z 50 Centem. Poględził coś pod nosem i potwierdził naszą rezerwację. Tylko 100$ za noc, co za ulga. Nagle okazało się, że maszyna programująca karty do drzwi się zacięła i nie można wydać nam i reszcie czekającym klucza do pokoju. Postaliśmy chwilę w niepewności, jednak po resecie urządzenia okazało się, że wszystko działa.

Dostaliśmy karty, zaparkowaliśmy i przenieśliśmy do pokoju wszystkie wartościowe rzeczy (z książkami, notatkami, sztućcami i kuchenką gazową włącznie).
Kto miał siłę, ten wziął prysznic. Kto miał dość przygód na ten dzień (tak jak ja) położył się od razu do łóżka i zasnął. W nocy męczyły mnie jakieś nierealne koszmary i wiejąca lodowatym powietrzem klimatyzacja. Jeszcze nic dobrze nie zobaczyłam, a już miałam ochotę stamtąd wyjechać.

Przydatne informacje:

Sprawdzony nocleg: The Thunderbird Hotel: http://thunderbirdhotellasvegas.com/

Przeczytaj również:
Road Trip po USA czas zacząć – dzień 1 i 2 
Utah, Arches i Monument Valley – dzień 3
Magia Arizony, czyli Horseshoe Bend i Antelope Canyon – dzień 4
Cześć Utah, to znowu my! Bryce Canyon i Zion – dzień 5
Marzenia się spełnia, czyli Grand Canyon Colorado – dzień 6
Viva czy nie viva Las Vegas? – dzień 8
Zobaczyć Dolinę Śmierci i przeżyć – dzień 9

The post Grand Canyon, Hoover Dam i koszmar w Las Vegas – dzień 7 appeared first on kingagajatravels.pl.