Podczas przygotowywania planu wyjazdu do Dubaju, jeden wieczór zarezerwowałam w całości na pustynne safari, które jest bardzo popularne wśród osób, odwiedzających ZEA. To połączenie kultury z dużą dawką przygody, która zadowoli każdego. W skład Desert Safari wchodzi przejażdżka samochodem terenowym, przejażdżka na wielbłądzie, kolacja z tradycyjnymi arabskimi potrawami oraz pokazy tańca Tanura i tańca brzucha.

Ile to kosztuje, czyli praktyczne informacje

Koszt takiej wycieczki dla jednej osoby, w zależności od firmy organizującej atrakcję, wynosi od 180-300 zł od osoby. Jedną z najpopularniejszych firm w Dubaju, która organizuje Desert Safari jest Arabian Adventures. Ich ceny potrafią jednak przyprawić o zawroty głowy.

Dzięki temu, że mieszkaliśmy u znajomych, którzy już nie raz byli na takim safari dowiedzieliśmy się, że najlepiej poszukać ofert najpierw na Grouponie, a ewentualnie później sprawdzić inne firmy. Tak też zrobiliśmy i dzięki temu zapłaciliśmy za safari niecałe 72 AED za osobę.

Nasze Desert Safari obejmowało przejazd busem na pustynię, rajd terenówkami po wydmach, przejażdżkę na wielbłądzie, pokaz tańca, kolację oraz malowanie henną. Kto chciał, mógł pojeździć na quadach, zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie z orłem oraz pojeździć na sandboardzie.

Jedziemy na pustynię!

Ponieważ wiedzieliśmy, że w dniu safari będziemy trochę zwiedzać miasto, zarezerwowaliśmy wycieczkę z przejazdem busem z najbardziej dogodnego dla nas miejsca. W naszym przypadku był to Spinney’s w dzielnicy Bur Juman, ale istnieje też możliwość zarezerwowania prywatnych jeepów, które o podanej godzinie podjeżdżają pod hotel i zabierają uczestników bezpośrednio na miejsce atrakcji.

Pierwszą atrakcją po dojechaniu był oczywiście rafting terenówkami przez wydmy pustyni. Jechaliśmy jeepem, trzymając się kurczowo, a kierowca bawił się w najlepsze raz po raz skręcając i dosłownie skacząc autem. Przejazd był fajną przygodą, ale porównując go do driftu, który przeżyliśmy w noc sylwestrową… nie ma porównania. Tamten kierowca był szalony i tak prowadził auto, że każdy miał wrażenie, jakby jechał z kierowcą Formuły 1. Ten był spokojniejszy, ale też dawał radę.

Po dojechaniu do wioski beduińskiej mieliśmy czas wolny, który mogliśmy wykorzystać w różnoraki sposób. Najpierw udaliśmy się na przejażdżkę na wielbłądach, która okazała się tylko krótkim okrążeniem. Mimo to, zabawy było co niemiara! Mój wielbłąd, a raczej wielbłądzica, miał dziwne humory i raz był super wesoły, a za chwilę agresywny. Dzięki tej krótkiej przygodzie przypomniałam sobie jak miłe i puszyste w dotyku są wielbłądy i jak dziwnym uczuciem jest moment wstawania i siadania.

Po wielbłądach przyszedł czas na zrobienie sobie zdjęć z punktów widokowych. Skakanie, tarzanie się w piasku, wygłupy i wspinanie się na najwyższe wydmy – tak zapamiętam ten czas. Czas beztroskiej zabawy z przyjaciółmi.

Po chwili udało nam się zobaczyć przebiegające przez pustynię dzikie wielbłądy, które wciąż żyją tu na wolności. Ten widok był niesamowity!

Warto pamiętać, że jeszcze do lat 50. XX wieku pustynia była domem dla Beduinów, a wielbłądy były ich środkiem transportu oraz stanowiły cenne źródło mleka i mięsa. Do dziś uważa się, że mleko wielbłąda jest jednym z najzdrowszych odmian mleka na świecie.

Nie skusiłam się na jazdę po pustyni na quadzie. Chciałam tylko spróbować sandboardingu, czyli popularnej tutaj odmiany snowboardingu. Niestety, wszystkie deski były wypożyczone.

W dniu naszego Desert Safari niebo było trochę zachmurzone i bałam się, że mój zachód słońca na pustyni nie będzie tak idealny, jak go sobie wymarzyłam. Na szczęście, w momencie kiedy słońce chowało się za horyzont, chmury na chwilę odeszły i miałam okazję obserwować piękny, różowy zachód słońca. Nie mówię, mogło być lepiej, ale też nie narzekam, bo na własnej skórze doświadczyłam zachodu słońca na pustyni. Wrażenia są niesamowite. Dookoła złoty piasek, a w oddali słońce powoli kłaniające się i znikające za linią najdalszych wydm.

Po zachodzie słońca udaliśmy się do wioski beduińskiej, która nie jest prawdziwą osadą, a czymś stworzonym na potrzeby turystów, aby uświadomić im jak to kiedyś wyglądało. Na początek, powitano nas gorącą Karak Tea z daktylami. Po raz pierwszy miałam okazję spróbować tego połączenia i powiem tylko tyle – to jest obłędne! Słodycz herbaty (nie trzeba jej słodzić, bo dzięki mleku jest na tyle słodka) miesza się ze słodyczą daktyli, a na koniec na języku można poczuć lekką goryczkę naparu.

Usiedliśmy na podłodze, na specjalnie przygotowanych siedzeniach majlis i raczyliśmy się herbatą. Chwilę później otwarto stanowiska kulinarne i mogliśmy rozpocząć kolację. Raczyliśmy falafelami, hummusem i pitą oraz samosami (indyjskie pierożki), które były tylko przystawką. Następnie przyszedł czas na dania główne ustawione w formie bufetu. Można było nałożyć sobie na talerz przeróżne sałatki, curry, duszone mięsa z ciecierzycą czy grillowane mięsiwa (jagnięcina, baranina, kurczak). Jedzenie było tak pyszne, że nie mogliśmy się od niego oderwać.

Podczas kolacji można było zapalić sziszę, zrobić sobie zdjęcie w tradycyjnym arabskim stroju czy ozdobić dłoń tatuażem z henny. Na to ostatnie bardzo chętnie się skusiłam.

Chwilę po kolacji rozpoczęła się ostatnia część wycieczki, czyli pokazy tańca. Najpierw bardzo sprawny i przystojny tancerz uraczył nas tańcem Tanura, a po nim tańcem z ogniem. Na sam koniec podziwialiśmy taniec brzucha w wykonaniu pięknej Arabki.

Taniec Tanura

Desert Safari skończyło się koło godziny 20:30. Po ostatnim pokazie tańca dokończyliśmy kolację i zaczęliśmy się zbierać do samochodu, który zawiózł nas do Dubaju. Wieczorem na pustyni jest dosyć zimno i wietrznie, a temperatura spada do 10-15°C. Z jednej strony cieszyłam się, że to już koniec, bo zaczęłam zamarzać, a z drugiej żałowałam, że wszystko co dobre tak szybko przemija. 

Dzisiaj wiem jedno – Desert Safari to jedno z najciekawszych i najlepszych wspomnień i doświadczeń z pobytu w Dubaju. Jeśli jeszcze kiedyś tu wrócimy, na pewno wybierzemy się na pustynię po raz kolejny. No i może uda mi się w końcu pojeździć na sandboardzie. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?
Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab
Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata

The post Desert Safari, czyli jedziemy na pustynię appeared first on kingagajatravels.pl.

Burj Khalifa

Trochę historii

Budowa Burj Khalify, czyli w tłumaczeniu na język polski “Wieży Chalify” rozpoczęła się 21 września 2004, a zakończyła 16 sierpnia 2009 roku. Do jej oficjalnego otwarcia, 4 stycznia 2010 roku, nie było dokładnie wiadomo jaką wysokość udało się osiągnąć jej twórcom. To wtedy też ogłoszono, że budynek, który pierwotnie miał nosić nazwę Burj Dubaj będzie się nazywać nieco inaczej. Dziś wiadomo, że Burj Khalifa liczy 828 metrów, a jej nazwa została zmieniona na cześć władcy emiratu Abu Dhabi i prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich – Khalifa bin Zayeda, który podczas ogromnego kryzysu finansowego z 2009 roku wspomógł zadłużony Dubaj kwotą 25 mld USD. 

Ogólny wygląd i plan, na którym zbudowano wieżę nawiązuje do kwiatu pustyni Hymenocalis oraz architektury islamu. Początkowo Burj Khalifa miała mierzyć “jedyne” 560 metrów. Jej wysokość trzykrotnie podwyższano. Najpierw do 650 m, później do 750 m, a ostatecznie do 828 metrów. Aby nadać budynkowi smuklejszy kształt, jego najwyższe piętra (od 154 wzwyż) zostały zbudowane z lekkiej stalowej konstrukcji, a nie z żelbetu. 

Skandalem, który wyszedł na światło dzienne podczas budowy Burj Khalify był (oprócz kryzysu finansowego) strajk budowlańców, którzy domagali się wyższych płac oraz ludzkiego traktowania. Niektórzy pracodawcy odbierali swoim pracownikom paszporty i za pracę w trudnych warunkach płacili im grosze. Podobno wykwalifikowany cieśla zarabiał $7,5 na godzinę, a osoba bez kwalifikacji tylko 4 USD. Ponoć po negocjacjach z pracodawcami pracownicy wrócili do swoich obowiązków. Jednakże biorąc pod uwagę, że w ZEA istnienie jakichkolwiek związków zawodowych jest zabronione, prawda mogła być zgoła inna. 

Wiele osób uważa, że Burj Khalifa jest hołdem złożonym nauce i nowoczesnej technologii, że to przełom w architekturze, że to duma Dubaju, symbol postępu i nowoczesności. Moim zdaniem, podziwiając najwyższą budowlę świata należy przede wszystkim pamiętać o osobach, które ją budowały. Tymi ludźmi byli robotnicy z Indii i Pakistanu, którzy dzisiaj nazywani są współczesnymi niewolnikami. Ilu z nich zmarło z przegrzania, pracując po 12 godzin w 50 stopniowym upale? Ilu z nich popełniło samobójstwo, bo nie mogli dłużej wytrzymać okropnego traktowania i niehumanitarnych warunków pracy? Mam wrażenie, że osoby odwiedzające Wieżę Chalify często zapominają o tej smutnej prawdzie i widzą tylko jedną stronę medalu. 

Naj, naj, naj

Burj Khalifa zdecydowanie wpłynęła na prestiż Dubaju oraz na jego pozycję w światowych rankingach na miejsca “naj”. Oto kilka ciekawostek dotyczących tego drapacza chmur: 

• Burj Khalifa jest najwyższą wolnostojącą budowlą oraz najwyższym budynkiem wzniesionym kiedykolwiek przez człowieka. 
• Burj Khalifa posiada największą liczbę pięter użytkowych – ma ich aż 160 przy całkowitej licznie kondygnacji 206 pięter. 
• Budynek obsługuje 56 wind, w tym najdłuższa winda na świecie. Każda z nich porusza się z prędkością 10 metrów/sekundę. 
• Najwyżej położoną restauracją na świecie jest Atmosphere, która znajduje się na 122 piętrze wieżowca.
• W Burj Khalifie znajduje się najwyżej położony basen na świecie (76 piętro), najwyżej położony meczet (158 piętro) oraz najwyżej położony taras widokowy na świecie (425 m).
• Budowa Burj Khalify kosztowała 1,5 mld USD. 
• W budowie wieży uczestniczyło 12 tysięcy robotników. 
• Podobno Burj Khalifę widać z odległości 95 km.

W budynku znajdują się apartamenty prywatne, 144 mieszkania urządzone przez samego Armaniego, biura, restauracje, siłownia, SPA, meczety oraz luksusowy Armani Hotel. 

Zwiedzamy Burj Khalifę 

Do najwyższego budynku świata można dotrzeć samochodem (i zaparkować w The Dubai Mall) lub transportem publicznym. Dojedziemy tu czerwoną linią metra, przystankiem docelowym jest Burj Khalifa/Dubai Mall.

Aby dotrzeć do wejścia należy pokonać prawie całe The Dubai Mall, które (nie zapominajmy) jest największym centrum handlowym na świecie. Wejście do Burj Khalify znajduje się na najniższym poziomie, a drogę do niej wskazują liczne znaki. Jeśli nie chcecie błądzić, już przy samym wejściu do galerii poproście w Informacji o książeczkę z mapą w środku.

Bilety na taras widokowy At The Top najlepiej kupić z odpowiednim wyprzedzeniem przez internet na stronie http://www.burjkhalifa.ae/en/index.aspx. Przedsprzedaż biletów rusza na 30 dni do przodu. Ponieważ bilety szybko znikają, nie warto kupować ich na miejscu. Nie dość, że są one nieco droższe niż na stronie internetowej, to ryzykujecie, że może ich już nie być.

Ceny biletów wahają się w zależności od piętra, na które chcecie wjechać oraz od godziny wejścia. Wjazd na taras widokowy na 124 i 125 piętro kosztuje 135 AED, ale już w godzinie szczytu (między 16:00-18:00) wydamy 210 AED. Istnieje też możliwość zakupu biletu łączonego, który pozwala na wyjechanie na 148, a następnie na zjechanie na 124 i 125 piętro. Taka przyjemność w godzinach od 9:30 do 18:00 kosztuje 525 AED. Warto pamiętać, że czas pobytu na 148 piętrze jest limitowany i wynosi tylko 30 minut. Na pozostałych piętrach widokowych można przebywać do woli bez ograniczeń czasowych.

Wybierając się na zwiedzanie Burj Khalify, warto zarezerwować sobie trochę czasu na dotarcie do wejścia oraz na stanie w kolejkach. Co prawda idą one szybko i sprawnie, jednakże lepiej mieć nieco więcej czasu w zapasie.

Planując wizytę w Burj Khalifie nie wiedzieliśmy, że można kupić bilet łączony z inną atrakcją (np. kawą w tutejszej kawiarni czy obiadem). Ostatecznie skusiliśmy się na zakup biletu, który umożliwił nam wjazd na 124 i 125 piętro oraz zapewnił nam trzydaniowy obiad w The Burj Club. Kosztował on 250 AED od osoby. Czy był dobrym pomysłem? Czytajcie dalej.

Co za widok!

Kocham tarasy widokowe! Uwielbiam kontemplować i podziwiać panoramy miast, które roztaczają się z wysokości. Jest w nich coś zachwycającego, stałego i ulotnego zarazem. Moment, w którym staję przy szybie i wyobrażam sobie, że tam gdzieś w oddali toczą się inne ludzkie życia jest dla mnie fantastyczny. Lubię też sprawdzać samą siebie i zgadywać, gdzie znajdują się znane przeze mnie budynki.

Wybierając się do Dubaju wiedziałam, że wjazd na taras widokowy Burj Khalify będzie wysoko na mojej liście “must do“. W każdym odwiedzanym przeze mnie mieście nie potrafię odmówić sobie wizyty na wieży widokowej, nie ważne, czy to wieża kościelna czy wysoki biurowiec. Nie inaczej było w Dubaju. Jedynym “problemem” była godzina wejścia.

Najlepszą porą dnia na wjazd na górę jest godzina przed zachodem słońca. Dzięki temu można obserwować miasto za dnia oraz tuż po zmroku, gdy zapalają się światła miasta. Jednakże ze względu na cenę wybraliśmy się na Burj Khalifę w ciągu dnia.

View this post on Instagram

A post shared by Kinga Gajewska | Podróże (@kingagajatravels)

Aby dostać się na taras widokowy musimy przejść przez kontrolę bezpieczeństwa, podobną do tej na lotnisku. Po kontroli przechodzimy przez wystawę, opowiadającą dokładną historię powstawania budynku. Na sam koniec kierujemy się do windy, która w ciągu minuty przenosi nas na 125 piętro, na wysokość 452 m.

Po wyjściu z windy każdej osobie lub parze robione są zdjęcia, które następnie wykorzystywane są do fotomontażu z panoramą Dubaju. Takie zdjęcie można odebrać przy wyjściu, jednak ze względu na okropną obróbkę i chamski fotomontaż mało osób decyduje się na ich zakup. My też się nie skusiliśmy.

Widok, jaki można podziwiać z okien wieżowca robi wrażenie. Po jednej stronie wody Zatoki Perskiej, po drugiej piaski pustyni, a dookoła wysokie wieżowce, biurowce, hotele i węzły komunikacyjne. Patrząc w dal, oglądaliśmy dubajskie widoki i szukaliśmy wzrokiem Palmy Jumeirah, hotelu Burj Al Arab czy Wysp Świat. Po obejściu 125 piętra dookoła udaliśmy się schodami na 124 piętro i z otwartego tarasu obserwowaliśmy pokaz fontann, który odbył się o godzinie 13:00. Z tej perspektywy wyglądają one równie ciekawie.

Udając się do wyjścia, przechodzimy przez sklep z pamiątkami gdzie możemy nabyć kubki z Burj Khalifą, breloki do kluczy z Burj Khalifą czy koszulki… też z Burj Khalifą. Ustawiając się w kolejce do windy, trzeba mieć na uwadze, że może ona chwilę potrwać. My czekaliśmy na zjazd na dół tylko 30 minut.

Obiad pod Burj Khalifą

Po zwiedzeniu tarasu widokowego i zjechaniu na dół, zaprowadzono nas niedostępnymi dla reszty zwiedzających korytarzami na taras The Burj Club (siłownia, SPA i restauracja), gdzie czekał na nas zapłacony wcześniej obiad. Usieliśmy przy wskazanym stoliku i zaczęliśmy wybierać menu.

W skład obiadu wchodzą trzy dania – przystawka, danie główne oraz deser. Na przystawkę wybraliśmy orientalną zupę z soczewicy ze szpinakiem i cytryną (ja) oraz sałatkę z zielonych warzyw z krewetkami (Kot). Na danie główne obydwoje zamówiliśmy grillowanego okonia z pomidorkami cherry oraz bazylią, a na deser raczyliśmy się najlepszym sernikiem z białej czekolady i z solonym karmelem, jaki kiedykolwiek jadłam.

Czekając na nasze dania podziwialiśmy widoki z tarasu restauracyjnego. Przed nami były korty tenisowe, wody fontanny oraz wysokie biurowce, a za naszymi plecami górowała, kontrastująca z bezchmurnym niebem szklana konstrukcja Burj Khalify.

Czy warto było zapłacić te 120 AED więcej i w spokoju, bez stresu i pośpiechu, w tak fantastycznej aranżacji zjeść pyszny obiad? Jak najbardziej! Wszystkie dania były perfekcyjnie przygotowane i podane, a smak sernika chodzi za mną do tej pory. Pewnie gdybyśmy zdecydowali się na obiad w którejś z restauracji na Souk Al-Bahar, zapłacilibyśmy podobne pieniądze. Tu, w The Burj Club, mieliśmy spokój, brak tłumów turystów i fantastyczny jazz płynący z głośników.

Wrażenie

Na większości odwiedzających Dubaj Burj Khalifa robi ogromne wrażenie. No cóż, będę z Wami szczera, na mnie zrobiła tylko wrażenie. Jej opływowa i kaskadowa konstrukcja wcale nie wydawała mi się najwyższym budynkiem świata. To fakt, szklana fasada budynku jest potężna, pięknie odbija światło i kontrastuje z niebem, ale mojego serca jakoś nie podbiła. Dużo większe wrażenie zrobił na mnie chicagowski Willis Tower i mimo że jest on dużo niższy (527,3 m), to poprzez swoją bryłowatość i w miarę jednolitą budowę wydawał mi się wyższy niż Wieża Chalify.

Oglądanie panoramy Dubaju było dla mnie swoistą ciekawostką kulturalną. Dubaj z lotu ptaka wygląda trochę abstrakcyjnie, jak fatamorgana, oaza życia wybudowana na środku pustyni, która ma dziwić, szokować i zachwycać. Uświadamiać potomnym, że niemożliwe nie istnieje. Jestem ciekawa jak za 10 lat będzie wyglądać widok ze 124 piętra. Biorąc pod uwagę, że Dubaj jest wiecznym placem budowy, to co uchwyciłam na fotografiach może się całkowicie zmienić.

Wjeżdżając na górę super szybką windą, oglądając panoramę Dubaju, przechadzając się schodami czy smakując obiad cały czas z tyłu głowy miałam na uwadze ludzi, dzięki którym powstał ten budynek. Ich ciężką harówkę, oddanie, niegodziwe warunki pracy. Ich miłość do rodziny, na którą ciężko zarabiali marne pieniądze. Ich krew, pot i zapewne łzy. Myśląc o nich, nie umiałam w pełni podziwiać wspaniałości Burj Khalify. Bo żeby móc ją wybudować ku szczęściu milionów, tysiące ludzi musiało cierpieć. Czy było warto? Każdy z odwiedzających to miejsce musi odpowiedzieć sobie na to pytanie sam, w zgodzie z własnymi przekonaniami.

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?

The post Burj Khalifa, czyli z wizytą w najwyższym budynku świata appeared first on kingagajatravels.pl.

Burj Al Arab

Ten najsłynniejszy i jeden z najdroższych hoteli, którego nazwa po polsku oznacza “Wieżę Arabów” powstał w 1999 roku, a jego budowa trwała 5 lat (od 1994 r). Podobno Szejk Maktum III ibn Raszid al-Maktum zlecił zaprojektowanie go brytyjskiemu architektowi Thomasowi Wrightowi za pomocą tylko trzech kresek. Ten narysował żagiel, prototyp symbolu Dubaju, który silnie nawiązuje do rybackiej przeszłości tego miejsca i który dzisiaj wynosi go na wyżyny luksusu.

Do budowy Żagla użyto m. in. 360 tysięcy m³ betonu, ponad 9 tysięcy ton stali czy 150 tysięcy m² szkła okiennego. Dzięki super wytrzymałej konstrukcji budynek może podobno wytrzymać trzęsienia ziemi i huragany. Niesamowite, prawda? To teraz najlepsza część. Burj Al Arab, wysoki na 321 metrów, w swoich wnętrzach kryje 202 pokoje rozmieszczone na 28 piętrach. Najmniejszy z nich liczy 169 m², a największy aż 780 m². Jedna noc w hotelu, w zależności od apartamentu, kosztuje od 1.000$ do nawet 28.000$.

Burj Al Arab położony jest na sztucznej wyspie, oddalonej od brzegu o 280 metrów, której fundamenty wsparto na 230 betonowych palach, zatopionych w piasku. Myśl o ogromie tej budowli robi wrażenie.

Na każdym piętrze, goście hotelowi mają do swojej dyspozycji osobną recepcję. To wszystko, aby ich pobyt był jeszcze bardziej komfortowy. Podobno proporcje liczby pracowników do liczny gości wynoszą 6:1, a każdy z gości na czas pobytu dostaje do swojego użytku pokrytego 24-karatowym złotem iPada. Wszystko po to, aby na wyciągnięcie ręki skorzystać z usług kamerdynerskich, sprawdzić usługi hotelowe czy menu restauracyjne.

Pracownicy hotelu są zobowiązani do utrzymania w ścisłej tajemnicy kto ze światowych sław był i jest gościem Żagla. Nazwiska można ujawnić dopiero po śmierci danej osoby.

Śniadanie w Burj Al Arab

W momencie, w którym kupiliśmy bilety do Dubaju zaczęłam układać sobie w głowie wstępny plan podróży. Wiedziałam, że nie chcę poprzestać tylko na luksusowej części miasta, że chcę zobaczyć również zwykłe dzielnice, w których toczy się codziennie życie mieszkańców. Wiedziałam też, że zrobię wszystko, aby móc wejść do Burj Al Arab i wyrobić sobie na jego temat swoje własne zdanie. 

Kiedy wpadłam na informację, że do Żagla można wejść, będąc tylko i wyłącznie jego gościem stwierdziłam, że nie stać mnie na spędzenie w nim chociaż jednej nocy. No dobra, może było mnie i stać na najtańszy apartament, ale najzwyczajniej w świecie byłoby mi szkoda wydać 1000$ tylko po to, aby przespać się w najbardziej luksusowym hotelu świata. Renoma renomą, ale pamiętajmy, że jestem z Krakowa. Pochodzenie zobowiązuje! 

Po dłuższych i bardziej zaawansowanych przeszukiwaniach Internetu natrafiłam na kolejną informację, która mówiła, że wystarczy mieć rezerwację stolika w jednej z żaglowych restauracji, aby móc wejść do jego środka. Weszłam na stronę hotelu i przeglądając oferty menu zdecydowałam, że jeden z pierwszych dni nowego roku rozpoczniemy śniadaniem w Burj Al Arab. 

Zarezerwowałam stolik w restauracji Sahn Eddar, jednej z trzech, które oferują śniadanie w hotelu. Jego klasyczne menu najbardziej przypadło mi do gustu. W mailu potwierdzającym rezerwację otrzymałam informację na temat dress codu, obowiązującego w restauracji i numer rezerwacji. Nie pozostawało mi nic innego jak cierpliwie poczekać na TEN dzień. 

#FANCYSTART 

3 stycznia 2018 roku mieliśmy rozpocząć śniadaniem w wielkim stylu. Dzień wcześniej ustaliliśmy dress code w taki sposób, aby pasować do siebie i do wymogów. Nasz stolik zarezerwowany był na 10 rano, ale już o 9:00, ze specjalnym zapasem czasu, wyszliśmy z mieszkania i rozpoczęliśmy łapanie taksówki. 

Tuż po wejściu do samochodu, z pewnym siebie głosem, oznajmiłam taksówkarzowi, że poproszę o kurs do Burj Al Arab. Ten popatrzył na mnie tylko we wstecznym lusterku, włączył taksometr i ruszył w kierunku Żagla. Gdy zbliżaliśmy się do celu, upewniając się, czy aby na pewno dobrze zrozumiał, zapytał jeszcze raz, czy życzymy sobie kurs do czy pod Burj Al Arab. Oczywiście, że do!

Wjazd do hotelu jest niezwykle pilnie strzeżony. Potężna brama wjazdowa i dwie budki ochrony oddzielają tę świątynię luksusu od zwykłych przechodniów. Pierwszy ochroniarz sprawdził nasze nazwiska, rezerwację oraz poprosił o pokazanie maila potwierdzającego. Drugi natomiast sprawdził, czy liczba osób wjeżdżających na teren hotelu zgadza się z rezerwacją. Wszystko było jak należy i mogliśmy podjechać pod hotel. Im bardziej zbliżaliśmy się do Żagla, tym bardziej jego konstrukcja i fasada sprawiały wrażenie potężnej i masywnej. Drzwi taksówki otworzyli nam lokaje, którzy zaprosili nas do środka. 

Nie mam słów, które potrafiłyby w dosadny sposób opisać moje pierwsze wrażenie. Z jednej strony wiedziałam, że jestem w najbardziej luksusowym hotelu świata, a z drugiej – byłam trochę rozczarowana tym, co widziałam. Wnętrze, na pierwszy rzut oka, jest bardzo bogate, przesadnie wystylizowane i jakby trochę kiczowate. To, co zrobiło na mnie duże wrażenie to widok z dołu na piętra i ich kolorystyczne rozróżnienie oraz kaskadowa fontanna, witająca nas na wejściu i sięgająca półpiętra.

Weszliśmy na półpiętro i skierowaliśmy się do restauracji, gdzie potwierdzono naszą rezerwację, wskazano nam stolik i podano menu. Obsługująca nas kelnerka wyjaśniła, co wchodzi w zakres każdego śniadania oraz dała nam kilka chwil do namysłu.

W skład menu śniadaniowego wchodzą dwa różne zestawy. Pierwszy zestaw to “Continental Breakfast”. Wybierając go dostaniemy świeżo wyciskany sok (do wyboru jest pomarańczowy, jabłkowy, ananasowy, arbuzowy, marchewkowy, mango oraz grejpfrutowy), koszyk świeżego pieczywa, specjalnie wybrane dżemy i marmolady, masło oraz jeden ciepły napój (kawa, herbata lub gorąca czekolada). Taki zestaw kosztuje 160 AED.
Drugi zestaw śniadaniowy kosztuje 190 AED i jest już bardziej rozbudowany. “Healthy Breakfast” składa się z 5 części. Są to dania i napoje, które możemy sobie wybrać spośród trzech różnych propozycji. I tak mamy tu świeżo wyciskany sok, sałatkę warzywną, główne ciepłe danie, słodki deser oraz ciepły napój.

Stawiając na klasykę wybrałam śniadanie Continental, a Kot skusił się na “Healthy Breakfast”. Czekając na posiłek mogliśmy podziwiać wnętrze hotelu i uwieczniać je na zdjęciach. Obsługa restauracji, przyzwyczajona do takich sytuacji, posyłała nam delikatne uśmiechy. Swoją drogą, tutejsi kelnerzy to bardzo grzeczne, sympatyczne, uczynne i wiecznie uśmiechnięte osoby. Widać, że w Żaglu zatrudnia się wysoko wykwalifikowanych pracowników, którzy mają odpowiednie podejście do klienta.

Raz po raz zaczęto przynosić nam na stolik kolejne części naszych śniadań. Nic nie zdziwiło mnie tak bardzo jak to, że logo hotelu było wybite nawet na kostce masła, a dżemy i czekolada zapakowane były w oryginalnie zamknięte słoiczki z logo Burj Al Arab.

Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab? Wyśmienicie! Czuć, że składniki są świeże, że pieczywo jest wypiekane na miejscu, a dżemy i marmolady zostały przygotowane na podstawie najlepszych receptur. Masło było idealnie słone, konfitura pomarańczowa przeniosła mnie na chwilę na Sycylię, a czekolada była lepsza od Nutelli. Śniadanie “Healthy” było bardziej złożone i trochę cięższe. Najbardziej smakował mi z niego pudding chia z musem z mango, ale to pewnie dlatego, że nie jadam na co dzień słonych śniadań. Śniadaniem w Burj Al Arab raczyliśmy się przez dobre dwie godziny. Delektowaliśmy je spokojnie, zapamiętując w głowie każdy osobny smak.

A gdyby tak zwiedzić sobie hotel?

W pewnym momencie, siedząc, rozglądając się po sali i smakując świeżego rogalika z masłem naszła mnie myśl, że może by tak spróbować zobaczyć coś więcej niż tylko półpiętro restauracji i toalety. Większość obsługi restauracji Sahn Eddar to osoby o urodzie azjatyckiej, ale wśród nich wypatrzyłam jedną dziewczynę o bardzo europejskich rysach. Przypatrywałam się jej przez dłuższą chwilę i utwierdzałam się tylko w moim dziwnym wewnętrznym przekonaniu, że to musi być Polka. Siedziałam spokojnie, z gracją i elegancją, a w środku myśli biły się ze sobą. Podejść do niej i zagadać czy może poczekać na dogodną chwilę. Biorąc pod uwagę miejsce, w którym się znajdowaliśmy, wybrałam tę drugą opcję.

Czekałam niecierpliwie, aż w pewnym momencie dziewczyna przeszła obok naszego stolika, a na jej plakietce dostrzegłam imię. Gosia. Bingo! Jesteśmy w domu! Chwilę później Gosia sprzątała stolik obok nas, a ja wykorzystałam sytuację i zagadałam do niej po polsku.

Zapytałam o kilka istotnych rzeczy, które nurtowały mnie od samego wejścia do hotelu. Jak się okazało, Gosia pracuje w Burj Al Arab od pół roku, ale wcześniej pracowała w Anglii i Irlandii i właśnie tam wyrobiła sobie doświadczenie potrzebne do obsługi bardziej wymagającego klienta. Porozmawiałyśmy też o jej wrażeniach i naszym pobycie w Dubaju. Na koniec zapytałam grzecznie, czy nie byłoby możliwości zobaczenia czegoś więcej niż sam teren restauracji. Możliwość była, trzeba było tylko sprawdzić, gdzie mogliśmy wejść, a gdzie nie.

Na początku Gosia miała oprowadzić nas po restauracji na 27 piętrze, jednak z powodu dużej ilości gości w restauracji nie mogła wyjść na przerwę. Jak się również okazało wszystkie pokoje hotelowe były zajęte i nie mogliśmy wejść do żadnego z nich, aby zobaczyć na własne oczy jak wyglądają od środka. Myślałam już, że nie uda nam się zobaczyć reszty hotelu. Na szczęście nic jeszcze nie było stracone. 

Zjedliśmy śniadanie, zapłaciliśmy i udaliśmy się na małe zwiedzanie. Na sam początek poszła toaleta. Niby toaleta jak toaleta, nie powinna wyszczególniać się niczym specjalnym, ale nawet w tak zwyczajnym miejscu dało się zauważyć niezwyczajne detale. Papier toaletowy z wytłoczonym logo Burj Al Arab, świeże róże przy umywalkach, mydło o unikalnym zapachu, który idealnie łączy się z zapachem kremu do rąk i perfum Burj Al Arab oraz jednorazowe ręczniki bawełniane do wytarcia sobie rąk. Co najlepsze, ręczniki te są prane na bieżące i dokładane, aby powstała z nich piramidka była zawsze pełna. W toalecie jest również osobne miejsce, toaletka, do poprawienia sobie makijażu. Tutaj możemy skropić się perfumami lub nawilżyć ręce balsamem Burj Al Arab.

Następnie przyszedł czas na pozostałą części hotelu. Za zgodą managera Gosi i ochrony hotelowej udało nam się wyjechać na 27 piętro do restauracji Al Muntaha, z której rozciąga się widok na całą Zatokę Perską. Widać stąd Palmę Jumeirah, Wyspy Świat oraz Burj Khalifę. Pochodziliśmy po restauracji, obserwując przygotowanie lokalu do lunchu i zjechaliśmy na taras hotelowy, na którym znajduje się basen, plaża oraz restauracje. 

Wnętrze restauracji Al Muntaha na 27. piętrze Burj Al Arab

Widok na Wyspy Świat

Spacerując wokół Żagla nie mogliśmy uwierzyć, że udało nam się zobaczyć coś więcej niż mieliśmy w planach. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, że do odważnych świat należy, a marzenia trzeba spełniać (a przynajmniej spróbować je spełnić).  

Prosto z tarasu udaliśmy się do windy, która z powrotem zawiozła nas na półpiętro. Nie wiem, czy winda była złota czy może tylko pozłacana, ale jej całokształt i ociekające złotem ściany imponowały wykonaniem. Ostatnie chwile w Burj Al Arab spędziliśmy przypatrując się dokładnie wszystkim detalom, kolorowym mozaikom i fantastycznie zautomatyzowanej fontannie. Czy żałuję, że nie zobaczyłam żadnego apartamentu z bliska? Trochę szkoda, że nie udało nam się wejść do żadnego pokoju, ale przeglądając zdjęcia w internecie wiem, że i tak nie są one specjalnie w moim guście. Są przestylizowane i kiczowate. 

Pobyt w Żaglu dobiegł końca. Wychodząc z niego mieliśmy wrażenie, jakbyśmy spędzili tu wieki. Na sam koniec, jak na prawdziwego turystę przystało, zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie pod tablicą Burj Al Arab. Oddalając się od hotelu mieliśmy dziwne wrażenie snu na jawie. Nie wydawało nam się realne, że właśnie gościliśmy w najdroższym hotelu świata. Trzygodzinne doświadczenie luksusu zakończyło się wraz z zatrzaśnięciem się za nami potężnej bramy. Kto wie, może tu jeszcze wrócimy.

Czy warto było wydać na posiłek w tak niezwykłym miejscu 350 zł za dwie osoby? Nie wiem i myślę, że każdy musi odpowiedzieć sobie sam na takie pytanie. Ja na pewno nie żałuję. Co prawda nie zjadłam tam nic wyjątkowego, ale to chyba nie o to chodzi. Liczy się miejsce, oprawa, sposób podania i nienaganna obsługa. Śniadanie w Burj Al Arab miało być niecodziennym rozpoczęciem nowego roku, nowym doświadczeniem oraz okazją do przekonania się, jak to jest pławić się w takim luksusie na co dzień. Pewnie stołując się w Deirze ta kwota starczyłaby nam na jedzenie śniadań przez tydzień. Na pewno jednak nie zobaczylibyśmy Żagla na własne oczy i nie wyrobilibyśmy sobie o nim własnego zdania. A pieniądze… to rzecz nabyta. Dzisiaj są, jutro ich nie ma. Jeśli mam już je wydawać, to właśnie na takie podróżnicze, małe przyjemności. 

Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
Gdzie imprezować w Dubaju?

The post Jak smakuje śniadanie w Burj Al Arab? appeared first on kingagajatravels.pl.

Już następnego dnia po wylądowaniu w Dubaju przekonałam się, że opinie, które krążą na temat tego miasta odbiegają nieco od rzeczywistości. I nie mówię tu o cudowności tej metropolii i jej bardzo subiektywnie pojmowanym pięknie. Chodzi mi o zakaz spożywania alkoholu, który w takim mieście jak Dubaj jest dla mnie całkowicie zrozumiały. Islam, Koran i prawo szariatu – rozumiem. Akceptuję też to, że nie kupię tu piwa w hipermarkecie, a w zwykłej restauracji nie dostanę osobnej karty win. Ok, takie jest prawo, tak tam jest, więc trzeba się dostosować.

Pewnie zrozumiecie jak wielkim szokiem było dla mnie, gdy drugiego wieczoru pojechaliśmy do klubu na plaży, a tam można było normalnie podejść do baru i poprosić o “whisky on the rocks” czy o “gin and tonic“. Szokiem było też zobaczyć mężczyzn w diszdaszach, który bawili się razem z Europejczykami. Z dnia na dzień i z każdą przeżytą w Dubaju imprezą, pierwsze zdziwienie powoli ustępowało miejsca zrozumieniu. Rozumiem, że muszą w Dubaju istnieć takie miejsca, w których przyzwyczajeni do normalnego spożywania alkoholu ekspaci mogą się normalnie pobawić albo wyskoczyć na drinka. No i co z tego, że gryzie się to z ogólnym prawem? Hipokryzja hipokryzją – ważne, że dirhamy w sakwie się zgadzają.

Żeby w pełni bezpiecznie imprezować w Dubaju, należy pamiętać o kilku mniej lub bardziej ważnych szczegółach:

• Ręce przy sobie, co oznacza tyle, że nieznajomych nie należy dotykać czy poklepywać po ramieniu. Nie wiadomo kiedy trafi się na osobę, która sobie tego nie życzy i może zrobić z tego awanturę. 
• W Dubaju dużą uwagę zwraca się na strój, w którym wchodzi się do klubów. U panów dżinsy i t-shirt w zupełności wystarczą. Panie nie powinny świecić zbyt głębokim dekoltem czy za krótką mini. Takie są zasady, jednakże nie raz widziałam dziewczyny w spodenkach ledwo zakrywających pośladki, które wchodziły bez żadnego problemu. Uważam jednak, że jeśli jesteśmy tam tylko turystami, to lepiej się zakryć niż mieć jakieś nieprzyjemności. Strzeżonego… 
• Spożywanie alkoholu jest dozwolone tylko w klubach i hotelowych restauracjach. Nigdzie indziej! Warto mieć na uwadze, że w Dubaju nie wolno wychodzić na ulicę pod wpływem alkoholu. Jeśli ściągniecie na siebie zbyt wiele uwagi, osoby zbulwersowane Waszym zachowaniem mogą zadzwonić na policję. A wizyta na komisariacie w stanie wskazującym nie skończy się tylko pouczeniem. Pamiętajcie, żeby uważać na swoje zachowanie również w taksówce. Jeśli taksówkarz zauważy, że jesteście pijani, ma obowiązek zawieźć Was bezpośrednio na komisariat policji. 
• Imprezy w Dubaju rozpoczynają się około godziny 21:00, a kończą już o 3:00 w nocy. Nie ma możliwości pójścia na tzw. after party, ponieważ żaden klub czy lokal nie organizuje imprez do białego rana (no chyba, że wybieracie się na rave party na pustynię. Wtedy wszystko jest możliwe). 

Gdzie zatem można poimprezować w Dubaju?

Barasti

Barasti to najmodniejszy lokal na plaży w Dubaju, który mieści się w kurorcie Le Méridien Mina Seyahi Beach Resort & Marina. Do Barasti można przyjść na lunch lub popołudniowe opalanie się na plaży i zostać do wieczornej imprezy. Knajpka składa się z dwóch poziomów – na piętrze można usiąść w restauracji z widokiem na morze i plażę, na parterze grana jest muzyka na żywo przez lokalny zespół, a na zewnątrz (na plaży) znajduje się stanowisko DJ-a, który miksuje najpopularniejsze klubowe kawałki. Barasti może pochwalić się goszczeniem u siebie takich gwiazd jak David Guetta czy ATB.
Wieczorem z Barasti roztacza się widok na wysokie apartamentowce Mariny. Tutejszą atmosferę spokojnie można porównać do najlepszych imprez klubowych w naszych europejskich kurortach takich jak Ibiza czy Ayia Napa.
Jedynym minusem jest cena alkoholu. Za butelkę Desperadosa zapłacicie 42 AED, za czarnego Johnny Walkera na lodzie trzeba dać 45 AED, a zwykła wódka z Red Bullem kosztuje “jedyne” 65 AED.
Ach, i nie zdziwcie się jeśli po wyjściu z klubu jakaś przypadkowa dziewczyna będzie chciała wsiąść z Wami do taksówki. Ilość prostytutek w klubie i jego okolicach jest naprawdę duża. Tak, prostytucja w Dubaju jest zakazana. 

Adres: Le Meridien Mina Seyahi Beach Resort & Marina, Dubai Marina
Strona www: http://www.barastibeach.com/en

Cargo

Jeden z bardziej eleganckich i szykownych lokali. Znajduje się w budynku Pier 7 w samym centrum Dubai Mariny, a widok jaki można podziwiać z jego tarasu jest naprawdę niezły. Codziennie po południu (od godz. 16:00) w Cargo można usiąść na późny lunch, posmakować kuchni azjatyckiej, napić się czegoś mocniejszego i odpocząć, rozkoszując się widokiem na Marinę. 

Wieczorem lokal zamienia się w coctail bar, w którym można spotkać się ze znajomymi na drinka lub potańczyć. W każdy wtorek w Cargo obowiązuje Ladies Night. Panie dostają 3 kupony na 3 drinki z karty – zupełnie za darmo (link do pełnej listy z lokalami, oferującymi Ladies Night znajdziecie na końcu artykułu). 

Adres: 3rd Floor, Pier 7, Dubai Marina
Strona www: https://cargo-dubai.com/

Disconekt

Jeśli macie ochotę na dobrą muzykę klubową w środowy wieczór, jedynym słusznym kierunkiem będzie klub Disconekt, który znajduje się w Vii Dubai, na siódmym piętrze Conrad Hotel. Disconekt organizuje imprezy tylko w środy, dlatego też dla większości ekspatów jest jednym z niewielu miejsc, do których udają się w środku tygodnia. Dress code nie jest jakoś szczególnie sprawdzany. Panowie powinni mieć koszulę i długie spodnie, kobiety – szpilki. Ja weszłam w koszuli, dżinsach i trampkach i też było ok. 

Adres: Vii Dubai, 7th Floor, Conrad Hotel, Sheikh Zayed Road 

The Stabels Bar & Restaurant

The Stabels to miejsce, w którym możecie zjeść lunch, napić się piwa, potańczyć, posłuchać muzyki na żywo, zagrać w beer ponga i spróbować ujechać byka. Wystrojem i klimatem nawiązuje to typowych amerykańskich, kowbojskich lokali. Przypominają o tym amerykańskie flagi, plakaty, grafiki, wielki Harley Davidson na wejściu czy chociażby wspomniany byk na środku drugiej sali. 

Na pierwszym piętrze królują latynoskie rytmy, a na drugim można usłyszeć bardziej różnorodne klimaty (od Adele, przez Lady Gagę, aż po RHCP). The Stabels to świetne miejsce na wieczorne piwo ze znajomymi i odpoczynek przy muzyce na żywo. 

Adres: Sheikh Zayed Road, Next to Raddison Royal Hotel, Behind Zoom Supermarket

Zobacz także: 
Dubaj – praktyczne informacje 
Dubaj – 15 atrakcji, które musisz zobaczyć
Dubaj – gdzie i co musisz zjeść
!Lista Ladies Night w Dubaju!

The post Dubaj nocą, czyli gdzie imprezować w Dubaju appeared first on kingagajatravels.pl.